Ποίηση είναι το μεγαλείο της ψυχής ... της Στέλλας Πετρίδου

«Ποίηση είναι το μεγαλείο της ψυχής,

αυτό που κρύβει ο καθένας μέσα του μικρό ή μεγάλο.

Δεν είναι επάγγελμα, μα τέχνη.

Δεν μετριέται με χρήμα.

Δεν μετριέται με δόξα.

Είναι η γύμνωση της ύπαρξής μας στην αλήθεια.

Είναι η στάμπα του ίδιου μας του εαυτού,

το χέρι που επιδέξια ζωγραφίζει το είναι μας.»

Η Στέλλα Πετρίδου (βιογραφική αναφορά)

Η Στέλλα Πετρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λέσβο. Σπούδασε Φιλοσοφία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων και κατόπιν αποφοίτησε από τη σχολή Δοκίμων Υπαξιωματικών Λ.Σ. Σήμερα είναι Ανθυποπλοίαρχος Λ.Σ. και τα τελευταία επτά χρόνια υπηρετεί στις Οινούσσες. Αρθρογραφεί σε έντυπη τοπική εφημερίδα και διαδικτυακά στο katarraktisvillage.com. Διατηρεί το παρόν προσωπικό ιστολόγιο με τίτλο Λυρίδες (lyrides.blogspot.gr) και στο facebook τη σελίδα Στέλλα Πετρίδου @stpetridou


Συγγραφικό έργο:
1. «Προσφυγιά» (εκδόσεις Άλφα πι, Ιούλιος 2016)

2. «Αποχωρισμός» (εκδόσεις Άλφα πι, Μάρτιος 2016)

3. «Μίλα μου γι’ αγάπη» (εκδόσεις Άλφα πι, Σεπτέμβριος 2015)

4. «Αιγνούσα Όμορφο Νησί», dvd (Βιβλιοπωλείο Πάπυρος, Ιούλιος 2015)

Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται στις ανθολογίες:

1. «Το Ολοκαύτωμα - Σπονδή στο μαρτύριο των Ελλήνων Εβραίων - Επιλογή Σύγχρονης Ποίησης», «The Holocaust - Libation on Martyrdom of Greek Jewish -Collection of Contemporary Poetry in the Greek Language» (εκδόσεις Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης, 2016)

2. «ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗΣ» (εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Μάιος 2016)

Ο πιο πιστός μου φίλος..

Μονάχος, μοναξιά μου, χαράματα γυρίζω

στο σπίτι μου το γκρίζο, που βάρυνε σιωπή.

Σε πόλη τσιμεντένια, που βράζει ο παλμός της,

απόμεινε ο καημός της να κλαίει στη βροχή.

Μονάχος, μοναξιά μου, και άνθρωπος κανένας,

απόμεινε ο ένας να κάνει για πολλούς

και στο θολό τοπίο, που φέγγει χαραμάδα,

εγχώρια  συμπληγάδα σκοτώνει τους τρελούς.

Μονάχος, μοναξιά μου, δε θέλω Ισκαριώτες,

της τύχης μου προδότες φανήκανε πολλοί.

Μα τώρα, ρημαγμένος, ζητώ ν' αποδημήσω,

μήπως και ξεζουμίσω μια στάλα από ζωή.

Μονάχος στην ορφάνια ασάλευτος ξαπλώνω,

τη σκέψη μου απλώνω σ’ ουράνια αστροφεγγιά.

Γυρίζω το πλευρό μου, χαμόγελο μου σκάει,

τη σκέψη όταν κεντάει η δόλια μου καρδιά.

Μονάχος μες στη νύχτα σηκώνομαι και φεύγω,

μια χαραυγή να εύρω, μια νότα στο κενό.

Σε δρόμους ξεχασμένους ποιος τάχα να σαλέψει,

να ρθει και να σου γνέψει πως είσαι ζωντανός;

Σε πάρκο καταλήγω τσιγάρο να φουμάρω,

μήπως και βρω το φάρο που ψάχνω στη φυγή.

Στο κρύο το παγκάκι σκιά με παγιδεύει,

σαν κάτι μου γυρεύει κι ελπίζει να το βρει. 

Στο σκοτεινό της βλέμμα δυο μάτια τρομαγμένα

φωνάζουν λυπημένα προβάλλοντας στο φως.

Τολμώ να τα ζυγώσω. Tο χάδι μου αφήνω

αυθόρμητα να γίνω δικός τους λυτρωμός!

Μονάχος, μοναξιά μου, δεν είμαι πια στ' αλήθεια,

τετράποδη συνήθεια μου κάνει συντροφιά.

Ο πιο πιστός μου φίλος όρκο βαρύ σηκώνει

πάντα να με κυκλώνει η δική του η αγκαλιά.

Στέλλα Πετρίδου

Γ' Έπαινος στον 5ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ζωοφιλίας,