5 ποιήτριες 5 ποιήματα

 

Συνθήκες της Λίνας Βαταντζή
 
Ίσως ο χρόνος
εξαλείψει τον εαυτό μου
ίσως ξεχάσω
την θνητότητά μου –
Αυτή
η ενστικτώδης απαίτηση
να επιστρέφω στα δεδομένα
φορτίο αποτελεί
που με αλυσοδένει –
Mακριά από
τα ποιήματα
και την αγνότητα
όσων δεν πρόφτασα
να βιώσω.
 
**
ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙ της Μαίρης Σκαρπαθιωτάκη
 
Ποθητών νερών το χάδι,χρυσές οι ακτές
πες μου εάν τ' ακούς το κύμα να σκάει'
-σε αυτές -
για ποιο λόγο δες η τράτα κινάει
για απάνεμα λιμάνια ' δεν είν'ορατές.
 
Σα ερημοκλήσι στ' ακροθαλάσσι
βημάτα αχνά χρόνια χαλάσματα,
λόγοι κι εκφράσεις'φιλί και άσματα
για δυο καρδιές μονάχες
'τί έχεις να χάσεις;
 
Στα ακριβά τ' ονείρου κοιτάσματα
Καίει του Ιούλη το τώρα ,το χθες
Δες!Λες να υπάρχουν τα αρχαία
τα θαύματα;
 
Για δαύτα να αξίζει
να ερωτεύεσαι,
να κλαις;
Η μνήμη ας μην τα αρνηθεί
ποτέ,χαρές Του τώρα'
του χτες.Ρίζες γερές.
 
**
 
Προς Τέρψιν της Βίκυς Δερμάνη

Άγρια την ακρωτηρίασε
ύστερα την έκαψε
μια στάχτη τα μάτια
τα σπλάχνα
το σώμα
(προς τέρψιν του Ηρώδη
πόλη ολόκληρη παρανάλωμα έγινε)
 
 
**
 
[Το προφίλ του κόσμου
καθηλωμένο...] της Γρηγορίας Πελεκούδα
 
Το προφίλ του κόσμου
καθηλωμένο...
Χωρίς καύσιμα.
Στη σύναξη ανέμων
που τη μια σε πάνε απάνω
την άλλη σε άραχλο κενό
η στιγμή αντιστέκεται
ύστερα γκρεμίζεται
ματώνει στις αγκαθωτές
προσταγές.
Ένα νεύρο σκιρτά
σε ασταθή βήματα
σε τοποθετημένη εξαπάτηση
από ανήσυχη προσδοκία
στην παλλόμενη ατμόσφαιρα
σε ξέφρενη απόκτηση
στριφογυρίζει.
Σκυθρωπό βλέμμα ρίχνει
στην καθημερινότητά μου
μια καταιγίδα λουλουδίζει
και το Α γίνεται πιο απόκρημνο,
με βήματα συντρίβω
των δρόμων τα χιλιόμετρα.
Λέξεις συνθήματα
ποιανού το σπίτι καίγεται
να λαξεύσω στίχους
απ΄τις βουβές κραυγές μου;
η οργή μου κι εγώ διογκώνεται
στο παράλογο,
που μας πάνε να σταθώ,
μανιασμένος τεράστιος
με το στόμα κλειστό;
 
**
 
Να προσέχεις της Σοφίας Τανακίδου
 
Οι φωτεινοί τίτλοι
δεν κρύβουν πίσω τους
πάντα φως.
Τα μικρά αστέρια
μπορεί μέσα τους να κρατούν
απόλυτο σκοτάδι.
Να προσέχεις.

Ζωή στραγγισμένη √ / Βερμάνη Βίκυ

Πρέπει φροντίδα. Πρέπει παιδιά. Πρέπει σπίτι. Πρέπει δουλειά. Πρέπει πλύσιμο, ξεσκόνισμα και σίδερο. Πρέπει γονείς. Πρέπει νοσοκόμα, μαγείρισσα, κουβαλήτρια, τροφός. Πρέπει γάμοι, βαφτίσεις, κηδείες, μνημόσυνα. Πρέπει δυνατή. Πρέπει αντοχή. Πρέπει να τρέξει, να προλάβει, να προβλέψει, να στηρίξει, να υπομένει, ν’ αναλάβει κι’ αυτό κι’ εκείνο κι’ ετούτο και τ' άλλο.

Μέρα τη μέρα πότιζε αδιάλειπτα των πρέπει τα θεριά. Χρόνο το χρόνο ανεμόδαρτη κι απότιστη ξεραίνονταν η δίχως ζωή, ζωή της.

Τώρα κανείς. Άδεια ζωή στραγγισμένη. Στη σκοτεινή αφέθηκε τη θάλασσα του τίποτα, π’ αθόρυβα και ύπουλα την έπνιξε.

Βίκυ Δερμάνη (βιογραφικό σημείωμα)

Η Βίκυ Δερμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά. 

Ποιητικές συλλογές: 

• Πάνε χρόνια που σαν αγρίμι (2009), 
• Λέξεις βρύα της ψυχής (2010), 
• Με μια φλόγα όπως πάντα (2012), 
• Πικροί ως άψινθος καρποί (2013), 
• Έρωτας κραταιός ως θάνατος (2014), 
• Ο πόνος μαύρος σκύλος π' αλυχτά (2016), 
• Ψυχή πουθενά (2017), 
• εύσαρκο κάτι σαν φως (2018). 

Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις.


περισσότερα: http://pikroiosapsinthoskarpoi.blogspot.com/search/label/%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1%20%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE%CF%82

Της πίκρας το τοπίο (Βίκυ Βερμάνη)

Θα πεθάνω από καρκίνο του σπονδυλικού καημού

από κάποια κύτταρα που ξαφνικά θα σαπίσουν

ένα βράδυ ηδονικό ξέφρενα ζεστό και μυρωμένο

από δαγκώματα εκατό ίσως και χίλια

πόδια κι αυτιά απ' αρουραίους γλυκά φαγωμένα

ο ουρανός πριν το ξημέρωμα θα πέσει επάνω μου

κατακρεουργημένος από φονιάδες αδίσταχτους

θα πεθάνω σε έκρηξη που το μυαλό θα τρυπήσει

αγνοώντας πως χρόνους πολλούς κάθε μέρα πεθαίνω

σε φυλακές εγκλωβισμένη σε συντρίμμια λυπημένα

κυκλωμένη απ' τη μουντάδα του παμφάγου καιρού

με σώμα φαγωμένο από τρωκτικά λιμασμένα

που αδηφάγα κι ανελέητα σάρκες καταπίνουν

θα πεθάνω ντυμένη στα μαύρα ή στα κόκκινα

θα πεθάνω μ' άκοπα των ποδιών μου τα νύχια

με γεμάτα δάκρυα των χεριών τις παλάμες

με μάτια ξεριζωμένα από φεγγάρι-τιμωρό

και των ανέμων κουβέντες μοχθηρές

θα πεθάνω και μπροστά μου δίχως έλεος

θα σκοτώνουν παιδιά μανάδες κι άντρες

μ' έκπληκτα πρόσωπα κι ωχρά

διπλούς και τριπλούς λάκκους θα σκάβουν

με χέρια δεμένα μέσα σε ποτάμι ορμητικό

μέσα σε φωτιά με πόδια παγωμένα θα πεθάνω

- τότε που όλα θα έχουν τελειώσει

ένας ήλιος σκληρός σαν μάτι κυκλώπειο

αυτό της πίκρας το τοπίο θα φωτίσει -

Ταξίδια (Βίκυ Βερμάνη)

Στους βαθύκολπους χάρτες σου
εγώ η ανονείρευτη
ταξίδεψα πολύ
έτσι
ιχνογραφώντας βήματα
σε τόπους ανεξήλιους
στα μάτια σου

Περιγραφή (Βίκυ Βερμάνη)

Έχω ένα στόμα τρυφερό και λυπημένο

στόμα πικρό μ’ ένα γέλιο-απάτη

έχω τα χέρια μου κλαδιά

φτωχά κλαδιά ξερά και άδεια

έχω τα μάτια μου πουλιά

πληγωμένα έχω πένθιμα πουλιά

έχω ένα στόμα τρυφερό και λυπημένο

δε το φιλούν-             δε το φιλούν όταν ξυπνάει

έχω τα χέρια μου κλαδιά

δεν τα κρατούν-        δεν τα κρατούν όταν λυγίζουν

έχω τα μάτια μου πένθιμα πουλιά

δεν τ’ αγαπούν-        δεν τ’ αγαπούν όταν δακρύζουν 

Του χρόνου το ξέφτισμα (Βίκυ Βερμάνη)

Φλέγεται το σώμα σπαρταρώντας
θέρμη μεταγγίζοντας στις φλέβες
σώμα-θάλασσα μ' αλμύρας κύτταρα
κοχλάζει ανταριάζεται το αίμα
στα δόντια λέξεις κλειδώνονται
σφραγίζεται ατόφια η αλήθεια στο δέρμα
της νύχτας χαμηλώνει η στάθμη επικίνδυνα
περιμένοντας παλίρροια να 'ρθει
ζωή ν' ανθίσει θριαμβική

άμπωτη ήρθε οστά απογυμνώνοντας
αχνά ψηλαφίζοντας όνειρα ραϊσμένα
σε χρόνο λανθάνοντα σε ώρες θολές
βραχώδεις στιγμές αμετάκλητες
απ' του χρόνου περισώζονται το ξέφτισμα

Οι νεκροί γονείς (Βερμάνη Βίκυ)

Ποτέ δε φεύγουν απ’ το σπίτι οι νεκροί γονείς

τις νύχτες ακούγονται τις παντόφλες να σέρνουν

πάνω-κάτω στην κουζίνα πάνω-κάτω στο σαλόνι

η μάνα να φτιάχνει καινούργιες συνταγές

να ισιώνει ο πατέρας στους τοίχους τα κάδρα

να ξεσκονίζει σκουπίζει μπαλώνει η μάνα

χαλασμένα τουκ τουκ ο πατέρας να φτιάχνει

ακροπατώντας στα δωμάτια τριγυρίζουν

τρυφερά σε σκεπάζουν μη και κρυώσεις

μη και διψάσεις νερό σ' αφήνουν δροσερό

όχι, οι νεκροί γονείς δε φεύγουν απ’ το σπίτι

δεν αναπαύονται τις νύχτες ποτέ