Επιστροφή

Γύρισα μα δε μπόρεσα να βρω το νησί-μου.

Το πήρε ο πόλεμος.

Αθώα μαζί και ένοχη

θυμούμαι τους πλακόστρωτους δρόμους

που χάθηκαν ένα πρωί

μαζί με τα παιδιά που θέλησαν να τραγουδήσουν.

Το μαύρο συρματόπλεγμα

το στήριξαν καρφιά σατανόμορφων

ανθρώπων, που τους φοβούμαι.

Μα πάλι τί είναι τούτα τα μάτια

που ξεπετιούνται μέσα

στην παρθένα εγκυμονούσα θάνατο επιφάνεια;

Τί είναι τούτες οι κραυγές

των ζορισμένων παιδιών που δεν σωπαίνουν;

Είναι οι νέες μορφές.

Είναι οι αρχάγγελοι νέων σχημάτων.

Φροσούλα Κολοσιάτου (βιογραφικά στοιχεία)

H  Φροσούλα  Κολοσιάτου  κατάγεται  από την Κύπρο .Ζει στην Αθήνα , όπου εργάζεται  ως καθηγήτρια  αγγλικής  φιλολογίας ,  και  γράφει  ποίηση από το 1979

Πίσω από τις κάμερες

Πίσω από τις κάμερες
Μια γυναίκα με μαύρα γυαλιά
Ταξιδεύει για τις άγονες γραμμές
Κάποτε ντύθηκε
Την τελευταία απόσταση της σιωπής
Κόκκινη λύπη

Άφησαν τρύπες μεγάλες
Τα γεγονότα
Εκεί η τέχνη λατρεύει τα άλματα
Τα προσεγγίζει από χαμηλά σημεία
Αίσθηση φθινοπωρινή
Ρυτίδα στην επιφάνεια του νερού
Η γυναίκα ανοίγει ένα παράθυρο

(Ουράνιο θέατρο σκιών)

Ουράνιο θέατρο σκιών
Το σκουριασμένο φεγγάρι
Μονόπετρο
Με τη βελόνα
Με τα δάκρυα της μαμής
Το φόβο που είχα
Για την κλωστή που μου πέρασαν
Τόσο επικίνδυνα

Θα έχω τα φώτα ανοικτά
Ήρθε η Αϊσέ
Για να τρυπήσουμε τα αυτιά μου

Το είδωλο σε κάτοπτρο της λύπης
Εκεί που δεν φωτίστηκε ποτέ το μέρος.

(Δεν έχω χέρια να αραιώσω τις πατημασιές)

Δεν έχω χέρια να αραιώσω τις πατημασιές
Σ’ ένα κακό φθινόπωρο νοτιά
Ψυχρά φεγγάρια
Στη σιωπή
Οι συσκευές κρέμασαν
Το πορτραίτο της πύλης ανάποδα
Φωνάζω με φωνές άλλων ανθρώπων
Και διεισδύω στο σπίτι με τις λεμονιές
Το άφησα σε ξεχασμένο κρύσταλλο

Τώρα σκοντάφτω σε παλιά αντικείμενα
Μα έχουν γίνει δάκρυ
Η φωτογράφος ανοίγει το φακό
Να μπει λίγο φως
Να κρυφακούσω

Μην πεις τίποτα

ΚΥΠΡΟΣ 15 ΤΟΥ ΝΙΟΒΡΗ 1983

Η θλίψη σου πλανιέται στα μάτια μου και

μας ανήκει.

Σήμερα θα' χω γεράσει πάλι απότομα

Είμαστε μόνοι

Τα ματαίωσε όλα

η χειμερινή λευκή απεργία των μουσικών

Μια άτυπη επέμβαση χωρίς ευθύνη

Αν όλο και περισσότερο σ' αγαπώ

όλο και πιο πολύ σε χάνω

Οι πρώτες σοδειές σκορπίστηκαν.

Η γλώσσα σου τώρα βουβή

φοβούμαι δεν θα προλάβεις να μου μιλή­σεις

Ποια θέση να πάρω σε τούτο τον τόπο

είσαι ένα σώμα συνέχεια εκτεθειμένο στο θάνατο

Μέσα στο μυστικό πηγάδι πνιγμένη

μια μακραίωνη συμβίωση

με το θυμωμένο ουράνιο τόξο

Μια σύνθεση ωστόσο πολύμορφη

Επίμονα έρχεσαι απ' το βυθό της θάλασσας

    αθάνατη.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Ήταν απεργοί της αμερικάνικης βάσης

Μια γυναίκα δίχως ενίσχυση

προσπαθούσε

να καταπιεί την οργή μ' έναν ασύρματο

μέσα στο στόμα της

Το παραφουσκωμένο άσχημο μάτι

πάντοτε καταδιώκει

Κοίταξε γύρω του, μια, δυο, τρεις φορές

ύστερα στάθηκε στην πύλη

Φώναξε

-- Είστε αφελείς, δεν ξέρετε τίποτε     θα σας σκοτώσω-

Όρμησε σαν τρελός...

Νόρμαν Μοντέλιους. Σμηνίας

Αυτοί βάλθηκαν να τραγουδάνε

την τσακισμένη οργή τους.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η φούχτα που άνοιξε απ' τα δάκρυα

Είναι καιρός να γνωριστούμε

εμείς οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι

Μια πολιτεία δυο πολιτείες

-μέλλον πυκνό αβέβαιο-

γέρνουν στις εφτά πληγές του Φαραώ

και αφανίζονται

Μένουν οι νέοι οι υποκοσμικοί

να εξιστορήσουν

μα έσκυψαν να πιουν εκεί ακριβώς

οι νύκτες και το έγκλημα

Μεγάλα κενά

στερημένα αισθήματα

Σκληρή φωνή κατοίκησε τη φυλακή

μια νέα θεά της βίας νύχτα σκοτεινή απλη­σίαστη

Κανείς δεν ξέρει αν θα έρθει ο πόνος

να σταθεί μαζί τους

Μόνο νιάτα χαμένα

και τα όνειρά τους που άλλαξαν πρόσωπο

Γίνανε ρύπανση

Όταν μου μίλησαν για τούτη την αυθάδεια του καιρού

Απάντησα

Είμαστε εκεί

Ταγμένοι οριστικά στην αιωνιότητα.

ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΗ ΜΕ ΓΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

Τώρα δεν μένει παρά

να φτιάχνουμε

μαρμάρινα αγάλματα

από φυσιογνωμίες βασανισμένες

Σε ταμπέλες μιας απειθαρχίας διοπτροφόρου

κυματίζει η κρυφή διάσταση του κόσμου

Η ζωή μας δυνάμει δημοκρατική

ευτυχία και κατανάλωση

Ένα όργιο ζωηράδας

μιας συγκρατημένης θλίψης σε βιολοντσέλο.

Άνθρωποι ξεστρατισμένοι

μέσα σ' ένα χείμαρρο επιχειρημάτων

και κανείς ίδιος στην απαράλλακτη κατάσταση.

Είναι επαγγελματίες αλίμονο.

Μυρουδιά πολύχρονης χρήσης

και

χειροκροτήματα που ανεβάζουν

ψηλά μέχρι την αποθέωση

θέρμη αλληλεγγύης

ή...

Είναι ζήτημα εκτίμησης.

ΣΤΟΝ ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Όμοια με γέννα αυτόματη

ακαταπόνητη μια ωριμότητα κουκουλωμένη

χάλασε το στολισμό για τη γιορτή.

Ειδικεύεται σε εκδηλώσεις παράνομες

αναβιώνει τις ρωμαϊκές ευτυχίες.

Πότε άλλαξε η εποχή;

Το 'θελε το σονέτο της αγάπης         

Ήταν η ερωμένη του ωραίου

απόσταγμα επαναληπτικό μια παρόρμηση λέξης.

Θα την στολίσουν διαφορετική.

(Ανοχύρωτη)

Ανοχύρωτη
Η μεγάλη πεζοπορία
Των μυρμηγκιών
Συμπαγής και υπόκωφη θύελλα

Ωκεανός
Σκύβει και γδέρνει τις ακτές
Και παρασέρνει χρώματα

Στις φλόγες του Δεκέμβρη
Καίγεται η γεωγραφία μιας είδησης
Γέμισε σκόνη και αντιφάσεις
Να την διαβάσεις λέω
Στα πρόσωπα του πλήθους
Σε ένα δημόσιο μονόλογο