Είμαι η σελήνη / Γρυπάρη Μέλπω

Είμαι η σελήνη.
Η λάμπουσα η θέλγουσα
Είμαι η ευθύνη
Η μισή μισή - σκοτάδι φως Έτσι είμαι
ο συνίστωρ κηπουρός
αυξάνω λιγοστεύω
η συγκίνηση πιστή' έτσι είναι
ο κλήρος μου αυτός
ο κήπος αδυσώπητος
Το μήνυμά του, το υλικό του - εγώ
είμαι δέκτης και πομπός και
αναπόφευκτος επόπτης
ο γονιμοποιός
ο ιχνευτής, ο αναμοχλέυων, ναι
αυτός
ο μαγικός
ρυθμός μου,
ο αυτουργός.   

Μέλπω Γρυπάρη (Μικρή αναφορά)

Η Μέλπω Γρυπάρη σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Ασχολείται με την ποίηση.

Έργο της: (2012)   Φάος, σελήνη, φέγγαρος,  / Εκδόσεις Μελάνι

Mediterraneo / Μέλπω Γρυπάρη

Δέν είμαι πράσινη, γαλάζια, κυανή;

περίκλειστη, μικρή, νεροταξίδευτη καλόπνευστη μέ αύρες;

όχι;

Ωραία ναυάγια, θησαυροί;

Δέν είμαι, εκεί μέσα,

τό Αγκριτζέντο εκεί μέσα καί η Κατάνη καί

η κοιλάδα των ναών καί

τό στεφάνι μέ τά ρόδα μέ τά κρίνα; - όχι;

Δέν είμαι τό άστρο-πόλεμος κι όταν νυχτώνει αγάπη

κι ύστερα πάλι αυγερινός η Αστάρτη, η Αστραδενή,

η Αφροδίτη-Αφρούλα; Πώς;

Πώς δέν;

Δέν είμαι επτά νότες, επτά παύσεις, επτά οξίες πού καί στήν Κίνα ακόμα

αν θά πάς, άλλες δέν έχει; - όχι;

Έχει;

Δέν είμαι η αίγια η κότσιηνη, ωριά θωριά κατάφυτη, η μαύρη γη κατάφυ-

τη, φούλια τριφύλλια κλωστικά καί χέννα η λάγια - βάψτε με! η θεριακή,

η αντίδοτη, βάψτε με καί στολίστε με! κι όλα τά αντίθεα ποτά χαλάλι της

νά πείτε θολώνει πού επιθύμησε στης δαγκωνιάς τό κέντρο, πράσινα όλα

πράσινα, ζεστό φιλί επιθύμησε καί σκουροζώνιν ρίφιν

- όχι χαλάλι;

Όχι μού;

Δέν είμαι ο ρηχός βυθός, ο παφλασμός, eros, himeros, pothos, η γλώσσα

φλοίσβος γλώσσα τού νερού, υγρή φωνή, η προγονή του ωκεανού μέ τό

παλάτι μάρμαρο, μέ τό παλάτι ολόλευκο καί τά άλογα ζεμένα στόν θυμό

του κοσμοσείστη, εδώ σταθείτε, κατεβείτε οι ουρανοί, καθρεφτιστείτε,

στεριές οι δασωμένες, οι στεγνές, οροσειρές, οι λαξευτοί, διώροφοι από

τά Μύρα της Λυκίας οι τάφοι, περίτεχνοι φιλάρεσκοι οι τάφοι, μικρή Ασία,

εγγύς Ανατολή, τό χέρι μου νά ξεχαστεί ποτές μου αν σέ ξεχάσω...;

Νά ξεχαστεί;

Τό χέρι;

Δέν είμαι σπίτι καί κατάρτι καί κουπιά - χρυσό αρματωμένο κάτεργο -

όχι;

Δέν είμαι κάτεργο;

ωωωω!

ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΜΠΛΕ / Γρυπάρη Μέλπω

Θα  μας  θυμάται  ο  χάρος , θα  θυμάται , ναι :  περάστε 

(τα  βλοσυρά  αναλυμένα  τα  βουνά) – πώς  τήνε  κλαίς  αηδόνι ,

πώς  την  κλαίς

την  ιστορία  με  το  φαρμάκι , με  το  φίδι  και

οι  παγεροί , ως  κι  αυτοί , οι δικαστές  νεράκι  στο  κρασί  τους

ποτάμια  δάκρυα  πίνει  ο  νόμος  και  αν  ν’ αλλάξει  : πες , τί  θέλεις ;

την  δίκη  θα  έχεις , που  αγαπάς  και

τι  βιολέττες , τι  λιβούρνα , τι  σπαρράγγια , η  επάνω  οδός

ο  δρόμος  πάνω . Πέρα  για  πέρα  αληθινός  και  μόνος  ει , 

με  το  στεφάνι  με  τα  μύρα  Μάης , καμάρι  της  αυγής

ο  οδηγός  της . Όμοιος  Απόλλωνας  -  ποιμένας  με  τη  λύρα ,

ο  χορηγός , ο  έπαινός  της , της ζωής

ο  φωτοδότης , με  την  ίδια  λύρα  και  κοπάδι

ο  ύμνος  -θρίαμβος

ο  θρήνος που  μεθάει  τα  δέντρα  και  χορεύουν . Χορεύουνε 

τα  δέντρα –πως  αηδόνι –και  ημερώνουνε  τ’  αγρίμια  και

(οι  πληγές  του  βασιληά , οι  πηγές , ο έρωτάς  του  –- ένα  λιοντάρι  στο  κατάστρωμα , στο  δίχτυ –

ένα  λιοντάρι , είναι  πάντα  βασιληάς , άνακτας , λάμπει  επικρατεί , έλκει

το  δέος  πάνω  του,

εκστατικά  τα  τρωκτικά , πυκνή  φωνή , πρόθυμα  είναι  -μη  με  φας , αχ  μη  με  φας  και 

 θα  σε  βγάλω , θα  ροκανίσω  το  σκοινί)

Το  πιο  ωραίο  μπλε  το  πιο  μεγάλο , με  χίλια  δυο  ονόματα ,  με  χάρες  χίλιες  ξενιτιές

διπλά το  ορίζουνε δελφίνια  αντικρυστά ,μην  τύχει και  μας  ξεχυθεί   , ανθέ  μου εσύ

πελεκουδάκι  το  χρυσό ,  το  βαφτισμένο  στο  λουλάκι   «Ένας ...

που  πάει  κι  έρχεται...και  τώρα , είναι  μακρυά . Αυτός ! 

Αυτός  δεν  κάνει ...!

Να  σού  πάρω  ένα  τσιγάρο... Αυτός... μην  τον  φοβάσαι ,

χωρίς  εσένανε  δεν  κάνει αυτός , δεν  ζει.»

ΤΟΥ ΜΕΛΙΤΟΣ / Μέλπω Γρυπάρη

              

Χώματα  είναι  -- τί  ήτανε;  -- της  θάλασσας  τα  τείχη

Χωθήκανε  στο  μάτι  μου, μαλώνουνε  εκεί  μέσα , ο  Κίσσαβος  και  ο  Όλυμπος 

πληθαίνουνε   --  η  αγέλη  τους   -- ξεχύνονται   , τι  κλαίω;  Τα  αχώριστα  ,

τα  αντικρυστά ,τα  φαντασμένα ,  τα  φτυστά

 Του  ενός  τα  χιόνια , του  αλλουνού . 

                                                      ΔΎΟ 

                                                     Ας  το  πούμε  ΔΎΟ

                Ύψος και  βάθος ΔΎΟ  βουνά . Ο πόλεμος

                και  τα  πουλάκια  απ'  τα  κλαδιά

                τα  μ’  ένα  σμπάρο  ΔΎΟ . Ο  χρόνος  και   ο  ουρανός

Τα  αίματα , τα  λάφυρα , τα  λύτρα,  αυτός 

Ο  άνεμος   και  ο  αντίλαλος  --αχ! Να  σβηστώ !  -ζευγάρι , ο  καημός  -Ένα  ταξίδι 

εμείς  μαζί  -

Του  ενός  το  μέλι , του  αλλουνού

το  γάλα  , αϊ!  το  κρασί  της  φοινικιάς 

                      «Του  μέλιτος!»  -- η  μάννα  μου - ο  ζήλος  της, «του  μέλιτος,» το  ξέρει  αυτή,

τρισάγιο  το  βουνό  ,προλόγισμα  και  γύρισμα - Αν  βουληθώ , αν  βουληθώ ,

το  πολυφονικό  , ρόδα  και  κρίνα  το  βουβό  -- χαλάσματα  φαντάσματα -  βουνό , το  αλογάριαστο 

κεράκι  αναμμένο

το  πλένει  , το  στολίζει   --φανατική . Εκεί  να  δεις  η  ρήτρα  

                                     Απέξω  απ' τον  καιρό  

                                    με  τον  κανένα  πάρθηκε (δεν  με  γελάει  εμένα)

γι’  αυτόνε  μένει  απέξω 

συνέχεια  στο  ξάγναντο  -  του  δόλου  το  υφαντό

                                        Αχ  μάννα , ναι , του  μέλιτος

χώματα  κλαίω  ο  τυφλός  --μαντεύω

Το  εξώφθαλμο , αυτό  που  βγάζει  μάτι

                                        Δυο  μαύρες  πέτρες  βλέπω

                      ήτανε  είναι  κι  έρχονται  Από  το  μονοπάτι 

                                                   ΔΎΟ

                                                  Ας  το  πούμε  ΔΎΟ . Ο  απρίλης  με  τον  έρωτα 

          Κορφές χαράδρες  ΔΎΟ   βουνά  --

ανοιγοκλείνουνε . Πολλές  φωνές –χορός –αντικρυστά

βλέπω πονώ τον  μόχθο   τους  --αργά  χωρίζουνε , σμίγουν  με  κρότο

 τα  κρύα  νερά  τα  κρύσταλλα ,  και  τα λευκά  μας  τα  λινά  και 

                               το  λιανό

                               το  λυγισμένο   λουλουδάκι  το  κορμί ,

                               το  λουλουδάκι   το  γαλάζο   --εμείς  μαζί  -

                               ακούω  κουπιά

και  βλέπω  το  κρεββάτι – o  Άξενος  Πόντος  και  η  καλή μας τύχη   

        συναρμογή  από  δρυς  και  πεύκα  το  κρεββάτι , ανάλαφρο  , βαθύ  βαθύ  και

                                κάτω  απ'  την  καρίνα  η  οξυά