ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ / Γιώργος Αλεξανδρής

Μπροστά στα χιλιοπάτητα σκαλιά,
με μάτια φωτεινά και γέλιο ζωγραφιά,
ένα και οι δάσκαλοι με τα παιδιά.
Τα χέρια τους, απλωμένες φτερούγες στους ώμους,
να τα ψάχνουν, να τα μετρούν,
να τα βλέπουν αφτέρουγα πουλιά
και  μ’ αυτό το στοργικό τους βλέμμα
να τα σμπρώχνουν στα πάνω τα σκαλιά.
Στην αίθουσα!Για μάθημα!
Στριμωξίδι με τριαντάφυλλο καρδιά,
ξεφωνητά ,φασαρίες και αναποδιές,
αγόρια , κορίτσια,  ανέμελα και ζωηρά.
Ο Αιμίλιος, ο Γιώργος και η Λενιώ,
η  Αρετούσα, το Μαριώ  και ο Έλιο
κι όλα τ’ άλλα τα ατίθασα και άτακτα παιδιά.
Μύριζαν βασιλικό κι αυγή.
Απ΄το παράθυρο έμπαινε η ανατολή
και κάθε παιδική φωνή μια ξέχωρη γιορτή.
Και σταματούσαν. Και καρτερούσαν.
Τη  δασκάλα, μάνα, φίλη και αδερφή,
το  δάσκαλο ,πατέρα ,φίλο και αδερφό!
Πρώτη μέρα στο σχολείο!
Όμορφο καλωσόρισμα η πρώτη καλημέρα,
χαρούμενο ξεκίνημα το κάλεσμα της σφυρίχτρας,
έρωτες πρώτοι, αθώοι ,παιδικοί
τ’ αντάμωμα,το ξάφνιασμα, η γελαστή φοβέρα.
Και ανέβαιναν οι δάσκαλοι, συνάδελφοι, μαζί,
μ’ ένα γύρο από άμαθα στο πέταγμα πουλιά,
για φτερούγισμα ψυχής και τρίλιες,
για αριθμούς και αλφαβητάρια,
για αλήθειες, μαρτυρίες  και σπουδή,
ρίχνοντας οβολό και την ψυχή τους
στων ονείρων των παιδιών τα ανοιχτά παγκάρια.
Δεν έσφαλλαν που διάλεξαν το δασκαλίκι,
ούτε και τους αδίκησε η ζωή.
Χωρίς αντάλλαγμα η αίθουσα η σχολική,
γιατί της ζωής η ομορφιά, είναι το παιδί.
Πόση αγάπη ακόμη τους περισσεύει,
να μοιραστούν με δέος και λαχτάρα
της ψυχής τους την άπλα και αρχοντιά,
ξεφυλλίζοντας   γνώσεις και  εμπειρίες
σε ανυπόμονα μαθητούδια  με ανοιχτά  μυαλά.
Πρώτη μέρα στο σχολείο!
Στην απλόχωρη αυλή το παιδομάνι,
χαμόγελα, φιλιά,  χειραψίες κι αγκαλιές
μαλώματα, τρικλοποδιές κι  αντιμιλιές.
Στην αίθουσα του λόγου και της διδαχής,
συμβουλές, προτροπές και ενθαρρύνσεις,
παρατηρήσεις, φοβισμοί και υποδείξεις!
Κυλάει και πάλι, γάργαρο ρυάκι η ζωή!
        

Του κοριτσιού τα μάτια / Αλεξανδρής Γεώργιος

 

Το λιόγερμα κόκκινο βαθύ,

τριαντάφυλλα και λεμονανθοί στο μπαλκόνι.

Χάρη και ομορφιά  στη γειτονιά,

βλέμματα οι δρόμοι και στεναγμοί οι γωνιές.

Ήταν το κορίτσι με του δειλινού τα μάτια.

                 

Στη γλάστρα δίπλα γιασεμί,

γιορτάνι ο δυόσμος στο λαιμό της.

Έπλεκε καρδιές ,κένταγε  τα χείλη

και σμίλευε καημούς και πάθια.

Ήταν το κορίτσι με τα φωτεινά τα μάτια.

                    

Έσκυβε και σκόρπιζε ανθούς της νιότης,

πεθυμιές κρυφές,πείσματα και γινάτια.

Το στήθος της φτερούγιζε περιστέρι

κι άνοιγαν οι ουρανοί τα πλάτια.

Ήταν το κορίτσι με τα γλαρά τα μάτια.

Και από απέναντι καρτέρι,

σκιρτήματα καρδιάς και  βαθιές ανασαιμιές.

Να 'ταν το μπαλκόνι αλάνα,

μονοπάτια της χαράς και της λαχτάρας.

Ήταν το κορίτσι με τα παράξενα τα μάτια.

Και η νύχτα της ψυχής το κρυφοδρόμι,

σεργιάνι φεγγαρόλουστο και νυχτέρι.

Στο παραθύρι της του έρωτα η όψη,

της ευτυχίας λάμπρισμα και κάλεσμα  ζωής.

Ήταν το κορίτσι με τα λατρεμένα μάτια.

ΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ / Αλεξανδρής Γεώργιος

                  

Στην κλειστή οικογενειοκρατία,
αυτόκλητοι πρεσβευτές με κληρονομιά και χρίσμα,
ξεφυλλίζουν το μέλλον τους με απαντοχές και προφητείες,
βεβαιώνουν το αύριο με σχεδιασμούς και επινοήσεις,
προλαβαίνουν ασύμμετρες δοκιμές και σκόπιμες συντάξεις
και ανακαλύπτουν το παρελθόν τους ανέσπερο κι ανέξοδο
σε αθωωτικές αναπολήσεις και μνήμες αγιογραφίες,
να είναι ο χρόνος σύνοψη λογισμού και αιτίας

κι ο λόγος τους ιστόρημα πειθούς και ακολουθία.

Στην ανοιχτή ανθρωπογεωγραφία,
ομόφρονες συνομιλητές στην αποχή και την ευπιστία,
καθρεφτίζουν τις συνήθειες στου στοχασμού τη ρήτρα,
μακαρίζουν τις αποδοχές ως σοφίας ετυμηγορίες,
περιτειχίζουν τις συμπνεύσεις με δόγματα και αλληγορίες
κι αυτόχειρες στη μοναξιά και τη σιωπή της λεηλασίας,
στρατεύουν κρυφές συμμετοχές κι ομαδικές καταφυγές,
να είναι το αποξένωμα σύνδρομο γνώσης και γοητείας
κι ο λόγος τους ιστόρημα συνείδησης κι ευθύνης.

Στης διανόησης την ποικιλομορφία,
εχέφρονες μελετητές δοξασιών και πεπραγμένων,
ανιχνεύουν  θεωρίες και ορισμούς στις επαναλήψεις,
στηλιτεύουν δοκησίσοφες υπεροψίες και μεθοδεύσεις,
αναγνωρίζουν αναγκαίες παραιτήσεις και ιδεών αποποιήσεις
κι ανένταχτοι στη βάσανο της κριτικής και της αλήθειας,
μονοδρομούν το γίγνεσθαι στης σύμπραξης την ουτοπία
να μην είναι ο χρόνος γύρισμα κι αναφορών λαγνεία

παρά συνύπαρξης ιστόρημα στη διαφορά και την ελευθερία.

                                            Γιώργος Αλεξανδρής

ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

 

               

Με του Μαρτιού το καλωσόρισμα το γλυκό ,

το γνέψιμο το πρόσχαρο τ' Απρίλη και το γέλιο

και του Μαγιού τ' αγκάλιασμα και το φιλί ,

πήρε ο κόσμος φώτισμα και χρώμα ανατολής

κι απόδρασε στις αναμνήσεις και τις πεθυμιές

μέσα από του χρόνου τις πλατιές ρωγμές

που άνοιξε η καλότυχη αποζήτηση της φυγής,

στης άνοιξης την ομορφιά και της ζωής.

Μέσα από κοινές προκλήσεις και ιστορίες,

από εσπέριους μύθους και δοξασίες

και αλήθειες προσωπικές,θάρρητες και φοβίες

βρήκε ο κόσμος πεποίθηση και αντοχή

κι απόδρασε στη γνώση και την πίστη

να γίνει η εχέμυθη ευχή ομόδοξη φωνή,

η σύναξη  άδολη μοιρασιά κι αλληλεγγύη

κι η πρόβλεψη βεβαιότητα και ευτυχία.

Με μνήμες βαθιές και άξιες παρουσίες,

συνάγωγη τη σκέψη σε ιδέες και πρακτικές

και τους καιρούς ορίζοντες μακράς διαδρομής,

τόλμησε ο κόσμος ανάγκες ν΄αφουγκραστεί

κι απόδρασε στην ενόραση της δημιουργίας,

ο στοχασμός να γίνει ευδόκιμη βουλή

η ύπαρξη, ανταύγεια θέωσης και σπονδή

ονείρων και οραμάτων, για μια αισιόδοξη αρχή.

       

                            Γιώργος  Αλεξανδρής

Αντιγραφές και Αναπλάσεις

Και καθώς βλεφάριζε η αναδρομάρισσα  μνήμη

σε νύχτας αναγνώσματα κι αντιγραφές της μέρας

κι ανάδευε λαθέματα, ισχυρισμούς και προσωπεία,

αποθυλάκωνε προσαρμογές, συμβιβασμούς και θέσεις ,

στιγμάτιζε ελαφρότητες, μετανιωμούς και ρήξεις

κι απέφευγε γυρίσματα, παραδοχές και υπερβάσεις

να είναι άρνηση η φυγή στο λάτρεμα των μύθων,

διακόνεμα και θέσπισμα η λύτρωση στη λήθη.

Σπονδή ζωής ο χρόνος και μνημόνευση αρχών,

τα όνειρα πρωτόφαντα στην έπαρση της δημιουργίας,

δοξαστικοί οι σχεδιασμοί στην ανάπλαση της συνήθειας,

να είναι της ιστορίας η δόμηση αξιακή και ακραιφνής

με πίστη και οράματα, της μίμησης αποδρομή κι ανάπλους,

οι σκέψεις συνομίλημα, ο λόγος και οι πράξεις κοινωνία

αγλάισμα της ύπαρξης κι απάνθισμα λειτουργίας,

να είναι το αύριο  στάθμισμα χρέους και κληρονομιά.

Μοναχικοί περπατητές σε πολυσύχναστους δρόμους,

σιωπηλοί συνοδοιπόροι σε άσκεπες και γκρίζες εποχές

πεζεύουμε τις μέρες μας στ' απόσκιο της αποχής

και πρόκριτοι μελετητές συμπράξεων και μαρτυριών,

στοιχειώνουμε το παρελθόν, ανιχνεύουμε το μέλλον

και στην επώδυνη μοναξιά της γνώσης και ομολογίας,

στρατεύουμε τη συνείδηση και το δόκιμο προβληματισμό,

την ιστορία κοινή να συντάξουμε με ήθος και σεβασμό.

Συν τω χρόνω / Αλεξανδρής Γεώργιος

 

Πειστική διδαχή αυτογνωσίας η αίσθηση του χρόνου,
αβόλευτη κι ανυπεράσπιστη καταφυγή στις αναμνήσεις,
ξέσκεπες μελλοντικές επινοήσεις και σχεδιασμοί,
αθεώρητες προφητείες , προκλήσεις και ασπασμοί.

Ανάδρομη κι αθόρυβη περπατησιά η μοναξιά του,
από τη χθεσινή σιωπή ως και τ΄αυριανό αναρώτημα,
του φόβου κρυφοσφύριγμα και τύπωμα απορίας,
βιασύνη η παραδοχή κι η προσμονή ευδαιμοσύνη.

Παράλληλη ζωή, ταυτίσεις, αποδιωγμοί κι εκκλήσεις
χωρίς ιστορική διαδρομή, παραστάσεις και μετρήσεις,
κοινές μονογραφίες προσανατολισμών και ηλικίας
χωρίς αναγραμματισμούς, συγκρίσεις και ισορροπίες.

Και πώς να αναμετρηθώ με βεβαιότητες κι αρνήσεις,
ασύλληπτο του χρόνου το κενό, το πλήρωμα ουτοπία
και πώς ν΄αφουγκραστώ το εφεύρημα της ανάγκης
με ρήτρα ταυτότητας την αρχή και τη συνέχεια δυσπιστία.

Κλειστές συμμαχίες οι αμφισβητήσεις και οι αμφισημίες,
στίγμα προσωπικό το χθες, το αύριο μοιρασμένο,
το τώρα, πλάτεμα ζωής κι αφέντεμα του χρόνου,
να στέκομαι μπροστάρης με σπούδαγμα και κανόνες.

Κρυφή σπονδή η ταρίχευση της μνήμης που ανακαλεί,
που αναπλάθει σύμπαντα επιλογών και τύχης
και τελετή κατάκτησης το κούρσεμα του χρόνου,
τον ίσκιο μου να προσπερνώ το ύστερα να προλάβω.

ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Κι όταν έσμιξαν οι επιθυμίες με τα όνειρα
και ημέρεψαν οι κρυφές φωνές και χτύποι
σε κείνα τα πρώιμα και ασχημάτιστα χρόνια,
στα μάτια σου έλαμψε η δικαιοσύνη
της ώριμης βιασύνης κι αθόρυβης σεμνότητας.
Στη διάφανη σιωπή σου και το ζωγραφισμένο γέλιο,
φέγγισε της ψυχής μας το λευτέρωμα
κι η ξαστεριά στο σκλάβωμα της αγάπης.
Λιόγιομη της χαράς αυγή τ’ αντάμωμά μας
κι ο χωρισμός, νύχτα των λογισμών και αγωνίας.
Είχε ο κόσμος λάμπρισμα στις άγνωστες τις  στράτες,
παιδί καθώς έτρεχα  σε μύθους και ιστορίες,
τον πόθο τον πρωτόγνωρο θησαύρισμα να κρατήσω
κι μ’ ένα τρισάγιο φωναχτό και απλωμένα χέρια
να γείρεις κόρη των θεών και νύμφη των ανθρώπων,
γλυκό μαντάτο ν’ ακουστείς, μούσα να σε θαρρέψω
για να ‘ναι η ζωή ξεφύλλισμα στου έρωτα τη βίβλο.
Αισθήματα πρωτόλεια, αγνά και άδολες οι σκέψεις
χωρίς αναρωτήματα, προτάγματα και δοκιμασίες.
Οι μέρες ήταν βέβαιες, κοινές και λύτρωσης υμνωδία
στο συνεπαρμό της ομορφιάς,στο μάγεμα της σαγήνης.
Πλατύ κατώφλι η χαρά, η ευτυχία μοιρασιά  και στέγη,
θέλγητρο η βάσανος της προσμονής και κάλλος η αγωνία.
Οι μνήμες, διάπλατα ανοιχτό παράθυρο του χρόνου

και  γλύκασμα αναπόλησης, χωρίς απαντοχές και προσδοκίες

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

 

Ώρα την ώρα,στιγμή τη στιγμή,

μπροστά από έδρες,γραφεία και θέσεις,

πίσω από τοίχους και πόρτες κλειστές

με κουρασμένα μάτια κι ανάσες πνιχτές,

έσμπρωχνε στον ίσκιο της  τη μέρα.

Σκέψη τη σκέψη,λόγο το λόγο

με συρτές φωνές και σύμφωνες σιωπές,

με παραλληλισμούς και συγκρίσεις,

προσπερνούσε ρωτήματα κι ενστάσεις

και σώπαινε στα γυρίσματα του νου.

Δρόμο το δρόμο,βλέμμα το βλέμμα,

τ' απάντημα χωρίς ρυθμό και χρώμα,

καθρέφτισμα  και υπεκφυγή το νεύμα

και με την προσποίηση κοινά αποδεκτή,

πέζευε αρχές και ξόδιαζε συνήθειες .

Γνώση τη γνώση,λογισμό το λογισμό

στης νύχτας τη βία και τη μοναξιά,

με ασύλητες παραδοχές και ομολογίες,

χωρίς αφορισμούς κι επιτηδεύσεις,

πρόφταινε τον ευπροσάρμοστο εαυτό.

Χρέος το χρέος,ευθύνη την ευθύνη,

η μέρα επανάληψη κι αντίστιξης ηχώ,

η νύχτα περισυλλογή, του αύριο γεννήτρα,

μ' επίγνωση συνειδητή και νουθεσία

μάκραινε μηρυκασμούς κι επιδαψιλεύσει

 

ΑΓΑΠΗΣ ΑΝΤΗΛΙΕΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Τα μάτια σου,
γαλήνια θάλασσα στην ανατολή,
πορφύρωμα ουρανού στη δύση,
ανοιχτή αγκαλιά,
γλυκιά απαντοχή  
και μια ατέλειωτη προσμονή,
να χαρώ στ’ ανθοβόλημα της ψυχής σου.

Και το βλέμμα σου,
άναρχο και φευγάτο πρωινό,
σπάταλο της ίριδας σημάδι,
έκστασης αντηλιά,
ανταύγεια πάθους
κι ένα βαθύ απόκοσμο κάλεσμα,
ν’ αφεθώ στο ρίγος και τη δίνη.

Τα χείλη σου,
χρώματα πεθυμιάς και λαχτάρας,
ζωγραφιά της ζωής και του κόσμου,
παραθύρι ομορφιάς,
κατώφλι ανασαιμιάς
κι ένα σμίλεμα μαγείας και πόθου,
να σταθώ ικέτης στο σκαλί της γητείας.

Και το φιλί σου,
σπονδή στου έρωτα το κροντήρι,
τελετή στο ναό της αγάπης,
άχρονες στιγμές,
ξέφραγες αναπνοές
κι  ένας φλοίσβος της καρδιάς σου οι χτύποι,
να χαθώ στην άβυσσο του ονείρου.

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Από τη συμβουλή ως και τη σύσταση,
η απειλητική ματιά κι ο οργισμένος λόγος,
εκεί, στην περιπολία, την επίβλεψη και τη σήμανση,
αυθαίρετα επέβαλαν τη δύναμη της εξουσίας
κι αυτάρεσκα συνταίριαξαν το επίτιμο προσωπείο,
με τη σιγουριά τ’ ανώνυμου και τη φυγοδικία.

Από το ξάφνιασμα ως και τ’ αναρώτημα,
ο αφανέρωτος φόβος και η απροσποίητη σιωπή,
εκεί, στην περιόδευση για τις πεζές ανάγκες,
ανακάλεσαν μνήμες παλιές σε  γυάλινες εποχές,
συγκράτησαν φωνήματα έκπληξης και αντιμιλιές
κι ως ένσταση αφέθηκε η απορία και η υπακοή.

Από την άρνηση ως και τη βιαιοπραγία,
ο αστέγαστος ελευθερισμός και οι επίπλαστες θεωρίες,
εκεί, στο χώρο της αντίδρασης και της μισαλλοδοξίας,
πυκνώνουν νεφελώματα σε σκοτεινές συνάξεις,
συντάσσονται ανατροπές σε πρακτικές κατεστημένες
κι αυτομολούν ανεύθυνοι κι ακόλουθοι της τάξης.

Από την επιφύλαξη ως και τη βεβαιότητα,
ο δόκιμος προβληματισμός και η ελεύθερη σκέψη,
εκεί στο επιστέγασμα της κριτικής και του ρεαλισμού,
αδήριτα αντιστέκονται σε συμπάθειες και πλάνες,
τη συνύπαρξη επικροτούν σε θέσεις και αντιθέσεις
κι ως ένσταση δηλώθηκε η  επανάσταση της λογικής.

                                           19-11-2020

Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Τα μάτια σου,των θαυμάτων της γης προσκυνητάρι,

αγιογραφία της σοφίας και πληρότητας του κόσμου

και θυσιαστήριο προνόησης για τις βεβαιότητες της ζωής.

Τα χέρια σου δυο στάχυα ξανθά τ' ουρανού τεντωμένα,

τ' αψήλου αθώριαστες κορφές, πέρα και πάνω από βλέψεις,

δυο λάβαρα γνώσης,αναπεταρισμού και συνέχειας υψωμένα,

να φέρεις τον ήλιο φώτισμα και μερτικό σε ασύνορες χώρες,

να φράξεις με κρίνα και χέρια σφιγμένα τους φράχτες,

να φυτέψεις απροσποίητο γέλιο και μιλιά ανυπόκριτη στους δρόμους.

Ασχημάτιστες ακολουθίες,στρογγυλεύουν αβέβαιες πεποιθήσεις,

μικρές αυλές ,ανήσυχες γωνιές, κοινωνούν αναφορές και μαντάτα

και μισεμοί και αποδημίες βαθαίνουν λογισμούς και εποχές πλαταίνουν.

Βήματα  και  έδρες, μνημονεύουν αριθμούς,επιλογές και ευδοκίες,

εισηγητές και ταγοί κορυφώνουν ιδεολογίες και συνειδήσεις,

χειροκροτητές κι αντιρρησίες επιμένουν σε αφορμές και υπερβάσεις,

να προλάβεις αδογμάτιστο το αύριο, πολύφωνη τη σιωπή,

να προστρέξεις βιγλάτορας της ανάγκης, της ιστορίας αφηγητής

και να προσφέρεις προοπτική του θείου και μνήμη ανθρωπινή.

Δύστροπος σεβασμός η αυτογνωσία τους και αντάλλαγμα η ευθύνη,

σχήμα  και λόγος η μέρα τους η χθεσινή και η αυριανή απορία,

τι μέγα το χάσμα του ευδαιμονισμού από την κομπορρημοσύνη.

Το δίκιο τους ενέχυρο και το χρέος τους αναστολή και δίκη,

έλλειμμα προγραμματισμού η φήμη τους κι απίστωτη η δόξα,

γι' αυτό και κάθε γενιά που τρόμαζε και τούτη που εξουσιάζει,

σε είδαν ως παράσταση αθωότητας και δική τους ετυμηγορία

και σ' είπαν θεό δημιουργό μιας νέας δογματικής αλήθειας,

αφού ένας θεός πιστεύει και ορθοφρονεί στο ψέμα, γιατί δεν το ξέρει

EKEINH TH NYXTA / Αλεξανδρής Γεώργιος

Εκείνη τη νύχτα ,
τη νύχτα της λειτουργίας και ανάτασης των ψυχών,
της υμνωδίας και σαγήνης των μακαρισμών,
που αναμετριόμασταν με το χρόνο και τον κόσμο
και δικάζαμε βιαστικές τις επιλογές μας,
αστόχαστες τις στάσεις και άγουρες τις συμπεριφορές,
εκείνη τη νύχτα ανακαλύπταμε τη ζωή μας
σε κοντινούς ορίζοντες και μικρές καταθέσεις,
σε όνειρα φτιασιδωμένα κι αδέσποτες προσδοκίες.

Εκείνη τη νύχτα,
τη νύχτα της απροσποίητης έκπληξης και χαράς,
της ομορφιάς της αναστάτωσης και των πόθων
που αρνηθήκαμε τη σοφία των συμβιβασμών
και παραδοθήκαμε στην αρετή των ευαισθησιών
και τη θελκτική μαγεία απόκοσμων φωνών,
εκείνη τη νύχτα διαφεντέψαμε τη ζωή μας
σε  πρωτόφαντες λαχτάρες και μύχιες πεθυμιές,
σε άγνωστες διαδρομές και μακρινές περιπλανήσεις.

Εκείνη τη νύχτα,
τη νύχτα της περισυλλογής και της γνώσης,
της μυσταγωγίας, της έκστασης και των ασπασμών
που μαρτυρήσαμε κοινές καταφυγές και αποδράσεις,
που αφουγκραστήκαμε σκιρτήματα και κατανύξεις,
ανίσκιωτα βλέμματα και λόγια αναμνήσεις,
εκείνη τη νύχτα διακονήσαμε τη ζωή μας
σε ιερά θυσιαστήρια και άσπιλα άβατα θεών,
στου  έρωτα τα μυστικά  λιοστάσια των  θνητών.

ΨΗΛΑ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ / Γιώργος Αλεξανδρής

Σιγανοψιχάλιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.
Ήταν η μέρα της σύναξης των θεών,
η μέρα της σπονδής των ανθρώπων
και είχαμε κινήσει από τη γη των ασμάτων,
του ουρανού των θαυμάτων να πάμε.
Ανεμοδρόσιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.
Ασήμι στα μαλλιά σου οι δροσοσταλιές,
σου στίλβωναν διάδημα και πέπλο νυφικό
και τ’ ανέμου η ηχόχρωμη ανάσα
προσευχή της ψυχής μας και λύτρωσης ύμνος.
Και σηκώσαμε τα χέρια μας ψηλά.
Εγώ του γάμου φλάμπουρα με κόκκινο μαντήλι
κι εσύ στου έρωτα την έκσταση φτερά,
αναπέμποντας δέηση εγώ κι εσύ αντιφωνώντας,
ομολογία και ψαλμό το άγιο «σ’ αγαπώ»,
για της ζωής τ’ αγκάλιασμα και το γλυκασμό.
Και πετάρισαν έκπληκτα μικρά πουλιά,
το σφύριξαν με αηδονολαλιά στους βράχους
και κείνοι αντιλάλησαν ανασαμό και ρίγος.
Το έψαλλαν συλλείτουργο στους ανάερους ναούς,
κοινώνησαν κι ανάβλεψαν σεπτές μορφές
και γαλήνεψαν τα πάθη και οι σταυρώσεις.
Σιγανοψιχάλιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.
Είδα στα μάτια σου το επουράνιο βλέμμα,
βαθιά παράκληση,μνήμης πομπή  και απολογήθηκα.
Είδα στα μάτια σου τ’ ανέσπερο το φως
το αύριο  ν’ ακολουθεί και προσευχήθηκα.
Σιγανοψιχάλιζε κείνο το πρωί στα Μετέωρα.
Ήταν η μέρα της σκέπης και ευλογίας των θεών,
η μέρα του μεγαλείου της ψυχής των ανθρώπων.
’Ηταν η δική μας μέρα.

                         

Η ΛΕΜΟΝΙΑ / Γιώργος Αλεξανδρής

Λιμπί­στικα μια λεμο­νιά,
με άσπρα λου­λού­δια νυφικό
και δίφορα λεμό­νια.
Της έπιασα και τίναξα
τη λυγερή της μέση,
την αψηλή κορ­φάδα.
Γέμι­σαν άνθια οι αυλές,
με φύλλα τα μπαλ­κό­νια
και τα σοκά­κια τα στενά
με νιους ξεπε­τα­ρού­δια.
Πήραν το χρώμα οι γει­το­νιές
και τα παι­διά το μόσχο
κι εγώ την ομορ­φάδα της
και τη γλυ­κιά της χάρη.
Την είδα νύφη, μάγισσα,
στο φέγ­γι­σμα τ’ Απο­σπε­ρίτη,
νεράιδα στο σελη­νό­φωτο
και ξωτικό της νύχτας.
Την πρό­σμενα κόρη της αυγής
στο λάμπρι­σμα τ’ Αυγε­ρι­νού,
λιο­γέν­νητη μικρή θεά
στης κόκ­κι­νης ανα­το­λής το θάμα.
Ήλιος καλός ταξι­δευ­τής ‚
ζηλω­τής της γης και οδοι­πό­ρος,
του ουρα­νού αρμε­νι­στής
και στ’ απέ­ρα­ντο το γαλανό βαρ­κά­ρης,
στα κλώ­νια της τα λια­νό­βεργα
κρέ­μασε το φως του ξόμπλι,
στον ίσκιο της, περ­πα­τη­σιά
λίκνισε το αρμέ­νι­σμά του
και μένα μου ‘γνεψε με αντη­λιά
να τεντωθώ να φτάσω,
ψηλά τους αθώ­ρη­τους ανθούς,
τα ώριμα, τα δίφορα λεμόνια.

ΝΥΧΤΕΡΙ / Γιώργος Αλεξανδρής

Ολόγιομο φεγγάρι απόψε
γλίστρησε στην κάμαρά σου
τρύπωσαν και μερικά αστέρια,
τ' ουρανού τα αγιοκέρια,
να σου χαϊδέψουν τα μαλλιά,
να σ' ασημώσουν με φιλιά,
κυρά να σε πλανέψουν.
Γυμνό κορμί,λυτά μαλλιά,
ανάσες, ψίθυροι, καημοί,
ρίγος στην άδεια αγκαλιά.
Δεν ήταν  πλάνο φίλημα,
δεν ήταν  παιχνίδισμα σκιάς
ούτε και οπτασία.
Εγώ σου τα  'στειλα κρυφά,
τραγούδι, κάλεσμα, χαρά,
αφέντρα να σε πούνε
κι αφέντρα να σε φέρουνε
στον πύργο των ονείρων.
Μα αυτά αποξεχάστηκαν
τα μάτια σου κοιτώντας,
τα στήθη σου θωρώντας.

Μπλέχτηκαν τ' άστρα στα μαλλιά,

στο στήθος σου έγειρε το φεγγάρι
και κένταγαν τον έρωτα
απάνω στο κορμί σου.

Βγήκα στις στράτες τ' ουρανού

και στο βοριά καρτέρι,

της νύχτας να θυμώσω

και τα παιδιά της να μαλώσω.

Μ' αυτή γλυκοχαμογελά,

νεύμα μου κάνει και με προσπερνά,
στο παραθύρι σου με φέρνει

Στεφάνι βλέπω τ' άστρα στα μαλλιά

και το φεγγάρι κοίμιζες
μωρό στην αγκαλιά σου.
Είχε ο έρωτας φτερά
η χάρη σου μία ζωγραφιά,
νυχτέρι η ζωή στην ομορφιά

κι απόμεινα χωρίς καρδιά.

ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

               

Αν και οι καιροί των προβληματισμών και της ευθύνης

αποτιμώνται με τη συνέπεια λόγων και έργων,

με δόκιμη συναίνεση και κριτική αποδοχή,

ανέστιοι μέντορες,αμνήμονες ταγοί κι επίδοξοι προφήτες,

της πλάνης πρεσβευτές και της χειραγώγησης λειτουργοί,

τον καλούσαν μπροστάρη σε κάθε τους επιλογή,

του τόνιζαν την υπακοή ως συνείδηση και αρετή,

του εικόνιζαν ως χρέος και δικαίωμα την προσαρμογή

και τον αποκαλούσαν ισότιμο,δημιουργικό συνομιλητή.

Ο δάνειος λόγος τους σύμφυρμα και η εμμονή πρωτείο,

δικαιοσύνη η προβολή και η προσφορά αξιοσύνης μέτρο,

φάσμα ιδεών η επίκληση και δόγματα η πίστη

με σύνδρομα ορθολογισμού κι αυθεντικές μονοφωνίες

για να 'ναι η αντίληψη κοινή της ιστορίας και της ανάγκης

γι' αυτό και δεν δικαίωναν στο φόβο την καταφυγή του,

στο όνειρο την παρόρμηση και το δειλό αναρώτημά του,

υποκριτικά του διέκριναν  υπεύθυνες  ομόγνωμες συμφωνίες

κι αυθαίρετα τον ενέτασσαν ομόλογο συνομιλητή.

Με πρόκριμα το στοχασμό και στέγασμα την αλήθεια,

η προτροπή ήταν κλήτευση και η ένταξη ασυλία,

ευπείθεια στ' ανερμάτιστο κι ασύμβατη μικροθυμία,

της μνήμης απαξίωση κι απ' τα όνειρα αποστασία,

γι' αυτό και αντιλόγησε με θέσμιες κι ευσύνοπτες απόψεις,

αντέτεινε το σχετικό στους αφορισμούς και τις γενικεύσεις

δόμησε την προαγωγή στην αντίθεση και τη διαφωνία

κι αφού οι καιροί τον στράτευαν στην προσωπική ευθύνη,

προσφέρθηκε,ένας από τους πολλούς, ανένταχτος συνομιλητής.

                                                                  3-3-2019

ΣΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Στο βράχο εκεί που θα σταθείς

καράβια ν' αγναντεύεις,

αφρόσκεπα κύματα σαν δεις

να 'ρχονται αγριεμένα,

μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς

και με σπονδές δακρύων και κλαυθμών

μην επικαλεστείς τον Δία.

Απλόχωρη την αγκαλιά σου άνοιξε

κι αφέσου γοργόνα  Ωκεανίδα,

πρωτόγνωρο νιώσε θώπευμα

και κάλεσμα στων πεθυμιών τη γλύκα,

η κυματούσα θάλασσα του καημού

στα μαϊστράλια των ελπίδων να λουστεί

στον μπάτη των ονείρων να κοπάσει.

Κάποια βαρκούλα θα φανεί,

κάποιο ψηλό κατάρτι,

μπορεί και μια σανίδα ταπεινή

στους πόθους σου λιγοθυμιά

και τη λαχτάρα του ερχομού να φέρει,

δέσποινα τον αργαλειό ν' αφήσεις

και τις μέρες σου υφάδι να μην πλέκεις.

Περίμενε στο ακρογιάλι μόνη,

άγνωστη,λεύτερη, πιστή στον έρωτά σου,

αξόδευτη πλησμονή μακάριας ψυχής,

δίχως μνήμες γυναικών και αναφορές,

χωρίς δαψίλευμα ανδρών και συνηγορίες,

μη σε 'βρει η Αθηνά και σε παρηγορήσει

κι αχρείαστα ο Όμηρος σε διακονήσει.

Θα 'ρθει ο Δυσσέας , θα 'ρθει

από του νόστου την άγρια πεθυμιά,

από τη σοφία των βίαιων καιρών,

αλύτρωτος από γνώσεις και εμπειρίες,

λεύτερος από δελεασμούς και προκλήσεις,

προσκυνητής στην αφοσίωση και την πεποίθησή σου,

με λύτρα ζωής τα ώριμα τ' αξόδευτα τα χρόνια. 

                                               10-2-2019

ΥΠΟΤΡΟΠΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ / Γιώργος Αλεξανδρής

Στα κλειστά ιερατεία,
αυτόκλητοι,αλαζονικά και με υπεροψία,
γόνοι κληρονομικών  μεγαλείων
και αναγκαστικών εφήμερων αποδοχών,
αναγόρευσαν ως βήμα αναγωγής το παρελθόν,
τη συνέχεια ως δικαίωμα και παράσταση,
για να  ’ναι  και η γενιά τους μνήμη και διαδοχή.

Στους ανάστροφους δρόμους,
ετερόκλιτοι, φανατικά και με υστερίες,
σπορά συνδρόμων, άναρχων δοξασιών
και ανερμάτιστων παιδευτικών συμπεριφορών,
στιγμάτιζαν  προσχήματα κι επικλήσεις,
ρηχές αντιδράσεις κι απρόσωπες κριτικές,
για να  ’ναι και οι ομάδες τους ανάκριση και δίκη.

Στις περίβλεπτες εξέδρες,
δογματιστές, υστερόβουλα και με εμμονές,
επίγονοι ιδεοληπτικών μυθοπλασιών
κι απόκρυφων ιστορικών λαθροχειριών,
πομπεύουν κοινές ευθύνες και πάγιες αντιλήψεις,
αλλοτριωμένες συνειδήσεις και πρακτικές,
για να  ’ναι και η εξουσία τους συνεδρία και ανατροπή.

Στον απόηχο των υποτροπών,
ομόλογοι πολίτες, ρεαλιστικά και με αψιθυμία,
κοινωνοί συλλογικών αναγκών ελευθερίας
και ανοιχτών λειτουργιών δικαιοπροστασίας,
ιεραρχούν συνευθύνες και επισφαλή κεκτημένα,
θεσμικές αποκλίσεις και υπαρξιακές προκλήσεις,
για να  ’ναι και η εποχή τους δανεική και  επαναστατημένη.

                                      

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ ΚΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

Όταν έρχονται ημέρες  χωρίς προβληματισμούς και ανησυχίες,

μέρες πιστής αντιγραφής, χωρίς αμφισβητήσεις και φοβίες,

οι νύχτες φεύγουν χωρίς σχεδιασμούς και επινοήσεις,

νύχτες μικρής απόστασης, χωρίς στασιασμούς και αποδράσεις.

Όταν στους δρόμους συναλλάσονται ο συμβιβασμός και η σιωπή,

δρόμοι στενάχωροι, που αδειάζουν σε μια αβασάνιστη επιστροφή,

πίσω απ΄τις πόρτες ζυγιάζονται ο εφησυχασμός και η μικροθυμία,

πόρτες ερμητικά κλειστές, στην εύτακτη και παιδευμένη αυτοφοβία.

Όταν αδιάτακτοι ειδήμονες εκποιούν γενιές και ιστορία,

ειδήμονες, επίσκοποι των καιρών και μπροστάρηδες με προσωπεία,

δικάζονται οι αιρέσεις του στοχασμού και της προφητείας,

αιρέσεις, ως σύμβολο αναχρονισμού και αρνήσεις ευνομίας.

Όταν συντεταγμένα πλήθη σε συνθήματα εκποιούν τη μοναξιά τους,

πλήθη ετερόκλητης σύστασης και ευκαιριακής ομογνωμίας,

μεθοδεύονται υπαρξιακές αλλοτριώσεις και εύβουλες ψευδαισθήσεις,

αλλοτριώσεις, ως χρίσμα καταξίωσης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Όταν στερεύει η ζωή από όνειρα, πεποιθήσεις και ουτοπίες,

ζωή που χαλκεύεται στο δείλιασμα την απόγνωση και τις παραιτήσεις,

πώς να θεριέψει η μνήμη ένοχη οργή και παρηγορήτρα,

μνήμη αυριανή, χωρίς εμμονές, ευαισθησίες και αποζητήσεις.

ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΧΑΡΑΣ / Αλεξανδρής Γεώργιος

 

Βαθιά γαλάζια θάλασσα
το βλέμμα της  το γλυκόφερτο, το εξομολογητικό,
φλογάτη κόκκινη ανατολή
τα χείλη της τα τρεμόφυλλα, τα διψασμένα,
πλατύς λιοπερίχυτος ουρανός
η σιωπή της η πολύηχη , η ικετευτική.
Πρωτόφαντες πεθυμιές κι ασπούδαστες αισθήσεις,
το αναρώτημα κρυφό κι η λύτρωση βιασύνη.

Ολόφωτες κεντημένες μέρες
συνάχτηκαν στα χέρια της και λάμπρυναν την ψυχή της,
απείθαρχες υστερόβουλες νύχτες
στασίασαν με αδημονία και πλάτυναν την αγκαλιά της,
ασταύρωτοι δρόμοι περιπλάνητοι
άνοιξαν πέρασμα και γωνιές να πορευτεί γητεύτρα.
Το μάτωμα της καρδιάς, ζωής φεγγαροσύνη,
σεριάνισμα στ’ απύθμενο της πληγής την ομορφάδα. 

Σμίλευε, ζωγράφιζε ασπασμούς
στα πάθη του γλυκού καημού και την έλξη της σαγήνης,
λιτάνευε, ευδαιμόνευε αγγελομορφές
στο κατώφλι του ώριμου καιρού και της καλής της ώρας,
μακάριζε, πολυχρόνιζε ερχομούς
στη σκήτη των ονείρων και του έρωτα τη δοκιμασία.
Αφέθηκε αμύητη στην έκσταση και τη λατρεία
και περίσσεψαν οι χαρές στην πλησμονή και τη μαγεία.