ΣΩΣΕ ΜΕ

Άδεια η νύχτα χωρίς εσένα..

Και τα αστέρια αδίσταχτα να ανθοφορούν
μέσα στα μάτια μου
μια οδυνηρή οφθαλμαπάτη..

.. σώσε με..
πες μου πως έρχεσαι καρδιά μου..

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΙΚΕΣΙΑ

- Δώσ' μου μια ρυτιδιασμένη αλήθεια..
Έτσι ρε διάολε 
Να ντραπούν τα μακιγιαρισμένα ψέματα που παρατάχθηκαν..
Να σκύψουν το κεφάλι μες τις ρωγμές της σαν τα κοιτάξει..
Να βουβαθούν οι ρήτορες από την εύγλωτη σιωπή της..
Να ουρλιάξει η οργή..
Κομμάτια μπας και γενεί το άδικο...

- Τί λέω πάλι.. 
Πάλι οξειδώθηκαν οι πεθυμιές μου.

- Μη δίνεις βάση...

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΣΥΧΩΡΑ ΜΕ..

δεν πρόλαβα να σου φανερώσω
πόσο νοτισμένο ρούχο
κρύβει κατάσαρκα ένα ξεραμένο καλοκαίρι..

άγονες οι θάλασσές του κατρακυλούν
χωρίς μέρες και νύχτες
μέσα στα πυρωμένα παραμύθια του..

κι εγώ, μες τα καυτά ξενύχτια του,
δεν πρόλαβα να αγκιστρωθώ
από του έρωτα τις ιστορίες..

αυτές που ισοπεδώνουν του στεναγμού ασυμμετρίες..
απόδρασης στενάγματα, αυτές που αναρριχούν..

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΜΕΘΥΣΙ ΣΤΙΓΜΩΝ

 με ήπιες, σε ήπια...

ναι αγάπη μου...

κοιμήσου τώρα...

αύριο θα μετρήσουμε τις νοθευμένες μας γουλιές...

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ...ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Εγώ κι εσύ…
Και μια βροχή ανάμεσα μας να μουσκεύει τα ανείπωτα.
Πόσα πια υγρά, νερένια ανείπωτα κρέμονται απ’ τα πρόσωπα μας.
Στάλες που βαραίνει η σιωπή τους και κυλάει αργά, σα θλίψη σε μια σκουριασμένη, κάποτε λαμπερή βουή.

Κάποιος μιλούσε προχθές για το πάντα.
Μου ‘μοιασε η φωνή του με τη δική σου, μα υπόθαλπτε ακόμη όνειρα φρέσκα.
Δεν ήθελα να του ξεράνω τη λέξη.
Δεν ήθελα να την σφίξω μέσα στη μέγγενη του ανέφικτου.
Αργά ή γρήγορα θα την εύρισκε, θα τη φυλάκιζε το πεπρωμένο στη ποινή του μαρασμού.

Μαζί και για πάντα…
Ηχούν βρεγμένα τώρα στα αυτιά μου, μακρινά και λασπωμένα τα φωνήεντα.
Τα σύμφωνα αντέχουν περισσότερο. Πιο σκληρά βλέπεις, πιο άκαμπτα, γυμνά από συναίσθημα, με σκληρές τις πατούσες, περπατάν μέσα μου ακόμη.

Συναίσθημα, τι είπα τώρα….!
Μια θάλασσα κόκκινη, θαρρείς και τρεφόταν από τις χαραγμένες της ψυχής μου δονήσεις.
Θαρρείς και ξεχείλιζε απ’ τις μαχαιρωμένες αιώνων προσμονές, που σαν κύματα πορφυρά πέσαν από τους καταρράκτες των ματιών σου.

Συνυπεύθυνα ήταν τα μάτια σου, μην το αρνείσαι.
Και τι δεν έλεγαν καθώς κατρακυλούσαν με ορμή τη ροή τους πάνω μου.. μέσα μου…
ΤΟΤΕ που όλα αντηχούσαν αλλιώς.
ΤΟΤΕ που η οφθαλμαπάτη των στιγμών έκαιγε μια θημωνιά από ξερές, εύφλεκτες επιθυμίες.

Βροχή να θρέφει το πυρακτωμένο… Τι μυστήριο αλήθεια…!

Μα έτσι ήταν..
Έτσι είναι και τώρα.

Μόνο που τώρα είναι σιγανή ψιχάλα.
Απ’ αυτή που σε διαπερνούν και σε παγώνουν οι σταγόνες της.
Ακίδες ύπουλες μα αιχμηρές, σε ναυαγούν, του τέλους οι υγρασίες.

Είναι κι αυτοί οι καταραμένοι ρευματισμοί…
Από παιδί με διάβρωναν κάθε που στάλαζε πάνω μου η φράση..

ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ…

Με διάβρωναν και με έκαιγαν μαζί…..

Εσύ κι εγώ...
σε μια των ματιών ξεβρασμένη ακάνθινη συνουσία...

Μη με κοιτάς άλλο...

Θέλω να θρηνήσω στα στεγνά.. του τέλους την κορύφωση....

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ..

Έξω μια φύση μπερδεμένη.
Σαν ξενύχτης που παραπατάει γυρεύοντας μιαν άπιαστη σταθερότητα, σαν θρύμματα σκόνης που αιωρούνται μη ξέροντας που θα κατακιάσουν, σαν μιαν απόσταση που πλησιάζει κι όλο πίσω γυρίζει.

Πρωί βράδυ ; ούτε που φαίνεται η μούρη τους. 
Μασκοφορεμένα και τα δυο, πώς να τα δεις.

Το παράθυρο μου ίδιο, μα πιο σκεφτικό, πιο πληγωμένο.
Δεν ανοίγει πια με ευκολία.
Αργούν οι γρίλιες να εμπιστευτούν το κύλισμα του χρόνου.
Σκούριασαν οι μεντεσέδες να περιμένουν το ξημέρωμα.
Κουράστηκε το χερούλι να ανοιγοκλείνει κάθε στιγμή στο ανέφικτο.

ΟΧΙ, μη μου τραβάς τις κουρτίνες.
Θα κοιμηθώ ακόμη..
Είναι πιο ασφαλές..
Θα κοιμηθώ, μέχρι να ξεμασκαρευτούν τα άτολμα.
Μέχρι να ξημερώσει πραγματικά…
Χωρίς μάσκα πια.

Μέχρι να μεγαλώσω.

Καληνύχτα Μαμά…
και συχώρα με που δεν ήμουν άξια κόρη για Σένα...

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ Σ' ΑΓΑΠΗΣΑ

πόσο πολύ σ' αγάπησα...

τόσο που οι αισθήσεις
λίγες κι ανάξιες φανήκαν να σε χωρέσουν...

και το 'παν..
και μουδιάσανε από το τόσο ρίγος...

να κοίτα πως βολοδέρνουν τα λείψανα τους...

γέμισε ο κόσμος μάτια θολά, χείλη υγρά, χέρια ξεψυχισμένα...

κι όλα αταξίδευτα

Αγάπη μου

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

ΝΑΥΑΓΙΟ

«Καλημέρα», είπε η Προσδοκία.
Είχε ντυθεί με τα καλά της.
Λουσμένη με έναν ήλιο επίχρυσο, μα τόσο αστραποβόλο,
ανέμισε ελπίδες, σκόρπισε χαμόγελα, φούντωσε πόθους στις κουρασμένες ματιές που την έγλειφαν λαίμαργα.

Ολοπόρφυρο το φόρεμα της θρόϊζε ξεχασμένες αισθήσεις.

Κι οι γερασμένοι λογισμοί αναθαρρήσανε.
Και την καλοδεχτήκαν.
Κι ανοίξαν στόματα ραμμένα.
Και τραγουδήσαν εύχαρα, χείλη μελανιασμένα.

Κι ανατολές σαλπάρανε, μέσα στου φουστανιού της τις θάλασσες τις άλικες ...

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

«Καληνύχτα», είπε η Αλήθεια με άηχη κραυγή και βλέμμα που αντηχούσε η αγωνία.
...«να προσέχετε τις μακιγιαρισμένες ξέρες»....!

μα ούτε που την άκουσαν....

~ Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου ~

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου (βιογραφικό)

Η ποιήτρια Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου γεννήθηκε στην Θήβα Βοιωτίας, έχοντας καταγωγή από Πελοπόννησο (Πλατανιώτισσα Καλαβρύτων). Από νεαρή ηλικία κατέθετε γραπτά τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της, αποσπώντας αρκετά μαθητικά βραβεία και επαίνους. Σήμερα εργάζεται ως υπεύθυνη δανειστικής βιβλιοθήκης, με παράλληλη δραστηριότητα την οργάνωση διαλέξεων στα πλαίσια του Ελεύθερου Λαϊκού Πανεπιστήμιου του δήμου Αλιάρτου – Θεσπιών, όπου και κατοικεί. Ασχολείται με τα κοινά της περιοχής, ως εκλεγμένο μέλος του τοπικού συμβουλίου. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο κοριτσιών. Στον ελεύθερο χρόνο της γράφει και κατατίθεται ατέλειωτα. Σε πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό των Εκδόσεων ''ΕΝΤΥΠΟΙΣ – ΜΩΡΑΙΤΗΣ’’, το ποίημα της‘’ΕΡΩΤΑΣ ΗΤΑΝΕ’’,απέσπασε τιμητική διάκριση. Έχει εκδόσει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο ‘’ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΛΟΓΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ’’ απ’ τις εκδόσεις ‘’ΑΛΛΩΣΤΕ''

ΤΑ ΤΕΙΧΗ..

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου

όταν μια μέρα...

σιωπές παιδιών

μ' απαίτηση θα σε ρωτήσουν,

γιατί με ατσαλένια τείχη

μιας αδειασμένης πόλης

αντίλαλο φυλάκισες.....

τι θα απαντήσεις..;

και πονάνε οι στρατιές των ρωτημάτων....

βέλη πετάνε τα μάτια της οργής,

όταν.. τα χείλια της ντροπής στοχεύουν με αποκρίσεις...

εκ πείρας....

μην απαντήσεις μάτια μου....!

μόνο σκύψε..

και με λυγμό θυμιάτισε,

μάτια...με σφραγιστό ορίζοντα, τόσο γενναία, τόσο περίτεχνα με λάθη που θωράκισες..!!

ΒΡΟΧΗΣ Η ΘΥΜΗΣΗ..

Σε θυμάμαι κάθε που βρέχει..

Σε θυμάμαι…

με της βροχής τις στάλες,

υγρά χαμόγελα

χρωματισμένα με των χειλιών σου το μελάνι,

πάνω στο στεγνωμένο τζάμι της ψυχής μου να κολλάς..

Τι διάχυτη.. τι διεσταλμένη παρουσία...!

Όλος ο κόσμος μου εκεί..

αντίκρυ αφημένος, απ’ το στραβό, από το μουσκεμένο αχνάρι σου ..

Θαρρείς και προσπαθούσες, τη πίκρα της ματιάς μου να βυθίσεις μέσα στο άτεχνο, νερένιο σου,

φιλιών το νιόχτιστο αυλάκι ..

Καταμεσής της καταιγίδας, ξεχείλιζε η πεθυμιά σου για ουράνια ξαστεριά..

Για σύμπαντα με περιδίνηση ηλιοκαμένη..

Για δειλινά πορφυρογέννητα, με την ομίχλη ξεβαμμένη,

Για το δικό μου το χατήρι…

Για το δικό σου όνειρο τ’ αλαργινό..

Όπως αυτό της αναζήτησης, τ’ αποψινό..

Που μια υποψία βρόχινη, ντύνεται του ερωτισμού τις στάλες…

και διάφανη πίσω απ’ το τζάμι αφήνεται… στο γυάλινο στο απροσδιόριστο στο ολισθηρό σημάδι από ζωή…

Ήταν κι αυτό το άναρχο, το ηχηρό φιλί πάνω στο αδιαπέραστο, που έκανε τη διαφορά....

Σμουτςςς ο γλυκαμένος ήχος….

Γεμάτος μ’ όλα τα χρώματα και τα αρώματα που σε περίμεναν κάθε που έβρεχε η ψυχή…...

Κι αυτή η θρασύα πίκρα.... που όλο της έσπρωχνες το κεφάλι με μίσος,

στα κάτω αμπάρια του καιρού να την εναποθέσεις...

Αυτή, που όλο τίναζε τ’ ατίθασα σκούρα μαλλιά της...

μη και τα πάρει η ξεχασιά.... μη και από ελπίδες ποτιστούν...

Αυτή την αλήτικη πίκρα..την ανακατεμένη με πείσμα και χαμόγελο...

Αυτή που καθρέφτιζε τη δικιά μου...

Αυτήν θυμάμαι καλέ μου.... κάθε που βρέχει..

Αυτήν μου θυμίζεις....κι εσύ… κάθε που μια χαρακιά απ’ αστραπή μαστιγώνει

σαν μαγκωμένο γέλιο το τζάμι μου….

Πίσω του είμαι αγαπημένε μου…

Πίσω από σένα, ακινητοποιώ τις ταλαντώσεις απ’ τα ελλείμματα μου..

και σε προσμένω…

Έλα ψυχή μου….

Έλα να μου φωτίσεις με αστραπές χαμόγελου όλες τις υστερίες των σκοτεινών καιρών..

Έλα, κι ίδιων καυμών, σαν να μου φαίνεται…. πλεύσεις κακόηχες τώρα πως σχεδιάζονται στο εύφλεκτο στο εύθραυστο γυαλί….

Αχ.. κι αυτός ο γδούπος από το άδοτο φουρτούνας το φιλί…

Μόλις ανοίξω το παράθυρο

θανατεροί ωκεανοί, ρίχνουν τους θυμούς από τα τρικυμισμένα χείλη τους πάνω μου..

Πάνω στα εύθραυστα βράχια της ψυχής, σκούζει σαν λαβωμένος γλάρος η κραυγή…

Αφού η περισσότερη ζωή μου πίσω από χειμωνιάτικη βιτρίνα κατοικεί..

Πίσω απ' το θολωμένο της υπόστεγο,μια ύστατη χειλιών σου αχτίδα περιμένει..

Μια χειμωνιάτικη λιακάδα..όπως αυτή....σαν της βροχής που σέρνει τη μορφή σου πίσω από κάθε λιγωμένη στάλα....

Σε θυμάμαι κάθε που βρέχει...

Κι απόψε βρέχει πολύ...

Ξεχείλισαν παράπονο οι αιχμηρές σταγόνες της μοναξιάς....

Κι ο χτύπος τους κόβει αλύπητα το έρημο πρεβάζι...

[θα συναντιόμαστε υποθέτω...]

θα συναντιόμαστε υποθέτω....

πίσω απ' τα βαρετά γράμματα των εφημερίδων...

αυτά τα ψιλά..

που μιλούν για άδικα αποβιώσαντες....

την ώρα που θολώνουν τα γυαλιά απ’ την ανάμνηση

και τα μάτια αγναντεύουν το κενό..

εκεί θα είμαι…

πίσω απ’ το φύλλο που κρατάς..

μη και βιαστείς και με προσπεράσεις....

εκεί θα είμαι..

κρυμμένη πίσω απ’ τα αθλητικά....

στ’ αντίκρυ απ’ το σκοτεινιασμένο βλέμμα σου…