Στα περίχωρα της αδηφάγου λήθης

Εκεί ήταν και η Πριγκίπισσα Ζένα. Νά τη!
Φοράει ένα εξαίσιο περιδέραιο από αχάτη.
(Αχάριστη η ζωή, κατά τον Καρλ, μόνο για τον εργάτη).

Στο πλάι της ο ποιητής Μέρριλλ της κρατάει το χέρι.
Είναι γλυκό το απόγευμα. Είμαστε νέοι. Και είναι καλοκαίρι.
(Σημάδια πιθανής βροχής δεν ἐχει ακόμη ο Χρόνος φέρει).

Μα ξάφνου από την Αίγινα ο ουρανός ανοίγει
Θυμήσου από εκείνο το στενό πόση χαρά, κι ας ήταν λίγη
(Επρόκειτο για μια υπόσχεση, βεβαίως. Μετά, όπως πρώτα,
……….το κυνήγι).

Έτσι, λοιπόν, απ’ του Λυκαβητού τα μουσκεμένα χιόνια
Μιας μπόρας ξαφνικής, μέσ’ από εκλάμψεις, χάνεις τον
……….λογαριασμό μετρώντας χρόνια
(Κοσμήματα πριγκίπισσας που κάηκαν — και ας μας
……….διαβεβαίωσαν ότι θα είναι αιώνια!).

Μένει, ευλόγως, η ανάμνησις χαρούμενης γιορτής. Το πάρτυ.

Πάλλει ακόμη του στρατιωτάκου η καρδιά πλάι στης χορεύτριας
..……..το αστέρι.

Ο θρίαμβος μιας Κοκκινοσκουφίτσας τις κραυγές του λύκου πνίγει.

(Όμως γιατί έτσι αμείλικτα ένα-ένα πέφτουνε τα πιόνια;)

Αναχωρισμός

Στο φλυτζανάκι βιε παρί τα κατακάθια του καφέ. Τα νεκρά πλατανόφυλλα στην αποξηραμένη κρήνη. Το περιστέρι, που σε αυτή νερό ζητά να πιει αλλά δεν πίνει — κάποια απ’ όσα, φεύγοντας, δημιούργησες εφέ.

Υπάρχουν κι άλλα, όμως. Όπως:

Η σιωπή.

Η επερχομένη κρίση, που δεν μπορεί κανείς να τη διαλύσει: Στον ήλιο μαύρη οπή.

Ή, ακόμη:

Ο επερχόμενος χειμών. Ένας άνευ ουσίας ή ετέρου αποχρώντος λόγου νύκτιος λειμών:

Ο θάνατος.

Β Α Σ Ι Λ Ι Κ Ο Σ Π Ο Λ Τ Ο Σ

Της Κίνας ο βασιλικός πολτός ταιριάζει
Στα άτομα με ειδικές ανάγκες
Στους ποιητές -κυρίως-, στους πρίγκηπες, στους ανθοπώλες
Στ’ αγόρια που αγαπούνε όλες
Και που ποτέ δεν άγγιξαν καμμιά
(Ο αγέρας παίρνει μακρυά το φως του δωματίου
Παγώνει στο κλουβί τους τα πουλιά)

Και συνεχίζω:
Στους ταξιτζήδες που αγωνίζονται τις νύχτες
Να βρουν αυτόν της Κίνας το μαγικό πολτό
Που το όχημα κινεί και τ’ όνειρό τους
-Κι εγώ;
Μόνος κι αδιάφορος στους δρόμους της αγάπης
Λίγο πολτό κι εγώ αναζητώ…

Ζ Α Π Π Ε Ι Ο Υ Ν Υ Κ Τ Ε Ρ Ι Ν Ο

Να είσαι σώμα ετερόφωτο δεν είναι πράγμα τραγικό:
Σαν την αξιολάτρευτη Σελήνη που δακρύζει
Αύγουστο μήνα. Θεό φτερωτό
Κομίζουσα αθορύβως ες Αθήνας
Καθ’ όσον η αιθαλομίχλη τη χωρίζει απ’ το κοινό
Που τόσο αγάπησε
-Εννοώ
Των Δημοσίων Κήπων και των Λεωφόρων
Τα πολεμοχαρή αγόρια που σφαδάζουν
Ακατασχέτως κάτω από τον αττικό ουρανό.

μεταμορφώσεις

Μνήμη Χ. Λ. Μπόρχες

Με τον καιρό το κάθε ποίημα μετατρέπεται σε μια ελεγεία
Οι φίλοι που έχουν φύγει δια παντός σε αγγέλους
και στους θεούς μετέβησαν για να επιστρέψουν σαν χρυσή βροχή
τη στέρφα γη της μοναξιάς που θα ποτίσει

της Λήδας, που της φυλακής τα σίδερα θα γκρεμίσει
γιατί όλα τα μπορεί ο ουρανός με τη βοήθεια του Χρόνου - άν θέλει.
Οι λέξεις του ποιήματος σπόροι είναι που καρπίζουν,
οι τόκοι μιας κατάθεσης που κάποτε γυρίζουν

στον καταθέτη, την τράπεζα του μέλλοντος που είχε εμπιστευθεί.
Κι όλα μαζί αν ξεγελούν τον παρελθόντα κλέφτη
θα είναι γιατί η υποβόσκουσα ζωή έτσι το θέλει
να καμαρώσει όπως πεταλούδα το σκουλήκι: ποιητή!