Τα γεγονότα εισβάλλουν και προσαρμόζονται στις ιδιότητες κάποιου χώρου. «Τα πάντα ρει»*. Τα γεγονότα στη δική τους ιδιότητα ανάγουν το χώρο. Η μέρα αναμοχλεύει τις φωνές της συγκρότησης…Κάτι τρέμει. Ένα μαχαίρι χαράζει το σάπιο φόβο. Τις γραμμές συντέλεσης. Ο χρόνος σαπίζει στο δέρμα. Η μεμβράνη σε μία κάθετη γραμμή πορφυροδιαστέλλει τον ορίζοντα, τις απαντήσεις. Το γεύεσαι; Και εφευρίσκει. Μέσα στον ήχο. Νότες απλώνονται στο σχοινί. Κρεμάω τις ίνες μου να στεγνώσουν.
* Ηράκλειτος
Kόσμος
Λιώνει η σκέψη
Το ποτήρι γεμίζει
Τα δόντια δαγκώνουν τις λέξεις
Το σώμα διαβαίνει
Ο χρόνος περιστρέφει τα βήματα
Γυρίζουν οι οσμές
Το τζάμι λυγίζει
Φυλλοβόλες, αειθαλείς στιγμές διανύουν το σχοινί θεάτρου
Γυμνός θεατής
Κλαδιά διασπάνε χώρους
Ακόμα χωρά κίνηση υπακοής στην αυτοσυνείδηση
Διασχίζει σταγόνες πόσης
Ανάμνηση ζητά θύτη και θύμα
Η ιστορία σφραγίζει συμφωνία
Ο δρόμος εξωστράκιση φορτώνει στη ζυγαριά
Το ζάρι, το κλειδί, το βλέμμα
Μέσα στην υπόκρουση φωτός ήχος
Ανιχνεύει χρόνο και ανασαίνει…
