ΕΡΗΜΟΣ όπως ΕΡΩΤΑΣ / ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στο δρόμο
στην έρημο
στην όχθη μιας φυγής
σ’ ένα ταξίδι
χωρίς προορισμό
στην άμμο
στη θάλασσα
στον έρωτα
στην ελευθερία.

Ό,τι χάθηκε στο χρόνο ταξιδεύει
αινίγματα στάχτη
και κάρβουνο
όλα τα καταπίνει η νύχτα

όσοι έρχονται
κι όσοι ακολουθούν
τον ίδιο δρόμο ανεβαίνουν

κι όλες οι λέξεις
θραύσματα και ύλη
μαγικοί λαβύρινθοι
που κρύβονται στα πλήκτρα
μακρινοί απόγονοι
μιας ανεξάντλητης κραυγής.

Τόσοι ουρανοί
τόσοι γκρεμοί
κι ένα μηχανικό άλογο
που γελάει καλπάζοντας
μέσα στη φωτιά

Όμως συνεχίζω
γιατί το πένθος μου
ένα ποτάμι δροσερό το σβήνει
κι η μοίρα
είναι θάνατος και γέννηση μαζί
και δίνεις το κομμάτι σου το φωτεινό
ατόφιο στο καιρό και ζωντανός ξανά
ανοίγεσαι στα ύψη.

Και θέλω να πω
και λέω

σήμερα είμαι μόνο
λέξεις και τριαντάφυλλα για σένα.

ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΡΗΜΟΣ όπως ΕΡΩΤΑΣ

εκδ:μετρονόμος,2015

Είναι που κράζουν οι γλάροι... της Καλογεροπούλου Έφη

Είναι που κράζουν οι γλάροι
όλο το απόγευμα σε αυτό το παιχνίδι θανάτου
έτσι που διασχίζουν ορίζοντα
πριν με το ράμφος τους καρφώσουν ένα ακόμη
ψάρι ελαφρύ
κι έτσι αναποδογυρίζεται η ζωή
και το νερό ξεπλένει ήσυχα τα πόδια της
κι ύστερα
που με βία τινάζουν πάνω το κεφάλι
να πιάσουν πάλι ουρανό
είναι οι κραυγές τους θάλασσας χορός
και πένθος δεμένο στα φτερά τους
πριν με το χέρι του το κύμα
άγρια στην άκρη τούς σκορπίσει

το κλειδί

_{Έσπρωχνε το Αόρατο}

 

_{με τα χέρια}

 

_{μετά κουράστηκε}

 

_{τέντωσε τις παλάμες,}

 

_{άνοιξε τα δάχτυλα}

 

_{κι ανάμεσα}

 

_{πέρασαν σειρές  με πρόσωπα}

 

_{το ένα πίσω από το άλλο}

 

_{ύστερα άδειασε ο αέρας}

 

_{κι έφυγε κι αυτός}

 

_{όταν έμεινε μόνος}

 

_{στο κενό κλείδωσε}

 

_{το δικό του πρόσωπο}

 

_και

 

_πέταξε

 

_{το κλειδί.}

στιγμή

στιγμή

που στο στόμα σου

γλιστράω

τεμαχισμένη

μ’ ανασαίνεις αργά

καθώς τα κομμάτια μου

στο κορμί σου

απλώνονται

και κατρακυλούν

από τον οισοφάγο

στην κοιλιά

σε ψηλαφώ

ολόκληρη

στις υγρές σου διαβάσεις

σ’ αγγίζω

πριν προφτάσεις

να με εξολοθρεύσεις

πριν γίνω

ένα βρώμικο

νερουλό

περίττωμά σου

χρόνια δύσκολα

χρόνια δύσκολα μα πυκνά

λέξεις σαν τσακισμένα χέρια

κάθε αγάπη

έχει το δικό της

κλάμα

Στη γειτονιά των γλάρων

Ξημέρωμα, βροχή. Λίγο νερό, αβέβαιο, γλίστρησα στο λιμάνι δεξιά, κίτρινο φως στις αποθήκες και τα στενά δρομάκια όμοια με ουρές ποντικιών που τρέχουν στο σκοτάδι. Δραπετσώνα, τσιμέντα Ηρακλής, χοντρές άσπρες δεξαμενές της φτώχειας, πατάω γκρίζο, οδηγώ, φώτα μικρά για μάτια, φουγάρο αριστερά, διασχίζω τη γειτονιά των γλάρων, ιχθυόσκαλα Κερατσίνι, πίσω από φορτηγά, μπροστά περνώντας, μυρωδιά ψαριού, λάδι, πετρέλαιο, πίσσα, αέρας υγρός χυμάει στα ρουθούνια, ανάμεσα εγώ, πιο κάτω θάλασσα χαμηλά στο βάθος όσο ο Θεός θέλει μπλε. Πέραμα, ναυπηγεία, σκαριά ριγμένα όλα μαζί, τόσα μαζί, άδεια από θάλασσα κι η θάλασσα δίπλα άδεια, μόνο θάλασσα χρόνου εκεί, όχι άλλη, μόνο θάλασσα χρόνου και εργάτες με ενέσεις ξυγόνου τρυπάνε να διώξουν τη σκουριά που τρώει την κοιλιά. Βροχή, λίγο νερό, αβέβαιο. Δεν έφτασε.

σκεύη ταξιδίου (μικρό απόσπασμα)

αιωνιότητα

πάνε οκτώ ώρες

που...........

κι εγώ που ανησυχώ

πώς θα περάσουν

τόσα χρόνια

δίχως.........

πτώση

η κραυγή μου θάναι κραυγή λύκου

όταν

στης ερημιάς τους γκρεμούς σαλτάρω.

έχει καιρό απόψε

κρατήσου γερά φώναξα

ρίχνω σκοινιά απόψε

άγκυρες κατεβάζω στα βαθιά

τη ζωή να δέσω

στρίβω τιμόνι στο κενό

τεχνάσματα αρνούμαι

κράτα γερά

στα ύφαλα χυμάω

τους βυθούς σαρκάζω

στο τίποτα γελάω

κράτα γερά

η νύχτα είναι στα ανοιχτά

παγωμένος ο αέρας

λογχίζει

μέχρι να ξημερώσει

μέχρι να ξημερώσει

καθρέφτες ρίχνω στο νερό

σκοτάδι έχασα να βρω

ψάχνω

κι αυτό που όνομα δεν έχει

τρομαγμένο σπαρταρά

στην άκρη του καιρού

Έφη Καλογεροπούλου (βιογραφικά στοιχεία)

Η Έφη Καλογεροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Είναι πτυχιούχος του Φυσικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και του Τμήματος Θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθήνας.

Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά όπως το : “Ποιείν', “Βακχικόν', “Λέξημα', “περι-γραφής',  κ.ά.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ποιητικές συλλογές: 

(2013) Άμμος, Σειρά Ποιείν, Μετρονόμος

(2010) Ήχος από νερό, Ενδυμίων

(2007) Σκεύη ταξιδίου, Ενδυμίων

Από την ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ

Πάνθηρας

από κορμί σε κορμί

τινάζεται η νύχτα.

Ένα κλαδί

σπασμένο

ό,τι απομένει το πρωί.

*

Η επίμονη μνήμη κρυμμένη

σε τόσα υλικά περίφραξης

πάσχουσα

δυο τρείς κομμένες λαμαρίνες

σύρματα, γλάστρες σπασμένες

χώμα νωπό, παγωμένα σίδερα

να ζεσταθεί πασχίζει, χώνεται ανάμεσα

πάσχουσα

ταΐζει τα σκυλιά της εικόνες

μισομαγειρεμένες.

Η επίμονη μνήμη περπατά με δυσκολία

ισιώνει τα μαλλιά της με τα χέρια της

μουσκεύει ψωμί, το μοιράζει

συλλαβίζοντας ακατάληπτα

στο φράχτη δένει το άλογό της.

Η επίμονη μνήμη

πρόσφυγας είναι

σε λάθος πατρίδα.

Από την ΤΡΙΤΗ ΝΥΧΤΑ

Χάθηκες μάνα

χάνεσαι

σε φύσηξε ο αέρας

σε παίρνει

και φεύγεις νύχτα, μια φλόγα

τόση δα φλογίτσα που ανεβαίνει

και σβήνει στον αέρα.

ένα φωτάκι σα κι αυτό που βλέπεις

στο απέναντι μπαλκόνι,

Όχι δεν είναι φωτιά μάνα

που κατεβαίνει από το βουνό

πρόσεχε θα σε καταπιεί

μη το κοιτάς!

Και οι σκιές στο ταρατσάκι

αυτά τα πλυμένα καθαρά πουκάμισα

κρεμασμένοι άνθρωποι,

κορμάκια που δροσίζονται.

Ας είναι μάνα

αν σκαρφαλώσεις στο πεύκο απέναντι

πόσα μέτρα απέχεις απ’ το Θεό;

Είναι πολλοί εκεί σκαρφαλωμένοι απόψε

ποιος ξέρει, μια φορά το χρόνο ανεβαίνουν

θα το χουν τάμα φαίνεται.

Μαύρο ποτάμι ο κόσμος, μάνα

«Την καλοσύνη του ήθελα, πίστεψέ με»

σ΄ακούω να μου λες

«μα πνίγηκα όμως, πνίγηκα».

*

Συχνά σε όνειρο

το παλτό της έβλεπε

άδειο από κορμί να πέφτει

τότε στο πάτωμα άπλωνε το χέρι

κι έλεγε:

Να σώσω ό,τι προλάβω.

Απόψε το χέρι της άκουσε

την άκουσε

σύρθηκε στο σκοτάδι

άνοιξε τις ραφές, έσκισε τη φόδρα

ραμμένο με κλωστή, φαρδύ από ακινησία

χρόνο ξήλωσε.

Τίποτα δεν περισσεύει, είπε

ένα κουβάρι τύλιξε, τόσο πρόλαβε

το πήρε κι έφυγε.

Μέρες αργότερα την είδαν

δίπλα στη θάλασσα να περπατά.

Κι αν δεν υπάρχει χρόνος; έλεγε.

Ένα κουβάρι είναι, τίποτα περισσότερο.

Και πιάνοντας την άκρη του

το πέταξε στη θάλασσα.

Εδώ τελειώνει η θάλασσα στα χέρια μου

σκέφτηκε.

Από την ΠΕΜΠΤΗ ΝΥΧΤΑ

Μια πέτρα άγρια από σιωπή

Χτυπούσε το παράθυρο της μνήμης του

μέρα μεσημέρι.

Άνοιγε τα παντζούρια αυτός

έξω έγερνε το κεφάλι

η πέτρα σίγουρη για καβγά

σήκωνε τα μανίκια.

Έτοιμος από καιρό.

Άναψε το φώς

τράβηξε τις κουρτίνες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤΗ ΝΥΧΤΑ

Να μη σε χάσω, σκέφτομαι

και στης θάλασσας την άκρη περπατώ

ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο

ξυπόλητη στην άμμο.

Να μη σε χάσω στη σκέψη μου έρχεσαι

και ο φόβος μου κύματα ξεφυλλίζει ανάγνωσης

ενός παρατεταμένου σε αγωνία μυθιστορήματος

που ο ταξιδιώτης του δωμάτια αλλάζει στο νερό

και ο καθρέφτης της θάλασσας το βλέμμα του εγκλωβίζει

και παίζει αυτός με τη ζωή του

κι η ζωή μου με τους αστερίες της εδώ, να

και πάλι

να μη σε χάσω

να μη σε χάσω.

Και πίσω μου μαζεύω τα ίχνη σου

ένα ποτάμι που το τυλίγω όπως όπως

και πρόχειρα τοποθετώ στη τσέπη

και να φωνάξω θέλω πως είσαι εσύ το νησί μου

και ο βυθός μου

και το καλοκαίρι μου για όσα ακόμη καλοκαίρια

που δεν θα μάθουμε ποτέ τον αριθμό

και μυρίζει ο αέρας, το χώμα κι η θάλασσα από σένα

και δεν ξέρω τι να την κάνω αυτή τη μνήμη

που κρύβεται στις κοιλιές ετούτων των ψαριών

κι αστράφτει στον ήλιο

σαν άλλος λαβύρινθος νερού με τη σοφία του

έτσι που εγώ να πλέω προς τα σένα

φτάνοντας

κι εσύ μπροστά μου το χέρι να μου απλώνεις

φεύγοντας.

Από την ΤΕΤΑΡΤΗ ΝΥΧΤΑ

Τη νύχτα

αδειάζει το δωμάτιο

χαράζει κύκλο από σιωπή

και σέρνει την καρέκλα του στο κέντρο.

Από την τσέπη

Βγάζει ένα αόρατο κάτοπτρο

και του μιλά.

Κι είναι φορές που σπάζει αυτό

σκοτεινή άμμος τινάζονται οι λέξεις

και πέφτουν

και πέφτει.

Η νύχτα παίζει το παιχνίδι της άμμου.

*

Έγραφε στίχους

έκοβε νερό

το πέταγε στο δρόμο.

Από τη ΔΕΥΤΕΡΗ ΝΥΧΤΑ

Βάδιζε σε δρόμο έρημο

ανάμεσα σε πόρτες

που άνοιγε κι έκλεινε

βαδίζοντας συνέχεια

ανάμεσα σε πόρτες

ανάμεσα σε πόρτες

όλες ίδιες.

Κάποιες άνοιγαν μόνες τους

καθώς πλησίαζε

κι έκλειναν πίσω του

σαν προσπερνούσε.

Για πόσο βάδιζε δεν γνώριζε

ώσπου έφτασε σε μια λίμνη τριαντάφυλλα

τότε έγινε νερό και χύθηκε ανάμεσα

είχα μια επιθυμία, είπε

μα τώρα πια δεν τη θυμάμαι.

*

Κι όταν δεν είχε άλλο να θυμάται πια

σώπασε.

Μόνο στην απόληξη του δεξιού χεριού

ένα κομμένο καλώδιο τηλεφώνου

έσταζε φωνές

σε ένα αυτοσχέδιο ποτηράκι από χαρτί.

Κρωξίματα γλάρων χύνονταν

στο σκοτεινό του χρόνου

οροπέδιο.

[Το παλιό ναυάγιο]

Το παλιό ναυάγιο απότομη πήρε κλίση

ο σκύλος μου σοφότερος έγινε κατά χρόνια τρία

κι εγώ πίσω μου αφήνω

την οικογένεια των θαλασσινών πουλιών

και πλώρη στρέφω στον ανοιχτό ορίζοντα

το αίνιγμα του βυθού δεν το ΄λυσα

τα κοχύλια ,η άμμος ,οι αστερίες ,

παιχνίδια θυέλλης θα παίζουν με το κύμα

χλευάζοντας τα βάθη

κι εγώ μ΄αλάτι και νερό ενα ταξίδι θα ξεπλένω

στις ανοιχτές θάλασσες αφήνοντας τη λύση

οι άνθρωποι που γνώρισα

άλλοι με μονόξυλα κι άλλοι με σχεδίες

το δικό τους θα κάνουνε ταξίδι

στα δίχτυα του χρόνου αιχμάλωτοι

όμοιοι κι αυτοί μαζί πλάσματα βυθού κι αφρόψαρα

κι εκεί στα ανοιχτά σαν σε νησί

θα συναντηθούμε κάποτε

κρατώντας στα χέρια μας

όση σιωπή αρπάξαμε λαθραία

από τα βάθη των βυθών

[Είναι που κράζουν οι γλάροι]

Είναι που κράζουν οι γλάροι

όλο το απόγευμα σε αυτό το παιχνίδι θανάτου

έτσι που διασχίζουν ορίζοντα

πριν με το ράμφος τους καρφώσουν ένα ακόμη

ψάρι ελαφρύ

κι έτσι αναποδογυρίζεται η ζωή

και το νερό ξεπλένει ήσυχα τα πόδια της

κι ύστερα

που με βία τινάζουν πάνω το κεφάλι

να πιάσουν πάλι ουρανό

είναι οι κραυγές τους θάλασσας χορός

και πένθος δεμένο στα φτερά τους

πριν με το χέρι του το κύμα

άγρια στην άκρη τούς σκορπίσει