Α! Χρόνια που είχα να βρεθώ σ' ένα μπαλκόνι

Α! Χρόνια που είχα να βρεθώ σ' ένα μπαλκόνι
που μύριζε ο δρόμος έρωτα και βασιλικό,
η θωριά του φεγγαριού μπρος σου να βαλαντώνει
κι έκανε το άρωμα σαφώς μεθυστικό.

Να σου κρατώ το βλέμμα σου, σε βλέφαρων λυγμό,
και να φιλω τα μάτια σου χωρίς να τα' χω αγγίξει
να σε κοιτώ με θάμπος σαν λιμανιού απανεμό
δέντρων τα φυλλώματα με τα άστρα των ουρανών στα μάτια σου είχαν σμίξει.

Α! Χρόνια είχα να βρεθώ στο ωραίο αυτό μπαλκόνι
ξαρματωμένη εγώ ξωθιά, μιας άλλης πολιτείας
παρέα μου τα σφαλιστά κι ένα μικρό τριζόνι
κι η παρουσία σου για με κατέστη ναός λατρείας.

Να βλέπω περίλυπη αυτή μας τη φορά
νάναι της δροσιάς η στάλα, πρώτη και τελευταία
σαν φίλησα το τριζόνι, σταυρωτά, κίνησε τον Βορρά
κι ευχόμουν τόσο μέσα μου, στιγμή νάναι απευκταία.

Α! Χρόνια είχα να βρεθώ πίσω, στον κόσμο ετούτο
τα βρήκα όλα γνώριμα, όσο και αλλαγμένα
της τρυφερότητας για σε να σπαταλώ τον πλούτο,
ήμουν αλλαγμένη εγώ για σε όσο κι εσυ για μένα.

Γραίκα Σελάνα

[Ο σοβαρός κύριος]

της Σελάνα Γραίκα 

Ο σοβαρός κύριος
με τις τρίχες διάσπαρτες
στο χείλι του επάνω 
σαν καλαμιές δίπλα από μια φλέβα ποταμού,
καπνίζει μανιωδώς
μεσ' το κεφάλι μου
ενώ τραβά νευρώνες
εγκεφάλου μου
σαν βιολιστής καλός επανω σε μια στέγη.
Βρίσκομαι ανάμεσα στην πολυθρόνα
ψυχαναλυτή
και σ' ένα γραφείο ανακριτικό.
Και σκέψεις, ένα κοινόβιο στοχασμών.
Διέξοδο δεν βρίσκω!..

Δύο Ποιήματα της Σελάνα Γραίκα

Οι θυρες ειναι ανοιχτες.
Πολεμο μυριζει η νυχτα μας αποψε.
Αντικτυπος διπλος
κι η κοινωνια των Εθνων κωφευει.
Σ’ανατολη
δυση,
στου Βορρα το πεταλο
και στα τευτλα του Νοτου
η μυρωδια βαρια.
Ο Θεος,εκρυψε τα τεσσερα του ματια.

Το βράδυ,το μεγάλο βράδυ
κλήρας κονταροχτύπημα
σε ερημότοπο θα γίνει.
Αιώνιοι φιλάργυροι…
Είπε:Θα φύγω για την γη
της ύπαρξης.
Κόρη αξεδιάντροπη
στα χέρια
ωραίου αρρώστου.
Εκεί που οι κάμποι
ξαπλώνουν
των πραγμάτων των αξύπνητο ύπνο.
Στην χώρα που οι πανσέδες
χόρτασαν
του αιώνιου ασώτου,
φιλήματα.
Απόφαση φυγής,πατέρας του ενστίκτου.
Είπε:Εγώ από το άλμα,
είμαι το εμπόδιο,
από την λύση
γω είμαι η δυσκολία.

[Αυτοί που' φύγαν απ' τη θάλασσα]

Αυτοί που' φύγαν απ' τη θάλασσα
χώμα, τάφος δεν τους σκεπάζει
της θάλασσας αναγράφονται μηνύματα
ή μνήματα στ' απάρθενο το περιγιάλι?

Ήρθαν οι κόρες, γεμάτες με λουλούδια κίτρινα
της λήθης τους στα χέρια
τα μνήματα για να μυρώσουνε
του αδελφού, τ'αγαπητού και του πατέρα.

Κοκκινόχρωον, μελάνων και λευκών
κοράλλια εκεί που ο Περσέας εφόνευσε
τη Μέδουσα, απιθώνουν τα λουλούδια τους
στους μικρούς σταυρούς, τη θάλασσα που στολίζουν.

Γραίκα Σελάνα

[Τα χέρια των ανθρώπων]

 Σελάνα Γραίκα 

Τα χέρια των ανθρώπων

άλλοτε τρυφερά,σαν μάνας χάδι

που ακουμπά στο μάγουλο σου.

Ποιητών,που με το κάρβουνο

στέκουν στο χέρι,

αλίμονο!χέρι τρυφερό

που μόνο από ποίημα ξέρει.

Χέρια γέρικα,σημαδευτήκαν

γλυκά από το χρόνο

παράπονο,

που'φτασαν αυτά να κάνουν μόνο.

Χέρια που πληγιάζουν δέρμα,

χέρια που βάφτηκαν ολότελα στο αίμα.

Παρατηρείτε τα χέρια των ανθρώπω.

Η ουσία είναι εκεί!

Άλλοτε γεννούν κι άλλοτε κάνουν κρότο.

[Είναι καιρός που θέλω να πετάξω]

Σελάνα Γραίκα 

Είναι καιρός που θέλω να πετάξω

μα,δεν μ'αφήνουν αλυσίδες δυνατές,

σάρκα μ'φτερά ν'αλλάξω

ίδιο μοιάζει το σήμερα Μου με το χθές.

Απολλώνια να σταθώ,μπρός σ'ένα κλαδί

ελιάς,απο της Μάνας Γής το χώμα,

να πάρω τον καρπό,φιλί

να αισθανθώ την οξύτητα στο στόμα.

Τον καρπό Ελιάς,μόλις γλυκά,απολαύσω

υνί θα κάνω το χέρι μου,την Μάνα να πληγιάσω

μήτρα να γίνει η αγκαλιά,παιδί να το καρπίσω

να ξαναγενεί ελιά,Ισορροπία να συνεχίσω.

Ριψασπίδες.

 Σελάνα Γραίκα 

Τυχαίος άντρας,πολεμιστής

εν τω μέσω μάχης

ρίπτει ασπίδα καταμεσής.

Ήχος ασπίδας καμπανιστής,

χαραυγή-ήχος παχύς,

ξάφνου ώρα περισυλλογής.

Κυλά αργά,στο φως της μέρας,

το βλέμμα του στέκει στωικό,

προδοσία ήρθε εις πέρας.

Τι "ήρωάς" είχε να γίνει...

απ'της ασπίδας τον "χαλκό"

τον φώναζαν Αισχύνη.

[Ηλιοβασίλεμα πάνω απ'την αρχαία πέτρα]

  Σελάνα Γραίκα 

Ηλιοβασίλεμα πάνω απ'την αρχαία πέτρα

το μόνο σταθερό,

σ'ένα κόσμο που ολότελα αλλάζει.

Είναι τα χέρια μου ανοιχτά

κατά τον ουρανό,

γυμνά.

[Ο Πατέρας υπήρξε Ποιητής.]

Κουβέντα είν' η ποίηση

με τους αποθαμένους

σαν με τους ζωντανούς να μιλήσεις, δεν μπορείς.

Είναι τα χέρια μου ανοιχτά

γυμνά.

[Ο Πατέρας υπήρξε Ποιητής.]

Κι η νύχτα τη μέρα καταπίνει.

Όλο σκοτάδι γύρω.

Είναι τα χέρια μου

γυμνά

-κι εγώ διψώ το Φως-!...

Γητευτής Αλμύρας.

  Σελάνα Γραίκα

"Αν δεν βραχεί η σάρκα σου στ'αλάτι,

δεν κουμαντάρεις πλοίο."

είπε ο μηχανευτής

κι έλυσε τους κάβους.

Η τρίαινα ήταν που απεφάνθη:

"Θα μπήξω την αλμύρα μου,

τόσο στο κορμί σου

για να σου γίνει δάκρυ."

Κι έλυσε τον αέρα.