Επεισόδιο

Σέρνεις το σανδάλι στο μάρμαρο.

Αργά.

Κάθε σου βήμα χάδι στα μάγουλα των δούλων.

Με το χέρι σου σκάβεις μύθους

φυτεύεις τον χιτώνα σου.

Λιοστάσια πλέξαν στον αργαλειό

τις μπούκλες σου.

Κοιτάς τον χρησμό σου να σκηνοθετεί

κι εσύ γράφεις υπότιτλους

από μέλανα ζωμό.

Ταξιθέτης στους τυφλούς κίονες

ορίζεις τις μέρες σου

βγαίνοντας απ΄την ωραία πύλη.

Άνοιξη

Αναβάτης ατίθασης πεταλούδας

εκδρομέας του αγρού

δρασκελίζω στα πέταλά σου

παπαρούνα.

Από σένα παίρνω τους χυμούς

και το κόκκινό σου ρούχο κλέβω

-όχι για να ντύσω την γύμνια μου-

από συνήθεια παρανομώντας

με εαρινή διάθεση

εγώ,αρχηγός των φτερωτών πλασμάτων του υποκόσμου.

Μην με κατηγορήσεις, ω Κάρμεν του Μαγιού.

Πες πως σε πλάνεψε ο ταυρομάχος αγέρας

σε κάποια βεγγέρα αθώων λουλουδιών

με τις σκάρτες υποσχέσεις του για πρόωρο καλοκαίρι.

Λυπήσου τον βιαστή σου, ανθισμένη Ερινύα

κι αυτός ο τρισκατάρατος

-καρπός μοναδικής ένωσης Χειμώνα και Αβύσσου-

θα σε αφήσει να τον μισήσεις

με αίσθημα

συμβατό

με την ηθική

παπαρούνας.

Αντίσταση

Oταν το φως
με δείχνει
με το μισοφαγωμένο του νύχι
εγώ ιδρώνω
στερεώνω τις ρίζες των μαλλιών μου
λέω καλημέρα στη χελώνα
που ροκανίζει αργά τη γυάλα της
και ξαπλώνομαι στα χαλίκια.
Εκεί τσαλαπατάω το σπίτι
με τα εκατό δολώματα
που με στεγάζει
και με χίλια στόματα
στην πλάτη
ρουφάω ελευθερία.

Απολογισμός ημέρας

Ξημερώνει Παρασκευή.
Έχω έναν γιο κι έναν σκύλο.
Τα τρύπια μου παπούτσια μείναν με το στόμα ανοικτό.
Ένα κομμάτι κρέας στα πλακάκια της κουζίνας αποσυντίθεται.
Στην απέναντι μπαλκονόπορτα καθρεφτίζεται η μορφή μου.
Το κλειδί στην πόρτα κοσμεί την εσοχή.
Οι ρίζες των μαλλιών μου σε καθοδική πορεία.
Κάποιος θα με απαγκιστρώσει
πριν αρχίσω να σπαρταράω πάλι
στα πόδια σου.
Ίσως ο ιχθυοπώλης.

Oταν από μικρός μαθαίνεις την αλήθεια...

Μια γιαγιά κρατά από το χέρι ένα παιδάκι.

Πηγαίνουν βόλτα το μεσημέρι για ν' αφήσουν τη μαμά να κοιμηθεί.

Hσυχη.

Στο δρόμο το παιδάκι βλέπει μια μανταρινιά.

Ρωτάει τη γιαγιά του δείχνοντας:

-Πώς το λένε αυτό το μανταρίνι;

-Κλημεντίνη.

-Γιατί γιαγιά;

-Για να ξεχωρίζει από τα άλλα μανταρίνια.

Παραδίπλα με δυσκολία αναγνωρίζει μια συκιά.

Ρωτάει τη γιαγιά του δείχνοντας:

-Πώς το λένε αυτό το σύκο;

-Φραγκόσυκο.

-Γιατί γιαγιά;

-Για να ξεχωρίζει από τα άλλα σύκα.

Μια κυρία στη συνέχεια τους συναντά τυχαία και αμέσως χαμογελάει.

Ρωτάει το παιδάκι κοιτάζοντάς το στα μάτια:

-Πώς σε λένε εσένα μικρό μου;

-Απάνθρωπο.

-Γιατί καλό μου;

-Για να ξεχωρίζω από τους άλλους ανθρώπους.

H κυρία απόρησε, η γιαγιά συμφώνησε, το παιδί μεγάλωσε.

Η μαμά κοιμάται.

Hσυχη.

Rec-vie-M

Μοιάζω να'χω σώμα μέλισσας
　　　　 　με κίτρινο κάλυπτα τ'άσπρα μαλλιά
　　　 　　　　　　　　　　τα γδαρμένα γόνατα με μαύρο
　　　Κυνηγούσα τις απολαύσεις με μανία.
Λάτρεψα την αναρρίχηση στους μίσχους
　　　　　　　　　　　　　　 σιχάθηκα τ'ανυπόμονα μπουμπούκια.
　　　　　　　　　　　 Δε με συγκίνησε ποτέ το μέλι.
　　　　　　　　　　　　　　　 Άλλες γεννιούνται για μανάδες
　　　　　　　　　　　　　　　 κι άλλες για φτερωτές μοιχαλίδες.
　　　　　　　　　　 Ρουφώντας το κεντρί της μοναξιάς
　　　　　　　　　　　 δηλητηρίαζα ερωτικά τα μάτια
που γλεντούσαν με αλκοολούχο μίσος.
　　　　　　　　　　　　　　 Και τώρα εγώ νεκρικά μυστηριώδης
　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 ανοίγω δειλά την μπαλκονόπορτα
　　　　　　　　　　　　　　　　　　 και πορεύομαι ξανά μετέωρη

Κοινωνιολογική προσέγγιση ενός περιθωριακού ουράνιου τόξου

Αυτά τα χρώματα δεν έπρεπε να βρεθούν ποτέ μαζί.Μιλώ για τους μπλε ανθρώπους,τους ενοχικά ξάστερους, αυτούς που άγονται και φέρονται από έναν δυνάστη Ήλιο.Για τα πράσινα συναισθήματα, που τα ποδοπατούν οι περαστικοί, παρά το ”αγαπάμε και φροντίζουμε το πράσινο”, που φέρουν ως σφραγίδα γνησιότητας.Για τα κιτρινισμένα όνειρα, τα φυλαγμένα από χρόνια στο μπαούλο, που η γεροντοκόρη θα τα κληροδοτήσει άνευ λόγου στην παρακείμενη ενορία.Για τα πορτοκαλί σπάνια ζώα, που αρέσκονται σε μεταμφιέσεις καλοκαιρινών φρούτων για να μπαίνουν σωρηδόν στα σπίτια, ξεχνώντας πως τα μεσάνυχτα από συνήθεια δαγκώνουν.Για τα κόκκινα λουλούδια, αυτά που προσδοκούν ανάσταση νεκρών και σεπτή ταφή σε τάφο του μέλλοντος αιώνος.Μιλώ για σένα.Μιλώ για μένα.Σ’αυτήν την συνάντηση, μόνο η περιέργεια τελικά θα αρθρώσει λόγο.Όλοι εμείς οι παρευρισκόμενοι, θα βαφτιστούμε ξανά στο όνομα του φάσματος και της δύσης και του πεπερασμένου, που ποτέ δε περατώθηκε.Θα ζητήσουμε κάθαρση και αθανασία.Θα βρεθούμε και πάλι μαζί.Στον συννεφιασμένο αττικό ουρανό και κάνοντας έρωτα θα εννωθούμε.Για τα υπόλοιπα αρμόδια ορίζεται η μετεωρολογία.

Ανισόπλευρο τρίγωνο

Με κράτησε σε απόσταση κι αυτό το βράδυ
το φεγγάρι.
Όταν το πλησίασα με τα γυμνά μου μάτια
εκείνο
έβαλε την νύχτα ανάμεσά μας.
Με κοιτούσαν
κι οι δύο
από ψηλά,μέχρι που το μπαλκόνι μετοίκησε
στον ουρανό
και το σώμα μου γαντζώθηκε σ’έναν μεταμφιεσμένο Ήλιο.
Ήταν τόσο κοντά…
Τα χέρια μου έλουζαν τις κόμμες των αστεριών.
Τα πόδια μου διαδέχονταν τα πέλματα του αστροναύτη.
Μα το κορμί μου ήταν δοσμένο
στην Ανατολή.
Παραδόθηκα αμαχητί στη σιγουριά του εδάφους
το πρωί
που φίλοι κι εχθροί κοιμούνται.
Τότε που είμαι πάλι
εγώ
ο ιδιοκτήτης της ψυχής μου
και η νύχτα νικήτρια
επιστρέφει στο ατιμασμένο της κρεβάτι.

Μαγειρική σοφία

Η ωμότητα
δεν είναι πάντα εύγευστη.
Δηκτικά τα βλέμματα
Εκδηλώνουν τον αποτροπιασμό τους.
Η απαιτούμενη κάθαρση
Προϋποθέτει αυστηρό εκτελεστή.
Ασυγκίνητο
στην κατάτμηση της ολότητας.
Αυτός μόνο μπορεί
Να σβήσει την εσωτερική φλόγα
Καίγοντας το σώμα της αιτίας.

(ακριβής μετάφραση εις την ποιητικήν
Των λόγων της νοικοκυράς
Την ώρα που ο κόσμος της
Περιστρέφεται
Γύρω από μια κατσαρόλα
Τσιγαρίζοντας κρεμμύδια)

Ηνίοχος

Μαστιγώνεις το άπιαστο
με πόθους από ερείπια.
Μοιράζεις μελανιές στις κόρες
που ορέγονται
τους αρρενωπούς σου αντίχειρες.
Με βασκανίες
διαλέγεις
εξιλαστήριο θήραμα.
Φετιχιστής του ομφαλού
κυκλώνεις το σύμπαν.
Σαδιστή
πότε θα στο πούνε;
Ανώφελο το κάλλος
αν δεν υπάρχει άλλος
να το ξορκίσει.

Τηλεσκόπιο

Αγαπηθήκαμε
στο λερωμένο σεντόνι τ’ ουρανού.
Όταν ο ήλιος έσφαζε
την μέρα
και τους χυμούς της πέταγε
αργά στα κύματα.
Όταν οι πληγές άρχισαν να θρέφουν
τα μελανώματα αποκτούσαν
το χρώμα των μεθυσμένων σου μαλλιών.
Σαν γύριζες το σώμα σου
ακουμπούσες το φεγγάρι
με τα γυμνά σου πόδια
και βλάσταιναν ερυθρά αστέρια.
Ό, τι χώρεσε στην αγκαλιά σου
ήταν δυο σύννεφα βαμμένα
έτοιμα, για την μεταξύ τους επαφή.
Οι σανίδες άνυδρες μετρούσαν
τους παλμούς
και στοιχημάτιζαν την ώρα του τέλους.
Ήμουν κι εγώ εκεί.
Γονάτιζα να χωρέσω τους μηρούς σου.
Λύγιζα για να νοιώσω το ζεστό σου στήθος.
Υπήρχα εκεί για σένα.
Ένα στρώμα με τις κατάλληλες εσοχές
για να κρύψεις και να κρυφτείς.
Ό, τι αγαπήσαμε
ήταν ένας κεραυνός
που ξάπλωσε στο κρεβάτι
για να γλεντήσει με κραυγές
η νύχτα.