Περήφανος να τις κοιτάω στα μάτια

Ιδανικές ημέρες που αρχίζουν
με άπλετο φως, με λίγα σχήματα θαμπά
που υπόσχονται και ξεθαρεύουμε στον ήλιο
και βγαίνουμε απ' του νου μας τις σπηλιές,
ιδανικές ημέρες που ως διαβαίνουν
πάντα μάς έχουν κάπου προς το τέλος τους προδώσει...

Θα βάλω τα ύπουλα σημάδια τους παντού...

Όταν με τον καιρό ίδιες θα επιστρέψουν
- σαν κάποια πρόσωπα που μάταια ταξίδεψαν-
ίδιες ημέρες κουρασμένες και θαμπές
και τη στερνή μου λύπη αποζητώντας
- μέσα στα βράδια που επιτέλους θα προφτάσουν
αυτόν τον ήλιο που όλο φεύγει δυτικά-
ορθός πάνω απ' τη θάλασσα και μόνος
- όπως μ' αγάπησε και μ'ήθελε η φωνή μου-
μακριά απ' όλα εκείνα που μού λείψαν
περήφανα να τις κοιτάω στα μάτια...

Ύστατη πράξη

Στον Ανδρέα Μυλωνά

Λίγο πριν φύγω θ’ ανακρίνω όλους τους στίχους μου

και άτεγκτος μαζί τους θα φανώ.

Χρόνια υποψιάζομαι πως μου ‘κρυψαν

ολόκληρο ουρανό.

Θα τους χωρίσω τον έναν απ’ τον άλλονε

ακόμα και τους τίτλους θ’ ανακρίνω

και όποιον βρίσκω πως η γλώσσα διχάλωνε

χωρίς φεγγάρι και νερό θα τον αφήσω.

Κι όταν εντοπιστούν οι ύποπτοι,

σε συλλαβές, σε γράμματα, σε λέξεις

θα τους τεμαχίσω.

Στα υπόγεια του νου μου πατώντας και συνθλίβοντας

ό,τι μου πήραν θα το πάρω πίσω.

Και μοναχά την ύστατη στιγμή,

καθώς θα χάνεται, λόγος, ρυθμός και βήμα,

με το δικό μου θ’ ανακατέψω αυτά τα πτώματα

μήπως και βγει κανένα ποίημα.

Αυτός ο ποταμός

Αυτός ο ποταμός δεν είχε λόγους να στερέψει…

Μόνο και μόνο για να εκδικηθεί μια θάλασσα

που τίποτα ποτέ της δεν του αντίδωσε

κι αηδιασμένος απ΄ τις δουλειές των παροχθίων

αιφνίδια ρευστοποίησε τα υπάρχοντά του

σε υπόγειες πηγές μεταναστεύοντας…

Και τώρα διάφοροι γελοίοι επάνω

τον απειλούν με γεωτρήσεις…

τα καθίκια

Με δισταγμό μπήκανε στον αιώνα

με φόβους για ένα δύσκολο χειμώνα…

Διακριτικά ανέκαθεν κρυμμένα

με τα δικά του σχέδια το καθένα…

Τά΄ πιανε πανικός σε κάθε οσμή μεγάλη

κρυφά αλλάζαν μεταξύ τους τη σκυτάλη…

Κι ήξεραν πως μπορούσαν να επιζήσουν

μόνον αν έλθουν κι άλλοι να καθίσουν…

Κι η πρόοδος ήρθε διακριτικά

με νέες ιδέες κι αποσμητικά.

Βήμα το βήμα κυκλοφόρησαν τα νέα

πως γίνονται τ΄ ασήμαντα σπουδαία…

Κι αφού είδαν πως περπάταγε ο μύθος

αντικατέστησαν το ήθος με το πλήθος…

Κι όταν επήλθε πλήρης σύγχυση στων ιδεών τις γεύσεις

όλα τους συγχωνεύτηκαν σ΄ ομαδικές αποχετεύσεις…

Κι επικαλούμενα εν τέλει και τη χούντα

έγιναν πλέον δοχεία συγκοινωνούντα…

πρόβλεψη για μελλοντική ταφή

Ενθάδε κείται ο ποιητής Ζερβός

γρήγορος, που του άρεσε να φαίνεται αργός,

στίχων γυμνών, θητών και πελταστών αρχός,

αετός στο ξέφωτο, στο λίγο φως ασβός,

αυλιάς στο πέλαγος, στα ξέβαθα σαργός,

δήλος στα άδηλα, στα δήλα μυστικός,

στους πρώτους έσχατος, στους έσχατος εμπρός,

τώρα άνεμος είναι στα κατάρτια της Αργώς...

η δεκάτη

Τότε που ήταν αξεχέρσωτος ο νους του

και πάλευε με το τσαπί και το ξινάρι,

Θεέ μου, τι στίχους είχε πάρει

στις αγριλιές του λογισμού του…

Τότε που πάλευε ν΄ ανάψει τη φωτιά

και δούλευε με λάδι το λυχνάρι,

Θεέ μου, ποιος έφτανε, στο τρέξιμο, στη χάρη,

του νου του την αποκοτιά…

Τώρα τον έχουν πια ηλεκτροδοτήσει. Τα δάνεια κάτι,

κάτι τα τρακτέρ, φυτείες έχουν γίνει οι λογισμοί.

Τους στίχους; πρώτους πρώτους τους έφαγε η δεκάτη

οι τόκοι, οι εισπράκτορες και οι λογαριασμοί…

μέσα του

Μην τον κοιτάτε που αλύγιστος στο βήμα προχωρεί

κι άκαμπτος φαίνεται στις ιαχές της εκκλησίας του Δήμου

εύγλωττος πριν το στόμα του ανοίξει

σαν Αλκιβιάδης που στην Μουνιχία μόλις βγήκε από το πλοίο,

με τον Θρασύβουλο μπροστά, ν΄ ανοίγει δρόμο στη Δημοκρατία…

Αυτός δεν κάνει γι΄ αρχηγός μας…

Από παιδί τον έχουν μάθει μέσα του να σκύβει…

Η γενική χρησιμότης των φελλών

Ποιος είπε πως οι φελλοί δεν ωφελούν;

Ύλη ελαστική, οσμή ουδετέρα, αδιάβροχη

σ΄ όλες τις καταστάσεις,

κατάλληλη για επενδύσεις, για μονώσεις

και γι΄ αλιεία, σε θολά – κατ΄ εξοχήν – νερά…

Αρέσουν σ΄ όσους θέλουν να πατούν σε φελλοτάπητες

ή και σ΄ αυτούς που θέλουν

- για τη δική τους τη βαρύτητα –

ένα μέτρο να συμφέρει…

Ναι, τους αρέσουν… Γιατί έτσι που επιπλέουν στη σειρά,

όλοι οι φελλοί σε κάθε μέγεθος,

γαλήνη τους γεμίζουν κι ησυχία,

γιατί με λίγη πίεση,

είναι άριστοι οι φελλοί στη μόνωση

από θερμότητα, υγρασία, ήχους και αλήθεια,

γιατί ποτέ τους δεν θ΄ αφήσουν να φανούν

των κρατικών δεξαμενών οι πάτοι…

Έτσι εν τέλει οι φελλοί ωφελούν.

Παίρνουν κι αυτοί, στον τόπο αυτό,

βαρύτητα. Και μάλιστα φροντίζουν να τονίζουν

ότι κατάγονται απ΄ τη δρυ…

Γι΄ αυτό όση τρικυμία κι αν σηκωθεί

στον  τόπο αυτό

δεν θα ξεράσει τους φελλούς στις άκρες…

Γιατί με τόσες θάλασσες,

τόσες ακτές από αιώνες εθισμένες

να εξοστρακίζουν τα πιο καλά μας κύματα

υπόγεια ρεύματα κι ασήμαντοι θα υποκλέπτουνε τη νίκη

και τους φελλούς θα σώζουν πάλι μεσοπέλαγα…