Στην ακτή χορεύει η θύμηση

Δειλινό αυγουστιάτικο
που σταλάζεις αλμύρα
πώς θαμπώνει τα μάτια μου
η ζεστή σου πορφύρα.

Στην ακτή με τα βότσαλα
προσμετρώ τις αιτίες
που θρέψαν τα όνειρα
με φρούδες ελπίδες.

Στην ακτή με τα βότσαλα
τη μοναξιά μου μετρώ
στα ίχνη που άφησε
αργά περπατώ.

Χορεύει η θύμηση
στη μέθη του νου
μες σε θάμπος διάχυτο
κρυσταλλένιου γιαλού.

Ζωντανή η μορφή του
καθώς ξεμακραίνει,
χαράζει την άμμο
κι ανεξίτηλη μένει.

Ο δρόμος για την Ιθάκη

Ο δρόμος για την Ιθάκη

Είν’ η ζωή μας ένα ταξίδι
για να συλλέξει γόνιμη γύρη.

Σε κάθε λιμάνι βγαίνει σεργιάνι
μ’ ένα μεράκι μες στο δισάκι.

Περιπλανιέται και συναντιέται
μ’ άλλους συντρόφους σ’ άγνωστους τόπους.

Παίρνει και δίνει κι ύστερα αφήνει
κάθε ακρογιάλι για άλλο λιμάνι,
για άλλους συντρόφους σε άγνωστους τόπους
να πάρει, να δώσει, να μη μετανιώσει
άμα πλανιέται και ξεγελιέται
από τα θέλγητρα της Καλυψώς
που ευάλωτος γίνεται κάθε θνητός.
Μες στα εφήμερα,
πάθη τ’ ανήμερα
να μάθει έχει
όσα αντέχει
κι ας ξαστοχήσει
και δεν του τύχει
να βρει Ιθάκη
στου χρόνου το χάρτη
που έχει σκοπό.
Του φτάνει μόνο
ο τόσος πλούτος
κι η εμπειρία
στον πηγαιμό.

Ζωή μικρή μεγάλη

Του ρολογιού αδέσποτος
Ήχος νυχτερινός
Βόγκους μετρά καρτερικούς
Του έκθετου παιδιού του
Που λύνει επιδέξια απόψε τη φασκιά
Κρατάει δισκοπότηρο μες στ’ ακροδάχτυλά του
Γυρεύοντας τα σπάργανα
Ακούρσευτης φωλιάς
Άμα κοιτάς το φάρο μου
Δεν είν’ μικρή η ζήση
Ούτε η αγωνία μου ξόδι μοναχικό
Αλλιώς στην απουσία σου γεννιέται άγρια δύση
Που αφήσανε να κείτεται μέσα στον κουρνιαχτό
Μία στρατιά ολάκερη μάχιμες αυταπάτες
Μια νύχτα που ξορκίστηκαν
Σε τελετουργικό!

Επιθυμία

Μην ξεχαστώ - κι ας το εύχομαι-
Και μείνω στη Γρανάδα
-αρμέγοντας τους ροδανθούς
και πίνοντας τους κρίνους-
Που η ζωή μου πέταξε
Απ’ άνυδρη κορφή
Μόνο για λίγο να γευτεί
Απ’ αγιασμένο χώμα
Που ανθοφορούν
Αγέρωχα σώματα ποιητών!

Τοπίο κλειστό

Τοπίο κλειστό
Παγιδεύει το στεναγμό
Σε μονογράμματα
Φιλοτεχνούνται οι μορφές των συντρόφων
Στα γυρογιάλια μιας αναζήτησης
Που αποξεχνιέμαι
Λάθρες διαδρομές τα υπόγεια κανάλια μου διαπερνούν
Σε μυστικές συνουσίες
Γονιμοποιώντας τις ασώματες μήτρες
Μα κάθε που γεννιέται ένα παιδί
Στις μεγάλες του όχλου πλατείες ποδοπατείται
Μπουκωμένο οχλοβοή
Στη λειψυδρία το δάκρυ του πίνει
Ενώ ένα τοπίο κλειστό την προοπτική του παγιδεύει
Στα θολά νερά του Θερμαϊκού…