γυναικα

Κοσμικες οι σελιδες,
κολησε η μπλουζα,
στο στηθος μου επανω,
που ακουμπας...

Παραμυθενια ρουτινα,
της Αιγλης κουζινα,
στη χαμνενη σου νιοτη,
η ζωη που σκορπας...

Αμφιροπα χρονια,
σε μία συμπονια,
ανδρεικελα ιδια,
που κουβαλας...

Οτι οριζει,
μα σου θυμιζει,
φορεματακια,
εφηβειας ζητας...

Αγγελα.Μαρια,
Σοφια ή οπως,
της ζωης σου τη μοιρα,
να κυβερνας...

Γινε ποτηρι,
της θαλασσας γυρη,
τρελλαμενη σαμπανια,
για ν'αξιζει που πας...

ΑΧΝΟΣ ΛΥΓΜΟΣ.

Κορμια παρθενα και ανεγγιχτες ψυχες,
με ουρλιαχτα δειλης ασυδοσιας,
τις καταχρησεις ενος κοσμου αφοριας,
γευτηκα,μαρτυρησα καιρο..

Κοιταζε ο μεθυσμενος σκυλος,
τα βροχινα ταξιδια,στου καπελου μου το γεισο,
λιγωνει τη φωνη μου και την τρωει,
ενα ακουρδιστο ρολοι που θ΄αφησω..

Δεν μ΄αρεσει που ολα φαινονται σα βραδυ,
που με βουλιαζει μια γελοια υποταγη,
ουτε που ολα τελειωνουν στο σκοταδι,
και τελικα ειν' σα να ερχονται πρωι...

ΓΡΑΜΜΗ.

Φαντασια,ιστορια,αδιαφορια,
μια σμίλη που σκαβει ακαριαια,
χωρίς περιθωρια σκεψης κ'παθους, λαθη που μας σερνουν για παντα,
σε τραγικα συμβαντα,αμετοχα..

Διαχυτες σκοτεινες παραισθησεις,
σε μπερδεμενα νευρα,
του ασύνδετου ταξιδιου μας το τερμα,
τυφλωνει δαγκωνει,κλεουσες,
περιπετειες λιτες,μηδεν αντιρησεις..

Μεθουν,αναβλυζουν παραταιρα,
δυσκινητες στις στροφες μας εικονες,
μια φαρσα παράκρουσης,γελαστη ,ζωντανη,
στους χιλιαδες στενους μας κανονες,
πεθαμενες αναχωρησεις,
και κενες προδωμενες αφιξεις...

ΜΙΚΡΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑ

Που να χαθω με τετοιο χαος..
Να γρατσουνισω πληγες με νυχια σιδερενια...
Να φτιαξω μια ελπιδα..
Τρυπιο σεντονι γυρω ο μικροκοσμος..
Στα ματια μου επαναληψεις..
Τα μπλε μου δακρυα,οργισμενες ακριδες,
κουρνιαζουν σε φωλιες πικρές..
Με τρεφει ο πανικος..
Σκορπισμενη αγωνια..
Κ'αδεια πακετα πεταγονται οι μερες..
Χαμενες ανασες σε τρελλαμενες βροχες..
Πάγωσαν τα δαχτυλα μου,στα σβηστα καμίνια,δεν αγγίζουν..
Μακαρι να 'ταν χθες..
Κουρνιαζω σε υπογειες σπηλιες..
Τι θα κανω;
Τι θα κανουμε;
Χαθηκαμε;