Σπυρίδων Γκότσης (μικρή αναφορά)

 

Ο Σπύρος Γκότσης είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού ξηράς.
Κατάγεται από τα Αθικια Κορινθίας και ζει στην Αθήνα με την σύζυγο του απιστρατη αξιωματικό του Στρατού ξηράς

και το γιο του, τους οποίους υπεραγαπά.
Είναι δοσμένος ολοκληρωτικά στην ποίηση, γράφει από μικρό παιδί.
Αγαπημένος του ποιητης ο Τάσος Λειβαδίτης

Σπυρίδων Γκότσης : Τρία [3] ποιήματα

...ΓΥΝΑΙΚΑ 

Από την γυναίκα δεν ζητάς ποτέ το σεβασμό τον κερδίζεις με τις πράξεις σου.! Από την γυναίκα δεν ζητάς ποτέ υποταγή κερδίζετε με μια ματιά.! Από την γυναίκα δεν ζητάς ποτέ τίποτα γιατί ότι θέλει θα στο δώσει μόνη της, και ότι είσαι το αγαπάει απόλυτα ολοκληρωτικά.

*

Όλες οι λέξεις είναι αχρωμες,λιγες... Είσαι πιο πάνω από όσα ξέρω και μπορώ... Όλα μου τα δωσες απλά και μαζεμένα... Κι εγώ σταμάτησα να είμαι πια εγώ... Είσαι έρωτας και αυτό το ζω... Είναι ωραία να υποφέρεις και ας φαίνεται χαζό... Δεν ζωγραφιζονται τα μέρη που με πηγές... Εφιλησα του έρωτα το χνουδι... Δεν κλείνεται σε ένα στίχο η επαφή της ηδονής... Αυτό που ανασανα λατρεύω... Υπέροχο και πολύ... Και τρομαγμένος δραπετευω... Πριν φτάσω στην υπερβολή...

*

"...... Δεν έχει σημασία πόσο μακριά είσαι, οι δεσμοί ψυχής υπάρχουν επειδή δημιουργούνται, από τη σκέψη.! Αόρατα νήματα που δένουν την ψυχή όλα αυτά που τα μάτια δεν μπορούν να δουν, και τα μετατρέπουν σε συναισθήματα χαρά, πόνο, ακόμα και στη μνήμη με χαμογελάει με δάκρυα.! Όλα συμβαίνουν μέσα.! Στους μαιάνδρους της καρδιάς, στα κρησφύγετά του μυαλού, και ζουν σαν τατουάζ το δέρμα της ψυχής.! Και πάνε παντού.! Και αγγίζουν το Υπερπέραν.! Μια σκέψη με δένει με Σένα, μια σκέψη που οι άλλοι το λένε αγάπη, αντ' αυτού εγώ το λέω και φωνάζω το όνομά σου.!

Σπύρος Γκότσης : Πιστεύω στην νύχτα που άφοβα το φεγγάρι μπαίνει από το παράθυρο και φωτίζει τους έρωτες

 

Εργο του Φρεντερίκ Γκουντάλ

Μάτια γεμάτα φως...

Σε έναν έρωτα...

Κατοικούσαν στα αστέρια επάνω....

Στην αλήθεια του έρωτα...

Εσταζαν στο κορμί σου...

Έπιναν τις κραυγές σου. ..

Αναπνεαν τη ανάσα σου...

 

 

**

Πιστεύω σε όλους που αγαπούν

Πιστεύω σε κείνους που αμαρτανουν με τον έρωτα...

και με δάκρυα συγχωρούν τον εαυτό τους και προχωρούν!!!

Πιστεύω στη μέρα που σου δίνει ο ήλιος τα πράγματα στο φως...

Πιστεύω στην νύχτα που άφοβα το φεγγάρι μπαίνει από το παράθυρο και φωτίζει τους έρωτες.....

 

**

έζησα μια ζωή συγκεχυμένη, ακαθόριστη σαν

ένα όνειρο που το ξεχνάς το πρωΐ και μετά το ξαναθυμάσαι...

Που ήταν το πεπρωμένο μου....

Και είδα τη ζωή μου σαν ένα μεγάλο βιβλίο του έρωτα....

Που διάβασα τις ηδονές το μετά και την ευτυχία...

Μεγάλα όνειρα γλυκά και οι άγγελοι να τραγουδούν το ταγκό του έρωτα..

Και εμείς να λικνίζουμε τα κορμιά μας στο ρυθμό του έρωτα!!!

 

**

Νύχτα

Στις στράτες περπατάνε οι έρωτες

Στις στέγες των σπιτιών αιωρείται το φεγγάρι!!!

σκυμμένο προς τα δάκρυα του

Έρωτα!!!

το κρεβάτι τραγουδάει τις ηδονές!!! Και παίζει η αγάπη την νύχτα νότες ευτυχίας και πίνει το αθάνατο κρασί του έρωτα στο δισκοπότηρο του άχραντου μυστηρίου του!!!

 

**

Η αγάπη ματιά μου δεν είναι εξάρτηση....

Δεν είναι επένδυση,....

Δεν είναι κατοχή....

δεν είναι ταύτιση.....

Δεν είναι υποχρέωση......

Αγγίζει σαν αερικό....

Φεύγει αν δεν έχεις ανοιχτά τα χέρια....

Στριφογυρίζει σαν άνεμος....

Και ανακατεύει τη καρδιά σου....

Σε θέλω.....

Να έρχομαι τα βράδια σαν πανσέληνος από παντού....

Όταν ο ύπνος δε σε αγγίζει....

Να γεύομαι ότι οι άλλες αγάπες νόμισαν πως χόρτασαν, να πάρω ότι δεν έχεις..

Θέλω να ζήσω μαζί σου έναν έρωτα επίγειο.....

Συγνώμη αγαπη μου που ζω μακρυά σου αλλά είσαι στο μυαλό μου στη ψυχή μου στην καρδιά μου....