Σε σιωπές φυτών

Σε σιωπές φυτών ψηλώνουν οι λέξεις μου
γίνονται αέρας και ναυαγούν τα μάτια
Κι ότι κι αν πω με μισώ και συ
κι αν μιλάω είναι που σε μισώ
γιατί πολύ σ’ αγάπησα, Βεατρίκη
Όπως έλεγες προχθές που άνοιγες μια πέτρα
κοιτάζοντας μ’ ένα πολύ φθηνό χαμόγελο
μιας ζωής άγνωστης και νοσταλγημένη
Δεν μπόρεσα να χαρώ τις αποστάσεις σου
Σε σιωπές φυτών ψηλώνουν οι λέξεις μου
γίνονται αέρας και ναυαγούν τα μάτια
Κι ότι κι αν πω με μισώ και συ
κι αν μιλάω είναι που σε μισώ
γιατί  πολύ σ’ αγάπησα, Βεατρίκη

τις θάλασσες σταμάτα

Κόβω τις λέξεις μου μισές
Μήπως και αντέξουνε τη μοναξιά
Θέλω να πω τον πόνο μου
Κλείνω τα μάτια μου για δες
Να ταξιδέψουμε σαν τα πουλιά
Θέλω να πω τον πόνο μου

Αν μ’ αγαπάς τις θάλασσες σταμάτα
Αν μ’ αγαπάς στα σύννεφα περπάτα

Κόβω τις λέξεις μου μισές
Μήπως κι αντέξουνε την ερημιά
Θέλω να πω τον πόνο μου
Κλείνω τα μάτια μου αν θες
Να ανατείλουν μόνα τα κορμιά
Θέλω να πω τον πόνο μου

Της φωτιάς η εποχή

Όσο είμαι δέντρο δε φοβάμαι τη νύχτα
τη ντύνομαι και περπατώ στους δρόμους
κι αύριο που θά `μαι νερό
θα κατεβαίνεις εσύ στην πατρίδα μου
να βρέχεσαι και να ποτίζεσαι.
Ξέρεις, τα πράγματα είναι αυτά που λες
κι εγώ περνώ στις λέξεις σου
και γίνομαι ένα και `συ και
τούτα τα λόγια άπειρα.

Χωρίς λέξεις

Λέω να σε δω κάτω απ’ το νερό της νύχτας

Χωρίς λέξεις

Όταν ακοίμητη θα σπας στο σώμα σου

Βεατρίκη

Σε ξωτικά τοπία ωραίας αβύσσου των ονεί ονείρων σου

Χωρίς λέξεις
Θέλω να με δεις έξω απ’ το βαθύ της μέρας

Κοντά στο άσπρο

Όταν ολόγυμνος θα βγω στη γνώση μου

Βεατρίκη

Και θα μιλώ με σένα τελετή για θανάτου της αγά αγάπης μου

Χωρίς λέξεις

Άγιος ο Έρωτας

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;
Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.
Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.
Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι.
Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Άγιος ο έρωτας

Έφεδρος Αύγουστος αυτοκτόνησε
απόβραδο αγάπης, θάλασσα ορχηστρική
κατευοδώνει την ψυχή του
στον κάτω ουρανό των χαμένων φεγγαριών
κι οι νεοσύλλεκτοι μήνες του Φθινοπώρου
ορκίζονται στο σύνταγμα της νύχτας
σε στάση προσευχής.
Άγιος ο έρωτας, άγιος ο καημός
άγιος ο θάνατος ελέησον, ελέησον ημάς
Κόκκινα τα συναισθήματα ομοβροντούν
η αγάπη μου εχάθηκε στ’ αστέρια
η αγάπη μου εχάθηκε στ’ αστέρια
Έφεδρος Αύγουστος αυτοκτόνησε
απόβραδο αγάπης, θάλασσα ορχηστρική
κατευοδώνει την ψυχή του
στον κάτω ουρανό των χαμένων φεγγαριών
κι οι νεοσύλλεκτοι μήνες του Φθινοπώρου
ορκίζονται στο σύνταγμα της νύχτας
σε στάση προσευχής.
Άγιος ο έρωτας, άγιος ο καημός
άγιος ο θάνατος ελέησον, ελέησον ημάς