"Με Το Μαχαίρι Στο Κόκαλο" Η καινούργια ποιητική συλλογή του Κώστα Κωνσατντινίδη

περισσότερα πατώντας επί του συνδέσμου:

https://www.facebook.com/kostas.konstantinidis.9404?fref=gs&dti=204975243452272&hc_location=group_dialog

Αφειδώς

Πρόσφερε απλόχερα σε όλους ανεξαιρέτως ακόμα και σ'όσων:

Δε θα άγουν σε ορθό απαύγασμα τα κίνητρα
Μα σε μια λάμψη σύντομη
άμιλλας απευκταίας
Σ' εκείνους που σ' αγάπησαν
υπό προϋποθέσεις
Έχοντας μόνο κατά νου
μειλίχιες προσκτήσεις
Σε όσους υπαινίχτηκαν
τη μεταποίηση σου
Και στην πορεία φάνηκε
να υφέρπει η νομή τους
Σε εκείνον τον πολύξερο
τον άρτια μορφωμένο
-τον της αλήθειας παρασάγγας νοτισμένο-
Της σκωπτικής επίρρωσης
άπαυτα διψασμένο
Δώσε του πόνου και καημού
γνώση και νουθεσία
Διττής και όχι περριτής
μ' ωφέλειας προσδοκία.

Πρόσεχε

Πρόσεχε πονόψυχε, εσύ που χρέος θεωρείς

ούτε πολέμιος σου κατηφής να απομένει
και συνεπώς στο διηνεκές λερναίες ύδρες πολεμάς

που την υπόληψη σου Ιφιγένεια ποθήσαν
άνεμος μήπως ούριος στα νηνεμή πανιά τους πνεύσει

ποτέ σου που δεν έμαθες χατήρι πως χαλνάνε
κ' έτσι εν γνώσει σου στον καύκασο υπόστασιν σου δέσαν.

_____________________Πρόσεχε μεγαλόψυχε

φόβου και φθόνου δάκρυα δυσώδη όταν θα ρίξουν
στων άθλων σου την είδηση Αλκμήνης μόνε γόνε

κ'εσύ τείνεις το χέρι σου τον ώμο τους να πιάσεις
μα φέροντας μειδίαμα αυτοί στραβά κοιτάξουν

πρόσεχε πολύπαθε εαυτόν μην αμφιβάλεις
_______________μα πιό μεγάλη προσοχή

μιά στέγη αν μοιραζόσασταν σαν ήσουνα παιδί.

κ.κ

Τρεις (3) Ποιήσεις του Κώστα Κωνσταντινίδη

Ι

απ' το παράθυρο κοιτώντας του αεροπλάνου
ίσως συμβεί
απρόσκλητη και βιαστική η αλήθεια να σ' επισκεφτεί
αυτό που γνώριζεις καλά όντας παιδί να ψυθιρίσει
και με χαμόγελο τζοκόντας να χαθεί
''είσαι πολύ μικρός για τόσο μεγάλα προβλήματα''

ΙΙ

με χέρια στις τσέπες βήμα αργό και σκυμμένο κεφάλι
θα τον συναντήσεις
καθώς θα προχωράς στου γνόφου το ενδότερο σου μονοπάτι
και θα τον ρωτήσεις
για να σου απαντήσει απλά πως δε σ' αγάπησε.

ΙΙΙ

Των Λύκων

Λύκος δεν γεννιέσαι
γίνεσαι
σε κάνουν
οι λύκοι
δαγκώνοντας σε μόλις σου κερδίσουν την εμπιστοσύνη
κόβοντας κομμάτι το κομμάτι
μπας και καλύψουν τις δίκες τους λαβωματιές
μήπως και χορτάσουν το αδηφάγο τους εγώ
για να μην σε δουν αρτημέλη και συνειδητοποιήσουν την δική τους λειψότητα
να ΄ναι σίγουροι πως δεν ελλοχευει εκδίκηση
για να τους συντροφεύεις
να τους επιβεβαιώνεις
και αν μείνουν νηστικοί
δεν διστάζουν να δαγκώσουν ουτε τα ιδια τους τα παιδιά
μα όσοι λίγοι τυχεροί δεν μεταλλάχτηκαν,
φέρουν το αντίδωτο σου.

[Ο καφές της παρακμής ]

του Κώστα Κωνσταντινίδη 

Ο καφές της παρακμής πίνεται σε φλυτζάνι βρώμικο
ψήνεται σε μπρίκι άπλυτο
προετοιμάζεται απο κουτάλι αμφιβόλου καθαρότητας

το καιμάκι ίσως κόψει,
δεν θα σε νοιάξει
τα ουσιώδη θα αναζητάς

θα αργήσει να κρυώσει,
για την απόδραση που θα προσφέρει θα ανυπομονείς

θα τον πιείς γύρω στις 1:30 το μεσημέρι
με αίσθηση ώρας πρωινής,
ώρες έψαχνες λόγο απ'το κρεβάτι να σηκωθείς

ρούχα στο πάτωμα θυμωμένα θα σου φωνάζουν,
τα σπουργίτια όμως θα ακούς να συζητούν
το μόνο ουσιώδη είναι αυτό.

κ' ετσι
την πρώτη σου την τσούρα θα ρουφάς

Έτσι κ' εσύ

του Κώστα Κωνσταντινίδη 

Έτσι κ' εσύ!
Όπως των μεγαλουπόλεων τα αυτοκίνητα!
έτσι κ' εσύ.

Των μεγαλουπόλεων!
Μποτιλιαρισμένα το ένα πίσω απο το άλλο!
έτσι κ' εσύ,
παγιδευμένος αναμεσίς παρελθόντων και εικασιακών φαντασμάτων.

Στο μποτιλιάρισμα!
Αναγκασμένα μιά να σταματούν μια να ξεκινουν!
έτσι κ΄εσύ,
καταδικασμένος μια να δρας μια να αδρανείς.

Μια να ξεκινούν και μια να σταματούν!
Φθείροντας την μηχανή τους, σπαταλόντας την βενζίνη τους!
έτσι κ' εσύ,
φθείροντάς την ψυχή σου, ξεμένοντας απο ελπίδα.