Ποιήματα / Νικόλαος Σαλίβερος

 Ο Πατέρας
 
Το θάνατο του πατέρα σου,δεν είδες.
Οι ψυχές δεν χωράνε στα μνήματα.
Τι  κι’αν ήσουν κοντά....δέκα βήματα,
Δυστυχώς δεν κρατάς το κλειδί στις ελπίδες
 
Οντας μακρυά απο τις Καβο-κολώνες,
με της ζωής να παλεύεις τ’άγρια κύματα,      
στου κόσμου το «σύστημα»,όλοι γινόμαστε θύματα
και για ν’αντέξει ένα  σπίτι στέρεους θέλει πυλώνες.
 
Φοβάσαι το θάνατο,
Φοβάσαι τις μοίρες...
Στου άγνωστου τις σκότεινες θύρες,
έχασες,
εάν ξέχασες
κι’αγάπης φανάρι δεν πήρες.
Μη σε μαγέψουν της Κίρκης οι λύρες.
γιατί υπάρχουν  ανοιχτές της μνήμης οι θύρες.
 
Ανοιγοντάς τις ,με του πατέρα το ύψος
Θα ζήσεις της νιότης το μεγαλείο.
Που δεν το κρύβει των χρόνων ο γύψος
Αφου ό,τι σου έδωσε ζωής είναι στοιχείο.
 
Τότε ξανά θα ζείς της νιότης κι’έφηβικής ηλικίας
π’ αλί δεν γυρίζουν ανέμελης ζωής τον αγέρα.
Πάντοτε όμως θα γεύεσαι μιας μνήμης  γλυκίας.
Σιμά του ή όχι αν ζήσεις την έσχατη πνοή του πατέρα.
 
Η τιμή που του πρέπει , στο «Δούναι-λαβείν» δεν μετράει
Μπαμπάς σου ,θα μένει και τη ζωή σου θα ακουμπάει.
 
 
 
 
 
 
 
 
Ψάξε..
 
Ψάξε τις τσέπες σου
Θ’ανταμώσεις
λίγο φως ξεχασμένης αγάπης.
Ισως κάτι θα μείνει στα δάχτυλά σου
Που φέρνοτάς τα στα χείλη σου
αφανίσουν τη νύχτα της αβεβαιότητας,
της  απορίας διαπεράσουν τον  τοίχο
και με ένα της οργής λείχισμα
ίσως σκίσει η ζελαντίνη
της χολής του σκότους
που βλεφαρίζει μοναχά
το τρένο της αμάχης του κόσμου
και ξυπνήσει το αγνό πουλί
που, φοβισμένο ,κρύβεται
στης ψυχής το σκοτεινό ρυάκι.
Τότε  θα νικήσεις τη σκλαβιά σου.
--
Ψάξε τις τσέπες σου
Αφευκτη κίνηση για να ζήσεις.
Θα εκπλαγείς με το αποτέλεσμα.
Απέθαντη αγάπη θα καρποφορήσει
Κι’όταν ανοίξεις το παραθύρι σου
Της μέλισσας τον ανθό θα γευτείς
Το γρίφο του μέλλοντος θα κοιτάξεις
χωρίς στιγμή απάθειας
χωρίς μελετημένη αμέλεια
Χωρίς φοβο.
Το γέλιο  της θα κρούσει την αναλγησία του κόσμου.
Ο ήλιος της θα θρυμματίσει
το σκληρό τζάμι  των δεσμών σου.
Γέλα,μη χάσεις την επόμενη μέρα
Που πάντα είναι χειρότερη.
Το γέλιο είναι της αγάπης ο  καθρεφτης
Μην τον χτυπήσεις για όποιαν αιτία
Μην γίνεις φονιάς της αγάπης.
 
ΓΑΤΟΎΛΕΣ
 
Μάνα δεν έχει ανάγκη μόνο ο άνθρωπος
Μα και μια γατούλα νιογέννητη
----
Μιάς παλάμης του χεριού ψυχούλα
,θα τσιτσίριζε σε μας αν είχε χάσει τη μανούλα
. ζητώντας λίγες σταγόνες γαλατάκι,
με μπιμπερό στην τρυπούλα στοματάκι.
///
Μια ψυχούλα που δικαίωμα πνοής στη φύση
είχε κι'αυτό της ζωής το πρόβλημα να λύσει
Μιας παλάμης του χεριού στο σώμα
μέχρι να μπορέσει να στηριχθεί στο χώμα
//
Μόνο του,αλητάκι,στο δρόμο να επιβιώσει
ή κάποιος "Ανθρωπος"-με άλφα κεφαλαίο-
απ'το δρόμο μια ψυχούλα εκτιμητή να  σώσει.
Και όχι σαν αδέσποτο τέλος να’χει μοιραίο
 
Υ.Γ...............Οίστρος ποιήματος της μιας στιγμής
 
 
 
 
Η 12 εντολή (Δεμένη αγάπη)
 
 
Το Δώδεκα «Αφθονος» είναι αριθμός  στα μαθηματικά,
μα “Δέκα» μέτρησαν  οι άνθρωποι , Θεού τις «Εντολές»
Θαρρώ οι δύο σκόπιμα  σκεπάστηκαν  απ’τα θρησκευτικά,
η σκλαβιά και η αγάπη να δέχονται  φθόνου τις βολές.
/
Είναι η  δωδεκάτη εντολή το «Αγαπάτε αλλήλους»
που πρέπει να παρέχεται σε πλέρια αφθονία.
Κι ‘αφού βιώνει ο άνθρωπος σε βίους παραλλήλους,
βροχή αγάπης  χρήζει ολημερίς η κάθε κοινωνία
‘/
Στην πράξη τα «συμφέροντα» δεν βάζουνε μαράζι
και με λόγια την αγάπη, σ’ άγονο χώμα σπέρνουν.
Μα σαν είν’ αληθινή  κι’ αθώα, τις αλυσίδες σπάζει
κι’  ελεύθερη, το δίκιο της ,ποτέ δεν της το παίρνουν.
/
Η δωδεκάτη εντολή, σαν είν’ λευτερωμένη
γκρεμίζει κάστρα κι’οχυρά και βγαίνει κερδισμένη.
Τη δωδεκάτη εντολή, αν λογαριάζανε όλοι σοβαρά
δεν θα υπήρχε φθόνος , σκλαβιά, λίμα και διαφθορά .
 
 
 
 
 
 
Ο άνεμος και το κερί
 
«Αναψε το κερί σου πριν νυχτώσει»
μα πρόσεξε μην το σβήσεις πριν ξημερώσει
κι’ ευχή σου στις , Βουνόδες και Ναϊάδες
να κρατήσουν την οργή τους δεμένη,
μήπως μ’απρόσμενο άνεμο σβήσουν το κερί σου,
κι’αφωτη νύχτα τη ζωή σου πλακώσει.
 
Οταν η λογική , το ορθό σου ανακοινώσει,
αυτό στο μυαλό σου πρέπει να ριζώσει.
Κι’ αν οι Νύμφες τ’Ανέμου, μ ‘ηλιακτίνες μυριάδες, ,
θα σε λούσουν, και αυγή θ’ανταμώσεις αντησμένη,
μ’άσβεστο άρωμα θ’άστερώσεις τη ζωή σου.
Κι’ άφωτη νύχτα τη ζωή σκοτώσει
 
«Δεν είναι τυχαίο»
 
 
Ο πόλεμος του ΕΓΩ
Στ’ άδικο, μαχητικά δεν βγαίνουμε στους δρόμους
μένουμε οι ενήλικες σ’άνετους καναπέδες,
και με τα πόδια ξαπλωτά υβρίζουμε τους ώμους,
κι’η νεολαία άπραχτη, βαλτώνει με φραπέδες.
 
Οι «πρόεδροι» παράλογους ψηφίζουνε τους νόμους
και μας θωρούν από ψηλά στο ρούχο τους λεκέδες.
Ακούμε και διαβάζουμε τα ψέματα, σε τόμους
σοφοί θαρρούμε γίναμε κι’ είμαστε τενεκέδες.
 
Της μετριότητας λαοί βάζουν χωλούς ηγέτες
και προσδοκάνε άνοιξη απ’ ένα χελιδόνι.
Άφευκτη είν’ απόληξη να γίνονται επαίτες,
του δίκιου που πετάξανε από ζωής μπαλκόνι.
 
Κάπου η φύση μεριμνά μ’ άξιους ποδηγέτες
ισορροπία να κρατά και ν’ αλαφρώνουν πόνοι.
Η ιστορία έμπλεη και των σοφών μελέτες,
του άδικου υποτροπές , πουν άληστοι οι φόνοι.
 
Περίδακρυς ο άνθρωπος θα κλαίει ριζικό του,
ή σθεναρά θα μάχεται, να κάνει το δικό του.
Στα λόγια πιότερες φορές, καρπίζει η φιλία,
και του «Εγώ» το κύτταρο έχει βαθιά κοιλία.
 
 
 
Υβρις και Αγάπη
«Ἢλιος οὒχ ὑπερβήσεται μέτρα∙
εἰ δέ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν…».
Ηράκλειτος
 
 
Γεννήθηκα μοναχά για να προσφέρω,
να φροντίζω μικρούς, μωρά ,μεγάλους
πουλιά ,ζωάκια  και…. «βουκεφάλους».
Γεννήθηκα μοναχά  να υποφέρω.
 
Πονώ που στον απέναντι γυάλινο τοίχο,
(καλυμμένα με ομίχλης λόγο,
και θελημένα δεν δέχονται  ψόγο,)
ανεξίτηλα είναι γραμμένα και τα ζω:
Άμελγμα, Βία, Αλαζονεία, Βρισιά κι’ Υποκρισία,
Έπαρση,  Απληστία, Έχθρα και Προδοσία….
Κατακλυσμός η σήψη,
θλίψη.
Ερινύες, Τιμωρία πάντα αργοπορούν,
-ηθελημένα το πλείστον-
την δικαιοσύνη ν ’αποκαθιστούν
Ανθρώπου ευτελισμός.
Η φύση όμως είναι αμείλιχτη
και την τάξη σε δικό της χρόνο αποκαθιστά
και τότε,
Αφανισμός .
Όλα της ψυχής τα ευ….,
αιώνες συντρίβονται, φευ.
 
 
Πόσο μου μέλει ,σ’αυτόν τον κόσμο να ζώ;
Το κλάμα μου αθόρυβος θρήνος,
Μοναχά  σιγοβήχω,
στ’ακουσμα του πόνου ήχο.
Και μου μένει γιατρικό άκρατος οίνος.
Μες το ψέμα την αλήθειας  Ζω.
 
 
Μη με βρίζεται που γεννήθηκα Ανθρωπος.
Μη με βρίζεται που γεννήθηκα απ’τη μητέρα Αγάπη.
Κιβωτός της  ψυχής σωτηρία ,η Αγάπη.
Μοναδική υστεροφημία αιωνιότητας ας είναι η αγάπη.
Το άρμα που σε βγάζει στον Ουρανό, η Αγάπη. 
 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕ και η αυθέρτετη ετυμολογία της ονομασίας του- / Σαλίβερος Νικόλας

 ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΝ ΙΣΤΟΡΙΟ-ΜΥΘΟΓΡΑΦΙΚΟΝ  ΔΙΗΓΗΜΑ

 

Η  ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕ

και η αυθέρτετη ετυμολογία της ονομασίας του-

 

(=Εκδοσις τέταρτη-βελτιωμένη=)

 

 

 

 

Επι τω σκοπώ  αναπτήξεως του “φαινομένου”  ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΣ και της κατά το ήττον ετυμολογίας αυτού,δεόν αναφερθώμεν, εν σχετική αναλύσει,εις τα κάτωθι γεγονότα,ούτως ώστε ο αναγνώστης κατανοήσαι δεόντως και εμπεδώσει θεμελιακώς και οίκαδε το θέμα επι τα μάλα.

 

Παραβλέπω φυσικά τα υπο των λογίων γραφέντα προέλευσις της  λέξεως

απο τον Ανατολικό κουραμπιγιέ και το δικό μας κουραμπιέ που στη Δύση μεταφέρθηκε σαν «μπισ-κουϊτ» και βεβαίως το αρχαίον δίπυρον(δί-πυρ-ος) διπλοφουρνιστός και σε αυθέρετη σατιρική διασκευή ,αναλύω τα κάτωθι.

 

 

Το πάλαι ποτέ, οι άνθρωποι(HOMO HERECTUS)ανακάλυψαν τη φωτιά

(ως ανέφερε ξένη δημοσίευση προσφάτως)δια του κάτωθι περίεργου περιστατικού (γεγονότος).

 

Κάποιοι πεινώντες οδοιπόροι,καθώς έβρωσκον,αναφέρει η δημοσίευση,ικανόν αριθμόν ερυθρών καρπών(που σήμερον αποκαλούμε καυτερές κόκκινες πιπεριές) τους οποίους ανεύρον είς τιναν αγρόν, διεπίστωσαν με έκπληξιν(παρά τον αφόρητον ερεθισμόν και πόνον του πρωκτού των) ότι η παρακείμενη ξηρά χλόη ανεφλέγη εκ του “μέγα πάνυ απέπαρδον”(Αριστοφάνης)τινών των “πειναλέων”.

 

Το ως άνω δημοσίευμα φυσικά,έρχεται εις μερικήν αντίφασιν με τον κρατούντα μύθον,παρ’ημών,κατα τόν οποίον,ναι μεν η φωτιά ,τω όντι, εξεδηλώθη εις παρακείμενους ξηρούς θάμνους,όμως τούτο συνέβη ότε  νεαρόν ζεύγος ερωμένων,συνουσιαζόμενον εν  θαμνώδι αγρώ,επέρδετο αμφιδρόμως τε και ασκαρδαμυκτί, προς δημιουργίαν προσωπικής των φιλίας “ατμόσφαιρας”,και επιπροσθέτως όπως (και τότε υπήρχε η συνήθεια) “…..εν τοίχοις και  δένδροις γράφειν ονόματα αυτών”(ως λέγει και ο Αριστοφάνης)και εισέτι ίνα γευθώσιν “ξανθόν μέλι και γάλα σύμπακτον”(ήτοι μέλι με γιαούρτι,όπως λέμε σήμερον).

Πρός επίρρωσιν των ως ανω λεχθέντων,δυνάμεθα να επικαλεσθώμεν και το εν τη καθομιλουμένη κοινόν..”έβγαζε φωτιές ..ο κώλος του”…είτε γιατί κάποιος έφαγε “πιπεράτο τασκεμπάπ”είτε γιατί δια των πορδών “εκτοξεύθηκε..” επαγγελαμτικώς.

 

Συνεχίζοντες την ξενάγησιν εις χρόνους παλαιολιθικούς,συναντώμεν τους προγόνους ημών να εφευρίσκουν λοιπόν την φωτιά -ασχέτως της αναφερθείσης ως άνω μεθόδου-και την εξ’αυτής θερμότητος εξαιρουμένης το δήλον της λαμπράς φωτεινότητος,ήτις έμελλε να υποκαταστήσει τον ήλιον,εν τω  μέσω της νυκτός,(ίνα μη παραμένει ο κώλος ανοιχτός..). Η θερμότης λοιπόν,ως πλέον χρήσιμος εκ της παραγωγής έργου,τους εβοήθησε εν αρχή και γενικώς να θερμένονται και ειδικότερα να θερμένουν  και τα προς βρώσιν εδέσματα αυτών .

Ειρήσθω εν παρόδω ,δέον αναφέρομεν ότι η υφισταμένη και..προ-οδεύουσα υπερκατανάλωσις άγει την αιτίαν της και εκ των αποτελεσμάτων της θερμότητος.

Επακόλουθον όθεν της θερμότητος ,οι  εκ φύσεως οικολόγοι πρόγονοι

προέβησαν εις υπερκατανάλωσιν βρωσίμων προϊόντων και επομένως η

φυσική ανάγκη του “χέσαιτο η μαχέσαιτο…”(Αριστοφάνης) επέφερε την

“αποπάτησιν” πλειστάκις ημηρεσίως(απο-πατώ=περπατώ εκείθεν του σκατού μου ινα αποφύγω να  πατήσω επ’αυτού και ακολούθως μολύνω τους γυμνούς πόδας μου).

 

 

Δεον επίσεις αναφερθή ότι η “περισυλλογή”του …προϊόντος εγένετο απο τα περι-ιπτάμενα πτηνά και χερσαία οικιακά χαριτωμένα ζωάκια(βλέπε κότες/γουρουνάκια) .

 

Το ως άνω “μεγαλείον του πλείονος σκατού”εξ’ού ίσως και η ονομασία “πλειστόκενος εποχή”-απο τις πολλές…”εκκενώσεις”, οι παλαιο-πρόγονοι μετέδωσαν στούς επιγόνους των(HOMO SAPIENT) ,οίτινες πλέον σοφοί,ήρχισαν να μελετούν “το φαινόμενον”…και ένεκα που… η αναγκαιότητα να ζούν πλησιέστερα αλλήλων, δημιουργούσε πρόβλημα στη διακίνηση των εν μέσω πτηνών,ζώων και σκατών,κατασκεύασαν τας οδούς, προς διευκόλυνσιν της “απο-πάτησης” εις χώρους  “εντεταγμένους”.

 

Ενεκα βεβαίως που και η γλώσσα των  προ-όδευσε , αντικατέστησαν την λέξιν “αποπατώ” με την πλέον αρμόζουσα στας περιστάσεις και είπαν “αφοδεύω”

(Περπατώ μακράν της οδού)δια τον αυτόν φυσικά λόγον που χρησιμοποίησαν την προγενέστερη λέξιν “αποπατώ.”

 

Παραλείπω ενταύθα την ολούθε δισοσμίαν, ήτις φυσικά δια του ανέμου έγένετο κοινώς αποδεκτή αφ’όλων.

 

Περεταίρω και προς καλλωπισμόν τών οικισμών των(είθισται εισέτι και ει τας ημετέρας ημέρας) εφύτευσαν φοίνικας εκατέρωθεν τών οδών.

Ακολούθως , όταν οι φοίνικες έδωσαν καρπούς και μετά απο κάποια καταιγίδα,διεπίστωσαν μετά περισσής εκπλήξεως,ότι τα εκτός των οδών συσσωρευμένα περιττώματα που υπετίθετο εξηφανήσθησαν απο την “γνωστήν”λεχθείσα ως άνω “περισυλλογήν”είχαν αντικατσταθή εκ  μικρών κεκλασμένων τεμαχίων, μαλακής υφής, “προϊόντων”, κεκαλυμμένων δια λευκής τινός κόνεος,ήτις προσέδιδε επι πλέον ευχάριστον οσμήν (επόμενον ήτο αφού οι αποξηραμένοι καρποί των φοινίκων διαλυθέντες εκ της καταιγίδος εδημιούργησαν τοιαύτην σκόνη ,ήτις ήτο και  λίαν εύοσμος και γλυκυτάτης γεύσεως)

 

Η εκ φύσεως περιέργεια ,απο καταβολής ανθρώπου,όδήγησε το σοφούς μας πρόγονους στην ακαταμάχητον επιθυμίαν να γευθώσι τοιούτον λευκόν και  εύμορφον …της φύσεως .. “κατασκέυασμα” και Ωωωω.. μα τον Δία  διεπίστωσαν την προ-έλευσιν του “νοστιμότατου τούτου προϊόντος” και ανέκραξαν ομοθυμαδόν “ΣΚΟΥΡΑΔΙΟΝ…-ΜΠΙΕΣ”….(Εξ ών σκουράδιον/σκωράδιον.κουράδιον, εκ το σκωρ=σκατόν)+(”μπιές”=,  επιτακτικόν και συνάμα παρακλητικόν επιφώνημα της εποχής,που προκαλούσε τους παροικούντας να προσφέρουν τάχιστα πόσιμον ύδωρ ,εις τον καλούντα, δια την εξάλειψιν της άσβεστης φλόγωσης, από την βρώσιν “καυτερών” η και άνοστων εδεσμάτων-.Δυνάμεθα επ’ αυτου να  αποτολμήσωμεν την  αυτήν επιτάκτηκότητα στο υφ’ημων χρησιμοποιούμενον επιφώνημα-επιταγή η πρόσκληση “πιές”με αποβολήν του “μ” λόγω… οικονομίας η λόγω χρησιμότητος του “μ” σε έτερες ,πλέον ‘εύχρηστες” λέξεις,”αι οποίαι ουκ έστι του παρόντος”.)

 

Εις χρόνους μετακλασσικούς κάποιοι “τρέφοντες πώγωνα”(κουλτουριάρηδες θα λέγαμε σήμερα) προσπάθησαν να αποδώσουν πλήρως το έτυμον της λέξεως

και απεκάλεσαν τούτο ΚΑΡΥΔΟ-ΚΟΥΡΑΔΙ-ΜΠΙΕ,αφ’ενός να προσδιορίσουν επακριβώς την έλευσιν και το επακόλουθον και αφ’ετέρου όπως αποσωβήσουν τυχόν παρερμηνεία με τα παραπλήσια -ακουστικώς-κατοικιδία ζωάκια, τα  ΜΥΟ-ΚΟΥΡΑΔΙΑ (ούτως αποκαλούσαν  τα  νεογνά αρσενικά “ποντικάκια”)

‘

 

Οι επελθούσες,εν μορφή λαίμαργων ορδών,γενεές,με την καλλιέπεια της επιστήμης, λόγω του ότι δεν ηδυνήθησαν να αποβάλουν την βρώσιν του νοστιμοτάτου και γλυκυτάτου τούτου εδέσματος…εκ φύσεως γαρ

 

 

(Επιβεβαίωσις περι του προϊόντος τούτου ώς “έδεσμα” ας αναφέρωμεν τον ,υπό του υπογράφοντος λεχθέντα  στίχον.. 

“Εκ κόπρων προερχόμεθα

κόπρους καταγινόμεθα

κόπρους αεί γευόμεθα

εις κόπρους πορευόμεθα”).

 

Εν πρώτοις λοιπόν αντικατέστησαν τα υλικά παρασκευής του, απο τα υποπροϊόντα του σκατού,ήτοι των αναφυέντων καρπών ( σίτου, τεύτλου και ελαίου εξ’αραβοσίτου”).

Δευτερευόντως δε , συνέθεσαν τας δυο λέξεις -εννοίας  εις μίαν,αποβάλοντες τελείως την πρώτη λέξη δια συντόμευσιν,από δε την δεύτερην απέληψαν την κατάληξη -ΔΑ προς απόσβεσιν της πραγμάτικής προέλευσης του προϊόντος ως αναδυούσης σκέψεις άλλων… οσμών, αλλά και  δια λόγους ευφωνίας  και επαναφέροντες το γράμμα -Μ- στο τρίτο συνθετικό,απεκάλουν και αποκαλούν είσετι και σήμερον τούτο με την περίφημη λέξη ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΣ .

Είθισται δε ακόμη  να παρασκευάζεται τούτος και να τρώγεται κατά τας ημέρας της αρχής του χειμώνος ως λίαν θρεπτικός διά τας….. θερμίδας του.(Εις τα κρύα κλίματα παρασκευάζεται εσαεί του έτους,ως γνώστον).

 

Τέλος θα ήτο  αβλεψίας παράλειψις, να αποφύγομεν την επί των εσχάτων ετών, παρομοίωσιν του γλυκητάτου επιδόρπιου με τον ανόητον,ασύνετον,ηλίθιον,ευήθην,δειλόν και βαρβαριστί ζωντόβολο .

Τοιούτην, οθεν παρομοίωσις, θεωρώ λίαν προσβλητικήν δια το σκεύασμα τούτον,αν και αυτό απεδόθη, λόγω του εύθραυστου του προϊόντος και επι πλέον

της ενεργτικής του απόδοσις στη διευκόλυνσιν του χεσείν άνευ επώδυνου συνσφίγξεως των κοιλιακών μυών,φυσικα και εξερχομένων παραγώγων,ήγουν

«βόρβορον πολὺν καὶ σκῶρ ἀείνων»

 

Παράλληλα δε ένεκα που αποτελεί ευτελή λειχουδιά ,συνήθως καταναλούμενη υπο των πτωχοτέρων τάξεων ,της απέδωσαν επιπροσθέτως και έτερην έννοιαν ,αυτήν του αναξιοπαθούντος ..”μαλα..κού” και κατα το μάλλον ευσεβούς συνοδοιπόρου ,ως ανεφέρθη άνωτέρω,όμοια με αυτήν του εύγευστου και κατα γενικήν ομολογίαν αλλά συμπαθούς φυτού “βλίτου”…………………………………………………………

 

Όμως και Ευρωπαϊστί (idiot=bun=κότσος), η λέξις χρησιμοποιείται δια τη ιδιοτελή οξυδέρκεια και φυσικά μετριότητα ..Ταγών ημών , ημετέρων και ετέρων

 

NO MORE -NO LESS

όπως λένε και οι νεο-Ελληνες.

 

 

Σάλος/1998

Ψάξε.. / Σαλίβερος Νικόλας

 

 

Ψάξε τις τσέπες σου

Θ’ανταμώσεις

λίγο φως ξεχασμένης αγάπης.

Ισως κάτι θα μείνει στα δάχτυλά σου

Που φέρνοτάς τα στα χείλη σου

αφανίσουν τη νύχτα της αβεβαιότητας,

Της  απορίας διαπεράσουν τον  τοίχο

και με ένα της οργής λείχισμα

ίσως σκίσει η ζελαντίνη

της χολής του σκότους

που βλεφαρίζει μοναχά

το τρένο της αμάχης του κόσμου

και ξυπνήσει το αγνό πουλί

που, φοβισμένο ,κρύβεται

στης ψυχής το σκοτεινό ρυάκι.

Τότε  θα νικήσεις τη σκλαβιά σου.

--

Ψάξε τις τσέπες σου

Αφευκτη κίνηση για να ζήσεις.

Θα εκπλαγείς με το αποτέλεσμα.

Απέθαντη αγάπη θα καρποφορήσει

Κι’όταν ανοίξεις το παραθύρι σου

Της μέλισσας τον ανθό θα γευτείς

Το γρίφο του μέλλοντος θα κοιτάξεις

χωρίς στιγμή απάθειας

χωρίς μελετημένη αμέλεια

Χωρίς φοβο.

Το γέλιο  της θα κρούσει την αναλγησία του κόσμου.

Ο ήλιος της θα θρυμματίσει

το σκληρό τζάμι  των δεσμών σου.

Γέλα,μη χάσεις την επόμενη μέρα

Που πάντα είναι χειρότερη.

Το γέλιο είναι της αγάπης ο  καθρεφτης

Μην τον χτυπήσεις για όποιαν αιτία

Μην γίνεις φονιάς της αγάπης.

 

Το σονέτο των γηρατειών / Σαλίβερος Νικόλας

Το ταμείο των γηρατιών νιώθουμε πως άδειασε.
Μονάχα μια πάνχρυση πολύτιμη μνήμη,
μένει στου κλέφτη χρόνου την κρήνη,
σταγόνες ν’αφήνει του πάθους της νιότης που πέρασε
/
Το συρτάρι των γηρατειών έμεινε ανοιχτό.
Οι αντοχές να  ξαναγεμίσει αδυνατίζουν.
Τα υπολλείματα της θέλησης δεν κερδίζουν.
Τη μνήμη μόνο  κρατάμε παντοτεινό φυλαχτό.
/
Οι μορφές των γηρατειών από φύση προδίδουν.
Οι ρυτίδες ΄χείμαρος κι’αν δημιουργούνε μια δίνη,
δεν μας ρίχνουνε σε αράχνης το δύχτι οδύνη
/
Οι αισθήσεις των γηρατειών ακόμα αποδίδουν
και αν μετέχουν στην πρώτη ευθήνη,
της ψυχής η αγάπη ,κάθε Γόρδιο που λύνει 

Αρχιπέλαγος Αιγηίς* Αιγαίον / Σαλίβερος Νικόλας

  

Στης γης τ’ αναθεμέλωμα ,στη μάχη των Τιτάνων
Ο Πλάστης μεταμόρφωσε τ’ αδέλφια σου και σένα
σε σμαραγδόπετρες θαμπές, σας έκρυψε στον ήλιο.
Καιρού ήλθε το πλήρωμα κι’ήλθε ο νους κι’ο λόγος
κι’οι γιοί το Δευκαλίωνα διαλέξανε τη γή τους.
Θαλασσοπούλι πέταξε κι ‘έδιωξε την ομίχλη
ο ουρανός επρόδωσε τη θέση σου…Ω Νησί μου
 
Η σιωπηλή ,θολή σκιά των μακρινών Αιώνων,
τ’ακρόγκρεμα, που η θάλασσα χαϊδεύει, τα σμιλεύει
σε σχήματα παράξενα ,σκότεινα ,μαγεμένα
που πέφτουνε τρεμουλιαστά κι’ ατίθασα επάνω
στον ουρανόχρωμο γιαλό, καθρέφτης είν’ του δέους.
Και με αλάτι της ζωής το πέρασμα ποτίζουν
Επάνω στο λιθόσκληρο χώμα σου..Ω Νησί μου.
 
Ο άγριος τυμπανιστής των μελτεμιών ανέμων,
απ’του πελάγου ξεπηδά τα βάθη και τη ράχη
και αιωνόβια δροσιά χτυπά στο γεροβράχο.
Για να γενεί αντίλαλος και να κατηφορίσει,
στο χρυσοπράσινο κλαρί, στο πεύκο, στο θυμάρι.
Να φτιάσει θεία μυρωδιά. Φτάνει στο φυλλοκάρδι,
το μέλι που ο αγέρας σου σκορπίζει. .Ω Νησί μου
 
Τ’ασκίαστο λάμπρινο φώς αβασιλεύτων ήλιων
τη σάρκα της παρθένας γης λαίμαργα καταπίνει.
Την πέτρα αλέθει τη σκληρή ,γλυκό κρασι την κάμει,
την σφεντονίζει ολόγυρα και το μυαλό ζεσταίνει,
για να μεθά αθεράπευτα με λυγαριά και δυόσμο,
τον μέτοικο,  το γέννημα, το άμοιρο διαβάτη
Που ξεδιψούνε στο γλυφό νερό σου..Ω Νησί μου.
Το φέγγος έχεις, τη δροσιά, Αναοιξης άσπρων κρίνων.
Λιτό, ξερό ή πλούσιο, ίδια έχεις ανάσα
Και ο γιαλό σου αγκαλιά είναι με τα γλαρόνι.
Στο χρόνο μέσα αντανακλάς ζωής μαργαριτάρι.
Του πελαργού είσαι πνοή και σπίτι του σπουργίτη,
ξανθό το μανταρίνι σου, βρύση του σταφυλίτη
Ζητά μονάχα σεβασμό στην πέτρα στο.. Ω Νησί μου.
Χρησμού θυσίας ο βωμός πανάρχαιων Πυθίων,
με μοίρα στέρφα σ’ έντυσε .Πεντάρφανη μητέρα,
σου όρισε μες το στρατί κατάρα τη διχόνοια.
Σπαρμένοι κρίκοι ο λαός, ένας Θεός ,μια γλώσσα.
Οι φόβοι ίδιοι κι’ οι καημοί, η θάλασσα χωρίστρα.
Απ’την αρχή σου γεύτηκες την άκρη της αλήθειας
και του ληστή το άδικο μαχαίρι.. Ω Νησί μου.
Γαλέρες λοξοδρόμησες πολύφημων Φοινίκων
Και στο κατώφλι σου αδελφοί μαλώσαν για το μέλι.
Οι Πελασγοί, οι Δόλοπες, οι Αιολείς ,οι Κρήτες,
οι Ιω νες κι’ οι αλλόφυλοι, οι Ενετοί, οι Φράγκοι.
Τον Οδυσσέα πλάνεψες, σαν γύρνα στη Ιθάκη,
με Αμαζόνες κέντησες των γυναικών το φύλλο.
Κι’ από το διχονόμοιασμα φίλων και αλλοφύλων,
οι Ικαροι ξεπέζεψαν στις ξέρες σου ένα δείλι.
Τη θάλασσα μερέψανε, τρυπήσανε το βράχο,
το θρόνο τους εχτίσανε με φύκια και ασβέστη.
Το σπέρμα τους ζυμώθηκε παρέα με το γλάρο,
μαζί ψηλά σηκώθηκαν, τον ήλιο αψηφήσαν.
Της νίκης πάντα άρμυρη η γεύση… Ω Νησί μου.
 
Τα πέρατα εκέντησε η φήμη των Μινώων,
των φιλοσόφων, των ναυτών και του Ορφέα η στάχτη.
Ο μύθος έπλεξε φωλιές με γιούσουρι και λόγο
Και ιστορία χτίστηκε από ηρώων τάφους.
Του οδοιπόρου σου ο ασκός, γιομάτος είναι πίκρα
κι’ασπίδα είναι τρομερή, όταν σεισμός χτυπήσει.
την πόρτα σου ορθάνοιχτη π’ αφήνεις.. Ω Νησί μου
Στης αίγλης μέσα τ’ όπιο Βυζαντινών των χρόνων
κρυμμένη στις βραχοσπηλιές έθρεψες την αλήθεια
κι’ ανόθευτη την κράτησες στου Διγενή το χέρι.
Μ’ ανέχεια ήταν οι ψυχές  κι’ανάγκη χορτασμένες,
σε πόντους άλλους μίσεψαν, ζήτησαν μονοπάτι.
Μα φυλαχτό κρατήσανε την πείνα στ’ ονομά σου
κι’ένα σταυρό λευτέρωσης κι’αγάπης.. Ω Νησί μου
 φλουριών πηγή ήσουν για καιρό ανατολής βαρβάρων
και καταφύγι απάνεμο Σαρακηνών κουρσάρων.
Σαν φύλο λεύκας λόγιζαν θα πέσεις μες τη λήθη
και κονταροχτυπήθηκες με όπλο σου το φύκι,
που τράφηκε και θέριεψε μ’ Ελληνικό γλωσσάρι.
Γλωσσάρι π’ ένωσε γερά τη σκόρπια αλυσίδα
Στη λήσταρχου την φύτεψε το στήθος.. Ω Νησίμου.
 
Γρανίτινος μοιάζει στρατός απόρθητωνε κάστρων
ο κάμπος του ελαιώνα σου με τ’ άσπαστο κουκούτσι.
Γιομάτος που αισθήματα άγουρα-γινομένα,
Αγάπη, ελπίδα, και γροθιά ,αμίμητο κουράγιο.
Μ’ αυτά χτυπάς τους άνεμους ,το Γραίγο, το Λεβάντε
κι ’ασβεστωμένα συντηράς τα γέρικά σου βράχια,
από της Δύσης το φριχτό σύννεφο… Ω Νησί μου.
 
Κι’απ’τη χιλιόστομη ηχώ του ύμνου των Ερώτων
της λύρας πάλλει τις χορδές, καρδιά ‘οπού τη λένε.
Η φύση ζευγαρώνεται το γιασεμί του Μάη
και μύρο τα κορμιά σκορπούν αγνής παρθένας ήβης,
που φεύγει προς τον ουρανό με τα φτερά του γλάρου
για να ραντίσει τα σβηστά φώτα της Οικουμένης,
με Γνώση, Αγάπη αδελφική, κι’ Ειρήνη… Ω Αιγαίο.
==
*Κατά δεύτερη εκδοχή της ονομασίας από το μύθο
του Αιγαία ,πατέρα του Θησαία που πήδηξε και πνίγηκε   από το Σούνιο στη θάλασσα,υπάρχει και η έτερη,νομίζω,αληθέστερη,
Ότι πριν το κατακλυσμό του Δευκαλίωνα το Αιγαίο ήταν μεγάλο βουνό αποκαλούμενο Αιγηίς απο τις πολλέ αίγες ,
που το τριγύριζαν.

Περί απληστίας / Σαλίβερος Νικόλας

 
 
Απληστία,
·         (Λεξικό)η ιδιότητα του άπληστου, να μην ικανοποιείται κάποιος ποτέ και να θέλει πάντα περισσότερα
Ενσικτο
. (Λεξικό) Η  Ικανοποίηση των βιολογικών αναγκών του ανθρώπου που δρουν ασυνείδητα
Για απαραγωγή και βιοσιμότητα
 
Στα 7 θανάσιμα κατά Δάντη αναφέρεται και η απληστία που άγει
Στην φιλαργυρία ,πλεονεξία.
Στη ορθόδοξη θρησκεία μεταφέρεται σαν φιλαργυρία που άγει στην εξουσία
Όμως και στις δύο περιπτώσεις οι αναφερόμενες αμαρτίες, τολμώ να
τοποθετήσω την απληστία(πλεονεξία) σε όλες..
Αυτό με προτρέπει να θεωρήσω στην απληστια επιβάλεται μια  Ταντάλειος τιμωρία.
Σε κάθε υπερβολική δόσην ενσίκτων και γνωστών αμαρτημάτων,ενσυνείδητα τελούντων
 
Σε ολά τα αμαρτήματα  θεωρώ την απληστία σαν εγγενή(γενετήσιο ένστικτο), δεδομένου όλα αυτά  εμπεριέχουν στην υπερβολική μορφή τους,στη ακόρεστη επιθυμία, αμάρτημα(με τη αρχαία εννοια της άτυχίας στο στόχο)
Εδώ να προσθέσω ότι η απληστία (κατάχρηση επιθυμιών βιολογικών και μη) είναι και αιτία(πηγή) των υπολοίπων γνωστών αμαρτηματων(Δάντη και θρησκειών)
Ό μύθος έχει πάντα μια ιστορική βάση,
και το αποδεικύει η πραγματικότητα με τούτο.
 
Ένα μικρο ζωάκι και ένα πονήρευτο παιδί(βρέφος) θα απλώσει το χεράκι του να καρπωθεί από το πιάτο του διπκλανού του  ,άσχετα αν το δικό του πιάτο έχει περισσότερα. Για τούτο πιστευω ότι η απληστία αν όχι  ένστικτο,αποτελεί απόρροια του ένστικτου επιβίωσης και γιατί όχι όλων των επιθυμιών και αναγκών κάθε ζώου.
Η δε υπέρμετρη απληστία δημιουργεί και την κατάληξη όλων των αμαρτηματών,σε αποτυχημένες πράξεις.
Ο Πλάτων μας λέγει «Αυτό που αξίιζει δεν είναι να ζείς για να αποκτήσεις πρισσότερα(σε κάθε επιθυμία ή διάθεση) αλλά να ζείς καλά
Ο δε Αριστοτέλης έφη
Η φτώχεια είναι έλλειψη πολλών πραγμάτων και η απληστία όλων.
Ο Δημόκριτος επιμένει
Η επιθυμία για το περισσότερο(σε κάθε τι) ακυρώνει το παρόν.
Ο Αρίστιππος διευκρινίζει
Ούτε στον Πάρι συνέφερε να διαλέξει μόνο μία
Και ο Νεός Καζαντζακης λέει
Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.(τις εστι απληστία)
Ο δε Αλμπερ Καμυ τονίζει
Ο σκλάβος ξεκινά ζητώντας δικαιοσύνη και καταλήγει να περιμένει να φορέσει ένα στέμμα
 
Και συνεχίζω
 
Όλοι θέλουν να ζήσουν πολύ, κανένας όμως δεν θέλει να γεράσει.
Βενιαμίν Φραγκλίνος
Όταν προσεύχεσαι είναι σαν να θέλεις οι νόμοι του σύμπαντος να καταργηθούν για χάρη ενός μοναδικού και ανάξιου ικέτη.
Αμβρόσιος Μπηρς
Όλοι οι λαοί θέλουν ειρήνη, αλλά θέλουν μια ειρήνη όπως τους βολεύει.
John Fisher
Η επιθυμία για γνώση, όπως η δίψα για πλούτη, αυξάνεται συνεχώς όσο περισσότερη αποκτούμε.
Laurence Sterne
Δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αλλά είμαστε έτοιμοι να δαγκώσουμε κάποιον για να το πάρουμε.
Will Rogers
Αν οι επιθυμίες σου δεν έχουν τελειωμό, το ίδιο θα συμβαίνει και με τις έγνοιες και τους φόβους σου.
Dr. Thomas Fuller
 
Και τα λαϊκα
 
Το ένα μάτι στο γιαχνί και τ’ άλλο στο πιλάφι.
Του παπά η κοιλιά είν’ αμπάρι, θέλει να φάει και να πάρει.
Ο πλούσιος που παρακαλάει τον Θεό, κακό έχει στο νου του.
Μάτια λαίμαργα, ψυχή χαμένη.
 
Και από όλα αυτά γιατι να μην πιστέψω ότι η απληστία αν όχι ένστικτο είναι γεννετήσιο κληροδότημα που με αυτό ο άνθρωπος γεννιέται και ακολουθεί.
 
Είναι λοιπόν η απληστία και για μένα
«Αμαρτία(αστοχία) στην πλάση του ανθρώπου»
και όχι λογοτεχνική ή θρησκευτινή έννοια

Νικόλας Σαλίβερος / ένα [1] ποίημα

 -Τριών δε μοιρών οι μεσαία σωζει-αρχαία ρήση

(Αρχαία αρίθμηση μοιρών-Κλωθώ,Λάχεσις,Ατροπος)

 

Στον ανθρωπο ο Θεός δώρισε την Ελπίδα

και της έδωσ’ εντολή αντ’αυτού , να υπογράφει.

Ομως εκείνη διάλεξε σ’όλες του  κόσμου γλώσσες

να υπογράφει κάθε τι, με μόνη λέξη ΤΥΧΗ .

 

Απόδειξ’ είν’το που το πως το πόσο και το πότε

ο άνθρωπος  και κάθε τι, ζωή θε να περάσει.

Κι’αφού ,ως λέν,. η ελπίδα πεθαίνει τελευταία,

ο βροτός καλεί την τύχη μοίρα ή πεπρωμένο/

EX NIHILO (Εκ μηδενός=εκ του τίποτα) / Σαλίβερος Νικόλας

 

 

 

«Πίστευε και μη,,,ερεύνα!»

Ερεύνησα τη ζωή,

ερεύνησα και μέσα στα βιβλία

και βυθίστηκα στη αβεβαιότητα

με το νου να μένει στη απορία..

του «Πάντα Τίποτα»

 

Τώρα βρίσκομαι στην άκρη

μιας ετοιμόροπης ξύλινης αποβάθρας,

-που χθές την χτυπούσαν αλύπητα,

λαίμαργα κύματα-και ατενίζω

τον ορίζοντα ,του αχανούς παρελθόντος.

Το αβέβαιον του μέλλοντος

δεν με φοβίζει.

 

Ηχώ,η ίδια πάντα, με ακουμπάει

τραγουδιστά

«Αχ να γύριζαν τα χρόνια τα παλιά».

Στιγμές, ευτυχίας που χτίζονται

όταν οι μάχες σταματήσουν,

όταν ο  «Πατήρ Πόλεμος»

χρόνο χρειάζεται τα κανόνια

να ξαναγεμίσει.

 

«Πίστευε,,, και μη ερεύνα!»

Στην πίστη μου, αφιερώθηκα,

στα παραμύθια μου αναπαύθηκα

το βέβαιο του θανάτου πιστεύω κατέλυσα.

Η απορία ενδόμυχα  αρνητική παραμένει

στο «Πάντα Τίποτα>».

 

Τι κι’αν βρίσκομαι στην άκρη

μιας ετοιμόροπης ξύλινης αποβάθρας;

Τα κύματα του σήμερα,ήρεμα

δεν με φοβίζουν

σβήνουν το αχανές του παρελθόντος.

Η προσδοκία ζωής του μέλλοντος

δεν με φοβίζει.

 

 

Οπου το «κόμα» και να θέσεις

το βέβαιον είναι πως, όταν στο τέλος πέσεις

όσο καλό από το παρελθόν κι’αν δρέψεις.

Και πιστέψεις,δεν πιστέψεις.

το μέλλον «αφρός του τίποτα»

 

Απ’το τίποτα ερχόμαστε

και στο τίποτα καταλήγουμε,

όταν τα μάτια για πάντα κλείνουμε.

Μήπως νομίζουμε πως ζούμε

ενώ στο τίτοπα κοιμόμαστε