Ο λύκος / Αρλέτα

Είναι δώδεκα η ώρα, είναι η ώρα των τρελών
κάπου θα σε συναντήσω, κάπου θα σε βρω
στα κελιά τους οι άνθρωποι, ύπνο κάνουν ελαφρό
είναι ελεύθεροι οι δρόμοι για κυνηγητό
είναι δώδεκα η ώρα, είναι η ώρα των τρελών
βραχνό γέλιο αν ακούσεις, κλείσε το ρολό

λύκε, λύκε μου, καλέ μου
λύκε, λύκε μου είσαι εδώ
βγαίνω από τη φωλιά μου και σε κυνηγώ
λύκε, λύκε μου, καλέ μου
λύκε, λύκε μου είσαι εδώ
είσαι η μόνη μου ελπίδα και σ ακολουθώ

όμορφο μου προβατάκι τι γυρεύεις μες στο δρόμο
είμαστε όλοι μπερδεμένοι στο δικό του νόμο

Δόντια βγάζουνε τα αστέρια, 
νύχια φύτρωσαν στους δρόμους, 
ξέφρενη η νύχτα παίζει
κλέφτες και αστυνόμους

όταν πέφτει το σκοτάδι βγαίνει ο λύκος στην πλατεία
στη χαμένη πολιτεία και ζητά τροφή
κλειδωμένα είναι τα αρνάκια, ζαχαρένιο το κλειδί
κάτι απόμερα παγκάκια, θάμνοι και σιωπή

λύκε, λύκε μου, καλέ μου
λύκε, λύκε μου είσαι εκεί
είναι η άγρια πλευρά σου που με συγκινεί

Είναι δώδεκα η ώρα, είναι η ώρα των τρελών
όπου ανθίζει το σκοτάδι, όπου ανθίζει το σκοτάδι

Είναι δώδεκα η ώρα, είναι η ώρα των τρελών
κάπου θα σε συναντήσω, κάπου θα σε βρω


το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=GvtJ9bNIGTU

Ένα εκτροχιασμένο τρένο / Αρλέτα

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
σε κάποιαν άγνωστη γραμμή
που χάνεται στις ζούγκλες

Κλειδούχοι φύλακες με ξέχασαν
κι έμεινα ακούνητο
γερμένο σε μιαν άκρη
βροχή και ξαστεριά

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
δίπλα πεσμένο παραζαλισμένο
κοιτώντας τα χορτάρια ανάποδα
και τα ξασμένα συννεφάκια
αποξεχάστηκα

Πρέπει ν `αρχίσω να κινούμαι πάλι
έστω φυτρώνοντας φτερά όπως παλιά
Ω! τώρα θυμούμαι
πρώτα πετούσα
μετά γκρεμίστηκα
μετά σουρνώμουνα
μετά ευπρεπίστηκα

Μου φαίνεται θα ξαναρχίσω
να πετάω
κι αν ξαναγκρεμιστώ ελπίζω
να μην με ξαναφέρουν πίσω


το ακούτε: https://www.youtube.com/watch?v=oBKuUPkT8F4

Το τραγούδι της δραχμής

Άσε με να στο πω με μια κιθάρα
εκείνο το τραγούδι της δραχμής
ανάμεσα σε κρότους και φανάρια
μπορεί να έχεις ξεχάσει ότι ζει

Το πρωτοτραγουδήσαμε στα ψάρια
σε κάποιο εκδρομή φοιτητική
ύστερα αρχίσαν δίκες και παζάρια
μεσάζοντες κριτές κι εγωισμοί

Μου ‘λεγες η πολλή αγάπη βλάπτει
αλλά χωρίς αυτή η ζωή μένει λειψή
θυμάμαι ένα μεθυσμένο ναύτη
και μια ανοιξιάτικη ψιλή βροχή

Αν θέλεις κλείσ’ την πόρτα κλείδωσέ την
από μία χαραμάδα θα τρυπώσει
μια μελωδία επίμονη σαν γρύλος
που ακόμα δεν την έχεις ξεχρεώσει

Παλιέ μου φίλε και παλιά μου αγάπη
στο λέω ψιθυριστά μη σ’ ενοχλήσω
κι εσύ τραγούδησέ το στα παιδιά σου
σαν ξόρκι στους καιρούς μου ‘μειναν πίσω

Μου ‘λεγες η πολλή αγάπη βλάπτει
αλλά χωρίς αυτή η ζωή μένει λειψή
θυμάμαι ένα μεθυσμένο ναύτη
και μια ανοιξιάτικη ψιλή βροχή

Άσε με να στο πω με μια κιθάρα
εκείνο το τραγούδι της δραχμής
ξέρεις πολύ σε είχα αγαπήσει
αλλά παρακαλώ μην τους το πεις

ξέρεις πολύ σε είχα αγαπήσει
αλλά παρακαλώ μην τους το πεις

Τα παιδιά των είκοσι και είκοσι ένα

Τα παιδιά των είκοσι και είκοσι ένα
Που η καρδιά τους βρίσκεται
Τον περισσότερο καιρό
Έξω από το στήθος τους
Πάνω σε ένα δένδρο
Να κοιτάει τον κόσμο με θυμό και φόβο

Τα παιδιά που έχασαν
Μόλις πριν δυο μέρες
Την γεύση των παιγνιδιών
Και ξεχνιούνται ακόμα να παίζουν
Στον ύπνο τους
Με κούκλες και ξύλινα
Κουνιστά αλογάκια

Τα παιδιά των είκοσι και είκοσι ένα
Που ζητούν να μάθουνε σε πέντε λεπτά
Πώς κερδίζεται η ζωή
Πώς γεννιέται ο έρωτας

τα μικρά παιδιά

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας
Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά
που μπερδεύουν τα λόγια τους
που μιλούν με νοήματα
στα παιχνίδια τους
Μες σε κήπους και χώματα
με λουλούδια ή λάσπη
έναν κόσμο ζουν τα μικρά
τον πιο όμορφο
Τα μικρά παιδιά τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας
Ένα φύλλο ή μια μέλισσα
ένα τόπι ή μια βέργα
γίνουνται αυτοκίνητα χαρά
κόσμου ζωή
Τα μικρά παιδιά τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας
Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν
ο σταθμός και τα τρένα
που μπορούνε να φτάσουνε
ως την άκρη της γης
Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας

ο γάτος

Ψάχνοντας σε παλιά χαρτιά
σε βρήκα κάπου ανάμεσα
σ’ ένα εισιτήριο του ΟΣΕ
κάτι παλιούς λογαριασμούς
κι ένα ντοσιέ με γράμματα
Ίσως έχεις κρατήσει μια φωτογραφία
κάπου μαζί με άλλες, να μη φαίνεται
αλήθεια, ήτανε μια όμορφη εκδρομή
πάντα σε τρόμαζαν τα μακρινά ταξίδια
Για σένα ήταν μια εκδρομή
για μένα ένα ταξίδι
μ’ ατέλειωτες αναμονές
σε μικρούς σκοτεινούς σταθμούς
σε ξύλινα παγκάκια
Αν ήτανε να σου χαρίσω ένα τραγούδι
θά `τανε για μια νύχτα με βροχή
να πέφτει σε μια τσίγκινη σκεπή
κι ένας ερωτευμένος γάτος να ουρλιάζει

Κόκκινα χείλη μου

Φύτεψα την αγάπη μου ένα φθινόπωρο
Την άνοιξη φυτρώσανε δυο μενεξέδες
Ωω! Κόκκινα χείλη μου!
Ωω! Δυο μενεξέδες

Κρέμασα την καρδιά μου από μια νεραντζιά
Και το πρωί την βρήκα στ’άσπρα ντυμένη
Ωω! Κόκκινα χείλη μου
Ωω! Στ’άσπρα ντυμένη

Έχασα την αγάπη μου ένα φθινόπωρο
Την άνοιξη στον κήπο σου η λύπη μου άνθισε
Ωω! Κόκκινα χείλη μου
Ωω! Η λύπη μου άνθισε

Ένα εκτροχιασμένο τρένο

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
σε κάποιαν άγνωστη γραμμή
που χάνεται στις ζούγκλες
Κλειδούχοι φύλακες με ξέχασαν
κι έμεινα ακούνητο
γερμένο σε μιαν άκρη
βροχή και ξαστεριά
Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
δίπλα πεσμένο παραζαλισμένο
κοιτώντας τα χορτάρια ανάποδα
και τα ξασμένα συννεφάκια
αποξεχάστηκα
Πρέπει ν `αρχίσω να κινούμαι πάλι
έστω φυτρώνοντας φτερά όπως παλιά
Ω! τώρα θυμούμαι
πρώτα πετούσα
μετά γκρεμίστηκα
μετά σουρνώμουνα
μετά ευπρεπίστηκα
Μου φαίνεται θα ξαναρχίσω
να πετάω
κι αν ξαναγκρεμιστώ ελπίζω
να μην με ξαναφέρουν πίσω

Ελασσόνα

Δώδεκα κορίτσια μόνα
κάπου εκεί στην Ελασσόνα
δώσαν όρκο στη ψυχή τους
να γλεντήσουν τη ζωή τους,
να την πιούνε, να χορτάσουν
και ποτέ να μην γεράσουν.
Δώδεκα μικροί φαντάροι,
όμορφοι τρελοί κουρσάροι
δώσαν όρκο στο σπαθί τους
να γλεντήσουν τη ζωή τους,
να την πιούνε, να χορτάσουν
και ποτέ να μην γεράσουν.
Στους Δελφούς συναντηθήκαν.
Στη σπηλιά του δράκου μπήκαν.
κι η κυρία Περσεφόνη
τους επότισε αφιόνι.
Στήσαν γλέντι στην αυλή της
και της κλέψαν το σκυλί της.
Φέρανε τα πάνω κάτω.
Άιντε εβίβα κι άσπρο πάτο.
Δώδεκα κορίτσια μόνα,
δώδεκα μικροί φαντάροι
ίσως απ’ την Ελασσόνα,
ίσως από το φεγγάρι.

Άγγελος

Μιαν άδεια νύχτα μες στον καθρέφτη
πίσω απ` τον πάγκο είδα
γερμένο κι άδειο έρμαιο ναυάγιο
μες στο ποτήρι είδα
κάτι σαν φλόγα, κάτι σαν πάγο.

Ήχος κρυστάλλινος και ραγισμένος
άγγελος σε σκαμνί συλλογισμένος
κι έγινε θρύψαλα μες στον καθρέφτη
πίσω απ` τον πάγκο η νύχτα
κι έγινα κόκκινο
η μήπως άσπρο
μες στο ποτήρι και ήπια
κι έγινε μέρα στυφή και πράσινη
ο ήλιος έπεσε μες στο ποτήρι
μέσα στο κρύσταλλο
κι αποτρελάθηκε.

το κόκκινο πουκάμισο

Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή
Και έβαψα κόκκινο το γκρίζο σου πουκάμισο
Χείλια γλυκά μου θα σε μάθω εγώ να ζεις
Σαν ακροβάτης σε σχοινί πάνω απ’ την άβυσσο
Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή
Σαν όστρια σκόρπισα όλα τα καθώς πρέπει σου
Και άναψα πυρκαγιά στην κρύα σου ζωή
Και έκαψα ως το κόκκαλο τα πρέπει σου

Εμείς οι δυο θα ταξιδέψουμε
ότι και αν πρέπει να ξεχάσουμε
ότι και αν χρειαστεί να χάσουμε
ήταν η ώρα, ήταν η μέρα, ήταν η μοίρα
ήταν το φως μεσ΄ στο σκοτάδι
ήταν το γκρίζο σου που έβαψα
κόκκινο της φωτιάς χθες βράδυ

Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή
Κι ήσουν γελαστός και ωραίος σαν αρχάγγελος
Το κόκκινο πουκάμισό σου έγινε αστραπή
Της ομορφιάς που εμείς θα ζήσουμε προάγγελος