ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΥΡΟΥ / Σακελλάρης Καμπούρης

11

ο χρόνος στον τοίχο

ματώνει τα δευτερόλεπτα.

κάθε χτύπος

κι ένα κομμάτι δέρμα

που πέφτει.

γυμνοί θα φτάσουμε στην άκρη της νύχτας.

Σακελλαρης Καμπουρης

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΥΡΟΥ / Σακελλάρης Καμπούρης

14

το σώμα θυμάται

και ας έμαθα

να ξεχνώ

με τα χείλη...

μην πλησιάζεις.

έχω ακόμα

τη θερμοκρασία σου

και καίγομαι...

Σακελλαρης Καμπουρης

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΥΡΟΥ / Σακελλάρης Καμπούρης

15

στο άνοιγμα των ματιών

στο σκοτάδι,

σε πνίγει

χωρίς άμυνες,

αλλά με γροθιές.

καμιά επιθυμία...

μόνο μια ανάγκη να σπάσεις τη σιωπή.

ξένος εδώ;

Ίσως,

αλλά όχι πια ήσυχος.

οι ιστορίες σου;

ψέματα.

στάχτη.

τώρα είσαι εδώ.

μόνος.

έτοιμος.

αυτό που αρνήθηκες;

ήρθε η ώρα να το αντιμετωπίσεις.

αυτό είναι το σύνορο

και δεν θα το διαβούμε στον ύπνο.

θα το γκρεμίσουμε με το ξύπνημα...

Σακελλαρης Καμπουρης

ΜΕΛΤΕΜΙ / Αργυροπούλου Γιώτα

 

Μετά από χρόνια αν ξαναπάς
στην Αμοργό
θα είσαι πάλι δεκαεννιά.
Στη Χώρα οι δρόμοι δεν θα σ’ έχουν λησμονήσει.
Εδώ
στον άνεμο που σφύριζε θαυμαστικά
ένα φουστάνι σου, που φόραγες, λευκό
είχες χαρίσει.

ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ / Αργυροπούλου Γιώτα

Φύσηξε απ’ όλες τις μεριές
κυκλαδικός αέρας
σαλάγησε νομή σπιτιών
πάνω στο φρύδι του γκρεμού
καταντικρύ στα αστέρια

Κι ας αντικρίζουν κίνδυνο.
Μετράς τα σπίτια, όλα σωστά.
Μετράς νησιά
καράβια
μετράς τα αστέρια του ουρανού
και περισσεύουν.

Φέγγουν ψηλά και οι εκκλησιές
στου γαλαξία τις πόρτες.

[Ο έρωτας πυρπόλησε τη νιότη τους κατάκαρδα] / Αργυροπούλου Γιώτα

 

Ο έρωτας πυρπόλησε τη νιότη τους κατάκαρδα
κατάσαρκα πυρπόλησε τη νιότη τους το φως

στον Άη Νικόλα
στο Σαρακήνικο Καράβι
στο Κατάρτι
στα βράχια πάνω τα κατάπληκτα

έρωτας αλμυρός.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γιώργος

 Πάνω από το σκήνωμα  της ιστορίας,
αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές,
βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές
και οι άλλοι, σωπαίνουν και ισορροπούν
συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές .
Όλοι τους το γνωρίζουν και  ομονοούν
πως τούτη η έκπτωτη γνώση και αξία
ποτέ της δεν ήταν διδαχή και συμμόρφωση
ούτε ανάπλαση μνήμης και χρόνου αντιγραφή
παρά μια συνεχής και ασπούδαστη αρχή
σ’ ένα επαναλαμβανόμενο δίχως στίγμα τέλος.
Παράσταση, μία ως ανάθεμα και μία ως ευχή.

Μπροστά από τους ελεήμονες καιρούς οι ανάγκες
και οι εμπνεύσεις πίσω από την απροσποίητη οργή,
πεισματικά γυμνώνουν συνθήματα και ρήσεις,
μ’ ευλάβεια ξορκίζουν εφησυχασμούς και πλάνες
και διορατικά ερμηνεύουν εποχές και συνειδήσεις.
Μηνύματα, χρησμοί και επαγγελίες τους καλούν
στης γνώσης το δικαίωμα στο χρέος της ευθύνης
αλλά κανείς δεν είναι εκεί τις μαρτυρίες να δικαιώσει
ούτε εκείνοι οι άσπιλοι στο παραλήρημα της ηθικής
ούτε και τούτοι οι άμοιροι με τη συνέπεια της σιωπής
αφού στην ιδιώτευση τη ζωή τους προλαβαίνουν.
Η αθώωση, μία ως συναλλαγή και μία ως συνενοχή.

                  Γιώργος  Αλεξανδρής

ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΠΝΕΥΜΑ / Σταυραετός / Β.Α

 

 

Ανοιξιάτικες μέρες

φυτεμένες δίπλα στο ποτάμι του χρόνου

καθρεφτίζονται στη ροή της εν ζωή ματαιότητας

ζωγραφίζοντας πάνω στις αντανακλάσεις

της εικονικής επιβιωτικής αισιοδοξίας

με τέχνη ψεύτικους πίνακες

που θα χαθούν μέσα στη βαθιά νύχτα.

Μαγιάτικα λουλούδια και πρασινάδες

στολίζουν τα εσπερινά κάδρα των εικόνων της φύσης.

Αηδόνια νιας φεγγαρόφωτης ελπίδας

αρχίζουν του φωτισμένους κι από τον Έσπερο

γλυκύτατους παρηγορητικούς επικήδιους

για τις απώλειες της ψυχικής μέρας

κρυμμένα στο αναλόγιο της μάνας φύσης.

Ο ιερέας θάνατος σφίγγει τις θηλιές των οριζόντων

και χαμογελάει ακατανόητα σπέρνοντας ένα παράξενο δέος που είναι ποτισμένο με το φόβο

του καθημερινού αγνώστου

ατενίζοντας την τελευταία κατάδυση του ήλιου.

Τα ψάρια της ζωής αργοπλέουν 

τσιμπολογώντας τα σπλάχνα του ημίσκοτου ποταμού.

Άλλα κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα

και άλλα συμπλέοντα με τον τελικό σκοπό της λήθης

περιμένοντας και τα δύο ένα άγνωστο έλεος.

Πένθιμα δέντρα γέρικα με γερμένα κλαδιά καθρεφτίζονται

πάνω σε μια παραμορφωτική μεταμόρφωση της ροής.

Το τελευταίο μαύρο πουλί

αποχαιρετά την αλαζονεία της υψηλής φτερούγας

και κουρνιάζει σε ένα ταπεινό δασύφυλλο κλωνάρι.

Κάθε ύλη καταλήγει μέσα στο μεγάλο νικητή τη νύχτα.

Αλλά η μάχη της ύπαρξης δεν τελειώνει εκεί.

Εκεί τελειώνουν τα μη όντα ή το πολύ ανακυκλώνονται.

Τα Όντα δε θα νικηθούν ποτέ από το σκοτάδι.

Γιατί το πνευματικό φως δε γνωρίζει τη νύχτα.

Γι’ αυτό έχει πάντα μια Αθάνατη Αιώνια  Παντοτινή Άνοιξη.

 

                                                                            Β.Α.

 

 

                                                                            

 

Ποίησης Μέρα / Παρασκευόπουλος Γιάννης

Σήμερα η μέρα στάζει λέξεις,

σαν φως που σπάει σε σιωπές,

κι οι σκέψεις γίνονται διαλέξεις

με στίχους δίχως ενοχές.

Μια πένα τρέμει στο σκοτάδι,

σαν να ζητάει να εξομολογηθεί

κι η έμπνευση, γλυκό σημάδι,

φοράει της ψυχής μας τη μορφή

Οι δρόμοι γράφουν ιστορίες,

σε τοίχους, μάτια και χαρτί,

κι οι πιο βαθιές μας απορίες

γίνονται ποίησης στιγμή.

Σήμερα η μέρα δεν τελειώνει,

κρατάει ρίμα και παλμό,

κι όποιος σωπά, μέσα του λιώνει

έναν ανείπωτο καημό.

©ΓΙΆΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΌΠΟΥΛΟΣ

Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Ας φορέσουμε πένθιμους χιτώνες

Ας προσεδαφιστούμε στον πλανήτη του δέους

ως θρηνούντες μαχητές

μιας μάχης χαμένης που δε δώσαμε ακόμη

Ας θρηνήσουμε για το αυριανό ξημέρωμα,

για τις ελπίδες που χάθηκαν,

για τα χαμένα όνειρα,

για την ερήμωση της καρδιάς μας,

για το ρόδο της δόξας που κόπηκε

πριν ακόμη ανθίσει

Ο αγώνας μας σε λίγο δε θα είναι

παρά ένα κρυμμένο ποίημα,

ένας μισοξεχασμένος θρύλος

θαμμένος πριν ακόμη μαθευτεί

Στα ματωμένα μονοπάτια του αφιλόξενου πλανήτη

τώρα τίποτε άλλο δεν κινείται

παρά μορφές τεράστιες που σαλεύουν φρικιαστικά

σε μια τρομακτική και παράτονη ψαλμωδία θανάτου

Ένα μαύρο, ορμητικό ποτάμι

μέσα απ’τον αχνόθωρο ορίζοντα

ξεχύνεται ακατάσχετα με απαίσιο βουητό

απ’τις κραυγές των πληγωμένων προσδοκιών μας

για δίκιο και γαλήνη που χάθηκαν πολύ πριν καρπίσουν

Χρήστος Ντικμπασάνης