Η ΑΝΑΝΗΨΗ΄/ Λαμπρέλλης Δημήτρης

 

Σήμερα η ώρα επτά
Παραιτούμαι
απ’ το σκοτάδι των σφαγμένων αμνών.
Σήμερα η ώρα επτά
Αιτούμαι
έναν κύκνο μέσα στο θάμβος των λιμνών.
Ή
– Για να το πούμε και αλλιώς.
Δεν ξέρω διόλου πιά
το πώς το πέπλο σχίστηκε
και τα μάτια μου τα δυο πλημμύρισε με φως
Εκείνος ο ελάχιστος
των στίχων ο φρουρός
Ο τυφλός κορυδαλλός.

ΤΑ ΠΗΓΑΔΙΑ / Λαμπρέλλης Δημήτρης

 

Ταξιδεύουμε με τρένα ματωμένα
γι’ αυτό τα χείλη μας είναι παγωμένα.
Γράφουμε τους στίχους μας
πάνω σε κάτι λουλούδια μαδημένα
και στα σάπια τα ταβάνια των σπιτιών
κρύβουμε όνειρα απ’ τον λαιμό πνιγμένα.
Νερό δεν έχουμε νερό
Μονάχα
μια φωνή
Είναι αυτή που κάνει παρέα με το τίποτα
και βγαίνει μέσ’ από πηγάδια ξεχασμένα

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Μαζεύτηκαν τα τρίμορφα τα χρόνια σήμερα
στο τελευταίο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου.
Λευκομάλιος ο ιερέας καιρός
έψαλλε την ακολουθία της αγαθής ανάμνησης
και λιτάνευσε παλιές εικόνες
από τις νεανικές πρώτες χαρές.
Παιδιά σφήνες έτρεχαν χαρούμενα
ανάμεσα στα χαμόγελα της αγνής ψυχής
και του καλόκαρδου χαιρετισμού της αντάμωσης.
Χαρούμενες καμπάνες
διαλαλούσαν τη γιορτή της Δέσποινας Ελπίδας
και χρύσωναν με ύμνους
τα δυο του Αυγούστου φεγγάρια
στέλνοντας θυσίες θυμιάματος
ευχαριστίας και εξιλασμού στον ουρανό.
Κι ύστερα ένας λεβέντης τσάμικος
έστρωσε το τραπέζι της γιορτής.
Τα ποτήρια υψώνονταν
και καθρέφτιζαν καρδιές καθαρές και ανέμελες
σε μια προσωρινή ανακωχή
που είχαν κάνει με την αδυσώπητη μάχη της ζωής.
Κλέφτικοι ήχοι
λόγια στερνά πολεμιστών
παρόντες και εκλιπόντες
παλιοί χειμώνες στάχυα αθέριστα
άνθρωποι κι Άγγελοι
δίπλα από το ηρώο της πλατείας
έπαιρναν τη σκυτάλη της σύναξης και του γλεντιού.
Κι ανάμεσά τους πετούσε ο φτερωτός τοξότης
περιμένοντας να ξανασαϊτέψει
τις νιες καρδιές που κάποτε τον πίστεψαν.
Ο γέρο Πλάτανος ίσκιωνε
και αγνάντευε με την παλιά του περηφάνια
τις νέες γενιές να διαβαίνουν
μα στη σιωπή του
τα παλιά τα καριοφίλια έψαχνε και τον τίμιο λόγο
τον τροχισμένο από την πίστη
την τιμή την αξιοπρέπεια την ανθρωπιά.
Και με μια συγκρατημένη αλλά βαθιά σοφία
έβλεπε το σύγχρονο γρήγορο πάντρεμα των γενεών
με μέρες που έρχονταν και χάνονταν γρήγορα
και κάτι έσφιγγε την καρδιά του.
Κατά το απόγευμα πιάνονταν στο χορό
και των σκιών τα απόσκια
κι αλλού μακριά σε ελατιάδες χόρευαν
μοναχικές κορφόβουνες ηλιαχτίδες
Αλλά δεν κρατάν πολύ οι γιορτές.
Γρήγορο είναι πάντα το πεπρωμένο της χαράς.
Σε κάθε γιορτινή ανατολή 
έρχεται ένα ηλιοβασίλεμα και η γιορτή τελειώνει
κι ότι απομένει απ’ τη χαρά της
δε γίνεται νύχτα αλλά προσμονή
για έναν καινούριο Δεκαπενταύγουστο που θα ’ρθει
για να ξανανταμώσουν οι γενιές
κάτω απ’ τη Σκέπη της Δέσποινας Ελπίδας
και τον ήχο του άχρονου μέσα στις καθαρές ψυχές
λεβέντη μαντηλοκράτη τσάμικου.
 
                                                                  Β.Α.
 
 
 
 
 

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ / Γιώργος Αλεξανδρής

 

Ηρέμησε στον  ερχομό της αργοπορημένης νύχτας
και έγειρε στη βαθιά και ζεστή αγκαλιά της μοναξιάς
ατενίζοντας τους μακρινούς ορίζοντες των ονείρων
κι ακούγοντας αγγέλματα προσδοκιών και ελπίδας,
να είναι το καρτέρεμα βεβαιότητα και πίστη
και η ζωή θείο λειτούργημα ομορφιάς και δόξας.

Ανέτρεξε σε βιώματα, εμπειρίες και αναμνήσεις,
περισυνέλεξε θεωρίες, δόγματα και απόψεις,
περιτείχισε τις δικές του περιλάλητες και εξέχουσες
και ευτύχησε ακόμη μια φορά στην ένταση της δίνης
να δρέψει την τελείωση του σωστού και αναμφισβήτητου,
ύστερη ομολογία και αποδοχή στης γνώσης την καθεδρία.

Είχε ανοίγματα η ζωή, περιορισμούς και κατευθύνσεις,
στιγμές προσωπικής ανάκρισης κι ενδόμυχης σιγουριάς
πως τα όριά της είναι ευσύνοπτα, ορατά και κατεργασμένα
υποθήκες στα ένστικτα, την ενόραση και τις γνώσεις
του ορθολογισμού ανάγνωσμα και σοφίας μαρτυρίες,
περαίωση στις αντιλήψεις του και τις επιθυμίες.

Περίκλειστο κι αχαρτογράφητο της μοναξιάς το βασίλειο,
οχυρό καταφυγής της πλάνης και της αλήθειας,
των δοκιμασιών της ψυχής και των εμμονών του νου,
παραίτηση από την επίγνωση και τις κρυφές πεποιθήσεις
και είναι η ζωή κρυστάλλωμα απόγνωσης και βδελυγμίας,
αποστροφή στα κοινά, τα ομόγνωμα και τα επιθυμητά.

Με περισυλλογή, περίσκεψη και έντονη διάθεση
εκεί στης μοναχικότητας τον εγκλεισμό και τη σιωπή,
διείδε το στένεμα των ορίων του πνεύματος και της ψυχής,
τη στέρηση της χαράς στην απογοήτευση και τη θλίψη
και τόλμησε απ’ τη βάσανο του άγχους να απαλλαγεί,
της μοναξιάς δραπέτης απ’ την κλειστή γωνιά του να λευτερωθεί.

                                                 

                                            Γιώργος  Αλεξανδρής