ΕΚ-ΜΑΓΕΙΑ / Κασκάλη Δώρα

 

Ένας άντρας
πάνω απ’ τα χαρτιά του σκύβει
και την απώλεια να χωρέσει προσπαθεί
σε δυο χιλιάδες λέξεις.
Βλασταίνει ο θρήνος στα ματόκλαδά του,
διακλαδίζεται ρυάκι διάφανο στα γένια,
τις πρώτες του ρυτίδες σβήνει
αλλάζοντας το πρόσωπο σε άγραφη σελίδα.
Ένας άντρας
κοιτάζεται στον καθρέφτη,
το αίμα εκρήγνυται στα μάτια του,
κάτω από το λευκό πουκάμισο
τρέχει η ζωή αγώνα δρόμου
στις χοντρές, παλλόμενες φλέβες. Ένας
άντρας στις σκάρτες λέξεις μου κοιμάται
και αποκτά στις παύσεις μου ανάσα

φτιάχνοντας με τα μπράτσα του ψωμί
των νηστικών αιώνων.

ΜΝΗΜΗΣ ΠΡΟΙΚΑ / Κασκάλη Δώρα

 

Οι γυναίκες που γερνούν στα γραφεία
αφήνοντας πάνω στους καπλαμάδες
τη δροσιά των μπράτσων τους.
Εκείνες που κάθε απόγευμα του Οκτώβρη
πίνουν στην κουζίνα καφέ
με μόνη συντροφιά
το φωτάκι του απορροφητήρα.
Γυναίκες που γυρνούν στους δρόμους
με κομμένο στήθος, ρημαγμένη
την κόμη τους από ιαματικά φαρμάκια.
Άλλες που χορεύουν κλακέτες με το μπαστούνι τους
και τις λένε Σκλήρυνση κατά Πλάκας.
Αυτές που δεν ζουν χωρίς την αγάπη και
μετρούν την κάθε μέρα μακριά
σαν θάνατο. Γυναίκες που
σιάζουν χωρίστρες, μαντάρουν τη φθορά
ανακατεύουν την έγνοια τους
με ρίγανη και πιπέρι.
Οι γυναίκες που κερδίζουν την αθανασία
ζώντας στο δέρμα του εραστή τους.
Τα κορίτσια που βιάζονται να γίνουν γυναίκες
που πεθαίνουν για να μείνουν γυναίκες.
Είναι η προίκα μου, το κουράγιο μου, το
καθημερινό μου προσφάι.

[Αία το λέγαμε εκείνο το νησί] της Σκούλικα - Βέλλου Σοφίας

 

Αία το λέγαμε εκείνο το νησί
που ζούσε η Κίρκη η τρομερή
ο αέρας μουγκρίζει σε εκείνο το νησί
το καράβι του Οδυσσέα ρίχνει .
 
βρέθηκε μπροστά σε ένα παλάτι
που στο κόσμο όμοιο δεν υφάνει .
γύρω του έχει κήπους με πρασινάδα.
Ήταν μια σκέτη ομορφιά ,
μπροστά μια ξανθομαλλούσα κοπελιά
Χαμογελά
διπλά από μια τριανταφυλλιά.
 
Παράξενο φάνηκε στον Οδυσσέα
η κοπελιά η ωραία είχε για παρέα
μονό ζώα άγρια εξημερωμένα
είχε και έναν Μονόκερο
γρήγορο ζώο παράξενο
που γκάριζε βραχνά
είχε δυνατή πατημασιά .
 
μόλις είδε την κοπελιά
Ο Οδυσσέας
{πως λέγεσαι } την ρωτά
Κίρκη εκείνη του απαντά .
τον καλεί στο παλάτι
να φιλοξενηθεί Βασιλικά .
 
Εκεί ο Οδυσσέας είδε πολυτέλεια αληθινή
γεμάτο το παλάτι από ασημένια κηροπήγια
από χρυσά μικρά αντικείμενα
γεμάτα από φοίνικα φτερά .
Αυτά βοήθησαν την Κίρκη
στον ουρανό πάθους μαζί με τον Οδυσσέα να πετάξει
την Πηνελόπη την πιστή να ξεχάσει .
βοήθησαν οι μυρουδιές από την τριανταφυλλιά
ο Οδυσσέας συντρόφους να αμελήσει,
την πλανεύτρα μάγισσα Κίρκη να αγαπήσει .
 
ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ 22/6/2013

Ποιήματα της Άν Κάρσον ( σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού) Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνία 2026

 

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΓΓΕΛΟΣ / Στεργιούλας Διονύσης

 

Το ποίημα προχωρούσε αμέριμνο
σε έναν γνωστό του δρόμο.
Έβλεπε άλλα ποιήματα και τα χαιρετούσε.
Έβλεπε την αθωότητα στο βλέμμα τους
και ένιωθε πληρότητα
και ανεκλάλητη χαρά.
Κάτι όμως μέσα του τού έλεγε
να εξερευνήσει περισσότερο την πόλη.
Έστριψε σε ένα σκοτεινό στενό
μπήκε σε μία συνοικία άγνωστη
και είδε πρόσωπα θλιμμένα
είδε ναυάγια στη στεριά
και ναυαγούς στον τρίτο όροφο.
Σκέφτηκε την επιστροφή
και την ηθελημένη αμνησία
αλλά μια δύναμη το έσπρωχνε
στον ζωντανό λαβύρινθο της πόλης.
Μετά από ώρες περιπλάνησης
δεν ήταν πια το ίδιο ποίημα
μα ένα ποίημα ατίθασο
με τα φτερά του ανοιγμένα
και με τον πόνο να κυλά στις λέξεις του.

ΟΙ ΘΗΡΕΥΤΕΣ / Στεργιούλας Διονύσης

 

Πρώτα εμφανίστηκαν οι θηρευτές
κι ύστερα ο κόσμος γέμισε θηράματα.
Μα τα θηράματα χρειάζονταν τροφή
κι έτσι εμφανίστηκε το φυτικό βασίλειο.
Και τα φυτά χρειάζονταν κι αυτά τροφή
χώμα, νερό και φως κι αέρα
κι έτσι εμφανίστηκαν οι κήποι
ο άνεμος, ο ήλιος, τα ποτάμια
οι πεδιάδες και οι οροσειρές.
Κι έγιναν όλα όπως έπρεπε
με τη σωστή και δίκαιη σειρά
με τον ενδεδειγμένο τρόπο.
Και τελευταίοι φάνηκαν οι ποιητές
για ν’ αφηγούνται αυτήν την ιστορία.

δήλωση πορνείας / Χλωπτσιούδης Δήμος

 

Πόρνη χορεύει
ξυπόλητη στο δρόμο
Εσμεράλδα κυνηγημένη
από στοιχειωμένους
ιεροεξεταστές της ηθικής
στο ξέφωτο των μαγισσών
συλλέκτες υπογραφών.

Όταν ακούω για πορνεία
τρομάζω
νομίζω ότι πρέπει να υπογράφω
σε ανακριτές αξιών
δήλωση μετάνοιας.

μνήμη Κατερίνας Γώγου / Χλωπτσιούδης Δήμος

 

Ξεχασμένες μολότοφ
γραμμή φωτιάς
αφήνουν να σκίζουν
το σκοτάδι της αυταπάτης.
Στον καθρέφτη
στολίζει το γυμνό κορμί της
πριν αντιμετωπίσει
το μίσος με το πυρωμένο
στήθος της
χαραγμένη ιστορία
καταστολής
στο δέρμα της
και μάτια μονίμως
δακρυσμένα.

ακατάλληλο / Χλωπτσιούδης Δήμος

 

Ακατάλληλο
μου έλεγαν
όταν ήμουν παιδί
και λάθρα κοιτούσα
τη σάρκα την ερωτική.
Ακατάλληλο μου λεν
τ’ όνειρο για ενήλικο
και κρυμμένος
πίσω από σάρκες
ονειροπολώ.

Σε κασελάκι ξύλινο
κλείδωσα
όνειρα παιδικά
πλούσιος σαν ήμουν.

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ / Σπυρόπουλος Δημοσθένης

 

Αποκοιμήθηκα και ονειρεύτηκα
πως βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
χωρίς σύνορα και χάρτες,
χωρίς πλούσιους και φτωχούς,
χωρίς φυλακές, πολέμους και λοιμούς,
χωρίς αντιπάλους και φρουρούς.
Βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
που οι άνθρωποι πατούν στην ίδια γη
και ζουν σα μια ψυχή.
Σ’ έναν κόσμο που τα παιδιά
παίζουν χαρούμενα και ανέμελα.
Παντού άνθρωποι
σαν να τους γέννησε η ίδια μάνα.
Τι κρίμα που ήταν όνειρο.
Τι κρίμα που ποτέ δεν θα βρεθώ
σ’ έναν κόσμο ιδεατό,
όσες φορές κι αν το ονειρευτώ!