ΑΠΟΦΟΡΑ / Κουβάτα Δήμητρα

 

Ό,τι είχα για σένα στο δισάκι μου
το ξόδεψαν τα τρίστρατα
μαντεύοντας τα ξέφωτα που έρχονταν
σε σένα.

Κι εσύ επέστρεφες σαν κυνηγός τα ξημερώματα
σαν τον Νεάντερνταλ
με τα θηράματα
ανάποδα στη ζώνη κρεμασμένα.
Να ξεψυχούν των αηδονιών οι σπαραγμοί
σε κάθε μώλωπα
σε κάθε χτύπημα της μπότας.

Ο δράκος έγινες
και μόνο σκόρδο πια μυρίζεις. Το παραμύθι
το φονέψαμε.

ΒΡΑΧΝΟ ΠΟΥΛΙ / Κουβάτα Δήμητρα

 

Αν εξαιρέσεις τα κεντητά τραπεζομάντηλα
και τ’ αρραβώνα όσα χρυσαφικά
τίποτε άλλο,
μάνα,
δεν σου αξιώθηκα.

Τις μάνες ο κόσμος αποχαιρετά
με κοπετούς και βόγγους.
Με τα σανδάλια τα εξώφτερνα εγώ,
μάνα,
βουβή
σε κήδεψα.
Βραχνό πουλί, πάντα σε λάθος τόνο.

Όπως τα έλεγες
μάνα μου,
αποδείχτηκα.
Κοινωνικής μαθήσεως ανεπίδεκτη.
Κράτησα όλες τις κραυγές για τα ποιήματα.

(άτιτλο ερωτικό) / Σακαλής Γρηγόρης

Έλα

η καρδιά μου

είναι έτοιμη

να σ΄ αγαπήσει

είναι έτοιμη ν΄ αγαπήσει

μετά από

μια απέραντη θλίψη

μια πίκρα

μια προδοσία

που βίωσε

μα επέζησε

έλα

θα ζήσουμε μαζί

όλη τη μαγεία.

© Γρηγόρης Σακαλής

Γιάννης Βέλλης: Άτιτλο

 "Μόνο η λεμονιά μου έμεινε κι αυτή ζηλιάρα, επιμένει, να κρύβει το πέλαγος."

Εκάβη / Πελασγός Στέλιος

Η Εκάβη δεν μιλούσε Ελληνικά,

χρειάζονταν να μεταφράζουμε τον πόνο της.

Μόλις όμως γράψαμε τις κραυγές,

τις βάλαμε στη σειρά,

αρμόσαμε στη σειρά και τα οστά,

σε σχήμα σώματος,

σε σχήμα τραγωδίας

όπου το παρελθόν προηγείται,

το παρόν αιωρείται

και το μέλλον κατευθύνεται επάνω μας ουρλιάζοντας

καθώς πετάγεται ολόφωτο κι ασταμάτητο

μέσα από τις στοές του μετρό,

μόλις μας ένιωσε

πως το σκισμένο όνομά της

το βάζαμε σε φωνήεντα εύηχα ελληνικά,

αγρίεψε, έβγαλε νύχια

κι όρθωσε το μαλλί το κοντοκουρεμένο

σαν τρίχωμα στριμωγμένης γάτας.

Έφτυνε, γρύλιζε κι αρνήθηκε πια να μιλάει.

ΔΕΝ ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΚΑΒΗ, ΔΕΝ ΜΕ ΛΕΝΕ,

έλεγαν τα γρυλίσματα, τα φτυσίματα κι οι υλακές,

δεν θα με κάνετε Ελληνίδα, άθλιοι,

δεν θα με βγάλετε στα λογικά πανηγύρια σας,

δεν θα με κάνετε σεμνή θεατρική τελετή

για να σκουπίσετε τα ματωμένα σας χέρια,

δεν θα μιλήσω Ελληνικά,

τη γλώσσα των φονιάδων.

Του Στέλιου Πελασγού.

ΦΛΟΓΑ/ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ

Τη φλόγα σου θ'ανάψω με ορμή τ'αλόγου

να γίνει ο ανθός καρπός πυρπολημένος

μονάκριβος, ώς άλλη αφή τού Λόγου..

Ύστερα στ'άπειρο το θαλασσί ριγμένος

θα σ'αρμενίσω σε δροσάτο στέρνο,

χείλι αλμυρό και χλόη να σού παίρνω…

συλλογή “Χὠμα και Άνεμος

ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ /Γκίτση Αναστασία

Παράπλευρες ιστορίες,
μονόδρομες επιθυμίες που καταλήγουν
στο τίποτα και στα πάντα,
ίσως γιατί άθελα μας υφίστανται οι πιο όμορφες
ιστορίες ή τραγωδίες…

Κόψε λίγη από τη νυχτιά σου
να’ χω να σε ποθώ τα βράδια
σε υπνώδεις αγναντεύσεις της αφής
θα ‘ρθω να ξαποστάσω
σ’ εσένα που θεϊκά υπήρξαν
τα καλέσματά σου
χωρίς να το θελήσεις.
( Γι’ αυτό σου λέγω)
οι ομορφότερες ιστορίες
άθελά μας υφίστανται.

Χαλκιδική / Σεπτέμβριος 2004

ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΤΕΣ / Γωγοπούλου Ανδρονίκη

 

Οι λέξεις αιωρούνται
σκόρπιοι στίχοι
σε κιτρινισμένα φύλλα τετραδίου
εικόνες σπασμένες
αινιγματικές
κάτι θυμίζουν
κάτι από το χτες
μπορεί από το τώρα
μια κούκλα πάνινη
μια κούνια με σχοινιά
κρεμασμένη
στη μεγάλη ακακία μιας αυλής
ποιας αυλής
ομίχλη
θολούρα
φωνές
εμβοές βασανιστικές
ακαθόριστες βοές
πρόσωπα αιώνια αγέραστα
άνοια
παράνοια
αέναο μειδίαμα
Παγωμένο οριστικά

ΕΠΙΛΟΓΕΣ / Γιώργος Αλεξανδρής

 

               

Πληθώρα οι δοκησίσοφες και πολύγνωμες συμβουλές
σε προγράμματα, αρχές , αξίες και υποδείξεις
από ιθύνοντες του πνεύματος και δόκιμης σχολής,
από κρατούντες το κηρύκειο της προτροπής
να είναι οι μέρες μας ξέφωτο και ανοιχτό αγνάντι
στης ευτυχίας το σύνδρομο και της χαράς.

Αυτόκλητοι και σύστοιχοι ταγοί ιδεολόγοι,
τις εξουσίες νέμονται και την ισχύ κηρύσσουν
από του άμβωνος την ολκή και το θεωρείο,
μπροστάρηδες να φανούν σε δύσβατα μονοπάτια
κι εμείς ακόλουθοι και συναγμένο πλήθος
να τους θαρρούμε πρόκριμα στις επιλογές μας.

Πυκνή η καθημερινότητα από ονόματα και ιδέες ,
οι αυθεντίες ευδοκιμούν σε ομόλογους θιασώτες
με νεύματα χαιρετισμούς και πειθαρχίας λόγια,
να έχει η απλωμένη ομήγυρη επιλογές και ευθύνες
σε δήθεν αυτοδίδακτες χρήσεις και εμπειρίες,
βεβαίωση ομαδικού συλλογισμού και σωφροσύνης.

Αδέκαστοι ειδήμονες και λαοπρόβλητοι αρχηγοί,
δικάζουν την ευτέλεια και την προσαρμογή
σε θέσεις δουλοπρέπειας και τυφλής υπακοής,
με υπαινιγμούς, εξάρσεις και υπερβάσεις
να είναι οι επιλογές μας ρήτρες αυτοτελείς,
γράφημα προσωπικό και ολοκλήρωσης σκοπός.

Περιχαρή τ’ ακούσματα για τις κρυφές αλήθειες
αμφίδρομο το αναρώτημα στην αίσθηση του αγαθού,
να υψωθεί η σύμπτωση σε ταύτιση του λογισμού,
αισθήματα να αφομοιωθούν στη γνώση και την πίστη
να είναι οι επιλογές μας θέλημα διαπροσωπικό
κι ομόσπονδης αυτογνωσίας προσήκον γνωμικό.

                      

5 ποιήτριες της Ελλάδας

 

ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΤΡΑΓΑΝΑ / ΕΙΡΗΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
 
Αποβραδίς, με λόγια τρυφερά να πιάσεις το
προζύμι – το χάραμα, ψωμί αφράτο να
φουσκώσει. Να το πλανέψεις το κορμί, να σε
ταΐσει. Κι όπως θα ρέει το κρασί σε στόμα
λαίμαργο, της μάνας το βυζί να καταργεί.
 
Για δες, για δες, η θάλασσα στη μέση πώς
το σχίζει.
 
Την ώρα που νυχτώνει, με χέρια βουτηγμένα
μεσ’ στο μέλι, δώσε πλευρό αριστερό
να σε κλαδέψω –
πλαγιές να σπείρω με μαστίχι.
 
**
 
ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ / ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΕΥΓΟΛΑΤΗ
 
Ετούτο το αυγουστιάτικο φεγγάρι
χρυσό μενταγιόν, πυρωμένο
Καίει το στήθος σου
αφήνει σημάδι
μαρτυράει τα γραφτά
δεν αντέχει άλλα αστέρια
δίνει όρκο·
 
σιωπή και πόλεμος
 
***
 
ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ / ΙΩΑΝΝΑ ΛΟΥΤΣΙΑ
 
Στις μέρες μας
ανάβουμε το φως απ’ το πρωί
οι φίλοι μας κοιτάνε τ’ άσπρα μας μαλλιά
μα δε ρωτούν·
ξυπνάμε τα χαράματα
ευαισθητοκράτωρ ο καιρός
συγκίνηση και ηττοπάθεια
όσο μας σκεπάζει μια κουβέρτα είμαστε καλά
για περισσότερα δεν είμαστε·
η σκέψη μας γύρω απ’ τον χρόνο
―πόσα οχτάωρα έχει μια μέρα;―
κάποτε και γύρω απ’ τον έρωτα
ανάγκη για γενόσημα αισθήματα
ευνουχιστήκαμε αρκετά, τα χέρια μας δεν αγκαλιάζουν
πια δε ζηλεύουμε την άγνοια των παιδιών
ντρεπόμαστε να τ’ αντικρίσουμε
πώς να τους πούμε ότι θα γίνουν σαν εμάς;
 
Τα λόγια μας δεν κάνουν άλλο για αλληγορίες
ξεσκεπάστηκαν
μονάχα η αλήθεια πρέπει τώρα
ο θάνατος δεν είναι από μόνος του ένα άκρο
μα ούτε η ζωή αρκεί όπως το βλέπω.
 
Μονάχα η αλήθεια πρέπει τώρα.
 
****
ΧΑΡΜΑΝΙΑ ΤΡΟΠΙΚΑ / ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
διάφανα σαν πόσιμο νερό
διαυγή σαν καλοκαίρι
υγρά σαν δάκρυα
ελαφρά σαν τη χαρά
απαλά σαν το χεράκι σου
μεγάλα και μικρά σαν στιγμές
ιριδίζοντα σαν επιθυμίες
υποσωματίδια εκρηκτικά
εφήμερα σαν εσένα κι εμένα
 
μπροστά σου είναι όλα. Έλα να παίξουμε
 
*****
ΚΟΡΜΙ ΑΦΟΡΕΤΟ / ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΜΑΛΗ
 
Κι έμπαινε ένα φως ισχνό
από το σκοροφαγωμένο στάρι
χτυπούσε τα πόδια μου
σήμαντρο άλλης εποχής
μα τ’ αγνοούσα
 
Δεν με ένοιαζε πια το φως
μήτε ο χρόνος
αφού μες στο δωμάτιο
μόνο το σώμα άφηνα.