Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Φλεβοτόμος / Βασίλης Σπανός.



Είπα να κρεμαστώ σε ένα ποίημα,
δεν ήξερα όμως ποιο απ'όλα να διαλέξω,
σε ποιο κενό να βάλω το μυαλό μου να χωρέσει,
σε ποια θηλιά να γκρεμιστώ φωνάζοντας τις λέξεις
να 'ρθουν να δουν την μάταιη προσπάθειά μου να σωθώ.
Κι'αν ειν' το θέαμα σκληρό κι'αν λέξεις είναι οι θεατές
αυτοκτονώντας συλλαβές κι'άδειες ιδέες,
κενώνοντας τη συμφορά και τους συφοριασμένους,
βάζοντας με τα ίδια μου τα χέρια το μελάνι για να τρέξει,
από το στόμα μου,που πνίγεται
μέσα στο θόρυβο της ίδιας της ζωής,
μαύρο αίμα στις φλέβες των χαρτιών μου,
από την ακοή μου που ανατρέφει την ίδια φυλακή,τα ίδια μαντάτα,
δεν πρόκειται ποτέ μου να σωθώ,όσο κι'αν θέλω.
Είναι η θέληση μου για κενό ποιο δυνατή
απ' όλα μου τα βήματα,
κι'ο κρεμασμένος μου εαυτός
απ' τα ποιήματα γερά θηλικωμένος,
σαν απειλή που όλο θέλει ν'ακουστεί,
σαν τελευταία επιθυμία πριν το τέλος των πραγμάτων.
Θεατρικό το σκηνικό με μια καρέκλα γκρεμισμένη
από το βάρος του κενού και της γραφής μου,
κάτω απ'τα πόδια τα σαθρά των λέξεων και των σχημάτων,
που όσο κι'αν προσπάθησα δεν το κατάφερα να στερεώσω.
Κανένα ποίημα δεν στερεώνεται στο χώμα,
καμιά γραφή δεν στέκεται και σπάζει,
σαν τον αυχένα που του λείπουν τα οστά του,
όταν φυλλορροούν τα θέλω μέσα απ'τα χέρια κάθε μέρα,
όταν τα πρέπει όλο βλαστάνουν σαν αντένες
και τα σινιαλα τους
την ίδια την ζωή την οδηγούνε
προς στο κενό,στις άδειες λέξεις,χωρίς αντίκρυσμα,
χωρίς καμιά προσπάθεια έστω για μία διαφυγή.
Κενό μου αγαπημένο πως ν'αντέξεις,
ποίημα μου διαλεχτό και ξένο που να τρέξεις
να σώσεις ότι σώζεται ακόμη,ότι αντέχει,ότι πονάει,
ότι μες στα χαρτιά μου, καρφιά μου μπήγει,
ξεσκίζοντας την ύπαρξη,την ομορφιά αγνοώντας.
Ποια μουσική από εικόνες μπρος μου ν'ακουμπήσεις,
ποιους θεατές ν'ακούσεις που φωνάζουν,
πως μέσα μας βαθιά κλαίνε τα βράδια οι προσμονές,
τσακίζονται οι ιστοί,
σωριάζονται στο άπειρο και στους χειμώνες
πικρές ανάσες από στόματα πικρά κι' άλαλα χείλη.
Αυτοκτονούμε κάθε μέρα κρεμασμένοι
από ποιήματα,λέξεις και ιδέες,
που δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν
το βάρος το λειψό μας,το παραγεμισμένο μας μυαλό,
και τα μακρόσυρτα φωνήεντα από τα αχ και τις κραυγές μας
από την ίδια την θηλιά της ερημιάς μας.
Ηθοποιοί και θεατές, εις μάτην της ζωής μας
παίζουμε κάθε μέρα το ίδιο έργο,
ακούγοντας τα ίδια μας τα λόγια,σαν ποιήματα φτηνά
με προσωπεία από θολές ματιές κι'άβουλες σκέψεις,
ένας μονόλογος
χωρίς απάντηση καμιά
απ'τα σχοινιά της ίδιας της θηλιάς μας.

[Η δική μου Παναγιά] / Οικονόμου Λ. Γιώργος

Η δική μου Παναγιά
λύνει σταυρόλεξα
πίνει καφέ και καπνίζει τσιγάρα.
Δακρύζει
όταν βλέπει τα μάτια μου συννεφιασμένα.
Άβαφη γυρνάει στους δρόμους
μ'ένα μακό και γυαλιά ηλίου
κάνει το σταυρό της κρυφά
και προσεύχεται για όλους.
Λόγια πολλά δε θέλει
της αρκεί μιά καλημέρα
βγαλμένη απ την καρδιά

Τσιούγκου Ευγενία Τζένη (μικρή αναφορά)

Η Ευγενία Τζένη  Τσιούγκου γεννήθηκε στη Λάρισα. Είναι απόφοιτη Μουσικού Σχολείου. Παρακολούθησε μουσικές σπουδές, όπως πιάνο, ανώτερα θεωρητικά και κλασσικό τραγούδι. Ασχολείται με την ποίηση και τον χορό. 

Ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα: http://evgeniajennytsiougoupiimata.blogspot.com/

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ / Ευγενία Τζένη Τσιούγκου


Λείπεις, πάντα λείπεις,
μία έλλειψη που δεν τελειώνει μέσα μου, η έλλειψή σου,
μία ανάγκη που δεν σταματά μέσα μου, η ανάγκη να σε βλέπω,
να νιώθω την ανάσα σου δίπλα μου
ενώ τίποτα δικό σου δεν είναι δικό μου.
Αυτή η ανάσα σου που αγαπώ τόσο, φαντάσου ακόμη κι αυτή μου λείπει.
Όλα σου μου λείπουν,
 όλα σου ζουν και κυλούν, χάνονται,
γίνονται ένα με το κορμί μου, με τη σκέψη μου,
γίνονται λέξεις, φράσεις , ποιήματα αμέτρητα
που προσπαθούν να σου δείξουν πόσο μου λείπεις.
Με πόσες λέξεις ακόμη να σου πω
για την έλλειψη αυτή που με κατατρώει, με σκοτώνει
και βρίσκομαι συνεχώς σε μια γλυκιά αγωνία,
σε μια οδυνηρή απελπισία για να σε δω…
Ένα κορμί πλημμυρισμένο από τα λαμπερά καστανά μάτια σου,
ένα κορμί γεμάτο από τα όμορφα χείλη σου,
ένα κορμί  όπου χωρά μόνο το υπέροχο κορμί σου,
ένα κορμι που το κατέχεις μόνο εσύ είναι το κορμί μου,
τ’ ανυπόμονο κορμί μου.
Γεμάτη από σένα τόσο
ώστε να μην ξέρω πια αν είμαι εγώ ή εσύ.
Τόσο σε θέλω, τόσο υπάρχεις μέσα μου, τόσο μου λείπεις…
Κι είναι ακόμη εδώ αυτό το σώμα μου
που με πάθος σε περιμένει κάθε φορά
με την ευτυχία του έρωτα,
με την λύπη της απουσίας σου.


ΤΑΞΙΔΕΥΩ / Ευγενία Τζένη Τσιούγκου


Ταξιδεύω
εκεί που τα μάτια σου
ατενίζουν τ’ αβέβαιο τέρμα της θάλασσας,
εκεί που τα μάτια σου
σμίγουν κρυφά με το φως της ανατολής.
Ταξιδεύω
εκεί που οι φουρτούνες της μοναξιάς σ’ επισκέπτονται
και γίνομαι σιωπηλά η παρηγοριά της ψυχής σου.
Ταξιδεύω μακριά σου και κοντά σου,
σου μιλώ ψιθυριστά με λόγια που δεν ακούς
κι όμως εκείνα περιπλανιούνται μαζί σου.
Ταξιδεύω δίπλα από την καρδιά σου
όταν οι χτύποι της ενώνονται με τον ρυθμό του σύμπαντος
και μαρτυρούν τις λύπες σου και τις χαρές σου.
Ταξιδεύω στα χείλη σου
όταν προσπαθείς να σιγομουρμουρίσεις
ένα τραγούδι που σου αρέσει,
εκεί στα χείλη σου
που η ψυχή μου γλυκοφιλά
και ακουμπά απαλά πάνω τους την αγάπη της.
Ταξιδεύω μαζί σου κρυφά και φανερά,
ταξιδεύω
εκεί που τ’ όνειρό σου γίνεται ένα πουλί
που περιμένει όλο λαχτάρα την εποχή του νόστου.
Ταξιδεύω μαζί σου,
ταξιδεύω με τον έρωτα,
πάνω από θάλασσες
με προορισμό τον άγνωστο δρόμο του ονείρου.

Στιγμές απ’ τα μάτια σου και τα χείλη σου / Ευγενία Τζένη Τσιούγκου


Είσαι εσύ τ’ ωραιότερο μεθύσι μου,
μεθύσι που προχωρά στις φλέβες μου,
αυτό το μεθύσι της βαθιάς έντονης ματιάς σου
κι αυτό των χειλιών σου στο στιγμιαίο γλυκό καμπύλωμά τους.
Και τα δύο στιγμιαία, μα τόσο καθηλωτικά, αξέχαστα.
Στιγμιαία, μα γητεύουν για ζωές ολάκερες, για πάντα.
Ένα μεθύσι αλησμόνητο, διαρκές, λυτρωτικό,
που συγκλονίζει, συγκινεί, αναστατώνει:
Το μεθύσι απ’ τα μάτια σου, απ’ τα χείλη σου.
Μεθύσι όλο πάθος,
μεθύσι απ’ την σαγήνη σου.
Αχ, το μεγάλο βάθος των ματιών σου…
Στο βάθος τους ταξιδεύω και χάνομαι, στον ήλιο τους.
Ο ήλιος του κόσμου υποκλίνεται μπρος στα δικά σου μάτια.
Ταξιδεύω και χάνομαι στο φεγγαρόφως των χειλιών σου.
Χάνομαι εκεί
και τα χείλη σου μοιάζουν με την σελήνη
πριν γίνει πάλι ένας κύκλος μαγικός με όνειρα χρυσαφένια.
Χαμογέλα κι άλλο
για να ‘ρθω να φιλήσω την άκρη απ’ το στόμα σου απαλά.
Κοίτα με ξανά
να ‘ρθω να σ’ αγκαλιάσω με όλο το πάθος που το κορμί μου κυβερνά.
Να μ’ αγκαλιάσει το βλέμμα σου, το φως σου,
να σε γευτώ ολοκληρωτικά,
να νιώσω ζωντανή αμέτρητες φορές.
Να μ’ αγκαλιάσουν οι στιγμές από τα μάτια σου,
οι στιγμές από τα χείλη σου,
οι στιγμές από σένα για άλλη μια φορά…
Γιατί όλες οι στιγμές σου αιώνια διαχέονται
στον κόσμο των ονείρων μου, στα μάτια μου, στα χείλη μου.
Είμαι ολόκληρη με στιγμές δικές σου, όλη δική σου, όλη για σένα.

Στο αίμα μου…Στο αίμα μου κυλάνε πόθοι
που έχουν το χρώμα των ματιών σου,
το σχήμα των χειλιών σου,
την εικόνα του κορμιού σου,
τον ρυθμό των βημάτων σου,
πόθοι που έχουν τ’ όνομά σου,
που ζουν απ’ την ανάσα σου.
Με το βλέμμα σου ντύνομαι και γλυκά ριγώ,
με το χαμόγελό σου λάμπω, χαίρομαι, ξαναζώ.…
Δεν έχω σώμα,
είμαι πια όλη γεμάτη απ’ τα μάτια σου, τα χείλη σου, από πόθους, από έρωτα.
Δεν έχω σώμα, είμαι ολόκληρη εσύ!


ΣΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΣΟΥ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ / Τσιούγκου Ευγενία Τζένη


Στου κορμιού σου τη θάλασσα
θέλω να ταξιδεύω
με το καράβι των ονείρων
κι αν χαθώ δεν με πειράζει
αφού θα βρίσκομαι στη δικιά σου θάλασσα
και θα συνεχίσω ν’ ακολουθώ τον ίδιο προορισμό
που δεν είναι άλλος από την μορφή σου.

Θα με συνοδεύει ένα ολόγιομο φεγγάρι,
να φωτίζει τον ανεξερεύνητο δρόμο μου
κι εγώ να προσπαθώ ν’ αφουγκραστώ τα μυστικά
που ψιθυρίζουν τ’ αστέρια μεταξύ τους
για να μην τ’ ακούσει η σελήνη
και μου τα μαρτυρήσει,
για να μην χάσω την μαγεία της αποκάλυψης του έρωτα
που ξεπροβάλλει μπρος μου και καθρεφτίζεται στα νερά σου.

Έπειτα σε κάποια ακρογιαλιά θα φτάσω
κι αυτή θα είναι ίσως τα χέρια σου,
ίσως τα μάτια σου
ή τα χείλη σου να μουρμουρίζουν τη μελωδία του έρωτα
όπως το κύμα στην άμμο όταν την αγγίζει απαλά.
Όποια κι αν είναι αυτή η ακρογιαλιά
πάνω στην αμμουδιά της θα πλαγιάσω,
θα δώσω φιλιά ζωής
κι εσύ , θάλασσά μου,
σαν κύμα θα έρθεις
να μ’ αρπάξεις στα γαλάζια, αφρισμένα νερά τη αγκαλιάς σου
κι εκεί πάλι από την αρχή θα χαθώ
με τη βάρκα των ονείρων
κάτω από την σελήνη και τ’ αστέρια,
ν’ ανασαίνω τ’ αναρίθμητα σ’ αγαπώ σου,
να ψάχνω τον ίδιο προορισμό,
εσένα και την καρδιά σου.   

Όταν σε σκέφτομαι… / Ευγενία Τζένη Τσιούγκου



Όταν σε σκέφτομαι χορεύουν στον άνεμο όλα τα σ’ αγαπώ του κόσμου κι ένα κατακόκκινο λουλούδι χρωματίζει την αγκαλιά μου… Όταν σε σκέφτομαι τα μάτια μου χάνονται στον μακρινό ορίζοντα και ταξιδεύω προσπαθώντας να ζήσω στο χαμόγελό σου... Όταν σε σκέφτομαι γράφω στην αμμουδιά ποιήματα για σένα κι όταν ένας δυνατός άνεμος αγγίξει ξαφνικά την ανήσυχη σαν την καρδιά θάλασσα τότε το κύμα θα πάρει τα λόγια μου και θα τα κάνει τραγούδι ερωτικό για να τ’ ακούσεις κάποια νύχτα που το φεγγάρι θα βουτήξει στα νερά ή όταν η λάμψη του θα χάνεται στο άπειρο. Θα τ’ ακούσεις γιατί όταν σε σκέφτομαι η θάλασσα τραγουδάει και τα μάτια μου έχουν το βλέμμα της νοσταλγίας… Μην απορείς που τις νύχτες ο ωκεανός μαρτυρά όλα τα μυστικά που ήθελα να σου πω  και ο φλοίσβος φανερώνει της αγάπης τα καρδιοχτύπια. Είναι γιατί τις νύχτες έρχονται τα μάτια σου και μου μιλάνε για τη μαγική χώρα του έρωτα, είναι γιατί το έντονο βλέμμα σου προκαλεί τις αισθήσεις, είναι γιατί κάθε νύχτα σε σκέφτομαι αστέρι μου μακρινό. Είναι γιατί σ’ αγαπώ…


Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Μια φέτα φεγγαριού / Θανάσης Παμπόρης


Αστέρι μου
επέκεινα κι αν βρίσκεσαι
εγώ κοντά σε νιώθω
αστέρι
από το λίγο ήλιο σου,
ήλιο να αντλήσω
κι όλο το ντέρτι
που ’γινε σκόρος και με τρώει
στη μαύρη τρύπα ρίξε το
να γιάνει η ψυχή μου.
Παίρνω μια φέτα φεγγαριού
και τη μπουκιά του Δία
παίρνω την πούλια αγκαλιά
στην άρκτο σκαρφαλώνω
και έρχομαι από κοντά
με ένα φιλί στο στόμα!
Φιλί, του έρωτα φτερό
και του τοξότη βέλος
χρώμα του κύκνου φωτεινό
και λυγαριάς λουλούδι
μοσχοβολάει άνοιξη
όταν μου λες τραγούδι!

Αλαργινά ταξίδια,… / ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ



Στα αλαργινά ταξίδια σου
θα ‘ρθω ξανά το βράδυ,
εκεί που χύνεται το φως
μες στο βαθύ σκοτάδι…

Στα δυο σου χέρια τα λευκά
μια νύχτα γητεμένη
ψάχνει να βρει μια έκσταση
στη γη, στην οικουμένη...

Στην ακριβή σου τη χαρά
που μελωδεί κι ο κόσμος,
το δάκρυ μου βασιλικός,
κι ένα κλωνάρι δυόσμος…

Κι εκεί που σπέρνει μια φωτιά
τ’ απάρθενό σου σώμα,
ένα ανθισμένο γιασεμί
στάζει δροσιά στο χώμα…

ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ

*μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών,...

Σμίξη / Νικολάκη Χρύσα

Το "ύστερα" δεν θελω να κοιτώ
πίσω μου ρεμβάζω
σε ασίγαστες πλευρές του νου θωρώ
εκει πάντα ξαστεριάζω.

Κι αν εσύ δεν μ αγαπάς
σαν ψέμα το βιώνω,
είναι η καρδιά σου σαν χτυπά
που αστείρευτο εχει πόνο.

Κι αν στην φωνή σου λες
δεν θες, να σαι δικο μου ταίρι
τ' άστρα και ο Ουρανός
σ' αρπάξαν απ το χέρι.

Σ' οδήγησε ο Πλούτωνας,
στ' άστρο της Αφροδίτης,
απ' του Ουρανού το χέρι
κρέμασες σαν ματωμένος δείκτης.

Άπλωσα το χέρι μου να φτάσω το δικό σου,
απο το στερέωμα να νοιώσω τον παλμό σου,
ο Κρόνος συνταράχτηκε έστειλε κομήτες
πάγωσε η καρδιά γέμισε σταλακτίτες.

Κομμάτια χίλια γίνηκε η καρδιά,
έσμιξε με τ' αστέρια,
προσδέθηκε σαν άγκυρα
γύρω απ' τα δυο σου χέρια.

Χρύσα Νικολάκη (ΜΙΚΡΉ ΑΝΑΦΟΡΆ)

Η Χρύσα Νικoλάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. 
Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών & αριστούχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος (Master of Arts) με ειδίκευση στη Λογοτεχνία, της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Επίσης κατέχει μεταφραστικό δίπλωμα (Βρετανικό Συμβούλιο). 

Έχει συμμετάσχει σε πολλές συλλογές ποιημάτων και διηγημάτων. 

Διακρίσεις:

 Προκρίθηκε στους 33ους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης (Ιούνιος 2018) με το ποίημα της "Υπέρ αδυνάτου" και έλαβε τιμητική συμμετοχή. 


Βιβλία

Θαλασσινή Κερκόπορτα / Όστρια / 2017


Παραμύθια:

 "Το αγόρι και ο δράκος"

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Η μάνα του στρατιώτη / Απόστολος Α. Αποστόλου

Διδυμότειχο 17/7/47
Σκηνές συμ/κού πολέμου


Μαύρο το φόρεμα, μαύρη η μαντήλα.
Το φέρετρο με πόνο ακολουθάς.
Του αδικοχαμένου είσαι η μάνα
που έπεσε για την πατρίδα και πονάς.

Αν σκούπιζες τα δάκρια απ’ τα μάτια,
θα έβλεπες γονατισμένη παρακεί
των όλων μας τη μάνα την Ελλάδα,
να οδύρεται, να κλαίει, και  να θρηνεί.






Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

Καλλίτερα /Αποστόλου Α. Απόστολος




Καλλίτερα έτσι να μένω μόνος,
πάντα μακρυά σου.
Να μη σε βλέπω,
στο αντίκρισμά σου κάτι μου καίει την καρδιά.
Καλλίτερα έτσι να μη σ’ ακούω,
σειρήνα στο μυαλό μου η λαλιά σου.
Καλλίτερα έτσι, πιστή μου συντροφιά η μοναξιά.
Καλλίτερα έτσι να έρχεσαι στη συλλοή μου
τα χέρια σου να μου χαϊδεύουν την ψυχή,
μονάχα έτσι, δροσιά θα νοιώσω
πως πέφτει μυστικά στη στείρα γη.


Α. Αποστόλου
Αλεξανδρούπολις  30/8/1941

ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΜΑ (ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ...) / Λυγερή Ζωχιού








Ένα σεργιάνι ...
Σε κάστρα και γιαλούς
Σε πόλεις ζωγραφισμένες πλάι στο κύμα

Κι ένας φόβος
Να μην μας πάρουνε το καλοκαίρι απ΄την ψυχή
Να μην μας πάρουνε τον Aύγουστο






Πίνακας: Λυγερή Ζωχιού

Αύγουστος: 8 ποιήσεις

ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΜΑ (Αύγουστος) / Λυγερή Ζωχιού 

Ένα σεργιάνι ...
Σε κάστρα και γιαλούς
Σε πόλεις ζωγραφισμένες πλάι στο κύμα

Κι ένας φόβος
Να μην μας πάρουνε το καλοκαίρι απ΄την ψυχή
Να μην μας πάρουνε τον Aύγουστο


**

Αύγουστος / Α. Τέμβριου

Δέσαμε τη ψυχή μας
σε προκυμαία ανάμεσα
σε πλοία που δεν σάλπαραν 
κι ο Αύγουστος σιγοκαίει τις
σκέψεις σαν δραπετεύουν
κάθε φορά π’ αγναντεύουμε
το βαθύ γαλάζιο.
Μα προφθάνει η ζωή σαν αφρισμένο
κύμα, απρόσμενα και λιτά,
με την δροσιά των θεών,
την αρχαία γνώση και το λίγο φως
π’ απόμεινε μέσα στους πόρους μας,
να μας ταξιδέψει.
.
Α. Τέμβριου , Ήλιος και Άνεμος
**


Αύγουστος / Νίκος Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό


μπορείτε να το ακούσετε: https://www.youtube.com/watch?v=Ctt9UKG1DzE


**

Μεσημέρι Αυγούστου / Γιάννης Ρίτσος 


Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.
Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο
κάτω απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,
είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Από κει
κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ’ ένα άρωμα
από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.
Άξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα
στ’ άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –
μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.

(Από την Ποιητική Συλλογή: Ποιήματα, τ. 4ος, Εκδόσεις: Κέδρος)

**
 Η Γέννηση της Ημέρας: Απόσπασμα από τους Προσανατολισμούς του Οδυσσέα Ελύτη,1939

Η καμπάνα του χωρίου που ανοίγεται στον άνεμο
Η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού
Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν
Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα
Ν' ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού
Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ' αναστήσουν το αίσθημα
Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει
Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως
Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου

Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια
Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά
Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου
Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς
Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα
Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς
Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.


**

Αύγουστος / Οδυσσέας Ελύτης

Ο Αύγουστος ελούζονταν λούζοντας την αστροφεγγιά κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά. Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε. Ο Αύγουστος ελούζονταν λούζοντας την αστροφεγγιά κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά. Απ’ την Παρθένο στο Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν’ ανάψουμε.

Μπορείτε να το ακούσετε: https://www.youtube.com/watch?v=uH_5ovS02iU

**

Ένα βράδυ τ’ Αυγούστου / Μαρία Θεοχάρη

Θα στρώσω έναν Αύγουστο
να ‘χεις να περπατάς.
Θα τον απλώσω γύρω μου
να ‘χω να σε κοιτώ.
Τώρα που χάθηκες στην πρώτη τη βροχή
τώρα σε θέλω πίσω.
Ξέρεις τα βράδια οι λέξεις
πετούν και χορεύουν
και γίνονται νότες γλυκές και πλέκουν τραγούδια
και αφήνουν υποσχέσεις εύθραυστες
με υψωμένο το ανάστημα
απ’ αυτές που ξέρουν καλά
ν’ ακουμπούν την ψυχή μου.
Σου λέω τότε θα έρχομαι
και θα σε συναντώ.
θα στάζει από λαχτάρα η αγκαλιά μου
και θα γεμίζει την καρδιά σου
με αγάπη.
Εκατόν τριάντα δύο βήματα
δύο λεπτά και μία ανάσα.
Η απόσταση μας.
Δύο στροφές και δυο περαστικοί.
Μία αδιάκριτη ματιά
και μία χούφτα εγωισμού.
Όσα μας χωρίζουν.

**
13 Αυγούστου/ Φίλιππος Πλιάτσικας

Στον δρόμο έκαιγε η άσφαλτος, ο Αύγουστος μου φέρνει ζάλη. Μα αυτός ακούμπησε στον ώμο μου να γείρω πάνω το κεφάλι. Να δω τ’ αστέρια όταν πέφτουνε στον ουρανό τα καλοκαίρια. Να δω τα σύννεφα να φεύγουνε να αγγίξω με τα δυο μου χέρια. Έι Έι Όταν διψούσα πάντα μου έφερνε Πορτοκαλάδα σε μπουκάλι. Κι όταν οι αγρύπνιες μου θεριεύανε Κάπου εκεί δίπλα ήταν πάλι. Κι όταν οι μέρες μου θολώνανε Δεν είχα λέξεις να ρωτήσω χιλιάδες μέσα μου μαλώνανε. Πατέρα τι να αποφασίσω; Έι Έι

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

ΚΟΛΑΚΕΣ / Γιάννης Τάτσης


Κόλακες ιχνών που αμαυρώνουν τη ζωή μας,
οι διακηρύσσοντες ότι το μέλλον
είναι αναγνώσιμο στην κόψη των σπαθιών
και στους κεραυνούς των όπλων.
Δημαγωγοί, με εύγλωττες ρητορείες
χαλιναγωγώντας την κρίση της λογικής
σπέρνουν αβεβαιότητα και αμφιβολίες
στην παγκόσμια κοινότητα
για να θερίσει θολούς ορίζοντες,
με άψυχα, διαμελισμένα κορμιά στα ερείπια
και τη φτερούγα του τρόμου γοργόφτερη
να ταξιδεύει στους ταραγμένους δρόμους.
Σκηνές τραγωδίας στο θέατρο του παραλόγου.
Οι ίδιοι τρίβοντας τα χέρια στις συνεστιάσεις
του αόρατου κάστρου των ανομιών,
καραδοκούν σαν όρνεα στην τροφή,
σαν λύκοι που χαίρονται στην αναμπουμπούλα,
και γεμίζοντας το ταγάρι τους, αδιαφορούν
για τις αστείρευτες πηγές ποταμών αίματος,
που αχνίζοντας ποτίζουν εδάφη αντεκδίκησης
και ανδρώνουν τον ψυχοφθόρο φόβο,
που σαν γλάρος πλανιέται στη γη
μαραίνοντας τα λουλούδια της ζωής.
Αδιάψευστοι μάρτυρες οι έρημοι του Ιράκ
που γέμισαν ανάσκελα κορμιά
με ένα Γιατί; κρεμάμενο απ’ τα χείλη τους
και ανθισμένα λουλούδια μίσους στους δίδυμους πύργους
απ’ τους διακηρύσσοντες ότι το μέλλον
είναι αναγνώσιμο στην κόψη των σπαθιών
και στους κεραυνούς των όπλων.

Από την ποιητική συλλογή "Ποιήματα 2002"
Για περισσότερη ποίηση:

[Θλίβομαι βλέποντας ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Θλίβομαι βλέποντας
τις μέρες
τα χρόνια
να γλιστρούν σαν άμμος από τα χέρια μου
Οι επιθυμίες μου στροβιλίζονται στα ουράνια 
Αγναντεύω τις φλογισμένες δύσεις
στο ατάραχο πέλαγος της σιγής
Μοναξιά
και ένας ύμνος στην ανάμνηση
τραγούδι σιωπητήριο
από τις κραυγές των αναδρομών
Αναρωτιέμαι
αν μπορείς να αναστήσεις τα χαμένα
Να αρνηθείς το μαύρο του ουρανού σου
ανάβοντας μια χαραμάδα φως
Να ξαναθυμηθείς εκείνα τα θέλω της
Τη γεύση του φεγγαριού στα θλιμμένα χείλη
Τα νάζια τα περίεργα
Τη ματιά τη γεμάτη χαμόγελα
να γνεύει έλα κοντά μου
Τι κρίμα
Οι μέρες
Τα χρόνια
Να γλιστρούν σαν άμμος από τα χέρια μου

Της αγάπης το κίνημα / Άλμπης Άρης


Τακτικές συναντήσεις και χίλια ζητήματα,
συζητήσεις για τέχνη, βιβλία, αισθήματα,
καθαρές διαπιστώσεις για ήθη και δέοντα·
φανερά τα ωραία κοινά ενδιαφέροντα.
Τακτικές συναντήσεις, γλυκιά η προσέλκυση,
σαν μπουμπούκι αργό μυστική η προσέγγιση.
Γνωριμίες πολλές τόσα χρόνια στη ζήση τους,
μα καμιά ταιριαστή στην ανήσυχη φύση τους.
Τακτικές συναντήσεις, του χρόνου παιχνίδισμα,
ευγενών αισθημάτων πηγαίο ξεχείλισμα.
Ξαφνικά μία λέξη εκείνη, γλυκύτατη,
μία λέξη αμέσως κι εκείνος, ευθύτατη.
Άλλη λέξη καμιά, δευτερόλεπτα άφωνα,
σιγουριά στην ψυχή τους, αισθήματα διάφανα,
στα υγρά τους τα μάτια ξεκάθαρο μήνυμα.
Κι ένα πρώτο φιλί· της αγάπης το κίνημα!

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

Ο Περίπλους των Ωρών: Ποιητική Συλλογή του Χρίστου Σημαιοφορίδη που εκδόθηκε το 2019 (απόσπασμα)

Πάνω στην άμμο
κανένα κύμα δεν έρχεται άδειο
κι ο άνεμος ποτέ δεν έκρουσε τη θύρα σου
χωρίς φωνή.
Της ζήτησής σου κανένα βήμα μου μάταιο
δεν είναι.

Είδωλο ιδωμένο από μακριά, πώς να σε ορίσω;
Το αρκτικό ψηφίο σου
πάνω στο μέτωπο της νύχτας,
γαληνό,
τους κόλπους
του αλίμενου ουρανού μου
μεταπλάθει.

Χρίστος Σημαιοφορίδης (μικρό βιογραφικό)

Ο Χρίστος Σημαιοφορίδης γεννήθηκε το 1972 στην πόλη της Καστοριάς. Σπούδασε Θεολογία στη Θεσσαλονίκη, ενώ σήμερα ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του. 

 ποιητικές συλλογές


  •  «Εν Αιθρία» 
  • Ο περίπλους των ωρών

Μιλήματα με τον εαυτό μου / Απόστολος Α. Αποστόλου

25/4/1947
Περιμένοντας μία στρατιωτική φάλαγγα
                           στο σιδηροδρομικό σταθμό Σουφλίου
Μιλήματα χαρούμενα στη φύση,
όταν η άνοιξη γιορτάζει τ’ ανθεστήρια.
Λύπης μιλήματα για όσους έχουν σβήσει,
σε σκοτεινού χειμώνα κοιμητήρια.

Μιλήματα και προσευχές κρυφές
μέσα σ’ αραχνιασμένο ερημοκλήσι.
Μιλήματα απ’ τις κοπέλες στις αυλές,
κρυφομιλήματα για εκείνα που έχουν ζήσει.

Μιλήματα απ’ τα θλιμμένα τα  βιολιά,
αγάπης που αργοσβήνει ξεψυχίσματα.
Μιλήματα από μικρά παιδιά,
νέας ζωής φωνές και τραγουδίσματα.

Μιλήματα από θλιμμένα δειλινά,
μέσα στα σύννεφα, στερνά φωτός παιχνίδια.
Μιλήματα από βάρκες με πανιά
άγκυρα σήκωσαν για αγύριστα ταξίδια.

Θέρους μιλήματα αποχαυνωτικά,
όταν η αγκαλιά του κάμπου η μεθύστρα
κρύβει της φύσης όργια ερωτικά
και μελωδά του τζίτζικα η ορχήστρα.      

Κρυφά μιλήματα γλυκά και τρυφερά,
απ’ τ’ αηδονιού τη μουσική τη ρίμα.
Μιλήματα από την άστατη την αμμουδιά,
λάγνα φιλήματα στο ερωτευμένο κύμα.

Απόστολος Α. Αποστόλου

Απόστολος Α. Αποστόλου (μικρό βιογραφικό)

Ο Απόστολος  Α. Αποστόλου, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1910.  Σπούδασε οδοντιατρική στο Παρίσι και εργάστηκε ως οδοντίατρος στην Αθήνα στην οδό Ερμού.  Διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Αθήνας την δεκαετία 60. Ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, θερμός πατριώτης, πολέμησε ως ανθυπολοχαγός και ήταν επίσης βαθιά θρησκευόμενος. Ασχολήθηκε με την ποίηση. Δεν εξέδωσε καμία ποιητική Συλλογή. 

Απεβίωσε το 1991. 


Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Μόνος / Απόστολος Α. Αποστόλου



8/7/1941


Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
κοντά σου πάντα, δεν θα φύγει ποτέ.

Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
γύρω από σένα, δεν θα λείψει ποτέ.
       
Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
μόνο  με σένα, δεν θα πλήξει ποτέ.

Μόνος κι η σκέψη μου μαζί σου,
όλη δική σου, όλη για σε.

Αποτελέσματα Ποιητικού Διαγωνισμού της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου

ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΗΠΕΙΡΟΥ (ΕΛΣΗ)
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 13ης  “ΛΥΡΙΚΗΣ ΠΑΜΒΩΤΙΔΑΣ”

Από την (ΕΛΣΗ) ανακοινώνονται τα αποτελέσματα
του Πανελλήνιου διαγωνισμού Ποίησης ενηλίκων 2019
με θέμα: «Περιβάλλον: γη, νερό, αέρας»

Σύμφωνα με το Πρακτικό Αξιολόγησης της Κριτικής Επιτροπής, απονέμονται:
1ο  Βραβείο: Παπαγεωργίου Ντόρα, «Αφόρετο όνειρο», (Αθήνα),
Ψευδώνυμο: Μελισσάνθη
2ο  Βραβείο: Μαυροματάκης Κων/νος, «Μια περιπλάνηση μοναχός…», (Θεσ/νίκη), Ψευδώνυμο: Χαμαιλέοντας
3ο  Βραβείο: Γκόγκας Δημήτριος, «Πολιτεία», (Λάρνακα  Κύπρου),
Ψευδώνυμο: Βενέτης Βενετίου

A’   Έπαινος: Πλατανάκης Γεώργιος , «Ανολοκλήρωτες ημέρες», (Ηράκλειο Κρήτης), Ψευδώνυμο: Πλατής
B’   Έπαινος: Γερογιάννης Γιάννης, «Ο τόπος», (Αθήνα), Ψευδώνυμο: Αλέξανδρος
Γ’  Έπαινος: Νούλα Χρυσοβαλάντω , «Ατέρμων βρόχος», (Περιστέρι Αττικής), Ψευδώνυμο: Μελίτα

Κριτική Επιτροπή
Τσαμάτος Παναγιώτης: Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, συγγραφέας, μέλος της ΕΛΣΗ
Λιάτσου Λαμπρινή: τ. Σχολική σύμβουλος με master στη “Δημιουργική γραφή”, εκπ/κός, ποιήτρια-συγγραφέας, μέλος της ΕΛΣΗ
 Γήτας Μίλτος: Δημοσιογράφος, ποιητής, μέλος της ΕΛΣΗ

Η τελετή Απονομής θα πραγματοποιηθεί στο Ιωάννινα,
στις 31 Αυγούστου 2019 ώρα: 19:30,
στο Νησάκι της λίμνης Παμβώτιδας,
σε μια βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.