ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑ / Γκιργκένη Έλενα

 

Χρυσάνθεμα και μέλι
Δίπλα στο παράθυρο
Ο πρωινός ήλιος έχει μια ξεχωριστή ζεστασιά
Καφές και κανέλα
Στο μπαλκόνι
Όλα ανθίζουν
Ανάκατα μαλλιά και
Μάτια που χαμογελούν
Ζεστό μάρμαρο κάτω απ’ τα πόδια

Έρχεται καλοκαίρι.

ΟΦΗΛΙΑ / Γκιργκένη Έλενα

 

Νούφαρα πρισματικά
Πλεούμενα στο νερό μιας ζωής συντριμμένης
Το απαλό χάδι του ήλιου στο μάγουλό σου
Όταν άπλωνε το χέρι να σε αγγίξει
Νύφη του ποταμού
Οφθαλμαπάτη
Μανδύας γύρω σου το δάσος
Κι όσα οι άλλοι αγνοούν
Ο άνεμος σε συνοδεύει
Οδηγός και προστάτης
Μέχρι να περάσεις την πύλη του κάστρου
Και να επιστρέφεις ακόμη μία φορά
Στην εποχή του θανάτου σου.

[ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑ] / Παραδεισανού Ειρήνη

 

Δεν είχα ακόμη ξυπνήσει, όταν με βρήκε ο πρώτος στίχος.
Μα δεν σηκώθηκα να τον γράψω. Προτίμησα το χουζούρι. Με
βρήκε και δεύτερος και τρίτος. Ήρθε ολόκληρο ποίημα και
κόχλαζε στη γλώσσα μου κι εγώ τεμπέλα εκ γενετής. Το σώμα
δοσμένο στην ακινησία του πόνου.

Στη θέση του ξύπνιου
μέρες μετά
θα θυμηθώ την αίσθηση του χορού που σάλευε στη γλώσσα μου
υπό την ηδονή της νάρκης
τις λέξεις που αέρινες φτύναν το καθηλωμένο κορμί
το πύρινο μάτι της φλόγας.

Ίσως δεν άξιζε να γραφτεί.
Θα παρηγορήσω την τύφλα μου.

Αδέσποτο
το άγραφο ποίημα
ίσως να έχει μια ελπίδα να υπάρξει.

(Θυμάμαι και τον Σωκράτη που μισούσε τη γραφή και
αναθαρρεύω)

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟΥΣ ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΕΣ / Παραδεισανού Ειρήνη

 

Τα ποιήματα γράφονται στη ρωγμή του μετώπου
ανθρώπων που γεννήθηκαν λειψοί, μα δεν το ξέραν
γιατί τους βρήκε η συμφορά στη μήτρα
και βάζαν τα χέρια ασπίδα
στον κύκλο που τους βάραινε το στέρνο.

Τα ποιήματα βρίσκουν μοναχά τους φαροφύλακες.
Στέκουν στα ραγισμένα δωμάτια
με τα δάχτυλα σκάφτουν τους τοίχους
τα πόδια καρφώνουν στη σχισμή του δαπέδου
και γίνονται ρίζες.

Κοινό το όνομα ΕΙΡΗΝΗ (6 ΠΟΙΉΜΑΤΑ)

 

ΤΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ/ ΕΙΡΗΝΗ ΑΣΗΜΕΝΟΥ
 
Κόκκινο
αβγό βαμμένο
μάλλον νικημένο
κατηφορίζει μαζί
με του δρόμου
τ’ απόνερα.
 
Μπλέκεται αιχμάλωτο
σε σχάρα αποχέτευσης
βιάζεται να εισχωρήσει
στα έγκατα
να χωνευτεί μαζί με τ’ άλλα
τα τελειωμένα
μέχρι του χρόνου.
 
**
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΠΙΠΛΟΚΗ / ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ
 
Κι ο άλλος που έρχεται
Με μια μικρή ελεγεία στους κροτάφους
Τίποτα δεν γνωρίζει από δακτυλικό εξάμετρο
Αυτά όμως όλα είναι λεπτομέρειες
Πριν φας εσύ τα νύχια
Σε προλαβαίνει ο τόρνος
Δέκα συν δέκα δάχτυλα με μαθηματική ακρίβεια
τα λιώνει ένα-ένα με το χαρτί πάνω στην πέτρα
Κι ουρλιάζει το φεγγάρι ως το σούρουπο
Σαν τη ληγμένη βοδινή κονσέρβα
Που την αδειάζουμε
Κι έπειτα τη χωνεύουμε βελάζοντας στιχάκια.
 
Μεθαύριο το φεγγάρι θα ’ναι τσέρκι άτσαλα κομμένο
ο πόλεμος τελειώσει θ’ αρχίσει ο θερισμός
Τα μεροκάματά μας σε σιτάρι
Μπορεί και σε μάτια. Τελοσπάντων,
αυτή η αριθμητική μ’ έχει μπερδέψει
 
Ξεφλούδισέ με ολόκληρη
 
***
ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΤΡΑΓΑΝΑ  / ΕΙΡΗΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
 
Αποβραδίς, με λόγια τρυφερά να πιάσεις το
προζύμι – το χάραμα, ψωμί αφράτο να
φουσκώσει. Να το πλανέψεις το κορμί, να σε
ταΐσει. Κι όπως θα ρέει το κρασί σε στόμα
λαίμαργο, της μάνας το βυζί να καταργεί.
 
Για δες, για δες, η θάλασσα στη μέση πώς
το σχίζει.
 
Την ώρα που νυχτώνει, με χέρια βουτηγμένα
μεσ’ στο μέλι, δώσε πλευρό αριστερό
να σε κλαδέψω –
πλαγιές να σπείρω με μαστίχι.
 
****
ΡΙΖΙΚΟ / ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΜΠΟΛΗ
 
Τσιγγάνα πένα, ατίθαση μνήμη
Μεγάλα όνειρα σμιλεύεις τα μεσάνυχτα
Άγρια πέλαγα δαμάζεις με την επιμονή σου
Στην περιπλάνηση
 
Ήμουν κι εγώ σε μια φωλιά που κάηκε
Σε μαύρες εποχές με φτωχές ανάσες
Και είδα τον ήλιο σκοτεινό να προαναγγέλλει
Νέα καιρικά φαινόμενα
 
Τσιγγάνικο αίμα κουβαλάς, μου είπε
Δύσκολη η αιμοληψία από λέξεις χίμαιρες
Οι ρίζες σου βαθιές αλλά για λίγο, και η μοίρα σου
άστεγη πατρίδα, ασύνορη πολυτεκνία
 
*****
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟΥΣ ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΕΣ / ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ
 
Τα ποιήματα γράφονται στη ρωγμή του μετώπου
ανθρώπων που γεννήθηκαν λειψοί, μα δεν το ξέραν
γιατί τους βρήκε η συμφορά στη μήτρα
και βάζαν τα χέρια ασπίδα
στον κύκλο που τους βάραινε το στέρνο.
 
Τα ποιήματα βρίσκουν μοναχά τους φαροφύλακες.
Στέκουν στα ραγισμένα δωμάτια
με τα δάχτυλα σκάφτουν τους τοίχους
τα πόδια καρφώνουν στη σχισμή του δαπέδου
και γίνονται ρίζες.
 
******
Το χρέος του ποιητή /ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΔΡΕΟΥ
 
Δυο ξίφη πάντα κουβαλώ
το ένα νέκταρ στάζει
μα τ' άλλο είναι κοφτερό
αίμα και δάκρυ σταζει.
 
Το αίμα ειναι της καρδιάς
το δάκρυ της ψυχης μου
που όταν αβάσταχτα πονά
νέχταρ ζητά η πληγή μου.
 
Και κάνω επιστράτευση
της γης όλα τα κάλλη
ζητώ  απ΄όλους άφεση
μα μέσα μου μια πάλη.
 
Με ψάχνουνε κάτι παιδιά,
 Πού χάθηκες φωνάζουν;
Παιδιά 'κατώτερου" Θεού
τον ποιητή τους κράζουν.
 
Αρπάζω τ' άλλο και κτυπώ
τέρατα και διαβόλους
διπλή η κόψη του, πονώ
μ' αλλάζω αμέσως ρόλους .
 
Μπαίνω στην θέση του παιδιού ,
 άλλο δεν περιμένω
νιώθω τον πόνο τ αλλουνού
για με δεν είναι ξένος...
 
Ξέρω τι πα 'να πει σκλαβιά
στην  ίδια σου την  χώρα
ακούω το κλάμα απ' τα παιδιά
κάθε στιγμή και ώρα.
 
Ακούω νεκρούς να βρίζουνε
που τους ξεχάσαν όλοι
τα σωθικά μου σκίζονται
που κυβερνούν διαβόλοι.
 
Τι σόι είμαι ποιητής
το δίκιο αν δεν φωνάξω
και για τα τέρατα της γης
ξίφος αν δεν αρπάξω;
 
Χρέος έχει ο ποιητής ,
η πένα η δύναμη του
κληρονομιά πάνω στη γη
ν ' αφήνει την κραυγή του.

ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ / Μπόμπολη Ειρήνη

 

Όταν έφτασε στη θάλασσα το χιόνι
Ξύπνησε η πρώτη αμυγδαλιά
Και στολίστηκε
Το πάλλευκο δέος της.
Έτσι γεννιούνται οι έρωτες!
Σε τέτοιες απρόσμενες συναντήσεις.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ / Μπόμπολη Ειρήνη

 

Τα ποιήματα που έρχονται
Έχουν το άρωμα της ξενιτιάς
Είναι προσφυγόπουλα
Πλάνητες, χωρίς να βρίσκουν
Της μιας στιγμής απάγκιο.

Τα βλέπω εκεί κάτω στους καλαμιώνες
Να ξεκουράζονται για λίγο
Κι ένα- ένα, αίφνης
Να ντύνεται τις λέξεις του
Να φορά το γιορτινό του φόρεμα
-από ζουμπούλια και ηλίανθους-
Να καβαλικεύει το περήφανο άτι του
Και να ροβολάει στις βραγιές της Τέχνης, απροστάτευτο
από συντρόφους.

Τα ποιήματα που έρχονται είναι παιδιά αμάραντα
Περιμένουν στωικά ένα κάλεσμα ένα νεύμα, να έτσι. .. σαν
χαιρετισμό!
Με την πένα οπλισμένη αγάπη, από εσένα, Ποιητά!
Εσύ κι Εκείνο, Ποιητής και Ποίημα
Κάτι σαν μονομαχία σε μαρμαρένια αλώνια
-Παιχνίδι αιώνιας μέθης στο ωραίο-

Σαν θρίαμβος μιας μεγάλης νίκης
Ή σαν αιματηρή σφαγή, χωρίς προηγούμενο.

Γιατί τα ποιήματα που έρχονται…
Οπλοφορούν.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ / Μπόμπολη Ειρήνη

 

Τι κάνει άραγε ο ποιητής στη θάλασσα νυχθημερόν;
Ποιήματα ψαρεύει
-πελαγίσιοι δρομείς ευφορίας-
με το αγκίστρι της πένας του.
Τα ανασύρει ένα -ένα, επιλεκτικά
απ’ τον πλακούντα της μυστικής τους μήτρας.

ΛΑΘΟΣ ΗΛΙΚΙΑ / Καραγιαννίδου Ειρήνη

 

Βγάλε τον Αύγουστο από το αυτί μου
Ο άκμονας κλωθογυρνάει προπέλα
Στις έξι κάθε μέρα με πιάνει σκοτοδίνη
Βάλε τρεις μέρες του Φλεβάρη
Δεν ξέρω από κοχύλια
Ανάμεσα στις κόρνες των ειδήσεων
σε ποιας ταινίας τίτλους βρίσκομαι,
δεν ξέρω
Θα πήγαινα για ψάρεμα
Μα μόλις δίχτυα ρίξω
Το κόκκινο ανάβει

Είμαι σε ηλικία ασυρματίστριας.

ΤΑ ΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΣΟΚ / Καραγιαννίδου Ειρήνη

 

Είναι κάποιες πανσέληνοι ίδιες παιδικές χαρές
Σε φέρνουν βόλτα γύρω-γύρω όλοι
Μα ώσπου να γίνεις ο Φιλέας Φογκ
και πεις τις μέρες μοίρες
Έχουνε κιόλας γίνει μία τραμπάλα νύχι
Φιλεύσπλαχνες στο βάθος του χρησμού τους
Να έχεις πάντα κάτι να μασάς.