Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2021

και ούτε καν γνωρίζει τ΄ όνομά της / Τόλης Νικηφόρου


υπάρχουν, είπε, μυριάδες ενοχές
η αθωότητα όμως είναι μία
μία και μόνη στη δική της χώρα
και ούτε καν γνωρίζει τ‘ όνομά της
έκθαμβη μέσα στα θηρία περιφέρεται
όλα τα βλέπει
όλα τα ανέχεται
σ’ όλα σκορπίζει το δικό της φως
φως ολοφάνερο και μυστικό
που σβήνει και δεν χάνεται
με χίλια χρώματα λευκό
απορημένο φως
μικρό μου χειμωνιάτικο πουλί
ανυπεράσπιστο τραγούδι τ’ ουρανού
(από τη συλλογή Μυστικά και θαύματα, 2007, Επιλεγμένα ποιήματα Ίχνη του δέους, 2018)

Β μέρος της Ποιητικής Συλλογής «16 αριθμοί και 24 γράμματα» : του Δημητρίου Γκόγκα που εκδόθηκε το έτος 2019 (ISBN 978-9925-7392-6-40) /(e-book))β΄μέρος: 24 γράμματα..

  




24 γράμματα
 
Ισούνται με την προσευχή της ζωής
 
 
 
α .
 
Το δέρμα των βουνών
                      είναι το πράσινο.
Το δικό μου ενός μύδρου που δεν λιώνει
ή το φίδι.
 




 
β.
 
Βραδιάζει
ξημερώνει
το τριαντάφυλλο ανθίζει
όπως  και η ψυχή μου.
 
 Στο σκέλεθρο η πνοή
ασθμαίνει.
 
 
γ.
 
Το κλάμα του ανθρώπου
χωρίς γιατί,
είναι παράδεισος.
Αν απαντήσεις,
συναντάς φωτιά !
 
Πως γίνεται να μην ρωτήσεις!

 
δ.
 
Όταν μιλάς μονάχος
είσαι σπασμένος καθρέφτης.
Βλέπεις
την αλήθεια
απ΄ τα ραγίσματα.
 
Δεν τον κρατάς.
Αγοράζεις καινούργιο
και πετάς την αλήθεια.
 
 
ε.
 
Μια θάλασσα που λείπει
όπως η παρουσία σου,
είναι μια θάλασσα
η αυλή που γεννήθηκα.
 
Οι ευχές μου, νησιά ακατοίκητα.
 
ζ.
 
Κι όταν ανέστησες τη μήτρα
 -ήρθανε πρώτες οι μοίρες-
Αναρωτήθηκα,
που είναι ο Θεός;
 
Είδα δεξιά,
έστρεψα ψηλά
κι  αντίκρισα εμένα. 
 
Όλοι φωνάξανε με μιας: Ντροπή
Δεν γνωρίζουν ότι ο καθένας μας είναι Θεός.
 
η.
 
Φορτώθηκαν τα γέλια
με τόσα περιττά,
που βούλιαξαν
στη θλίψη.
 
Χαμογέλασες λιγότερο
και σηκώθηκες.
 
 
θ.
 
Πόσο πονούν
 οι άνθρωποι,
 που πήρε ο πόνος
 τ΄ όνομά τους;
 
 
ι.
 
Πόσο πονούν,
που ο Ιούδας
κρεμάστηκε
κι άλλοι φορέσανε
το  φωτοστέφανο;
 
Είναι πρακτικό το πρόβλημα.
Αν κρεμαστείς,
τα πόδια δεν φτάνουνε στο έδαφος.
Και πώς θα περπατήσεις;

κ.
 
Το αίμα φουσκώνει
 και η φλέβα σπάει.
Η λύπη γίνεται χαρά
και η χαρά αγκάθι.
 
Κι αναρωτιόμαστε:
τι είναι παράπλευρες απώλειες;
Να κλαις εσύ
και να γελώ εγώ;
 
λ.
 
Ζωή είναι ότι ζύμωσες
και πρόσφερες στους άλλους.
Θάνατος είναι: ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες,
στο τραπέζι της Κυριακής.
 
μ.
 
Γι αυτό πρέπει να βγεις!
Ζωντάνεψε το δέρμα
που μάζωξε
τη ζωή μέσα
σε μια σιδερόφρακτη
               μάντρα από σύννεφα.
ν.
 
Και αν μου πεις πως
δεν λογαριάζεις 
που θα πας,
πρέπει να πας
εκεί που λογαριάζεις.
 
Λίγο πριν
ράγισε το σώμα σου.
 
 
 
 
ξ.
 
Πάλι  δεν βγάζεις νόημα.
Είμαι εδώ
να πάρω χρώμα
από τον ήλιο και να
στήσω βουνά και  θάλασσες.
 
ο.
 
Και δεν είναι παράξενο;
Ρίχνεις τα δίχτυα,
πλησιάζουν τα  ψάρια.
Μα πιάνεις όνειρα
με τρύπια πανέρια;
Με τα  νερά να ξεγλιστρούν,
να βρέχουνε τα πόδια σου.
 
π.
 
Κλείνω τα μάτια
μήπως και σφαλιστεί η καρδιά.
Μα δεν μπορεί
στο σκοτάδι να ζει η καρδιά σου.
 
Με την καρδιά σου λυχνάρι,
φώτισε το σώμα σου.
 
ρ.
 
Κι έτσι γλυκιά μου,
γύρε το κεφάλι
στο στήθος.
Άκου
την καρδιά που ακουμπά
στα βράχια των πνευμόνων.
Μην φοβηθείς να πέσεις στις λάμες τους. 
 
 
 
 
σ.
 
Μόνο ως καημός,
μόνο ως δάκρυ
κύλησε ανάμεσα
στις ρίζες
του ασημένιου στήθους μου.
Μικρά κλαδιά
που κρατούν το είναι σου.
 
τ.
 
Στην αυλή της μάνας
υπάρχει μια μυλόπετρα.
Μέσα στο χώμα.
Μισή μέρα και μισή νύχτα.
 
υ.
 
Τη μέρα
 οι λέξεις
γίνονται ακτίνες,
το βράδυ άστρα.
Τη μέρα
τα λόγια μας πονάνε,
το βράδυ ακονίζονται.
 
φ.
 
Το πρωί που ξυπνάς
ένα ποτήρι γάλα,
ψωμί και βούτυρο,
Η αγάπη μου
επάνω στο τραπέζι.
 
 
 
 
 
 
 
 
χ.
 
Κάθε μέρα
θέλω να βραδιάζει.
Κάθε βράδυ,
να ξημερώνει.
Πότε σαν ακτίνα,
πότε σαν άστρο.
Μες στη καρδιά μου
σκοτάδι και φως.
 
 
ψ.
 
Φθινόπωρο
Άνοιξη
Χειμώνας
Καλοκαίρι
Τετράφυλλη η καρδιά μου.
Ποιό φύλλο να βαστάξω;
 
 
ω.
 
Το μόνο που με σώνει:
 γεννιέμαι
ξανά και ξανά
μες στην αγκαλιά σου.
 
Ποτέ μην χαλάσεις τη φωλιά μου!

ΑΝ / Ρούλα Τριανταφύλλου


Αν είσαι αγάπη σαν πορφυρό δειλινό
Αν είσαι σαν εωθινή μελωδία
Αν είσαι σαν θαλασσινό νερό
Μιας θάλασσας αρχέγονης
-στις χούφτες-
Αν είσαι αγάπη ένας παλμός
Αν είσαι σ΄ ένα ένα δάκρυ
Αν είσαι...
Στο πουθενά στο πάντα
Σ’ ένα αντίο προσωρινό
Αν είσαι η αγάπη
Μην αργείς!
Είναι η καρδιά μου σαν άνεμος
Σαν δέντρου αναστεναγμός
Μες στην σύντομη ζωή μου
Χαμένη απ’ ουρανό σε ουρανό
Σένα πεπρωμένο που δεν είναι δικό μου
Αν είσαι η αγάπη…
Αν είσαι μια ανάμνηση…
Είναι οι παλιές μου λύπες
Που εξακολουθώ να μην πιστεύω
Να γνώριζα όσα κρύβει η νύχτα
Η νύχτα που σταυρώνει τα όνειρά μου
Ας γνώριζα…
Αν είσαι ανάμνηση!
Αν είσαι η αγάπη!
Μην αργείς!
Ραγίζει η μνήμη…

Η ελεημοσύνη / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

             

 

                          


                               Χάρισε η ζωή χλιδή στο Γιάννη,  

                            τον πακτωλό ποτέ του δε μετράει,  

                            απ’ το πρωί μονάχα ένα τηράει  

                            κάθε φτωχού τον πόνο πως να γιάνει!  

 

                            Στις φτωχογειτονιές βγαίνει σεργιάνι  

                            ντυμένος σαν φτωχός απ’ το σεράι,  

                            σκιά μες στις σκιές που ξεγλιστράει  

                            και τρέχει την ανέχεια να γλυκάνει!  

 

                            Μοιάζει σαν περιστέρι που πετά,  

                            πλάι στην κάθε ανάγκη περπατά  

                            και γαλαντόμος δίνει ολωνών  

 

                            κι ενώ δεν καίει πουθενά λιβάνι  

                            ο ουρανός θυμίαμα λαμβάνει  

                            κι ο Γιάννης βασιλεία ουρανών!  

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2021

ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥΝ / Λυμπέρτης Παναγιώτης


 

Θα θελα να μουν η βροχή που πέφτει μανιασμένη, μέσα σε κάθε στάλα της να βρίσκομαι παντού, θα θελα να μουν μια  πηγή να πιουν οι διψασμένοι θα θελα να μουν θάλασσα βαθιά παντοτινή

Θα θελα να μουν ο ουρανός απέραντος γαλάζιος, θα θελα να μουν σύννεφο άδειο από αστραπές. Θα θελα να μουν άσβεστος ήλιος που ανατέλλει, θα θελα να μουν άστρο που ζει στο λυκαυγές

Θα θελα να μουν μάνα γη που όλα τα υπομένει, θα θελα να μουν δάσος που ανθίζει στη φωτιά. Θα θελα να μουν χιόνι που όλους τους ζεσταίνει, θα θελα να μουν έρημος γεμάτη από παιδιά

Θα θελα να μουν μοναξιά που αντέχει τους ανθρώπους, θα θελα να μουν θάνατος μα δίχως το κεντρί, θα θελα να μουν ο θεός και να μουν ξεπεσμένος θα θελα να μουν άνθρωπος που όλα τα μπορεί

Θα θελα να μουν μια πληγή που μέλι αναβλύζει,  θα θελα να μουν πόνος που ξέρει να γελά θα θελα να μουν στη αρχή κι ας βρίσκομαι στην τέλος,  θα θελα να μουν η ζωή που όλα τα νικά

Θα θελα να μουν κόλαση γεμάτη από αγγέλους, θα θελα να μουν διάβολος που  αντέχει να αγαπά, θα θελα να μουνάγιος που ξέρει να αμαρτάνει, να μουν ο Ιούδας δίχως τη θηλιά.

Mάγισσες


Γιατί μας έμαθαν να φοβόμαστε τις μάγισσες αντί τους ανθρώπους που τις έκαψαν ζωντανές;

Χτυπώ με κρότο τα φτερά / Πελεκούδα Γρηγορία


Περικλεισμένη σε περιπέτεια
παράλογη,
αναπηδώντας σε θόλους
μεσημβρινούς,
ω πως αντηχεί ο χρυσωμένος
στρόβιλος,
στη μέση σε νησί ακίνητο
άλλα ανθίζουν και άλλα πετούν
στου ουρανού το μεγαλείο.
Μάτια πετούν τα βέλη τους
η καρδιά ανασαίνει σε χαμόγελο
η νοσταλγία μεγαλώνει
κι αυτή με σπρώχνει στου νερού
το πλάγιασμα που αντιφεγγίζετε
ο ουρανός ο πολυτραγουδισμένος
κι εγώ σαν το φτερό στον άνεμο
που πάω; Γιατί γλιστράω,'
Κι αυτό που ξαναρχίζει
μήπως είναι ο έρωτας
ή η ευσπλαχνία του για να συρθώ
στα καυτά καλοκαίρια του,
αιώνες από έρωτα να λάμπει η ευτυχία
σαν χειροπέδες να βροντούν στα χέρια μου
οι ευτυχίες,
το παν να μην χαθεί
ενωμένο με το τίποτα.
Γρηγορία Πελεκούδα

~ ΑΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΑΛΛΑΖΕ ~ / Καραγιάννης Ελευθ. Γιώργος


Κι εκεί στα βράχια που στάθηκα
είδαν τα μάτια μου τ’ απέραντο
και φούντωσε η λαχτάρα μου
ν’ ανοίξω τα χέρια μου
σαν πουλί να πετάξω.
Κι ας μου ’λειπαν τα φτερά…
Φτάνει που το βλέμμα μου ισορροπούσε
κι αντάμωνε σ’ ένα σημείο που ο ουρανός
μ’ ένα φιλί τη θάλασσα άγγιζε.
Ήθελα την ώρα αυτή να ’μουνα κοντά
ν’ απολάμβανα το λικνιστό της τραγούδισμα
που θα ξεσήκωνε το κύμα της τ’ αλμυρό
η γαλάζια του γενειάδα ν’ ασπρίσει
απ’ τ’ αλάτι
κι όλο το κορμί του ν’ ανατριχιάσει
να ξαφνιαστεί
ανεβάζοντας χίλιους παλμούς στο λεπτό
με τη θερμοκρασία του ανεβασμένη
να μην αντέχει άλλο την κάψα
τα σύννεφα να φωνάξει
να του φέρουν δροσιά και βροχή.
Κι είναι γεγονός!
Το καλοκαίρι της θάλασσας
βάρυνε τις μνήμες τ’ ουρανού
και μια μικρή αλλαγή
-αν ο καιρός άλλαζε-
όλους θα βόλευε.
Και πρώτα πρώτα εμένα
που μ’ εμπνέει της θάλασσας η ταραχή
ώρες να κάθομαι να την κοιτώ
-και δεν ξέρω…-
πόσα τραγούδια θα της έλεγα γλυκά
τον καημό μου να ημερεύω;

Το θαύμα / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

                       

 

                              Κορίτσι δωδεκάχρονο ασθένησε, 

                              είχε μαλλιά σα δάσος στο κεφάλι 

                              κι έπεσαν μια βραδιά στο προσκεφάλι, 

                              σαν ο σκληρός καρκίνος τα μηδένισε! 

 

                              Κι η φαλακρή παιδούλα σαν ατένισε 

                              νεκρά του κεφαλιού της τόσα κάλλη, 

                              κοιτά την Παναγιά πάλι και πάλι 

                              κι έπιασε μία κούκλα και τη χτένισε! 

 

                              Καιρό μετά, κάποιος γιατρός της μίλησε, 

                              αφού  πρώτα στα μάγουλα τη φίλησε 

                              και είπε στο μικρό ξεπεταρούδι: 

 

                              «Χαίρε χαρά μου! Τώρα πια ιάθηκες! 

                              Το νίκησες το τέρας, του αντιστάθηκες!» 

                              Και χάιδευε της κεφαλής το χνούδι!  

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.