ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ / Παπακωνσταντίνου Δημήτρης

 

Στρογγυλοπρόσωπα λουλούδια κατακίτρινα
ένα προς ένα τρεμοπαίζανε τα μάτια
σηκώναν τα κεφάλια συλλαβίζανε
της μέρας τα ονόματα με γέλια.

Κι εκείνη γκρέμιζε, η τρελή, όλους τους φράχτες της
να μπαινοβγαίνουνε αηδόνια και τραγούδια
κι ούτε που έβαζε στον νου την καταχνιά
με τόσους ήλιους που φυτρώνανε τριγύρω.

Μήτε το φίδι που τρυπώνει στους παράδεισους
κι ακάλεστο τις νύχτες τραγουδάει.

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ / Παπακωνσταντίνου Δημήτρης

 

Στην άλλη όχθη του καημού μονάχος βρέθηκα
δίχως σκαρί με δυο κουπιά πάνω στην άμμο
να ‘χα τουλάχιστον χαρτί και μια φιάλη
αδειανή,
να ‘χα τουλάχιστον δυο-τρεις στάλες μελάνι.

Με αίμα μόνο πορφυρά βάφω τα βότσαλα
και λίγο πριν να φτάσει η νύχτα ανεβαίνει
λαμπρή η καρδιά μου κατακόκκινη στα σύννεφα
σε χίλια-δυο μικρά φωτάκια χωρισμένη,
σαν πυροτέχνημα που γράφει «είμαι εδώ»,

μα το «εκεί» και το «εδώ» κανείς δεν ξέρει.

Φωτιά και Πάγος — Ρόμπερτ Φροστ

 

Fire and Ice

Some say the world will end in fire,

Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

--

Άλλοι λένε πως ο κόσμος θα χαθεί στη φωτιά,
άλλοι λένε στον πάγο.
Από όσα έχω γευτεί από την επιθυμία,
είμαι με εκείνους που προτιμούν τη φωτιά.
Μα αν έπρεπε να χαθεί δύο φορές,
νομίζω πως ξέρω αρκετά για το μίσος
για να πω πως για την καταστροφή
ο πάγος είναι επίσης σπουδαίος
και θα αρκούσε.

---

Νοσταλγία Καλοκαίρι / Περδικάρης Αντώνης

 Νοσταλγία

Καλοκαίρι

δίχως ήσκιο και νερό,

ο χρόνος πέτρα,

σαν η νύχτα έπεφτε

πριν η μέρα φύγει,

ποιητές

τρέμουν στον καιρό,

νύχτα μάς τυλίγει

.

.

.

Συμφορές φέρνει ο ήλιος,

τελειωμένες μέρες

τα παιδιά πλαγιάζουν,

βάρκες, νύμφες

και γοργόνες στολισμένες

Μου δώρισε η αυγή

εσένα μόνο,

όνειρό μου

να ’ρθεις

μες στα πράσινα λιβάδια,

χειμώνιασε,

μια ψυχή στο βλέμμα,

άπλωσα τα χέρια

.

.

.

Περασμένα χρόνια,

με βροχές με χιόνια,

λυγερή σκιά μου,

λαμπερή ματιά μου,

η ζωή μάς πήρε,

μακριά μάς πήγε

Η ζωή γλυκά πληγώνει,

έτσ’ είν’ οι αγάπες

στ’ όνειρο δραπετεύουν,

έτσ’ είν’ οι ψυχές μας,

όλο ταξιδεύουν

Πόθοι και ταξίδια μένουν

πάντα να θυμίζουν,

κάθε στιγμή

και ώρα

.

.

.

Κι αν χαθείς

νύχτες αξημέρωτες, γκρίζες

Κι αν διαβείς

έριξα μια πέτρα στο γιαλό,

φεγγαριού στάχτες,

ερώτων καπνό

συναξάρια

περασμένων εποχών,

να κεντούν δάκρυα,

διάσπαρτα αστέρια

Σε ζητώ,

πάλι στους στίχους μου,

σαν μετρώ

ύστερα ταξίδια,

που περνούν

και καπνίζουν

Κι αν πετά,

τρέχει τ’ αγέρι

στον καιρό,

σαν τρελό κύμα,

το κύμα

στην αρμύρα του

χρόνου,

καρτερώ

μέσα σε κάποια

ξεχασμένη νοσταλγία

© Αντώνης Περδικάρης

Ποιητική Ανθολογία:

Νυχτερινό Τραγούδι

https://www.logotimis.com/post/νοσταλγία-3