Μέσα στις άλλες τέχνες
ξεχωρίζει η ποίηση
είναι τέχνη υψηλή
καθώς τις πίκρες εκφράζει
του λαού και τα όνειρα,
ο πόνος του ποιητή
και τα συναισθήματα
απ’ αυτόν ξεκινούν
και κτήμα γίνονται κοινό
όλων των ανθρώπων
όσων έχουν ανοιχτή την καρδιά τους
για να τη δεχτούν
της ποίησης τα άνθη
και το βάλσαμο της ψυχής
που αυτή δίνει
γι’ αυτό η ποίηση
είναι ξεχωριστή
μέσα στις άλλες τέχνες.
Μέτρησα πάλι
τα χρόνια που έχουν φύγει
και τα βρήκα δέκα έξη
ο χρόνος
δεν τα γιατρεύει όλα
οι πληγές και το κενό
υπάρχουν πάντα
αν και λίγο μαλακώνουν
η αγάπη της μάνας
η σοφία του πατέρα
λείπουν πάντα
η ζεστασιά στο σπίτι
το γονεϊκό χάδι
μια κουβέντα
που σε ενθαρρύνει
και σε δυναμώνει
όλα αυτά χάθηκαν
δέκα έξη χρόνια πριν.
Κάποιοι κερδίζουν τη ζωή
με κόπο και ιδρώτα
κάποιοι απολαμβάνουν
τα αγαθά
πίσω απ’ τα μεγάλα γραφεία τους
ο καιρός περνάει
τα χρόνια εναλλάσσονται
έρχονται χειμώνες
κι ύστερα καλοκαίρια
οι εργαζόμενοι απλώς επιβιώνουν
OL τρανοί θησαυρίζουν
αυτό θα γίνεται
όσο οι μικροί θα δέχονται
τη μοίρα τους
μέχρι να καταλάβουν
τη δύναμη του αγώνα
τη δύναμή τους
σαρώσουν την αδικία
και φέρουν τον Παράδεισο
επί της γης.
Ανεπαίσθητα,ανάμεσα από ψυχικές ισορροπίες
και πνευματικές ωριμότητες,
τον προσπέρασε ο σύμμαχος χρόνος
κι έμεινε έκπληκτος να παρακολουθεί
διαψεύσεις ομολογιών και βεβαιοτήτων,
αποκαθηλώσεις προσδοκιών και οραμάτων
με ανακόλουθες σκέψεις και βηματισμούς,
για τα ανεκτίμητα προσιτά και εφήμερα.
Με μιαν ανεπιτήδευτη νηφαλιότητα,
ως ανάγνωση και παραδοχή της αδυναμίας
να προλάβει ως συνέχεια το αύριο
και να θητεύσει σε δοκιμασμένα σχήματα
και συνάγωγες προοπτικές,
στάθμισε συνεπέστερη την αποδοχή
της μελαγχολικής αισιοδοξίας
από την επινόηση μια ανακομιδής.
Και ήχησε παρήγορα η πίστωση του χρόνου,
να μην είναι ο γλιτωμός επιστροφή
και η φυγή παραίτηση κι οδύνη,
αφού της ζωής τα όνειρα περισσεύουν
γι’ ακόμη μία θύμηση,ψυχής δημιουργία,
γι’ αποζητήσεις που λογιάστηκαν αυθαιρεσίες,
στ’ αδίδακτο της αρχής, στ’ αστάθμητο του τέλους,
μικρός ο κόσμος κι όμορφος στην ταπεινότητά του.
Μετά από χρόνια αν ξαναπάς
στην Αμοργό
θα είσαι πάλι δεκαεννιά.
Στη Χώρα οι δρόμοι δεν θα σ’ έχουν λησμονήσει.
Εδώ
στον άνεμο που σφύριζε θαυμαστικά
ένα φουστάνι σου, που φόραγες, λευκό
είχες χαρίσει.
Φύσηξε απ’ όλες τις μεριές
κυκλαδικός αέρας
σαλάγησε νομή σπιτιών
πάνω στο φρύδι του γκρεμού
καταντικρύ στα αστέρια
Κι ας αντικρίζουν κίνδυνο.
Μετράς τα σπίτια, όλα σωστά.
Μετράς νησιά
καράβια
μετράς τα αστέρια του ουρανού
και περισσεύουν.
Φέγγουν ψηλά και οι εκκλησιές
στου γαλαξία τις πόρτες.
Ο έρωτας πυρπόλησε τη νιότη τους κατάκαρδα
κατάσαρκα πυρπόλησε τη νιότη τους το φως
στον Άη Νικόλα
στο Σαρακήνικο Καράβι
στο Κατάρτι
στα βράχια πάνω τα κατάπληκτα
έρωτας αλμυρός.
