Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026

ΑΛ / Σταυραετός / Β.Α


 
Μία νέα λέξη  η λέξη << αλ >>
προστέθηκε πρόσφατα στο ένδοξο ελληνικό λεξικό
με την οποία μπορούν να αποδοθούν
τα νέα νοήματα των καιρών
από τον εναπομείναντα λαό της Ατλαντίδιας σοφίας
Ας πάρουμε  τυχαία παράγωγες λέξεις της.
Με τη λέξη αλ ακίες δηλώνουμε σύντομα
την πολιτική κατάσταση
τις νομικές κατοχυρωμένες δημοκρατικά καταχρήσεις
τις υποσχέσεις για αυξ15.76ήσεις σε μισθούς και συντάξεις
τις προσπάθειες για μια παιδεία προόδου
την επιβολή της ψυχοπαθητικής τοξικής τάξης
του καμερισμού  και των ιδιοστόμαχων συμφερόντων
και την προσπάθεια των της τεχνητής ανοημοσύνης
σε εγκεφαλική ενδιαφέρουσα παραγόντων
περικύκλωση της ανθρώπινης φυσικής ελευθερίας.
Επίσης με την ίδια λέξη
δηλώνουμε  τους ιδιωτικούς κοινωνικούς αγώνες
και πλήθος ακόμα καταστάσεων.
Με τη λέξη αλ άκας
δηλώνουμε συνήθως το διπλανό μας το γείτονα
τον προϊστάμενο το γαμπρό μας ενίοτε δε
πολιτικά πρόσωπα και μορφές που θέλουν να ξεχωρίσουν και να επιβάλλονται με το εγώ.
Με τη λεξη αλ ακισμενη δηλώνουμε συνήθως
ανθρωποειδή που βρίσκονται ανάμεσά μας εις τύπον καρναβαλίστικου εμφανισιακώς και νοητικώς ανθρώπου.
Σε πάρα πολύ συχνή χρήση
βρίσκεται και το νέο ρήμα αλ ακίζομαι
που χρησιμοποιείται καθημερινά και στα έξι πρόσωπα
ενικά και πληθυντικά του Ενεστώτα
για να δηλώνει μια ισχυρή σε ενέργεια καθημερινότητα.
Η λέξη αλ είναι πολυχρηστική ερμαφρόδιτη χρησιγενής
νοηματικώς έως ψυχεδελισμού περιπλέξιμη
και μη νοητικώς επακριβώς αναλύσιμη
γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο
πολλοί τη χρησιμοποιούν με μία και μόνο έννοια!
Το αλ σιχτίρ.

 

                                                                               Β.Α.


Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2025

Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ / Σταυραετός / Β.Α

 


 
Φρενοκόμοι είμαστε όλοι των καιρών των παράκαιρων
των εγκύρων των πλάνων των σπουδαίων των άκαιρων
σε φωλιά μέσα κούκου που την πλέξαμε ιδιόχειρα
περιμένοντας του όλου τα εσχατόμοιρα αυτόχειρα.
 
Κι απληστία χορεύει σε θανάτων αγκάλιασμα
για να βρει το μεγάλο του χαμού το αγάλιασμα
μες σε δόξες των λόγων παραλόγων το πλάνεμα
που κρατάει τεχνολόγα των νεκρών το ζωντάνεμα.
 
Και τριγύρω οι σπουδαίοι σ΄ έναν κόσμο ασέληνο
να ουρλιάζουν σα λύκοι σε νεφέλη πανσέληνο
και με κρότους με λάμψεις να μας λες ότι άρχουμε
στη φωτιά και στο θάνατο μόνο μέσα υπάρχουμε.
 
Γηινόεσσα ζούγκλα τι θηρία σπαράζουνε
τη σκληρή την καρδιά σου την ξεσκίζουν τη σπάζουνε
και αγία δεν είσαι να εντρυφάς σε ευαγγέλια
μόνο πόρνη για κλάματα και την άλλη για γέλοια.
 
                                                                               Β.Α.
 

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ / Τσιάβος Χρήστος

 


 
Αποφοίτησα κι εγώ
Καλοκαίρι του ‘23
Τον μήνα έβδομο του έτους.
Πτυχίο πήρα δασκάλου δημοτικού,
Έτοιμος τάξη δική μου να αναλάβω,
Για να διδάξω σε σχολείο εγώ,
Παιδιά να μάθω γράμματα
Που λεν και στο χωριό μου.
Μετάδοση γνώσεων
Και τρόπο απόκτησης τους,
Να προσφέρω εγώ,
Και πρόσωπο αποδεκτό
Να έχω στους μαθητές και τις μαθήτριες μου,
Αλλά και στους γονείς τους.

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2025

Ο ΞΕΝΟΣ / Σαραντάρης Γιώργος

 


Από σιωπή σε σιωπή
ο ουρανός διάγει
τα χρόνια-
όμοια με άνθρωπο
που γνωρίσαμε παιδιά
που λησμονήσαμε
δεν ξανανταμώσαμε
πια.

ΕΥΧΗ / Σαραντάρης Γιώργος

 


Όλα απονήρευτα
να πούνε δίχως λάθος
από το θάνατο αρχινώντας
τη μοίρα μας
που την έγραψε ο Θεός
στο ανεύρετο βιβλίο του

Ν’ αφηγηθούνε
τη μεταθάνατο ζωή μας
όταν τα επίγεια δάκρυα θα στειρεύσουν
και πρόσωπα και πράματα
ουράνια θα πηγαίνουν
προς κάποιο τέλος και κάποιαν ευτυχία.

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΠΟΤΕ / Σαραντάρης Γιώργος

 


Ο ουρανός δεν απουσιάζει ποτέ.
Μαζί του θα ‘σβήνε η ζωή
θα ‘σβηναν τα θαύματα.
Η γης θα νέκρωνε.
Ο ουρανός μόλις φοβάται
την αιωνιότητα·
αλλά το φως του δεν το δείχνει-
η δυσπιστία του χρόνου
η δυσπιστία μας
τρέφει υποψίες
και φανερώνει αμφιβολίες,
μορφή σύννεφου
μορφή βροχής…

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025

Χαικου της ποιήτριας Ασημίνα Ξηρογιάννη

 Κορμοί στο δάσος

Γυμνή είναι η λύπη
Έρχεται βροχή.
Νεκρική σιγή
Βουβό το χώμα! Έλα!
Κρυώνει η ψυχή.
Φύλλα ξερά
Η αγάπη κιτρινίζει
Νωρίς νυχτώνει.
Ασημίνα Ξηρογιάννη

'' σελήνη αθρόα'' / Θεοδοσιάδη Σοφία


Βαθειά μεσάνυχτα γκρεμίζονταν το όνειρο
στης ''Όστριας'' τη σκοτεινή γωνιά..
κι επάνω στην τρισέρημη αμμουδιά
σελήνη αθρόα εζωντάνευε το μύθο σου..
γιάτρισσα η ακρογιαλιά..γλυκύς ο μισεμός σου..
τα κατακάθια της ψυχής μας εβουλιάζαμε
του έρωτά μας τις αμαρτίες τις κρυφές
ξεπλέναμε..λούζαμε στα νερά της..
στο αντάμωμα του αποχαιρετισμού
βαθύ Φθινόπωρο εμήναε
το πρώιμο πρωτοβρόχι.
στα αναπάντεχα..παράφορα η τόλμη σου..
εστάλαζε σαν λάδι στο καντήλι..το κορμί μου.
στο λάγνο της ψυχής..φιλί ζωής ταξίδεψες..
στα πλάνα Καλοκαίρια που μας ένωσαν
αλλάξαν χρώματα οι ζωές μας..
πλατύνανε οι θάλασσες..ταξίδεψαν μες στα νερά
τα απαγορευμένα μας..τα λόγια τα κρυφά μας..
'' σελήνη αθρόα'' - σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2025

ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.. / Παρέλης Στρατής


Απαλή που σκαρφαλώνει χλόη πάνω απ’ τους τάφους και στο κοιμητήριο
μεσάνυχτα φεγγάρι από πάνω ακούγεται
και γλυκό και άπονο.
Οι νεκροί αλλάζουν πλευρό τα καντηλάκια τους
γέρνουν προς το γαλήνης μέρος κι ύστερα
να βλέπεις τον άνεμο βιαστικό
να μπαίνει μες το χοϊκό του σκάφανδρο.
Μυρίζει αγγέλου σώμα!
Λίγο η σιγαλιά
λίγο το που φυλάει απόκοσμο
κυπαρίσσι μυτερό ξύνει γαλαχτωμένο ουρανό
και ρίχνει έν’ άστρο.
Άηχες συγκυρίες!
Τρίζουν θεμέλια της γης κι ο δραγουμάνος ψίθυρος
κομίζει τον μεταφρασμένο του ύμνο.
Ένα ή δύο που ξυπνήσανε παιδιά.
Έφυγαν το λοιπόν νωρίς κι ούτε που πρόλαβαν να ζήσουν το κορμί γυναίκας!
Απόηχα ακούγεται έως εδώ η ομορφιά της
και να χαθούν μέσα στο απύθμενό της σώμα, μετερίζι μοναξιάς
που πολεμάς καλύτερα τον χάρο.
Έφυγαν νωρίς…
Τώρα θα πίνουν το αμίλητο νερό. Και μόνο οι μάνες τους θα έρχονται να κάνουν
μαύρα δάκρυα.
Αλλά εκείνοι θα γυρνούν μέσα σε άδειες νύχτες.
Απαλή που σκαρφαλώνει χλόη πάνω απ’ τους τάφους και στο κοιμητήριο
μεσάνυχτα φεγγάρι από πάνω ακούγεται
και γλυκό και άπονο…

ΩΡΙΜΟΤΗΤΕΣ / Αλεξανδρής Γιώργος


Τον έσμπρωξαν στο περιθώριο ο χρόνος και η ζωή,
την ώρα που δαψίλευε ωριμότητα στον κόσμο
κι απόμεινε σκεφτικός ν’ ανακαλεί και να ερμηνεύει
μέρες και πρόσωπα γνωστά και μια ζωή στρογγυλεμένη.
Κατανοούσε βεβαιότητες και εξίσωνε αγωνίες,
αμφισβητούσε αλήθειες και δίκαζε προθέσεις
κι ανίχνευε στη συμμόρφωση και την ανυπακοή,
κρυφά ελευθερίας θέλγητρα και αυτονομίας πάθη.
Ώριμες πράξεις η ζωή,χωρίς ρωγμές ο χρόνος
και οι διαστάσεις του μικρές,ίσαμε τη δημιουργία,
για να χωράει η αρετή, του χαρακτήρα οι μεταπτώσεις,
δασκαλεμένη πρόβλεψη και ωριμότητα ιστορίας.
Υπέκυπτε κι η λογική στον πειρασμό των θαυμάτων,
τακτοποιούσε δόγματα και οφειλές, επόπτευε μεγαλεία,
ώριμο λόγο άρθρωνε, φυλλομετρούσε ιδέες
και ησύχαζε τη συνείδηση στις κοινές παραδοχές.
Τώρα που στοχάζεται την τάξη ως πλάνη και αγυρτεία,
πώς θα ’ θελε ν’ αφεθεί σε υπερβολές και υστερίες,
σοφότερος να παρασυρθεί σε λάθη και παραλείψεις,
και τη δική του ωριμότητα χωρίς σχήμα να βιώσει.
Γ.Α.
Από τη συλλογή " ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΕΙΣ"

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.