5 ποιήτριες της Ελλάδας

 

ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΤΡΑΓΑΝΑ / ΕΙΡΗΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
 
Αποβραδίς, με λόγια τρυφερά να πιάσεις το
προζύμι – το χάραμα, ψωμί αφράτο να
φουσκώσει. Να το πλανέψεις το κορμί, να σε
ταΐσει. Κι όπως θα ρέει το κρασί σε στόμα
λαίμαργο, της μάνας το βυζί να καταργεί.
 
Για δες, για δες, η θάλασσα στη μέση πώς
το σχίζει.
 
Την ώρα που νυχτώνει, με χέρια βουτηγμένα
μεσ’ στο μέλι, δώσε πλευρό αριστερό
να σε κλαδέψω –
πλαγιές να σπείρω με μαστίχι.
 
**
 
ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ / ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΕΥΓΟΛΑΤΗ
 
Ετούτο το αυγουστιάτικο φεγγάρι
χρυσό μενταγιόν, πυρωμένο
Καίει το στήθος σου
αφήνει σημάδι
μαρτυράει τα γραφτά
δεν αντέχει άλλα αστέρια
δίνει όρκο·
 
σιωπή και πόλεμος
 
***
 
ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ / ΙΩΑΝΝΑ ΛΟΥΤΣΙΑ
 
Στις μέρες μας
ανάβουμε το φως απ’ το πρωί
οι φίλοι μας κοιτάνε τ’ άσπρα μας μαλλιά
μα δε ρωτούν·
ξυπνάμε τα χαράματα
ευαισθητοκράτωρ ο καιρός
συγκίνηση και ηττοπάθεια
όσο μας σκεπάζει μια κουβέρτα είμαστε καλά
για περισσότερα δεν είμαστε·
η σκέψη μας γύρω απ’ τον χρόνο
―πόσα οχτάωρα έχει μια μέρα;―
κάποτε και γύρω απ’ τον έρωτα
ανάγκη για γενόσημα αισθήματα
ευνουχιστήκαμε αρκετά, τα χέρια μας δεν αγκαλιάζουν
πια δε ζηλεύουμε την άγνοια των παιδιών
ντρεπόμαστε να τ’ αντικρίσουμε
πώς να τους πούμε ότι θα γίνουν σαν εμάς;
 
Τα λόγια μας δεν κάνουν άλλο για αλληγορίες
ξεσκεπάστηκαν
μονάχα η αλήθεια πρέπει τώρα
ο θάνατος δεν είναι από μόνος του ένα άκρο
μα ούτε η ζωή αρκεί όπως το βλέπω.
 
Μονάχα η αλήθεια πρέπει τώρα.
 
****
ΧΑΡΜΑΝΙΑ ΤΡΟΠΙΚΑ / ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
 
διάφανα σαν πόσιμο νερό
διαυγή σαν καλοκαίρι
υγρά σαν δάκρυα
ελαφρά σαν τη χαρά
απαλά σαν το χεράκι σου
μεγάλα και μικρά σαν στιγμές
ιριδίζοντα σαν επιθυμίες
υποσωματίδια εκρηκτικά
εφήμερα σαν εσένα κι εμένα
 
μπροστά σου είναι όλα. Έλα να παίξουμε
 
*****
ΚΟΡΜΙ ΑΦΟΡΕΤΟ / ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΜΑΛΗ
 
Κι έμπαινε ένα φως ισχνό
από το σκοροφαγωμένο στάρι
χτυπούσε τα πόδια μου
σήμαντρο άλλης εποχής
μα τ’ αγνοούσα
 
Δεν με ένοιαζε πια το φως
μήτε ο χρόνος
αφού μες στο δωμάτιο
μόνο το σώμα άφηνα.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / Γκόγκας Δημήτριος

 

Λυπάμαι τα ποιήματα,
που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών,
στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων,
έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα,
γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες,
με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν,
έναν επιθετικό προσδιορισμό, ένα καλολογικό στοιχείο,
ένα κόμμα, μια τελεία, μια ξεχασμένη απόστροφο,
μια λύση στο αδιέξοδο, μια μυστική φωλιά στον ποιητή κι έναν θάνατο.

Λυπάμαι εκείνα τα ποιήματα,
που δεν βλέπουν, δεν θέλουν να δουν,
δεν ακούν, έχουν σπάσει οι σάλπιγγες,
στηρίζονται σε ξύλινες πατερίτσες,
κάμνουν τους ανάπηρους.
Ακρωτηριασμένοι στην ψυχή
γεμίζουν με συγγνώμες και ευχολόγια τις ημέρες τους,
σαλιαρίζοντας πάνω από τους πληγωμένους ήχους των κερμάτων.
Κέρβεροι που φιλούν τους γυμνοσάλιαγκες των κύκλων της ποιήσεως.

Τι να τα κάμω αυτά τα ποιήματα;
Ελεεινά και τρισάθλια κουρέλια,
διπλά πλυμένα, απλωμένα ρετάλια στους ιστούς αραχνών,
σκεβρωμένα οστά που εκλιπαρούν ανάνηψη
των ανεπαρκών λόγων, των χαλαρωτικών εικόνων,
των απροσάρμοστων ήχων.

Να λοιπόν ένα πουλί, ένα νηστικό πουλί,
να μια μέλισσα, μια θυμωμένη μέλισσα,
ένα μαύρο χελιδόνι·
ένα μαύρο χελιδόνι,
είναι πάντα ένα μαύρο χελιδόνι που φέρνει την Άνοιξη.
Πάνω από τη φωλιά των ποιημάτων,
παίζει με τους τόνους, τα ουσιαστικά και τα επίθετα.
Παίζει με τους επαίτες, τους ληστές, τους δωρητές.
Παίζει με τη θάλασσα, το ποτάμι, τη λίμνη και το έλος.
Παίζει με τη ζωή, παίζει και με τον θάνατο.

Κλωτσάει τη σφαίρα να γίνει πάνινο τόπι στα πόδια ενός ποιήματος.
Ανοίγει μια κονσέρβα, μαχαίρι για την αυτόχειρα μνήμη μας.

Κι ακόμα λυπάμαι για τούτα τα ποιήματα.

Λίγα ξέρω για τη στίξη και τη μυστική συμφωνία του ποιητή.

Τέλος,
ύστερα από τη σταύρωση, δεν ξέρω αν είναι λάθος
η ανάσταση των ποιημάτων με αντίδωρο το ερωτηματικό.

ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ / Γκόγκας Δημήτριος

 

Με τον απρόσμενο θάνατό του,
άλλαξε με μιας και τις καθημερινές συνήθειές του.
Δεν λαχταρά το φαγητό που του έδινες,
δεν ξεδιψά στο νερό που έχυνες στο πήλινο,
δεν κλωθογυρίζει από χαρά σαν έφτανες στη ξώπορτα,
δεν μυρίζει τις οσμές του κόσμου από την αγκαλιά σου,
δεν ψάχνει άλλο σκαμμένο πρόσωπο να δίνει το φίλημά του.

Μέρα και νύχτα κάθεται πάνω από το μνήμα σου.
Σέρνεται στο χώμα να σε γευτεί,
Ν’ ακούσει τη φωνή σου.
Ψάχνει τα δάκτυλά σου,
χώνεται κάτω από τα λουλούδια και τα στεφάνια
και σιωπά.
Η σιωπή τώρα
είναι ο πιστότερος φίλος του.

Μόνο κάπου – κάπου βαθιά μέσα στην άμπωτη της λύπης
ξεφεύγει ένα αλύχτισμα σαν στεναγμός θανάτου.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΘΑΝΑΤΟ / Γκόγκας Δημήτριος

 

Με το μολύβι σβήνει ένα φως.
Έρχεται θάνατος
και σε τυλίγει σαν ένα πελώριο δένδρο με κίτρινα φύλλα.
Δεν στοχάζεται, πλην των άλλων
που θα φωνάξουν με δύναμη
και θα πούνε: Αθάνατος,
καθώς ένας μικρός λεμονανθός θα σβήνει.

Είναι ο Χειμώνας που λιώνει στη ζωή,
κι ανθίζει η Άνοιξη.
Η προσμονή σέρνεται με το φίδι
ανάμεσα στους στίχους του ευαγγελίου.
Είναι το ίδιο φίδι που μας έδωσε τη ζωή να τη ζήσουμε
και εάν προλάβουμε να ρωτήσουμε, λέμε: τη ζήσαμε;

Κι εσύ ζήτησες για μαξιλάρι το μπράτσο μου
και μέσα στο στρατσόχαρτο το όνειρό σου
σύννεφο να στάζει.

Η κραυγή σου πορεύεται,
καθώς το ατσάλι σπάει τη σιωπή
και το μαύρο τη γεύεται.

Το μάτι μου κλείνει σαν πόρτα,
σαν παραθύρι με πόμολο μια πένα
κι απλώνεται στις λιάστρες να το ξεράνει ο άνεμος.

Μέσα στο μέτρο σκάλισες την καμαρούλα σου,
σε διάφανο βάζο η στάχτη κι ένα γαρύφαλλο
στην κεφαλή.

Τότε δεν μπορείς να αποφύγεις τον μέλλοντα.
Ναυαγός στη γραμμή του θανάτου,
μ’ ένα μολύβι κουπί ως πού να φτάσεις;

Ο ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ / Δρέα Δάφνη

 

η θάλασσα έβραζε, ωμή όπως πάντα
βαριά ανέπνεε κι αργά στον παφλασμό της
άφριζε και ξάφριζε και παλλόταν ρυθμικά
όπως πάντα
και μέσα στην κοιλιά της πράγματα πολλά
καρέκλες καναπέδες και φωτιστικά
γράμματα αιωρούνται, επιπλέουν νυχτικά
κρεμάστρες, Βιβλία, κουκλάκια παιδικά.
Λουλούδια βαλσαμωμένα απ’ την αλμύρα,
χέρια

Μέχρι να βουλιάξεις ειν’ το θέμα

ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ / Δρέα Δάφνη

 

Δεν τον πείραζε που του έφυγε
δεν του έλειπε πια
έλεγε

Και τα βράδια
ξάπλωνε στη “δική του”
μεριά του κρεβατιού

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ / Σακαλής Γρηγόρης

 

Μέσα στις άλλες τέχνες
ξεχωρίζει η ποίηση
είναι τέχνη υψηλή
καθώς τις πίκρες εκφράζει
του λαού και τα όνειρα,
ο πόνος του ποιητή
και τα συναισθήματα
απ’ αυτόν ξεκινούν
και κτήμα γίνονται κοινό
όλων των ανθρώπων
όσων έχουν ανοιχτή την καρδιά τους
για να τη δεχτούν
της ποίησης τα άνθη
και το βάλσαμο της ψυχής
που αυτή δίνει
γι’ αυτό η ποίηση
είναι ξεχωριστή
μέσα στις άλλες τέχνες.

ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ / Σακαλής Γρηγόρης

Μέτρησα πάλι
τα χρόνια που έχουν φύγει
και τα βρήκα δέκα έξη
ο χρόνος
δεν τα γιατρεύει όλα
οι πληγές και το κενό
υπάρχουν πάντα
αν και λίγο μαλακώνουν
η αγάπη της μάνας
η σοφία του πατέρα
λείπουν πάντα
η ζεστασιά στο σπίτι
το γονεϊκό χάδι
μια κουβέντα
που σε ενθαρρύνει
και σε δυναμώνει
όλα αυτά χάθηκαν
δέκα έξη χρόνια πριν.

ΠΛΗΒΕΙΟΙ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΙΟΙ / Σακαλής Γρηγόρης

 

Κάποιοι κερδίζουν τη ζωή
με κόπο και ιδρώτα
κάποιοι απολαμβάνουν
τα αγαθά
πίσω απ’ τα μεγάλα γραφεία τους
ο καιρός περνάει
τα χρόνια εναλλάσσονται
έρχονται χειμώνες
κι ύστερα καλοκαίρια
οι εργαζόμενοι απλώς επιβιώνουν
OL τρανοί θησαυρίζουν
αυτό θα γίνεται
όσο οι μικροί θα δέχονται
τη μοίρα τους
μέχρι να καταλάβουν
τη δύναμη του αγώνα
τη δύναμή τους
σαρώσουν την αδικία
και φέρουν τον Παράδεισο
επί της γης.

ΕΦΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΑ / Αλεξανδρής Γιώργος

 

Ανεπαίσθητα,ανάμεσα από ψυχικές ισορροπίες
και πνευματικές ωριμότητες,
τον προσπέρασε ο σύμμαχος χρόνος
κι έμεινε έκπληκτος να παρακολουθεί
διαψεύσεις ομολογιών και βεβαιοτήτων,
αποκαθηλώσεις προσδοκιών και οραμάτων
με ανακόλουθες σκέψεις και βηματισμούς,
για τα ανεκτίμητα προσιτά και εφήμερα.

Με μιαν ανεπιτήδευτη νηφαλιότητα,
ως ανάγνωση και παραδοχή της αδυναμίας
να προλάβει ως συνέχεια το αύριο
και να θητεύσει σε δοκιμασμένα σχήματα
και συνάγωγες προοπτικές,
στάθμισε συνεπέστερη την αποδοχή
της μελαγχολικής αισιοδοξίας
από την επινόηση μια ανακομιδής.

Και ήχησε παρήγορα η πίστωση του χρόνου,
να μην είναι ο γλιτωμός επιστροφή
και η φυγή παραίτηση κι οδύνη,
αφού της ζωής τα όνειρα περισσεύουν
γι’ ακόμη μία θύμηση,ψυχής δημιουργία,
γι’ αποζητήσεις που λογιάστηκαν αυθαιρεσίες,
στ’ αδίδακτο της αρχής, στ’ αστάθμητο του τέλους,
μικρός ο κόσμος κι όμορφος στην ταπεινότητά του.

                           Γιώργος  Αλεξανδρής