ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΕΙΣ / Αλεξανδρής Γιώργος

 Πάνω από το σκήνωμα  της ιστορίας,
αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές,
βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές
και οι άλλοι, σωπαίνουν και ισορροπούν
συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές .
Όλοι τους το γνωρίζουν και  ομονοούν
πως τούτη η έκπτωτη γνώση και αξία
ποτέ της δεν ήταν διδαχή και συμμόρφωση
ούτε ανάπλαση μνήμης και χρόνου αντιγραφή
παρά μια συνεχής και ασπούδαστη αρχή
σ’ ένα επαναλαμβανόμενο δίχως στίγμα τέλος.
Παράσταση, μία ως ανάθεμα και μία ως ευχή.

Μπροστά από τους ελεήμονες καιρούς οι ανάγκες
και οι εμπνεύσεις πίσω από την απροσποίητη οργή,
πεισματικά γυμνώνουν συνθήματα και ρήσεις,
μ’ ευλάβεια ξορκίζουν εφησυχασμούς και πλάνες
και διορατικά ερμηνεύουν εποχές και συνειδήσεις.
Μηνύματα, χρησμοί και επαγγελίες τους καλούν
στης γνώσης το δικαίωμα στο χρέος της ευθύνης
αλλά κανείς δεν είναι εκεί τις μαρτυρίες να δικαιώσει
ούτε εκείνοι οι άσπιλοι στο παραλήρημα της ηθικής
ούτε και τούτοι οι άμοιροι με τη συνέπεια της σιωπής
αφού στην ιδιώτευση τη ζωή τους προλαβαίνουν.
Η αθώωση, μία ως συναλλαγή και μία ως συνενοχή.

                  Γιώργος  Αλεξανδρής

ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΠΝΕΥΜΑ / Σταυραετός / Β.Α

 

 

Ανοιξιάτικες μέρες

φυτεμένες δίπλα στο ποτάμι του χρόνου

καθρεφτίζονται στη ροή της εν ζωή ματαιότητας

ζωγραφίζοντας πάνω στις αντανακλάσεις

της εικονικής επιβιωτικής αισιοδοξίας

με τέχνη ψεύτικους πίνακες

που θα χαθούν μέσα στη βαθιά νύχτα.

Μαγιάτικα λουλούδια και πρασινάδες

στολίζουν τα εσπερινά κάδρα των εικόνων της φύσης.

Αηδόνια νιας φεγγαρόφωτης ελπίδας

αρχίζουν του φωτισμένους κι από τον Έσπερο

γλυκύτατους παρηγορητικούς επικήδιους

για τις απώλειες της ψυχικής μέρας

κρυμμένα στο αναλόγιο της μάνας φύσης.

Ο ιερέας θάνατος σφίγγει τις θηλιές των οριζόντων

και χαμογελάει ακατανόητα σπέρνοντας ένα παράξενο δέος που είναι ποτισμένο με το φόβο

του καθημερινού αγνώστου

ατενίζοντας την τελευταία κατάδυση του ήλιου.

Τα ψάρια της ζωής αργοπλέουν 

τσιμπολογώντας τα σπλάχνα του ημίσκοτου ποταμού.

Άλλα κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα

και άλλα συμπλέοντα με τον τελικό σκοπό της λήθης

περιμένοντας και τα δύο ένα άγνωστο έλεος.

Πένθιμα δέντρα γέρικα με γερμένα κλαδιά καθρεφτίζονται

πάνω σε μια παραμορφωτική μεταμόρφωση της ροής.

Το τελευταίο μαύρο πουλί

αποχαιρετά την αλαζονεία της υψηλής φτερούγας

και κουρνιάζει σε ένα ταπεινό δασύφυλλο κλωνάρι.

Κάθε ύλη καταλήγει μέσα στο μεγάλο νικητή τη νύχτα.

Αλλά η μάχη της ύπαρξης δεν τελειώνει εκεί.

Εκεί τελειώνουν τα μη όντα ή το πολύ ανακυκλώνονται.

Τα Όντα δε θα νικηθούν ποτέ από το σκοτάδι.

Γιατί το πνευματικό φως δε γνωρίζει τη νύχτα.

Γι’ αυτό έχει πάντα μια Αθάνατη Αιώνια  Παντοτινή Άνοιξη.

 

                                                                            Β.Α.

 

 

                                                                            

 

Ποίησης Μέρα / Παρασκευόπουλος Γιάννης

Σήμερα η μέρα στάζει λέξεις,

σαν φως που σπάει σε σιωπές,

κι οι σκέψεις γίνονται διαλέξεις

με στίχους δίχως ενοχές.

Μια πένα τρέμει στο σκοτάδι,

σαν να ζητάει να εξομολογηθεί

κι η έμπνευση, γλυκό σημάδι,

φοράει της ψυχής μας τη μορφή

Οι δρόμοι γράφουν ιστορίες,

σε τοίχους, μάτια και χαρτί,

κι οι πιο βαθιές μας απορίες

γίνονται ποίησης στιγμή.

Σήμερα η μέρα δεν τελειώνει,

κρατάει ρίμα και παλμό,

κι όποιος σωπά, μέσα του λιώνει

έναν ανείπωτο καημό.

©ΓΙΆΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΌΠΟΥΛΟΣ

Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΗΘΗΚΕ / Ντικμπασάνης Χρήστος

 

Ας φορέσουμε πένθιμους χιτώνες

Ας προσεδαφιστούμε στον πλανήτη του δέους

ως θρηνούντες μαχητές

μιας μάχης χαμένης που δε δώσαμε ακόμη

Ας θρηνήσουμε για το αυριανό ξημέρωμα,

για τις ελπίδες που χάθηκαν,

για τα χαμένα όνειρα,

για την ερήμωση της καρδιάς μας,

για το ρόδο της δόξας που κόπηκε

πριν ακόμη ανθίσει

Ο αγώνας μας σε λίγο δε θα είναι

παρά ένα κρυμμένο ποίημα,

ένας μισοξεχασμένος θρύλος

θαμμένος πριν ακόμη μαθευτεί

Στα ματωμένα μονοπάτια του αφιλόξενου πλανήτη

τώρα τίποτε άλλο δεν κινείται

παρά μορφές τεράστιες που σαλεύουν φρικιαστικά

σε μια τρομακτική και παράτονη ψαλμωδία θανάτου

Ένα μαύρο, ορμητικό ποτάμι

μέσα απ’τον αχνόθωρο ορίζοντα

ξεχύνεται ακατάσχετα με απαίσιο βουητό

απ’τις κραυγές των πληγωμένων προσδοκιών μας

για δίκιο και γαλήνη που χάθηκαν πολύ πριν καρπίσουν

Χρήστος Ντικμπασάνης

ΠΟΙΗΣΗ / Αλεξανδρής Γιώργος

Του ’λεγε να καταφύγει στην ποίηση,

γιατί μπορούσε ως μύστης να την υπηρετήσει,

στην τέχνη της να υψωθεί,

να λυτρωθεί στη δημιουργία

και να μεταλάβει της ζωής την ομορφιά,

στίχο το στίχο,

κι απ’ τη θεία τούτη μετάληψη

τόσοι πιστοί προσκυνητές και λειτουργοί να πιούνε.

Αρνήθηκε τη σιωπή, φοβήθηκε και τον ύμνο,

γιατί η ποίηση δεν είναι του λόγου σμίλεμα

ούτε έμπνευση του απείθαρχου μυαλού.

Απέχει από την τέχνη και τη σπουδή

και δε συνθέτει πανδαισία

ούτε έκφραση είναι και επικοινωνία.

Είναι οργή και σπαραγμός,

άλγος και ορρωδία,

κατάβαση είναι στα σκοτεινά του θανάτου,

και μοίρασμα και σκόρπισμα της ψυχής.

Είναι κραυγή απ’ την άβυσσο,

ανάστασης πισωγύρισμα,

γεννησημιού το φύτρο,

φως αστραπής που φλογίζει των αδύτων

και φαίνονται στο μεγαλείο τους,

τ’ ανθρώπινα τα πάθη.

Του ́λεγε ν ́ αρμενίζει της ζωής,

με θάλασσα το στοχασμό και άνεμο το λόγο.

Οι λέξεις κόκκινα πανιά,

οι στίχοι του κατάρτια,

μακριά απ ́ αβάσταχτα λιμάνια

κι ανυπόφορες στεριές.

Ανεπιτήδευτα της νύχτας αδελφοποιτοί,

το βιώσατε κι οι δυο

με ταυτισμένη σκέψη.

Δεν είναι η ποίηση διαφυγή

και γλίστρημα στο χρόνο,

ούτε καταφυγή κι αρμένισμα ονείρου.

Οδύνη είναι στ’ αδιέξοδο

και παράδοση στη μοναξιά τ’ απείρου.

Γι αυτό και δεν διαβάζεται,

παρά ομολογείται.

ΤΕΧΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ / Ιωσηφίδης Ιωσήφ

Δαίμονες κι άγγελοι αναπαύονται, αυτός ξαγρυπνά,

γλιστρά στο σκοτάδι με πρόχειρα ρούχα δουλειάς,

με φακό και σύνεργα, λες κι είναι τυμβωρύχος.

Σκοντάφτει σε κάτι σαν πέτρα και τη μαζεύει,

έχει όψη ασήμαντη, θολή, με άχαρες πλευρές.

Ούτε τεχνίτης είναι, ούτε επιστήμων,

όμως παίρνει τα εργαλεία και τη δουλεύει,

της φτιάχνει πολλές συμμετρικές επιφάνειες,

τις γυαλίζει… και μέσα απ’ το διαμαντένιο πρίσμα

διαπερνά ανάλαφρα το φως των αστεριών.

Κάποια μέρα θα τον πουν ποιητή,

μια που έκανε χρήση ύλης ταπεινής

και την τεχνούργησε έτσι ώστε

το φως να τη διαπερνά.

.

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

ΚΑΚΟΧΕΙΜΩΝΙΑ / Λουκάς Νικολαίδης

Κι έξω Απαίσια παγωνιά,

και μέσα το τζάκι αναμμένο,

με τον Αγέρα να παίζει

σε μιά σκουριασμένη φυσαρμόνικα

τραγούδια παλιά κι αγαπημένα...

Κι αυτός ο Ήλιος Σήμερα,

κίτρινος θαρρείς βασανισμένος,

λες και τονε σταυρώσανε Ατίθασα παιδιά,

καταμεσής του Ουράνιου θόλου!

Κι Ύστερα,

θα απλωθούν τ' Αστέρια μοναχά

πάνω από μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη,

καθώς το Φεγγάρι θα το δέρνουνε οι Άνεμοι,

κι αυτό,το δρόμο του θα έχει χάσει!

Και,όταν κοπάσει ο Χαλασμός

εκεί στα ξημερώματα κοντά

που θα κοιμάται πια η ξεδοντιάρα Νύχτα,

θα ξεκρυφτεί ο Ήλιος απ' τα Σύννεφα,

τρεκλίζοντας στου Ουρανού το φάρδος!

Όμως,την Άγρια Νύχτα της Ντροπής,

το μικροκάϊκο "η Ελπίς",

θα έχει από τ' αγριοκύματα "πνιγεί"

και θάχει πλέον βυθιστεί,

στη θάλασσα της Απόγνωσης,

στα βάθη του Απροσμέτρητου Πελάγου...

ΦΩΤΙΑ / Σκούρτης Γιώργος

 

Στις μαυρισμένες σκάλες
Μνησίκακα μας χαιρετούν
Πικρολαλούντα λιόκρινα
Στερνοφιλώντας τ’ αύριο

Η φωτιά φανέρωσε τα σπλάχνα μας

Στου κόσμου τ’ απόνερα
Πρωτανθισμένα κλώνια
Αναφιλούν μ’ ανθόνερα
Μοιρολογούν με βάγια

Στάχτες, οι αλυσίδες που μας πλάκωσαν

Γονυπετείς πλανήθηκαν
Στου κόσμου το ταμάχι
Γρικώντας το ανάθεμα
Ψυχορραγούντων χρόνων.

Και προσκυνήσαμε στα κάρβουνα

ΠΟΛΕΜΟΣ / Σκούρτης Γιώργος

 

Τεμαχίζονται οι άγγελοι στα πριόνια
Στραπατσάρονται τα μέλη στο σατίρι
Στροβιλίζεται το αίμα στο σαντράνζι

Κουλουριάζονται οι μανάδες
στο υπόγειο
κατοπτρίζονται στο αίμα
τα όνειρα τους
τα αισθήματα που είχαν
θάφτηκαν
και τα παιδιά τους κείτονταν
νεκρά

Κουλουριάζονται οι μανάδες, κατοπτρίζονται
στο αίμα τα αισθήματα που είχαν
και τα παιδιά τους κείτονταν

Τεμαχίζονται οι άγγελοι στα πριόνια
Στραπατσάρονται τα μέλη στο σατίρι
Στροβιλίζεται το αίμα στο σαντράνζι

Στο υπόγειο τα όνειρα τους θάφτηκαν νεκρά

ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ / Σκούρτης Γιώργος

 

Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Είν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες που ’ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.

Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου.

Σ’ ένα κουτάλι γέμισες με σκόνη τις αγάπες
Και απ’ τη φλόγα έλιωσες γεμάτη οφθαλμαπάτες
Και το κορίτσι που ’φυγε να εύρει τη χαρά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου τη νύχτα του Σαββάτου.