Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Η πορεία των σιωπηλών / Ιερόπαις Λευτέρης

Το τελευταίο φθινόπωρο ξεκίνησε
κι ήταν κάτι ακαθόριστο, σαν κόμπος στο λαρύγγι,
σαν μια θηλιά ήρθε στο λαιμό και δέθηκε.
Κι η κάθε κίνηση όλο πιότερο τη σφίγγει.

Της πείνας το φθινόπωρο που εκίνησε
δίχως ρομαντισμό ήρθε να κουρσέψει,
κι όπως καβάλησε στο φορτηγό αυτοκίνητο,
μια λεία από ανθρώπους πλούσια θα μαζέψει.

Τα ξένοιαστα παιδιά μαζεύει, που αφήσαν
τα γελαστά απογεύματα και τα παιχνίδια,
τα παιδιά που γυρνούν στους δρόμους, ψάχνοντας
για φλούδες κι αποφάγια στα σκουπίδια.

Μαζεύει αυτούς που πάγωσε στα χείλη τους
το ανέκφραστο χαμόγελο, που τρέφει η απελπισία.
Μαζεύει τους νεκρούς...Γιατί όσοι σώπασαν,
αυτοί σκοτώνουν της ζωής τη σημασία.

Κι έτσι σε δρόμους σκοτεινούς τραβούν και χάνονται
και μια θηλιά στο τέρμα τους προσμένει
και μια θηλιά για τον καθένα κρέμεται
μα σφίγγεται και πνίγει όποιον σωπαίνει.

Μες στης σιωπής το πέλαγος το ακύμαντο
η απελπισία ενός λαού διαβαίνει.
Στο πέλαγο η φωνή του θάρρους σώπασε
κι όταν σωπαίνει ένας λαός πεθαίνει.

Οδοποιία / Λευτέρης Ιερόπαις (ψευδώνυμο: Λευτέρης Νομικός)


αναδημοσίευση από τη σελίδα: http://1-2.gr/2019/02/07/gia-ierotero-paidi-ths-ellhnikhs-poihshs/

Λευτέρης Ιερόπαις (βιογραφικό Σημείωμα)

Ο Λευτέρης Ιερόπαις γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1920 και απεβίωσε από φυματίωση στις 17 Μαρτίου 1945. Μετά τη Βαρβάκειο σχολή, σπούδασε Νομικά.  Μετά το 1938 ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση και κρατήθηκε μαζί με άλλους στην ασφάλεια για την δράση του κατά της δικτατορίας. Στη γράμματα εμφανίστηκε το 1939 με ένα ποίημά του στο περιοδικό "Νέα Εστία", χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο: Λευτέρης Νομικός.

Ποιητικές Συλλογές:

Το κράτος του πολέμου εκδιδόμενη από τον αδελφό του Νίκο το 1965. 

Ταξίδια στον ήλιο / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα




Πρωί, καλοκαίρι, με ήλιο να λάμπει,
με θάλασσα τζάμι και φίλους παλιούς,
πως θα ήθελα Θεέ μου στο νησί να ήμουν πάλι,
σε μια βάρκα όλοι μέσα, εκδρομή γι’ αχινούς.

Ξεκινά η βαρκούλα με χαρές και τραγούδια,
πλημμυρίζει από γέλια κι’ αστείους καημούς.
Στα κουπιά ειν’ο Γιάννος, έγια μόλα έγια λέσα,
καπετάνιος ο Στράτος, απ’ τους πιο σοβαρούς.

Τραγουδάνε τ’ αγόρια και τα μάτια τους λάμπουν.
Τραγουδάν τα κορίτσια την αγάπη γλυκά,
τα κουπιά αντηχούνε, σεκόντο μας κάνουν,
κι οι αχινοί καρτερούνε κάπου εκεί στα βαθιά.

Στο μυαλό δε χωράνε φουρτούνες κι αντάρες,
όλα είναι ντυμένα με φως και χαρά.
Η ζωή είναι μπροστά μας και υπόσχεται μόνο,
ταξίδια στον ήλιο και νερά λαμπερά.

Τι κι αν χρόνια πολλά από τότε περάσαν
κι η χαρά με κοιτάζει με μάτια θολά,
με τη σκέψη μου πάντα στου νησιού τ’ ακρογιάλι,
με μια βάρκα θα φεύγω κι η ζωή θα γελά.     

Κατάλογος Ελληνίδων Ποιητριών(Θ)

Μου είπες πως είμαι

γεννημένη ποιήτρια


Κι εγώ σε ρώτησα
αν αυτό είναι καλό.

Κι εσύ μου είπες
πως είναι το χειρότερο
πράγμα
που θα μπορούσε
να μου συμβεί.


Γεωργία Θάνου





1. Θάνου – Κουζιώκα Αγγελική 
2. Θάνου Γεωργία
3. Θέμα Χριστίνα 
4. Θεοδοσοπούλου Καίτη 
5. Θεοδωράκη Σοφία 
6. Θεοδωρίδου Α. Άννα 
7. Θεοδώρου Αρετή 
8. Θεοδώρου Βικτωρία 
9. Θεοδώρου Μαρία
10. Θεολογίδου-Βελισσάρη Ελένη
11. Θεοφανοπούλου Βίκυ 
12. Θεοφανοπούλου Ρούμπη 
13. Θεοφιλοπούλου Δώρα 
14. Θεοχάρη Κατερίνα
15. Θεοχάρους Ελένη (ποιήτρια της Κύπρου) 
16. Θεριστή Μαρία (ποιήτρια της Κύπρου) 
17. Θηλυκού Σάρα 
18. Θλιβέρη Χαρά

Ο κατάλογος συνετάχθη βασιζόμενος σε Ελληνικές - Κυπριακές Ποιητικές Ανθολογίες, Ποιητικά Ανθολόγια, Εκπαιδευτικά Βιβλία του Υπουργείου Παιδείας, Ιστοσελίδες και Ιστολόγια ποίησης, Εκδόσεις Εκδοτικών Οίκων, Εκδόσεις στο διαδίκτυο. Συμπεριελήφθησαν και γυναίκες  στιχουργοί, που πιστεύεται ότι ορισμένοι από τους στίχους που έχουν γράψει μπορούν να ενταχθούν στον κύκλο της ποίησης.
Το πιθανότερο είναι η απουσία και άλλων ποιητριών του Ελληνισμού, κυρίως από την Κύπρο, οι οποίες όμως υπάρχουν στους σχετικούς καταλόγους που έχουν αναρτηθεί στο ιστολόγιο: http://poetryfromcyprus.blogspot.com.cy/. Όσοι από τους αναγνώστες επιθυμούν μπορούν να αποστείλουν τα ονοματεπώνυμα αυτών των ποιητριών που δεν συμπεριελήφθησαν (μη σκόπιμα) προκειμένου ο κατάλογος να καταστεί όσο το δυνατόν πιο πλήρης.
Ο κατάλογος των Ελλήνων Ποιητριών έχει ανεπίσημο χαρακτήρα

Δημήτριος Γκόγκας


Τελευταία ενημέρωση: 21 Φεβ 2019

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

Ανθρώπου Προσευχή / ΕΛΕΝΗ ΤΟΜΠΕΑ




Ανθρώπου Προσευχή

Προσκύνημα τα δυο μου χείλη θα αφήσω
Στου κορμιού σου τους άγιους τόπους θα συρθώ
Χωρίς αισχύνη, χωρίς αιδώ
Τo αμάρτημα της ψυχής μου θα προσθέσω
Σαν αγκάθι να τρυπά ό,τι ιερό

Και όταν γλυκός πόνος σε σκεπάσει
Όταν σαν έκπτωτος υιός θε να κρυφτείς
Με την αγνότητα της Εύας θα σε νίψω
Ανθρώπου δάκρυα
Η θεία προσευχή

Ακαταστασία / ΜΑΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ




Ακαταστασία 

Στην αυλή του καινούργιου μας σπιτιού,
που΄ναι άβολο ακόμη σαν αφόρετο παπούτσι,
μιά πασχαλιά στη γλάστρα με τα μπουμπούκια της κλειστά,
έγειρε κι έπεσε.

Σαν σφηνωμένο στο βυθό καράβι στέκει,
με το κατάρτι της λοξό,
παραδωμένη, αφημένη και παράφωνη.

Μα, πράγμα παράδοξο,
αν δεν το όριζαν σαν άξονες σαφείς,
το πάνω και το κάτω ποίο είναι,
οι ευθύγραμμες πορείες των σταγόνων της βροχής,
θα’λεγα: η πασχαλιά στέκει ορθή
κι όλος ο άλλος κήπος έχει αναποδογυριστεί!

Σημαντικέ μου, Άλλε / Κατερίνα Θεοχάρη


Σημαντικέ μου, Άλλε


Βοήθησέ με, ν’ ανακαλύψω κι άλλα πράγματα για ‘μένα…
Εκείνα που μπορεί να φοβάμαι,
Όσα από ΄κείνα, δεν τόλμησα να ομολογήσω.
Γίνε σε στιγμές, πιο δυνατός από ‘μένα
με αγάπη και αγκαλιά γιατί,
έχω ανάγκη να ηρεμήσω εκείνο το μικρό…
Να το πάω πάλι απ’ την αρχή…
Θέλω να μάθω, πώς είναι να μη μπορώ
όλα εκείνα που μπορώ. Μέσα σ” Eσένα να κρυφτώ!
Σε κατακόκκινο βυθό, ζωγράφισέ μου ένα ‘μοιράζομαι’
για όσα φοβάμαι μήπως, χαθούν στη συνήθεια…

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Παπαβασιλείου Πασχάλης (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβρη του 1941. Μεγάλωσε στη συνοικία της Καμάρας.  Σε ηλικία 18 ετών μετανάστευσε στη Βιέννη της Αυστρίας, όπου σπούδασε και εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων. 

 Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1980.  Άρχισα να γράφει ποιήματα το 2000. Τον Ιούνιο του  2006 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο "Αποσπερίτης".   
Βραβεύθηκε με Έπαινο στον Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποιήσεως, που διοργάνωσε η Ένωσις Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης. 


Ποιητικές Συλλογές:


  • Αποσπερίτης / 2007
  • Του Ανέμου Δίλλημα / 2008
  • Αγέρες /  2008
  • Επιλεγμένα Ποιήματα / 2010
  • Τέλος Εποχής / 2013
  • Πόθοι του χθες / 2017

[Το ξέρω πως έχω ξαναζήσει ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Το ξέρω πως έχω ξαναζήσει
πως έχω ξαναγεννηθεί
διαφορετικός από ό, τι τώρα
Ίσως και να ήμουν φιλάργυρος
μπορεί και κερδοσκόπος 
Ίσως χωρίς φιλόδοξο εγωισμό
μπορεί και επιφυλακτικός
οπισθοδρομικός
Μπορεί να ‘μουν ανέραστος
μισογύνης
μπορεί πιστός μονογαμικός
Μπορεί και να ’μουν βραβευμένος
και ίσως φαντασμένος
Μπορεί και σαδιστής
Ληστής
Μηδενιστής
Υλιστής
Μπορεί να ‘μουν ωραίος
προικισμένος
Σε αυτή μου τη ζωή ούτε που ξέρω τι είμαι
Ξέρω μονάχα σίγουρα πως όλα τούτα δεν είμαι

[Αυτοί είναι θες δε θες ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Αυτοί είναι θες δε θες
Εσύ τους διάλεξες από τις υποσχέσεις τους
Τώρα οφείλεις να τους υποστείς
Μη περιμένεις να έρθουν να σε παρηγορήσουν
να συμμετέχουν στον πόνο σου
Ούτε θα νοιαστούν
για την κατάντια αυτού του τόπου
Είναι άνανδροι
Συκοφάντες
Υποκριτές
Δημαγωγοί
Ταγμένοι να πουλήσουν την Ελλάδα
την Μακεδονία μας
Αυτοί είναι θες δε θες
Εσύ τους διάλεξες
Ας πρόσεχες

[Ό,τι και να συμβεί η ζωή συνεχίζεται ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Ό,τι και να συμβεί η ζωή συνεχίζεται 
Χωρίς τέλμα 
Χωρίς αιδώ
Θα ξημερώσει καινούρια μέρα με άλλα χρώματα 
Με άλλες ευωδιές 
Η στράτα θα έχει άλλες επιλογές κι άλλες αποκαλύψεις
Η αγάπη θα υπάρχει
Σε άλλες στέγες και σε άλλες αγκαλιές
Να νιώθει όσο μπορεί χαρά
Ανέμελη θα ορίζει τα βήματα της
Στο χρόνο στις ώρες και στις αναπάντεχες στιγμές
Τα ίχνη που άφησες
Το χάδι το πρωτόγνωρο
Ο απόηχος του γέλιου σου
Το άδολο τραγούδι στην ψυχή μου
Το χτένισμα του ανέμου στα μαλλιά
Το ιδιόρρυθμο βάδισμά σου
Η τροφή στο απρόσμενο
Όλα αυτά τα λατρεμένα
Δεν έχουν χρώμα ούτε περίγραμμα πια
Και όμως υπάρχουν...

Γειτονιά / Παπαβασιλείου Πασχάλης / Παπαβασιλείου Πασχάλης



Θυμάμαι σαν παιδί 

Τη γειτονιά

Και τις αλάνες με τις λάσπες τις πολλές
Τα καλντερίμια με τα κάρα τα παλιά 
Και των αλόγων τις κοπριές
Τις κατηφόρες με την σκόνη την ψιλή 
Τα κατρακύλια να μας φεύγουνε με φόρα 
Και εμείς ανέμελα με γέλια δυνατά
Την ευτυχία μας φωνάζαμε με τρέλα
Τα πόδια μας γεμάτα με πληγές 
Τα γόνατα γδαρμένα μες στο αίμα
Και τα μπαλώματα να σχίζονται ξανά 
Και την γιαγιά 
Να ράβει με χαρά
Θυμάμαι σαν παιδί 
Ξυπόλυτοι κλοτσούσαμε την μπάλα
Με δάχτυλα και νύχια ξεσκισμένα 
Το γκολ η  πέναλτι  μετρούσε την στιγμή που το ‘βαζες με φόρα
Και τα φιλιά απ’ τα παιδιά 
Κερδίσαμε ξανά 
Κουράστηκα… πάω για ύπνο βρε μαμά… 
Και ξαναβλέπω στα όνειρα μου τα βαθιά 
Τη γειτονιά   

Προσπαθώ / Παπαβασιλείου Πασχάλης


Προσπαθώ
Να κολυμπήσω στα ποτάμια της γαλήνης
Να σκαρφαλώσω στης ψυχής τον στεναγμό
Και να φουντώσω ευτυχία απ’ την πνοή μου
Να ταξιδέψω μ’ ένα όραμα αληθινό
Και να βιγλίσω το απέραντο του πάθους
Μ’ ένα πνεύμα που σαλεύει το μυαλό
Να ξεκλειδώσω την αμπάρα της ψυχής μου
Να λαμπυρίσουν τα σημεία που ζητώ
Και να βατέψω ακάματος στη σκέψη μου επάνω
Προσπαθώ

Δεβελίκι / Παπαβασιλείου Πασχάλης


Δεβελίκι
Μερικές φορές ξεχασμένες φωνές ακούω
Ουρλιαχτά στριγκλίσματα παιδικών φωνών στον αέρα που δεν φύγανε
Κι  ούτε ο άνεμος δεν εμπόρεσε να σβήσει
Μένουν εκεί ζωντανές
Στο Δεβελίκι το καλοκαιρινό στις ατέλειωτες νύχτες
Με τ’ αγέρι τ’ απαλό να δροσίζει τις ζεστές ξάστερες βραδιές
Κι εμείς ξαπλωμένοι να κοιτάμε του ουρανού τ’ αστέρια
Μα το βράδυ αυτό είναι  πιο σκοτεινό από τ’ άλλα
Δεν υπάρχουν φωνές ούτε άστρα να πέφτουν στη γη
Είμαι εγώ τώρα πια  μοναχός μες στο σκότος των χρόνων

[Τα βράδια αναπολώ] / Παπαβασιλείου Πασχάλης



Τα βράδια αναπολώ τις φλύαρες σιωπηλές ματιές σου
που έχουν χρώμα περίγραμμα
και υπάρχουν 
σαν τραγούδι μέσα στη νύχτα 
Ποτάμι που κυλά μέσα μου
Άνοιξη που θάλλει  αγάπη 
Με χρώματα παρμένα από του Μάη μέρες 
με ντύνεις μ’ αυτά τρυφερά 
με ένα χάδι πρωτόγνωρο 
Χάδι από τις φλογερές σιωπηλές ματιές σου

Γειτονιά / Παπαβασιλείου Πασχάλης



Θυμάμαι σαν παιδί 
Τη γειτονιά
Και τις αλάνες με τις λάσπες τις πολλές
Τα καλντερίμια με τα κάρα τα παλιά 
Και των αλόγων τις κοπριές
Τις κατηφόρες με την σκόνη την ψιλή 
Τα κατρακύλια να μας φεύγουνε με φόρα 
Και εμείς ανέμελα με γέλια δυνατά
Την ευτυχία μας φωνάζαμε με τρέλα
Τα πόδια μας γεμάτα με πληγές 
Τα γόνατα γδαρμένα μες στο αίμα
Και τα μπαλώματα να σχίζονται ξανά 
Και την γιαγιά 
Να ράβει με χαρά
Θυμάμαι σαν παιδί 
Ξυπόλυτοι κλοτσούσαμε την μπάλα
Με δάχτυλα και νύχια ξεσκισμένα 
Το γκολ η  πέναλτι  μετρούσε την στιγμή που το ‘βαζες με φόρα
Και τα φιλιά απ’ τα παιδιά 
Κερδίσαμε ξανά 
Κουράστηκα… πάω για ύπνο βρε μαμά… 
Και ξαναβλέπω στα όνειρα μου τα βαθιά 
Τη γειτονιά  


[Η μνήμη μου μια όμορφη θεά] / Παπαβασιλείου Πασχάλης


Η μνήμη μου μια όμορφη θεά
Τα δώρα της μεταμορφώνονται στο πέρασμα του χρόνου
Να με ρωτήσεις να σε πω πως πέρασα το τώρα δα δεν το θυμάμαι
Το βλέμμα μου ξαναγυρνά στο παρελθόν 
Στις αυγινές μου τις στιγμές 
Στα νιάτα και στην εμορφιά 
Στα γέλια τα φανταχτερά ντυμένα με την ξενοιασιά
Λέω και εγώ 
Έχω τα χρόνια μου μπροστά να τα χαρώ όπως μπορώ 
Μα δεν προσέχω πως κυλά ο χρόνος προς τα γηρατειά
Αυτά επίστεψα και εγώ πως θα ‘μαι αιώνια ο νιος
Με του λεβέντη την καρδιά μ’ αγέρωχη κορμοστασιά
Μα του καθρέφτη η μαρτυριά ξυπνάει το παρόν 
Και τις ρυτίδες τις πολλές που είναι μόνιμες και αυτές
Γυρίζω πίσω για να δω… 
Η μνήμη μου μια έμορφη θεά

[Πως θα 'θελα να μ' έφερνε η θάλασσα] / Παπαβασιλείου Πασχάλης

Πως θα 'θελα να μ' έφερνε η θάλασσα κοντά της τώρα δα 
Να βλέπω τα μαλλιά της να ανεμίζουν
Το σπρέι από το κύμα στο κορμί της να κολλά 
και οι σταγόνες σαν χάντρες φωτεινές πάνω να φωτίζουν
Τα μάτια της να αστράφτουνε αγάπη 
Τα χείλη να προφέρουν σ’ αγαπώ
Πως θα ‘θελα

Τα βραβευθέντα Ποιήματα του 1ου Ποιητικού Διαγωνισμού των "Φίλων της Λογοτεχνίας και του Πολιτισμού" της Λάρνακας




Α΄Βραβείο



ΡΟΠΗ / Στέλλα Μιλτιάδου



Καταπνίγεις τα λόγια σου.
Και μέσα σε αυτό το ατελείωτο ανείπωτο
σπαρταράει το νόημα.
Παλεύει να ειπωθεί.
Χώνεις το νόημα όσο πιο βαθιά.
Σβήνεις κάθε υποψία
βίαια ποδοπατώντας τα ίχνη της υπόνοιας.

Το νόημα αναβλύζει καυτό απ’ το βλέμμα σου.
Μα η φωνή που ξεστομίζεται
-σα μόνη της,
χωρίς να την ορίζεις
ρέπει αλλού
και μπλέκεται μεσ’ την οχλοβοή …
γιατί το απέναντι δεν το αντέχεις.

***
Β΄ Βραβείο


ΕΙΣ ΚΥΠΡΟΝ 2017 / Χριστιάνα Καμένου

Και εμείς εδώ
απλά περιμέναμε μια Άνοιξη.
Έτσι απλά,
για να συνωμοτήσουμε μαζί της.
Και εμείς εδώ
απλά περιμέναμε ένα φως
για να λοξοδρομήσουμε μια φορά
από τα κουμπωμένα πλαίσια
αυτού του νησιού
από τα προδιαγεγραμμένα και αλογάριαστα
αυτά πλαίσια
που κάποια στιγμή πρέπει να διασπαστούν.
Και εμείς εδώ
απλά περιμέναμε να αλλάξει επιτέλους
γύρω μας το χρώμα,
να διανύξει το φως μια επιπρόσθετη θέση.

Έτσι απλά,
σαν κάλυψη ή προκάλυψη
του φόβου αυτής της δικαιολογημένης ανασφάλειας
για αυτή την αλλαγή.
Και εμείς εδώ
απλά ενδέχεται
να σωπαίνουμε και να ακροαζόμαστε
τον ήχο που διατείνεται την ελπίδα
τον ήχο που διασπάει επιτέλους
αυτή την επί χρόνια συγκροτημένη δομή.
Και εμείς εδώ
απλά περιμένουμε αυτή τη συνωμοτούσα
Άνοιξη
για το τι επίκειται να φέρει, να επιφέρει
ή να επαναλάβει σε αυτό το νησί
που όλο και μεγαλώνει, μεγαλώνει
με την ιστορία του.

***

Έπαινος

ΑΦΙΛΟΞΕΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ / Παύλος Ανδρέου

Αφιλόξενο σκοτάδι,
κουβαλάς ένα βασανιστικό απομεινάρι,
ανήμπορη σκιά,
πληγωμένη από ένα βέλος ξαφνικά.

Τα βαθιά μυστικά της ψυχής,
θαμμένα σ’ ένα απαραβίαστο χάδι,
οι ορίζοντες των στεναγμών
καίγονται στα ψυχρά κύματα
των περίπλοκων γρίφων της αγάπης.

Με νόμους γραμμένους
στην πέτρα της καρδιάς,
στριφογυρίζει η σκέψη,
σ’ ένα άυλο κάστρο του αέρα,
στα λημέρια του πάθους,
σ’ ένα φιλί του σκότους.

Στα γνήσια εδάφη της ψυχής,
ένα φεγγοβόλο συναπάντημα του νου,
το μελωδικό βασίλειο μοχθεί να θεμελιωθεί,
από χάρη ενός γυμνού νυχτωμένου ονείρου.

Ψέμα που καληνυχτίζει μ’ αγκαλιά,
βαφτίστηκε αλήθεια,
μα έγκλειστη πια
στα δρομάκια της λησμονιάς,
η αγάπη χάνεται παντοτινά.

***

Έπαινος

Η ΕΠΑΙΤΙΣ /Μαρία Κούβαρου

Τραγούδαγε η μάνα μου η γη
το ό,τι σπείρεις θα θερίσεις
Και στο σεκόντο ο πατέρας μου, το σύμπαν,
με νανούριζε με «δούναι και λαβείν»
Κι εγώ, στερεμένη απ’ το δόσιμο
στέκομαι τώρα εμπρός τους -μια επαίτις.
Έχω αδειάσει· δανειστής, με δανεικά επιζώ,
μα
τέρας τυφλό είναι το δίκαιο.
Κι έτσι, ρακένδυτη όπως είμαι,
σέρνομαι και αναμένω
απ’ τα χρωστούμενα,
απ’ τα χρωστούμενα αναμένω επιστροφή.
Στάλα τη στάλα με αφήνει η ζωή
και την αφήνω να μ’ αφήνει,
και όσο στραγγίζει
κι εγώ στραγγίζω.
Στραγγίζω
και αναμένω
δικαιοσύνη.
Μες στο μυαλό μου υπολογίζω
χρωστούμενα, τους τόκους,
και όσα θα είχα για να παίρνω
αν το προνόμιο μας δινότανε
να παίζουμε όλοι ως ίσοι.
Ίσοι προς ίσους. Ίσος προς ίσον. Μα ίσως
ούτε αυτό να μην το μέτρησα σωστά.
Έτσι κατέληξα επαίτις·
και όλο ζητώ
Ζητώ και αναμένω,
Ζητώ, σωπαίνω και αναμένω.
Ζητώ. Γιατί ζητώ;
Πώς απαιτώ να λάβω από τους οφειλέτες μου
όταν κι εγώ η ίδια χρωστώ στον εαυτό μου;



***

Έπαινος

ΛΕΞΕΣΙΝ / Πέτρος Πέτρου


Τώρα τι;
Πρέπει να βρω μονάχα λέξεις να σου πω.

Μα πώς φτιάχνονται οι λέξεις;
Θέλουν αίσθημα κι όνειρα και έρωτες.

Οι άνθρωποι οι δικοί μου
είναι όλοι πλασμένοι από λέξεις.
Μα μαζί σου, λεξιθηρία.

Τις ώρες τις μικρές,
γεύονται την πνοή σου.

Καμία όμως δεν είναι αρκετή για να σε εξιστορήσει,
Καμία να με εξιλεώσει.
Γίνομαι εξίτηλος.

Μα πρέπει να βρω λέξεις να σου πω!

Τα γράμματα του σώματός σου
Οσφρύζεται η ανάσα μου.
Γίνομαι ερωτύλος.

Τελικά, λέξις είν᾽ ἡ ἕλξις …

Στο πάγωμα του χρόνου
ψαχουλεύω τη μορφή σου.

Ψιθυριστά ακούω τάς ἕλξεις μου , ὦ λέξεις
μου:

'Έλα να σ' αγκαλιάσω προτού ξυπνήσω'.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Θάλασσα η αγάπη σου / Γιώργος Καραγιάννης


Πόθησα τη θάλασσα στην καρδιά να κλείσω
και χιλιάδες όνειρα να ’βγουν στον αφρό.
Λάτρεψα τη θάλασσα, τώρα πώς να ζήσω,
να μη σ’ έχω μάτια μου, λίγο να χαρώ.
Μια βαρκούλα ναύλωσα, να σε συναντήσω,
στη γλυκιά αγκάλη σου μέσα να χαθώ.
Δεν μπορώ, ζαλίζομαι, πώς θα συνεχίσω,
αν δε δω τα μάτια σου, πάω να τρελαθώ.
Πάλεψα στα κύματα τον καημό να σβήσω,
μα η σκληρή αγάπη σου, μ’ έκοψε στα δυο.
Τώρα, όμως, που άντεξα, με χαρές θα σμίξω
και θα μπω στον κήπο σου ευωδιές να βρω.
Το παλιό τραγούδι μας, θα σου ψιθυρίσω…
Τι κι αν τόσα τράβηξα, θα σ’ ακολουθώ!

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

ΣΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ / Αλεξανδρής Γεώργιος



Στο βράχο εκεί που θα σταθείς
καράβια ν' αγναντεύεις,
αφρόσκεπα κύματα σαν δεις
να 'ρχονται αγριεμένα,
μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς
και με σπονδές δακρύων και κλαυθμών
μην επικαλεστείς τον Δία.

Απλόχωρη την αγκαλιά σου άνοιξε
κι αφέσου γοργόνα  Ωκεανίδα,
πρωτόγνωρο νιώσε θώπευμα
και κάλεσμα στων πεθυμιών τη γλύκα,
η κυματούσα θάλασσα του καημού
στα μαϊστράλια των ελπίδων να λουστεί
στον μπάτη των ονείρων να κοπάσει.

Κάποια βαρκούλα θα φανεί,
κάποιο ψηλό κατάρτι,
μπορεί και μια σανίδα ταπεινή
στους πόθους σου λιγοθυμιά
και τη λαχτάρα του ερχομού να φέρει,
δέσποινα τον αργαλειό ν' αφήσεις
και τις μέρες σου υφάδι να μην πλέκεις.

Περίμενε στο ακρογιάλι μόνη,
άγνωστη,λεύτερη, πιστή στον έρωτά σου,
αξόδευτη πλησμονή μακάριας ψυχής,
δίχως μνήμες γυναικών και αναφορές,
χωρίς δαψίλευμα ανδρών και συνηγορίες,
μη σε 'βρει η Αθηνά και σε παρηγορήσει
κι αχρείαστα ο Όμηρος σε διακονήσει.

Θα 'ρθει ο Δυσσέας , θα 'ρθει
από του νόστου την άγρια πεθυμιά,
από τη σοφία των βίαιων καιρών,
αλύτρωτος από γνώσεις και εμπειρίες,
λεύτερος από δελεασμούς και προκλήσεις,
προσκυνητής στην αφοσίωση και την πεποίθησή σου,
με λύτρα ζωής τα ώριμα τ' αξόδευτα τα χρόνια. 

                                               10-2-2019

NEOΤΗΣ / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα





Κυματανθός λευκός, ευκίνητος, αεικίνητος.
Ακτίνα φωτός, απαστράπτουσα, ιριδίζουσα,
πτητική, χορευτική, δονούμενη, παλμική.
Νεότης, που όσο ένα όνειρο μονάχα διαρκεί.


Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ / Νικολαρέας Πάνος





 Κάποιες  νύχτες  το παράθυρο της  απελπισίας
μένει ανοιχτό. 
Στο πρόσωπο σου πέφτει  αδιόρατα  
μια σκιά  μουντή σαν πένθιμο  προμήνυμα,
ώσπου πυκνό  το σκοτάδι  χιμάει από παντού 
και σε τυλίγει σα να θέλει να σε πνίξει.
Τη ταραγμένη  ψυχή  πυκνό  δίχτυ
ο φόβος σου τη σκεπάζει.
Παγερός  αέρας μπαίνει από τις  χαραμάδες
του μυαλού σου και θεριεύει απ’ το οξυγόνο σου.
 Λυσσομανάει  ένας αόρατος εχθρός
και με χίλιους διαβολικούς  ήχους, σου σπάει τα τύμπανα
σε σπρώχνει σε γκρεμό σε θάλασσα σε πνίγει.
Οι αισθήσεις σου παραληρούν στο πυρετό μιας έκρηξης
τις χάνεις … σα να σε εγκαταλείπουν.
Ώσπου πάλι ξαφνικά
νιώθεις την αρχή με το τέλος να γεφυρώνονται .
Το ξέρεις καλά, εικονική ήταν η αναμέτρηση,
οι τρόμοι τα σκιάχτρα οι βουές και οι γκρεμοί δικοί σου ήταν.
Ξέρεις στο δράμα σου, ο σκηνοθέτης κι ο παραγωγός, εσύ θα’σαι
όσο παραμένεις άπειρος ακροβάτης, στο τσίρκο της ζωής.
Κι έτσι μιαν άλλη ανέμελη στιγμή, συντετριμμένος 
 απ’ τα πρέπει και τα θέλω της,
πάλι θα σε σπρώξει, σ’ έναν άλλο γύρο του θανάτου.



  






Κλεμμένες Ψυχές / Νικολαρέας Πάνος


Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.