Αποκοιμήθηκα και ονειρεύτηκα
πως βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
χωρίς σύνορα και χάρτες,
χωρίς πλούσιους και φτωχούς,
χωρίς φυλακές, πολέμους και λοιμούς,
χωρίς αντιπάλους και φρουρούς.
Βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
που οι άνθρωποι πατούν στην ίδια γη
και ζουν σα μια ψυχή.
Σ’ έναν κόσμο που τα παιδιά
παίζουν χαρούμενα και ανέμελα.
Παντού άνθρωποι
σαν να τους γέννησε η ίδια μάνα.
Τι κρίμα που ήταν όνειρο.
Τι κρίμα που ποτέ δεν θα βρεθώ
σ’ έναν κόσμο ιδεατό,
όσες φορές κι αν το ονειρευτώ!
Σε μάγεψε το φεγγαρόφωτο
και έμεινες άγρυπνο ολονυχτίς.
Για μια νύχτα θέλησες
ξυπνητό να ονειρευτείς.
Σήκωσες το βλέμμα σου ψηλά
και είδες χίλια αστέρια
διαμάντια φωτεινά.
Ένα αστέρι είδες να πέφτει
και έκανες τα χέρια σου αγκαλιά.
Είδες το κόκκινο φεγγάρι της νύχτας
στολίδι και καμάρι
και του πες μαζί του να σε πάρει.
Είσαι διάφανο σαν ηλιαχτίδα
μα και θολό σαν καταχνιά.
Σε βρίσκει άλλοτε η θλίψη
και άλλοτε η χαρά.
Νοιάστηκες για μια ανεμώνη
μοναχή στην ερημιά
και ήρθε η παπαρούνα
να της κάνει συντροφιά.
Θέλεις να μένεις άγρυπνο
για να γνωρίζεις τη ζωή
και να μαθαίνεις
ό,τι σου κρύβει η άγνωστη ψυχή.
Χα ζώα έχουν εξαφανιστεί
κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται
η βία είναι παντού
ο κόσμος κλυδωνίζεται
και κανένας δεν το έχει αντιληφθεί
οι θεοί πέταξαν τις μάσκες τους
αναμασούν το ίδιο χόρτο.
Η πλήξη στο πεζοδρόμιο
δεν κλείνουμε την πόρτα
τα παραθυρόφυλλα της ζήσης μας
ανταριασμένα πλοιάρια
σε πέλαγα προϊστορικά.
Τρεις μέρες πάλευε στη ζούγκλα του ιατρείου.
Μάγοι ιθαγενείς φυσοκάλαμα θεραπευτικά φυτά
θηρία και τυφώνες του έπνιγαν τη φωνή.
Δίπλα
βάρκες με άλλους ασθενείς κωπηλατούσαν ήρεμα
τον έδειχναν με το δάχτυλο έβγαζαν φωτογραφίες.
Τον είδε ο γιατρός.
Είπε να κόψει τα ποιήματα το βράδυ.
Ταξίδεψα νοερώς πολύ μακριά,
τον μισό δρόμο για Μοντάνα
μέχρι τα περίχωρα της Βοιωτίας
τη στάνη της Αλαμάνας
μ’ ένα μπλουζάκι και φύλλα παραπλανητικά
για το κρύο
και τις ατυχείς στιγμές της Ιστορίας
κι όπου έφτασα με πήραν με το καλό,
με σήκωσαν στον αέρα,
μαύρο φεγγάρι στον λαιμό—
Τόσα χρόνια γυρολόγος
τέτοιο πάτο δεν ξανάπιασα.
Στρογγυλοπρόσωπα λουλούδια κατακίτρινα
ένα προς ένα τρεμοπαίζανε τα μάτια
σηκώναν τα κεφάλια συλλαβίζανε
της μέρας τα ονόματα με γέλια.
Κι εκείνη γκρέμιζε, η τρελή, όλους τους φράχτες της
να μπαινοβγαίνουνε αηδόνια και τραγούδια
κι ούτε που έβαζε στον νου την καταχνιά
με τόσους ήλιους που φυτρώνανε τριγύρω.
Μήτε το φίδι που τρυπώνει στους παράδεισους
κι ακάλεστο τις νύχτες τραγουδάει.
Στην άλλη όχθη του καημού μονάχος βρέθηκα
δίχως σκαρί με δυο κουπιά πάνω στην άμμο
να ‘χα τουλάχιστον χαρτί και μια φιάλη
αδειανή,
να ‘χα τουλάχιστον δυο-τρεις στάλες μελάνι.
Με αίμα μόνο πορφυρά βάφω τα βότσαλα
και λίγο πριν να φτάσει η νύχτα ανεβαίνει
λαμπρή η καρδιά μου κατακόκκινη στα σύννεφα
σε χίλια-δυο μικρά φωτάκια χωρισμένη,
σαν πυροτέχνημα που γράφει «είμαι εδώ»,
μα το «εκεί» και το «εδώ» κανείς δεν ξέρει.
Fire and Ice
Some say the world will end in fire,
Some say in ice.Άλλοι λένε πως ο κόσμος θα χαθεί στη φωτιά,
άλλοι λένε στον πάγο.
Από όσα έχω γευτεί από την επιθυμία,
είμαι με εκείνους που προτιμούν τη φωτιά.
Μα αν έπρεπε να χαθεί δύο φορές,
νομίζω πως ξέρω αρκετά για το μίσος
για να πω πως για την καταστροφή
ο πάγος είναι επίσης σπουδαίος
και θα αρκούσε.
Νοσταλγία
