ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ / Χριστοδούλου Δήμητρα

 

Κάποιος που δεν μπορώ ν’ αναγνωρίσω
Περπατά πάνω κάτω στο σπίτι μου.
Με μάτια κόκκινα απ’ την κούραση
Και κάτι σαν κελάηδισμα στον λόγο
Μου εξηγεί ότι διέσχισε την πόλη
Και την βρήκε σχεδόν ακατοίκητη.
Είδε το φως στο παράθυρό μου
Και ήξερε ότι θα τον δεχτώ.

Ω, εσείς, συνηθισμένα μου ενδύματα,
Φτερά καρφιτσωμένης πεταλούδας,
Εσείς, που αφήνετε το χνούδι
Της χαμένης σας υγείας στην ντουλάπα,
Εσείς, κουμπιά μου που κυλήσατε στο πάτωμα
Κι αφήσατε στην κρυφή ντροπή τους
Τόσα ξηλωμένα πουκάμισα,
Ακούτε αυτό το βήμα, αυτό το τραύλισμα;
Θα ντύσουμε έτσι φτωχικά τον θάνατο;

Όχι. Θα εφεύρω την κομψότητα.
Ένα άρωμα σιδερωμένων σεντονιών
Μπορεί να ντύσει έναν επισκέπτη
Όπως ντύνουν παραδείσιο πουλί τα χρώματα.
Έξω ο κόσμος εξακολουθεί να συντρίβεται.
Εδώ το φως σκυμμένο πάνω μας
Ρίχνει στους ώμους ένδυμα σωστό.

ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ / Χριστοδούλου Δήμητρα

Σαν κεφαλή ταριχευμένου λύκου,
Μακάβριο τρόπαιο κυνηγού
Που κάπου ασπρίζουν πια τα κόκαλά του
(Κανείς δεν είναι πάντα τυχερός
Όταν αναμετριέται με τ’ αγρίμια),
Στον τοίχο κρέμεται ο λεκές της υγρασίας,
Δόξα της οικογενειακής ιστορίας μου.
Μα τα δικά μου κόκαλα ανθούν
Καλά θαμμένα κάτω από τα χάχανα
Τόσης, στ’ αλήθεια, καρτερίας κι ευσέβειας
Που έχει κάθε πόνο απελπίσει.

Έξω η σκόνη από την Αφρική
Ταριχεύει πολίτες και μπάτσους.
Κορνάρουν με τα κυνηγετικά τους βούκινα
Κάτι φιλότιμα ασθενοφόρα.
Μες στα μεγάλα, μαύρα τους φτερά
Γιατροί διασχίζουν πάρκα και πλατείες
Κι αφήνουν στον γαλαξία τον γέρικο
Τ’ απόβλητα των χειρουργείων.
Μόνο το αηδόνι που ακόμη θυμάμαι
Ξηλώνει κλαίγοντας το σάβανο
Γύρω από ανθρώπους και λύκους
Και τυφλό από της φωνής του τ’ αρώματα
Φέρνει ως εδώ το φως της νύχτας.

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Τα καλοκαίρια στέκονταν
πάνω από τα μαύρα σου μαλλιά πιτσιρίκα μου.
Μέρες φτιαγμένες από χαρά
περίμεναν τα θαύματα του ερωτικού απείρου.
Με το σακίδιο στην πλάτη γεμάτο ελπίδες
σχεδιάζαμε πάντα να ταξιδέψουμε
σε αθάνατους της φαντασίας κόσμους μαγικούς
χωρίς ποτέ να ξεκινάμε.
Η πεζή ζωή έστελνε δίπλα μας
κηδείες παλιών ερώτων ζευγαρωτές λευκόμαλλες
κουτσές και σφιχτά αγκαλιασμένες.
Φοβόμουν το χρόνο και προσπαθούσα
να κερδίσω στιγμές λίγης εξώχρονης χαράς.
Σου έλεγα φίλησέ με αλλά μη με σκοτώσεις!
Και συ έλεγες όχι ακόμα!
Ώσπου οι αγαλμάτινες στιγμές
στους ερειπωμένους του έρωτα ναούς
ξεμείνανε από πιστούς και ιεροφάντες.
Οι λευκοί ερωδιοί ψηλά
συνέχιζαν των ταξιδιών τους κύκλους τους.
Πετροχελίδονα τριγύρω
την πρώτη μέρα της Δημιουργίας
είχαν φορτωμένη στα αιθέρια τα φτερά τους.
Φωτιές ανάβαν με πόνο και κουφαλιασμένα ξύλα
μέσα στις κρύες νύχτες της συνήθειας
για να ζεστάνουν την ψευτόδετη συμβίωση.
Τα κάρβουνα τα κόκκινα προφήτευαν την τελική τη στάχτη.
Και συ έλεγες όχι ακόμα!
Γερμένος πάνω  στης μνήμης τους εξώστες
σε βιβλιοθήκες πέρα από το χρόνο
ανεβασμένος στης πνευματικές της φύσης τις κορφές
στις δόξες και στις καταβάσεις των μάταιων  ανθρώπων
δίπλα μου σε είχα να μου λες !
Όχι ακόμα!
Στις τελευταίες του  κόσμου τις στιγμές
όταν οι ήχοι ετοιμάζονταν να βγουν
μιας πένθιμης και αναστάσιμης καμπάνας
δίπλα εκεί ήσουν και συ
την ώρα που κρατούσα μες τα χέρια ένα γράμμα.
Όχι δεν ήτανε δικό σου
μα ήταν κάποιας που ήταν πάντα αληθινή
κι αληθινή αγάπη είχε στην καρδιά της.
Κι ως σύζυγος ιδανική
απ’ τη φονοκτονία σου την αργή με είχε γλυτώσει.
Και τότε είπες!
Να τώρα είναι η κατάλληλη η ώρα
και με ότι ήσουνα παντοτινά ταυτίστηκες.
Του είναι σου την ιδιότητα αποκάλυψες.
Ο χάρος ήσουν κάθε αγάπης αληθινής.
Και μια εκδίκηση βαθιά του  εαυτού σου.
 
                                                                    Β.Α.

ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ / Γιώργος Αλεξανδρής

Πολύπλευρη και πολυσύνθετη της κοινωνίας η δομή
ευδόκιμη συστέγαση ομοφροσύνης και διαφωνίας
με σεβασμό και αποδοχή στη διαφορετικότητα,
από τον οίστρο και τη διάκριση της ατομικότητας
στο μεγαλείο της επώνυμης και οργανωμένης τάξης
με την παράλληλη αποζήτηση και την κοινή διαδρομή.

Θολό τοπίο το συμβατό γίγνεσθαι και οι προσδοκίες
με την επίκληση της ιστορίας και της διδαχής,
απεμπόληση δικαιωμάτων και αποξένωση ευθυνών
η καταφυγή σε είδωλα, δόγματα και κοσμοθεωρίες
με πλήρη ταύτιση στα γνωστά και πεπραγμένα
και χωρίς στόχευση σε νέα οράματα και αναφορές.

Αρμονίας στέγασμα η συμπαιγνία και η σιωπή
με τις ιδεολογίες πρόσχημα κι επίταξη  αναγκαία,
σε έπαρση οι αυθεντίες και οι δοκησίσοφοι ταγοί
να είναι η καθημερινότητα θρησκειολόγημα βαθύ,
σύναψη εμπειριών, γνώσης και κριτικής σκέψης,
άνθισμα ομολογιών, παραδοχών και βουλεύσεων.

Και πίσω από αυτή τη σύσταση και λειτουργία,
αυτομολούν ομάδες σύμπτυξης και προσηλυτισμού
με βεβαιότητες προσωποπαγείς και οδηγισμούς
απέναντι στην απάθεια, την απογοήτευση και τη φυγή
την ανένταχτη συμπεριφορά σε ασπασμούς και εκκλήσεις
επισκοπώντας σκόπιμα επί παντός θέματος και βαθμού.

Η επί παντός θέματος γνωμάτευση και κρίση
στον καθημερινό ορυμαγδό βέβηλων, ιερών και οσίων
να πλέκεται η ευθύνη σύνδρομο της άγνοιας και του χρέους,
αποτελεί σκοταδισμό, επίδειξη και αλλοφροσύνη
βόλεμα προσωπικό στης εξάρτησης την ανάγκη,
συνέχεια και συνέπεια ιερόσυλης αυθεντίας.

                                              Γιώργος  Αλεξανδρής

ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ / Σταυραετός / Β.Α

 

 
Σκόρπια στο χρόνο τέφρα ότι απόμεινε από σένα
κι από τα μεγαλεία σου που είχαμε τόσο υποφέρει
ποιο πρώτο να διαλέξουμε από χρόνια σταυρωμένα
να πρωτοθυμηθούμε τι; Ποιος άραγε να ξέρει!
 
Μας εκδικήθηκες! Βουλή άνομου θεού! Κέρδισες ίσως
στιγμές ιδανικής ανθρωπολάγνης εμπαθείας
μας άφησες κληρονομιά το φρικαλέο σου μίσος
και μια απορία χαύνης για το μέλλον απαθείας.
 
Τώρα τη στάχτη σου πατάν οι αλεπούδες
κοπρίζουν πάνω της νυχτόλαλα τελώνια
την κατουράν ανάπηροι πολεμιστές παλιοί παπούδες
και τι τιμή! Την άνοιξη την κουτσουλάν τ’ αηδόνια.
 
Όμως το χρεωμένο πνεύμα η φωτιά δεν καίει
θρήνοι ακούγονται απ’ του Άδη τα κατώγια
δεν είναι η αμαρτωλή ψυχή της άγνοιας που κλαίει
πολιτικοί και δικαστές είναι που ήτανε λαμόγια.
 
                                                                          Β.Α.

Χρυσοφέγγαρη βραδιά / Λαγουβάρδος Αριστομένης

Χρυσοφέγγαρη απόψε η βραδιά

λεμονανθοί τα πάντα έχουν μαυλίσει'

στο σπίτι γύρω τ' ασπρα γιασεμιά,

τον μέγα κήπο έχουν στολίσει.

Ένας ήχος αργός , μόνο η βρύση

στάζει σιγά ένα δάκρυ απ ' τα παλιά'

στο δέντρο μια κανάρα έχει λαλήσει,

κι' είναι γλυκιά και φεγγαρόλουστη βραδιά.

Τους μύχιους πόθους να ξυπνήσει,

ήρθε μια αγάπη από μακριά!

Θυμάμαι τα παιχνίδια τα πολλά ,

θυμάμαι τα κλωνιά πούχαν λυγίσει'

κι΄ ακούγαν όσα λέγαμε οι σπίνοι ,

την λαμπρή , εδεμικιά νύχτα εκείνη !

Copyright(c) 2010 Aριστομένης Λαγουβάρδος

ΗΧΟΙ ΑΗΧΟΙ /Τριώνυμο Ερώτων/ Εκδόσεις Κούρος /Σκουτέρη Νίκη

 Ο ήχος του βιολού φωνήεντα σκορπίζει,

δύο α κι ένα ω φωνάζουν σ' αγαπώ.

Η νύχτα αναστενάζει

πώς να φροντίσει έναν έρωτα;

Τα άστρα της σκορπίστηκαν,

κρεμάστηκαν τα φωνήεντα

σε κάτι όνειρα ξεχασμένα.

Δυσκόλεψε ο κόσμος

οι όρκοι καταπατήθηκαν,

δύο α κι ένα ω, στάχτη έγιναν.

Τα έπνιξαν τα σύμφωνα,

ο ήχος του βιολιού σώπασε πια.

Και το δοξάρι στο πρόσταγμά του,

ονειρεύεται φωνήεντα να ξεκρεμάσει

κάτω από το μπλε του ουρανού.

Κάτω από το θόλο του στεκιού μας

του παραδείσου το κλειδί μας.

©Νίκη Σκουτέρη

Κάνε γρήγορα, ζωή! / Λάππα Κωνσταντίνα

"Μία ημέρα & εγώ θα ζήσω

αλύγιστη"

τα σπλάχνα μου μηνύσανε,

οι δανειστές

- τη λασπωμένη γη εγκαταλείψανε -

ήδιστοι

Οι πληγές σκηνοθετήθηκαν

με διαδρομές αλλότριου ανθρώπου

Ριζώματα τούτου του τόπου

μ' ενυπνιασμένη αρετή ενδύθηκαν

Οι άνθρωποι γίνανε πληγές

τραπεζίτες του εαυτού τους

κι ο τόκος κι ο δόλος μετοχές·

δέντρα του καρπού τους

Νέα πατήματα θ' αναζητήσω

"Πού;" με ρωτάς "γιατί;"·

τη μίμηση πράξης θα ασημίσω

έρεβος αναιμικό στη σιωπή

Οι άνθρωποι ζωντανοί νεκροί

άλαλη η κραυγή τς: στολή κι εργασία

μένει η αγάπη επαναστατημένη φωνή

σε κόσμο α-πρόσφορο για διδασκαλία

"Κ ά ν ε γρήγορα, ζ ω ή !"

Δημιουργία: Κυριακή, 14 Ιουνίου 2026