ΚΑΚΟΧΕΙΜΩΝΙΑ / Λουκάς Νικολαίδης

Κι έξω Απαίσια παγωνιά,

και μέσα το τζάκι αναμμένο,

με τον Αγέρα να παίζει

σε μιά σκουριασμένη φυσαρμόνικα

τραγούδια παλιά κι αγαπημένα...

Κι αυτός ο Ήλιος Σήμερα,

κίτρινος θαρρείς βασανισμένος,

λες και τονε σταυρώσανε Ατίθασα παιδιά,

καταμεσής του Ουράνιου θόλου!

Κι Ύστερα,

θα απλωθούν τ' Αστέρια μοναχά

πάνω από μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη,

καθώς το Φεγγάρι θα το δέρνουνε οι Άνεμοι,

κι αυτό,το δρόμο του θα έχει χάσει!

Και,όταν κοπάσει ο Χαλασμός

εκεί στα ξημερώματα κοντά

που θα κοιμάται πια η ξεδοντιάρα Νύχτα,

θα ξεκρυφτεί ο Ήλιος απ' τα Σύννεφα,

τρεκλίζοντας στου Ουρανού το φάρδος!

Όμως,την Άγρια Νύχτα της Ντροπής,

το μικροκάϊκο "η Ελπίς",

θα έχει από τ' αγριοκύματα "πνιγεί"

και θάχει πλέον βυθιστεί,

στη θάλασσα της Απόγνωσης,

στα βάθη του Απροσμέτρητου Πελάγου...

ΦΩΤΙΑ / Σκούρτης Γιώργος

 

Στις μαυρισμένες σκάλες
Μνησίκακα μας χαιρετούν
Πικρολαλούντα λιόκρινα
Στερνοφιλώντας τ’ αύριο

Η φωτιά φανέρωσε τα σπλάχνα μας

Στου κόσμου τ’ απόνερα
Πρωτανθισμένα κλώνια
Αναφιλούν μ’ ανθόνερα
Μοιρολογούν με βάγια

Στάχτες, οι αλυσίδες που μας πλάκωσαν

Γονυπετείς πλανήθηκαν
Στου κόσμου το ταμάχι
Γρικώντας το ανάθεμα
Ψυχορραγούντων χρόνων.

Και προσκυνήσαμε στα κάρβουνα

ΠΟΛΕΜΟΣ / Σκούρτης Γιώργος

 

Τεμαχίζονται οι άγγελοι στα πριόνια
Στραπατσάρονται τα μέλη στο σατίρι
Στροβιλίζεται το αίμα στο σαντράνζι

Κουλουριάζονται οι μανάδες
στο υπόγειο
κατοπτρίζονται στο αίμα
τα όνειρα τους
τα αισθήματα που είχαν
θάφτηκαν
και τα παιδιά τους κείτονταν
νεκρά

Κουλουριάζονται οι μανάδες, κατοπτρίζονται
στο αίμα τα αισθήματα που είχαν
και τα παιδιά τους κείτονταν

Τεμαχίζονται οι άγγελοι στα πριόνια
Στραπατσάρονται τα μέλη στο σατίρι
Στροβιλίζεται το αίμα στο σαντράνζι

Στο υπόγειο τα όνειρα τους θάφτηκαν νεκρά

ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ / Σκούρτης Γιώργος

 

Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Είν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες που ’ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.

Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου.

Σ’ ένα κουτάλι γέμισες με σκόνη τις αγάπες
Και απ’ τη φλόγα έλιωσες γεμάτη οφθαλμαπάτες
Και το κορίτσι που ’φυγε να εύρει τη χαρά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου τη νύχτα του Σαββάτου.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ / Ντικμπασάνης Χρήστος

Οι αναμνήσεις θα σε βρίσκουν

πάντοτε και παντού

Σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Γης

αλλά και κάποιου άγνωστου πλανήτη

στις εσχατιές του διαστήματος

Μέσα στις μολυσμένες θάλασσες της υδρογείου

αλλά και σε μονοπάτια του Σύμπαντος

που ακόμη δεν αντίκρισες

Δε είναι τυλιγμένες

με το φως των αστεριών

κι εσύ με χέρια μουδιασμένα

θα παλεύεις να τις διώξεις

για να μην πονάς με την απώλεια μου

Αποκαμωμένη θα σταθείς

στο κέντρο της επουράνιας αμμουδιάς

που κάποτε διασχίζαμε με το αστρόπλοιο

της αγάπης μας,

αφήνοντας την αιώνια νύχτα να σκεπάζει

τις σκιές της μνήμης μας

Το ξέρεις ήδη

πως ποτέ δεν πρόκειται να γλιτώσεις

απ' τους ερωτικούς ψιθύρους

και τα εκκωφαντικά γλυκόλογα

των ευτυχισμένων εποχών

της συνεύρεσης μας

που χάθηκε για πάντα

Χρήστος Ντικμπασάνης

Χριστουγεννιάτικο δέντρο / Λαγουβάρδος Αριστομένης

Μικρούλι μου τεχνητό έλατο!

Συντροφάκι των παιδικών μου χρόνων.

Ήταν κλεισμένο σ΄ ένα μεγάλο κουτί.

Σ΄ ένα άλλο τα στολίδια του.

Θυμάμαι ακόμα την χαρά και την αγωνία

να το στολίσω.

Έβαζα πάνω στα κλαδιά του, όλα τα στολίδια:

Γυάλινες μπάλες, κόκκινες, πορτοκαλί,

αστεράκια μικρά, καντηλάκια μικρά,

τολύπες χιονιού, σερπαντίνες κόκκινες, κίτρινες.

Αγγελούδια ολόλευκα, έλκηθρα,

και μια μικρή κουκουβάγια που είχα ζωγράφίσει

σε χαρτόνι και την είχα χρωματίσει...

Και πάνω στην κορυφή ένα μεγάλο χρυσαφί αστέρι.

Χιόνιζε θυμάμαι δυνατά.

Στο τζάκι σπιθοβολούσαν τα κούτσουρα.

Παγωμένος αέρας ερχόταν από την γειτονιά

της Μελτινής, και γαύγιζε ένας σκύλος.

Χιονιά δυνατό, έκανε και αυτή την χρονιά.

Παγωνιά, λευκά τα πάντα.

Είδα την πορτοκαλιά του κήπου μου χιονισμένη!

Τις πορτοκαλί μπάλες του Χριστουγεννιάτικου

δέντρου των παιδικών μου χρόνων, μου έφεραν στο

νού τα μυρωδάτα εύγευστα πορτοκάλια.

Αστεράκια δεν είχα. Κοίταξα τον ουρανό, ήταν γεμάτος.

Ο αγέρας ήταν μυρωμένος, παγωμένος, πεντακάθαρος.

Σ΄ ένα γυμνό κλαδί της βερυκοκιάς του γείτονα,

είδα μια κουκουβάγια να με κοιτάζει περίεργα, επίμονα.

Γύρισε το κεφαλάκι της τρείς φορές και με κοίταξε.

Ύστερα ξαφνικά φτεροκόπησε .

Χάϊδεψα απαλά ένα πορτοκάλι, που είχε λίγο χιόνι πάνω.

Έστιψα το χιόνι με τα δάχτυλα.

Έγινε νερό λιωμένο, παγωμένο.

Θαμπώσαν τα μάτια μου, γιατί ήταν βουρκωμένα.

Και οι νιφάδες του χιονιού, συνέχιζαν να πέφτουν

στροβιλίζοντας σαν μπαλαρίνες, στίς στέγες των

σπιτιών, στους δρόμους, στους κήπους, στα χωράφια.

Ποιητική Συλλογή ΄΄Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι ΄΄

Αριστομένης Λαγουβάρδος

[ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ] / Σεφέρης Γεώργιος

Στο στήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι
όταν χαμηλώνουν τ’ άστρα και συγγενεύουν με το κορμί μου
όταν πέφτει σιγή κάτω από τα πέλματα των ανθρώπων

Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως πού
θα με παρασύρουν;
Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;
Βλέπω τα χέρια κάθε αυγή να γνέφουν στο γύπα και στο γεράκι
δεμένη πάνω στο βράχο που έγινε με τον πόνο δικός μου,
βλέπω τα δέντρα που ανασαίνουν τη μαύρη γαλήνη των
πεθαμένων
κι έπειτα τα χαμόγελα, που δεν προχωρούν, των αγαλμάτων.

ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟ / Σεφέρης Γεώργιος

Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι
και παραπάνω
το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει
τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα
κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη
και παραπάνω ακόμη πολλές φορές
το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά
ως τον ορίζοντα ως τον ουρανό που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,
να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.
Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη
και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.
Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα
και το παίξαμε στα ζάρια.
Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.

Ἡ λυπημένη / Σεφέρης Γεώργιος

 

Στην πέτρα της υπομονής
κάθισες προς το βράδυ
με του ματιού σου το μαυράδι
δείχνοντας πως πονείς·

κι είχες στα χείλια τη γραμμή
που είναι γυμνή και τρέμει
σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
και δέουνται οι λυγμοί·

κι είχες στο νου σου το σκοπό
που ξεκινά το δάκρυ
κι ήσουν κορμί που από την άκρη
γυρίζει στον καρπό·

μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
δε βόγκηξε κι εγίνη
το νόημα που στον κόσμο δίνει
έναστρος ουρανός.

ΝΟΗΜΟΝΕΣ ΠΙΘΗΚΟΙ / Σταυραετός / Β.Α

 

 

Μια νέα ιδέα υλοποίησε σήμερα

ο κυβερνήτης της χώρας των πιθήκων.

Δημιούργησε μια σειρά υπουργείων

με εντελώς νέες αρμοδιότητες από τα παλαιότερα.

Όρισε ότι το νέο υπουργείο παιδείας

θα πρέπει να μην δίνει σαφή γνώση στους μαθητές

αλλά να συσκοτίζει την υπάρχουσα

με πολλαπλές εξετάσεις βαθμοκτονίες αφύσικα βιβλία

ακατάλληλα πρόσωπα σε υψηλές θέσεις και προπαντός

με καιροσκοπικές άχρηστες διδασκαλίες

για άχρηστα μαθησιακά αντικείμενα.

Στο καινούριο υπουργείο δικαιοσύνης έδωσε εντολή

να μην εφαρμόζεται κανένας νόμος

αλλά όλοι να διαστρέφονται και να παρακάμπτονται

κατά το συμφέρον των κυβερνώντων

και αν τυχόν υπάρχει κάποιος έντιμος ανάμεσα στους κριτές

να απέλθει πάραυτα προς ιδιωτία το κνώδαλο.

Στο υπουργείο εργασίας πρότεινε την εφαρμογή

των νόμων της αρχαίας δουλείας με σύγχρονα μέσα

και τις περικοπές των αποδοχών στο ελάχιστο όριο ζωώδους αναγκαστικής φιλελεύθερης επιβίωσης.

Στο υπουργείο εθνικής άμυνας επέβαλε τη συνεργασία

με όσους είχανε υποδουλώσει κάποτε την πατρίδα

και τη χρήση του στρατού αλλοτρίως

πέραν των συνόρων που όφειλε να υπερασπίζεται.

Στο υπουργείο υγείας πρότεινε αγαστή και άμεση συνεργασία με τους πεχλιβάνηδες τελεταρχικούς

για επίλυση όλων των προβλημάτων.

Στο υπουργείο συγκοινωνιών ζήτησε ο όχλος να κατεβαίνει σε ακόμα σκοτεινότερα υπόγεια για μετακίνηση.

Στο υπουργείο πολιτισμού επέβαλε την πρόσληψη

στεντορίων φωνών για να τρομάζουν τον κόσμο

ουρλιάζοντας σε σάπια της τραγωδίας θέατρα

και τρομοκρατώντας κατασταλτικά τους θεατές.

Στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης

πρότεινε την αγορά βυζαντινών βαρδουκίων

και πρόσληψη βαράγγων μισθοφόρων

και ο εν λόγω υπουργός καλό θα είναι να είναι βρυκόλακας

για να αντιμετωπίζει καλύτερα τις αιματηρές καταστάσεις.

Ανάλογες εντολές έδωσε και για διάφορα άλλα υπουργεία.

Στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου

έδωσε το κατά πολιτική συνείδηση  δικαίωμα

κατάχρησης δημοσίου χρήματος

καταπάτησης των νόμων ιδίων εξυπηρετήσεων

οικογενειακών διαδοχών έως εβδόμης γενεάς

και συνέστησε στους υπουργούς

την αληθοφάνεια των πράξεών τους

τη νομικώς ανομολογική συγκάλυψη των εγκαθέτων

με την σαφή παρατήρηση στο ότι

και οι πίθηκοι μπορεί να ξυπνήσουν κάποια μέρα

και αν κατεβούν από τα μπανανόδεντρα

το πρόβλημα θα είναι ανεπίστροφο και κυβερνητοκτόνο.

Κι αφού ευχήθηκε σε όλους καλή διαφθορά

έλυσε τη συνεδρίαση των τάχα αντιπροσώπωντου λαού.

Όμως ξαφνικά και έξω από κάθε υπολογισμό

άρχισαν να ακούγονται φοβερές κραυγές

από τη ζούγκλα τη γειτονική

και πίθηκοι άρχισαν να κατακλύζουν

το προαύλιο της συνεδρίασης με άγνωστες διαθέσεις.

Τρόμος και φόβος έπιασε τους συμμετέχοντες.

Κρότοι και λάμψεις ακούγονται ακόμα και αυτή την ώρα…

 

                                                                              Β.Α.