«Πολύτιμη λήθη», Αντώνης Φωστιέρης / Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2004 (Εκδόσεις Καστανιώτης)

ΣΑΡΚΟΒΟΡΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

Απ' την αυλή ακούω το γάβγισμα Του λύκου.

Στα μαλακά του καναπέ

Την τίγρη γουργουρίζοντας.

Κι όπως βραδιάζει γρήγορα

Σαύρες κροκόδειλοι

Ως το ταβάνι αναρριχώνται

Σαμιαμίδια.

Γι' αυτό χτυπάει

Συναγερμό

Στο στήθος

Το ταμ-ταμ'

Να θυμηθώ

Πως κάποτε

Τ' αρχαίο τους αίμα

Μ' ένα νέο βρυχηθμό

Θα μας ξεσκίσει.

Κούτσουρα έχει. Ασ' τη να καίει

Την τηλεόραση ως αργά

Και πριν προλάβουν

Να μας βρουν

Πάμε τρεχάτοι

Να κρυφτούμε

Στη σπηλιά

των σκεπασμάτων.

***

Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΙΔΕΕΣ

Πνεύμα σημαίνει φύσημα.

Όμως μη σπεύδεις. Άλλο το έωλο
Ρουθούνισμα μιας αύρας άλλο η λαίλαπα
Ενός γερού βοριά. Και πώς εσύ
Με πρωτοβάθμια σκέψη να εκπορθήσεις
Ποίημα;
Θυμάσαι: Πρέπει πρώτα να συλλάβει ο νους
Κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί.
Σαφείς οι οδηγίες. Λακωνικότατες.
Και όταν λέμε πρώτα να συλλάβει ο νους
Δεν εννοούμε σίγουρα τόπους κοινούς. Αθέατα
Νυστέρια ολόγυρα ορθοτομούν τα βάθη
Εγκέφαλοι μιας νέας εποχής εκφράζουνε
Το αόριστο
Με όλως ακριβή
Αοριστία.

Όπως και να 'χει
Ο Μαλλαρμέ το απέκλεισε:
Η ποίηση δεν γίνεται με ιδέες.
(Ωραία ιδέα. Μπορεί να γίνει ποίημα; Δύσκολο).

Άρα
Σου μένει το αίσθημα.

Το αίσθημα σου μένει
Συντριβής
Για τον αιώνιο θρίαμβο
Των αισθημάτων.

«Πολύτιμη λήθη», Αντώνης Φωστιέρης / Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2004 (Εκδόσεις Καστανιώτης)

ΣΑΡΚΟΒΟΡΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

Απ' την αυλή ακούω το γάβγισμα Του λύκου.

Στα μαλακά του καναπέ

Την τίγρη γουργουρίζοντας.

Κι όπως βραδιάζει γρήγορα

Σαύρες κροκόδειλοι

Ως το ταβάνι αναρριχώνται

Σαμιαμίδια.

Γι' αυτό χτυπάει

Συναγερμό

Στο στήθος

Το ταμ-ταμ'

Να θυμηθώ

Πως κάποτε

Τ' αρχαίο τους αίμα

Μ' ένα νέο βρυχηθμό

Θα μας ξεσκίσει.

Κούτσουρα έχει. Ασ' τη να καίει

Την τηλεόραση ως αργά

Και πριν προλάβουν

Να μας βρουν

Πάμε τρεχάτοι

Να κρυφτούμε

Στη σπηλιά

των σκεπασμάτων.

***

Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΙΔΕΕΣ 

Πνεύμα σημαίνει φύσημα.

Όμως μη σπεύδεις. Άλλο το έωλο
Ρουθούνισμα μιας αύρας άλλο η λαίλαπα
Ενός γερού βοριά. Και πώς εσύ
Με πρωτοβάθμια σκέψη να εκπορθήσεις
Ποίημα;
Θυμάσαι: Πρέπει πρώτα να συλλάβει ο νους
Κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί.
Σαφείς οι οδηγίες. Λακωνικότατες.
Και όταν λέμε πρώτα να συλλάβει ο νους
Δεν εννοούμε σίγουρα τόπους κοινούς. Αθέατα
Νυστέρια ολόγυρα ορθοτομούν τα βάθη
Εγκέφαλοι μιας νέας εποχής εκφράζουνε
Το αόριστο
Με όλως ακριβή
Αοριστία.

Όπως και να 'χει
Ο Μαλλαρμέ το απέκλεισε:
Η ποίηση δεν γίνεται με ιδέες.
(Ωραία ιδέα. Μπορεί να γίνει ποίημα; Δύσκολο).

Άρα
Σου μένει το αίσθημα.

Το αίσθημα σου μένει
Συντριβής
Για τον αιώνιο θρίαμβο
Των αισθημάτων.

Discotheque / Αντώνης Φωστιέρης

Τη νύχτα ανοίγει ένα υπόγειο μουσικές Και φώτα από την ίριδα του μαύρου. Εκεί χορεύει λιώνει τα στυφά σταφύλια της χαράς Φυσάει να πυρώσουνε τα κάρβουνα στον κύκλο Κι οι πυροβάτες της λατρείας του Που μέθυσαν ξανά Γυμνοί συντρίβουν τα γυαλιά της λογικής Μ' αίμα τυπώνουνε στην πίστα τα πατήματά τους. Α, α. Πηδάει μέσα τους, πηδάει ανάμεσά τους Ο μάγος με λυγμούς με αλαλαγμούς — Χωρίς κανένα κόκαλο — Χτυπώντας το ρυθμό: Ωραίος, τεράστιος, Με πέτσινα στενά Και μ' αλυσίδες. Ποιητική Συλλογή: Ο διάβολος τραγούδησε σωστά (1981)

Τα αισθήματα

Τα αισθήματα είναι το καλώδιο
Που φτάνει στην καρδιά του μηδενός.
Πόσο χαμένο αίμα πόσα τραύματα
Και πόσοι πεθαμένοι.
Κάθε χειμώνας που έρχεται είναι κι ο τελευταίος
Ένα παγόβουνο που κατεβαίνει τους ωκεανούς μάς συναντά
Ένας σβησμένος ήλιος λέει ακόμα τ΄όνομά του λάμποντας.

Πόσο σπαταλημένο αίμα πόσα αισθήματα
Ένας πολτός
Μάταια ζυμωμένα σε αξεδιάλυτο όλον
Περνούν στρατοί στα επουράνια χάη
Ομοβροντίες στο στενό αέρα.

Τα αισθήματα είναι το καλώδιο
Που φτάνει απ΄την καρδιά μας στα μεσούρανα
Φέρνει τους πάγους και πυροδοτεί τους ήλιους μας
Είναι ο τηλέγραφος για να μιλάμε και στους πεθαμένους.

το όνειρο του Φαυνου

Θα ταξιδέψω πάλι απάνω στο κορμί σου.
Κι εκεί που το ποτάμι σκίζεται στα δύο,
Στη λόχμη με τα μαύρα της χορτάρια
και λάσια πολυτρίχια - σα βατράχι,

Πηδώντας, θα χωθώ και θα κοάξω...

Ο έρωτας

Ο έρωτας
Ένα τρελό κυνήγι μες στη νύχτα
Τρέχοντας μ΄εκατό
Ψιχαλισμένος δρόμος
Οι διάττοντες
Ανοίγοντάς σου δρόμο
Στο στερέωμα.

Ανεπίδεκτοι Αθανασίας

Τρεις ώρες φτάνουν για να γράψεις ένα ωραίο ποίημα
Όμως τριάντα χρόνια δεν αρκούν να γράψεις ένα ποίημα
Όσο αν ζητάς κι αν θυσιάζεις. Η άνοιξη
Κατάλαβα πως είναι υπόθεση ρουτίνας για τη φύση
Που εχθρεύεται το πνεύμα και αμαυρώνει το άφθαρτο.
Σκέψου καλά : Κάθε μορφή αθανασίας αντίκειται
Στην έννοια του όντος. Κάθε αντίθεση
Θα συντριβεί κάτω απ’ τη φτέρνα του καιρού
Καθώς πατάει με δρασκελιές και πέλματα γρανίτη.
Ανοίγοντας μια υπόνοια παρόντος
Καίγοντας
Τα φρύγανα των πράξεων σε ουρανομήκεις φλόγες ήλιου.
Όπου παρόν
Σημαίνει απλώς το παρελθόν του μέλλοντος
Ή, πιο σωστά, το μέλλον ενός άλλου παρελθόντος
Αφού, όσο ξέρω, δεν υπάρχει ακόμα η συνταγή
Να φτιαχτεί μια στιγμή διαρκείας. Τι άπληστοι
Σταθήκαμε στ’ αλήθεια, τι άσωτοι
Μες στη φιλαργυρία μας. Ποιος θα πιστέψει άραγε
Πως σπαταλήσαμε τη λίγη αιωνιότητα που μας αναλογεί
Χαμένοι σε μιαν έρημο από λέξεις. Σπέρνοντας
Και περιμένοντας το νέο φρούτο που θα βγει απ’ το κουκούτσι,
Αφήνοντας
Το γινωμένο φρούτο να σαπίσει.
Αλήθεια, τι άπραγοι
Τι ανεπίδεκτοι αθανασίας οι θνητοί.

Καλόν εντάφιον η ποίηση

Στους προσφιλείς νεκρούς η Ποίηση κάνει λαμπρή κηδεία.
Μ' επισημότητα και μ' αίγλη μυθική
Βαθιά τούς θάβει. Χαιρετάει με μουσική
Τους ρίχνει στέφανα, μια πλάκα κρύα,

Πίσω των στίχων η ατέλειωτη πομπή
Κι απάνω μια επιτύμβια Ιστορία.

Αγγέλων χούφτες τούς σφραγίζουν τη σιωπή
Μέχρι τη Δεύτερή τους Παρουσία
Που με συντρίμμια την ταφόπλακα οι νεκροί
Το νοτισμένο θα κινήσουνε κορμί

Κάποιες ασύνορες αφήνοντας πατρίδες
Ωριμασμένη να μας δρέψουν τη ζωή.

Αναστημένες οι νεκρές μας οι ελπίδες
Με νέα δύναμη γιγάντια, νέα ορμή,
Τα χέρια γύρω απ' το λαιμό μας θα τυλίξουν.

Εκδικητές, τυραννοκτόνοι, να μας πνίξουν.

Από τη συλλογή Το μεγάλο ταξίδι (1971)

Η ποίηση δεν γίνεται με ιδέες

Πνεύμα σημαίνει φύσημα.

Όμως μη σπεύδεις. Άλλο το έωλο
Ρουθούνισμα μιας αύρας άλλο η λαίλαπα
Ενός γερού βοριά. Και πώς εσύ
Με πρωτοβάθμια σκέψη να εκπορθήσεις
Ποίημα;
Θυμάσαι: Πρέπει πρώτα να συλλάβει ο νους
Κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί.
Σαφείς οι οδηγίες. Λακωνικότατες.
Και όταν λέμε πρώτα να συλλάβει ο νους
Δεν εννοούμε σίγουρα τόπους κοινούς. Αθέατα
Νυστέρια ολόγυρα ορθοτομούν τα βάθη
Εγκέφαλοι μιας νέας εποχής εκφράζουνε
Το αόριστο
Με όλως ακριβή
Αοριστία.

Όπως και να 'χει
Ο Μαλλαρμέ το απέκλεισε:
Η ποίηση δεν γίνεται με ιδέες.
(Ωραία ιδέα. Μπορεί να γίνει ποίημα; Δύσκολο).

Άρα
Σου μένει το αίσθημα.

Το αίσθημα σου μένει
Συντριβής
Για τον αιώνιο θρίαμβο
Των αισθημάτων.

Από τη συλλογή Πολύτιμη λήθη (1993)

Η απάτη της ταπεινότητας

Ο διάβολος διδάχτηκε
Ένα παιχνίδι απατηλό
- Του ταπεινού -
Λέει πως είν' το τίποτα
- Μια τρύπα -
Μεταμορφώνεται σε πύρινο Μηδέν
Μουνούχος φύλακας στο στόμιο
της γυναίκας.
Ο έρωτας περνάει από
τη σήραγγα
Κάτι φοβάται
Είναι σκοτάδι πάει ψηλαφητά
Ο διάβολος μετράει τα χτυπήματα
Γελάει και βουίζουν τα τοιχώματα
Το γέλιο μοιάζει μουγκρητό
Καθώς φοράει πορφύρα από κραυγές
Μπαίνοντας βγαίνοντας
να φέρει
τα χρειώδη.

Στο τέλος γίνεται Εγώ,
Πετάει μικρά φτερά
Κουρνιάζει κάπου χαμηλά
Και κλαίει.

Στο τέλος γίνεται Αυτός,
Σπάζει τις μήτρες του ορατού
Θυμάται τη χαρά
της δύναμης
Φουσκώνει, υψώνεται
Χειροκροτεί με σιδερένια δάχτυλα
Ουρλιάζει.

Από τη συλλογή Ο διάβολος τραγούδησε σωστά (1981)

Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις
Tι εύκολα
Kαθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Kι ανάστροφα
Pουφάει την αόρατη ευφροσύνη
του –να– μην
Ωσπου ολοκάθαρα: «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»
αστράφτοντας
καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.