Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυριακίδης Νίκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυριακίδης Νίκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Αυγούστου 2014

Ωδή στην αηδία


Διάβασα πρόσφατα ένα ποίημα
Είχα καμιά δεκαριά άγνωστες λέξεις.
Ο ποιητής σίγουρα πίστευε πως κάποιοι σαν εμένα
Πρέπει να τρέξουν στο λεξικό τους.
Εμένα πάλι μου φάνηκε πως όποτε ερχόταν η αμηχανία,
ερχόταν η οξυγονούχα λέξη-με δυσωδία απ την αχρηστία.
Αιώνες τώρα πεισματικά σχεδόν όλοι δεν τρέχουν
Τσαντίζονται με τους αριστοκρατικούς εξυπνακισμούς.
Και δεν διαβάζουν παρα αγγελτήρια,
ζώδια,
προγνωστικά,
συμβουλές για καλύτερο σεξ,
γεύσεις και φαγητά,
επίσημες πολιτικές αγιογραφίες,
ιατρική και πρόληψη,
επώνυμες γκομενοδουλειές με ενδιαφέρουσες φωτογραφίες,
πως πρέπει να φέρονται στα παιδιά τους.
Αναζητούν-
έντιμη, μη προκλητική κενότητα.
Όπως αναζητούν μια δουλειά με τον κλέφτη τους εργοδότη

Τουλάχιστον ευγενικό.

Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2014

ΞΑΝΑ


Κάνε μια μικρή βόλτα
Μετά θα ξανάρθεις πιο φοβισμένος
Οι μητέρες μας τελείωσαν
Τα σκαλιά δεν κυλάνε κυματιστά καρότσια
Τα μαλλιά έχουν την υφή της εφημερίδας.
Πήγαινε μέχρι το φαρμακείο
Πες συγχρόνως για καρδιά, καρκίνο και hiv, τι παίρνουν
Μίλα τους επιθετικά
Στην αρχή θα το πάρουν για στυλ
Μετά θα σε αποζητούν
Ονειρέψου μια πόλη νεκρή
Και το πείσμα των φτωχών να την κάνει θρύλο
Ονειρέψου μια εικόνα θολή
Και τα χρώματα των ουλών να την κάνουν πετράδι.
Πέρασαν οι μέρες
Θα έρθουν άλλες
Ζητάς μια μικρή ανάσα
Σου δίνουν μια μεγάλη επανάληψη
Ονειρεύεσαι έναν ολόκληρο έρωτα
Σου δίνουν, μια φιλία
Μια ηρεμία
Μια ανατριχίλα
Κάποιους σπασμούς
Ένα κατασπάραγμα
Ένα γλυκό ύπνο στον ώμο, αγκαλιά
Όχι , δεν συνδυάζονται.
Κάνε μια μικρή βόλτα
Γράψε ένα τραγούδι με τρυφεράδα
Δώστο σ΄έναν αξύριστο τραβεστί να το πει.
Πολλοί θα τα καταλάβουν αυτά
Όχι στο δικό σου θάνατο,
στο δικό τους.
 

Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ

 
Θα μπορούσαμε να πάμε σ΄ενα λούνα πάρκ
Αυτά στήνονται συνήθως στις παραλίες
-μονάχα στο Μεσολόγγι το πέτυχα στη μέση της πλατείας-
Εσυ θ΄ ανέβαινες στα διάφορα που πετάνε,
στριμωγμένη απ΄τα πιστιρίκια που θα χώνονταν δίπλα σου.
Θα τα ρωτούσες θα σ΄απαντούσαν, θα χαμογελούσες.
Εγω θα κοίταγα από κάτω
όπως συνήθως κοιτάω τα πράγματα:
Τη ζωή, εμένα, τα δάκρυα που μπαίνουν αντί να βγαίνουν, τις μέρες να προχωρούν πίσω.
Κάτι κλεφτές ματιές όταν κατέβαινες από κει.
Κοιτάς γύρω-τριγύρω, μη τυχόν φυλακίσει, καμιά εικόνα τα μάτια σου
Εγώ πάντα κοιτάω κλεφτά αυτόν που έχω δίπλα μου.
Στην έξοδο θυμάσαι τι έκανες, πριν έρθουμε
Σκέφτομαι τι θα κάνω, μετά.
Μετά στο λεωφορείο του τρόμου θα γελούσαμε
Ξέροντας που έχουμε μπεί,
αργά απόγευμα, σούρουπο μπλαβί.
Ένας-ένας οι συνταξιδιώτες θα πέθαιναν,καθυστέρηση...
Δεν χωρούν  τα φέρετρα απ΄τις πόρτες, σεντόνι καλύτερα.
''Οδηγέ, ξεκίνα''
-έτσι είναι τα λούνα πάρκ-
Τελικά θα είμασταν πάλι οι τρεις που έμειναν,
εμείς οι δυο κι ο οδηγός.
''Γιατί είμαι μικρή ακόμη, γιατί θάμαι πάντα αόρατη
χιχι....δίπλα μου τη γλυτώνεις κι εσυ''.
''Τη γλύτωσα μια φορά μόνο, χαζούλα
σ΄ευχαριστώ πολύ που με θυμάσαι''

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013

ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ


Τα δόντια σου.
Αυτά, μου έδειξες.
Υποτιμάμε τα νερά, κι είμαι γεμάτος απ΄αυτά.
Μου έφερες κατάφατσα τις φλόγες σου
Ήταν που θυμόσουν τα χέρια μου (τρέμανε παλιά)
Όχι πια!
Όταν εγω θα φεύγω,
θα έρχονται την ίδια ώρα,
την ίδια ακριβώς στιγμή,
στρατιές  πονεμένων εκδικητών.
Εγω θα κρύβομαι στη γωνία της πίκρας τους
Θ’ ανακαλύπτω πως δεν είμαι μόνος.
Ντυμένη στα μαύρα του παλιού της πένθους δίπλα μου, κάποια κυρά
μόλις βγαλμένη από μια σειρά λιωμένων φαρμακείων
κρατάει το τσαλακωμένο βιβλιάριό της.
Θα μπαίνει ζόρικο το δειλινό στις πολυκατοικίες
Ξεσαλωμένοι εραστές θα κάνουν επίτηδες φασαρία
Υποθέτω θα βγαίνουν πιο σπάνια και πιο ανθισμένα πια, οι εφημερίδες
‘’Είναι έγχρωμη
και τα δόντια και τις φλόγες της τα ξέρω, πια.
Ίσως νάναι που τη γνώρισα μέρα-μεσημέρι.
Τότε που συμβαίνουν, όλα.’’
 

Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013

[Παραδέξου πως όταν φεύγεις]

''Παραδέξου πως όταν φεύγεις
Αναπνέεις.
Έρχονται οι πόροι σου κι ανοίγουν τότε
Αναπνέεις.
Πεταλούδες, νυχτερίδες (ποιός νοιάζεται;)
Πετούν στο λαιμό σου.
Καμιά κιτρινίλα στα νύχια
Κανένας αβέβαιος βήχας.
Ετοιμάσου για το
..όταν έρθεις''

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ


 
Ήταν διαμελισμένος ο μεγάλος σκύλος
Τα φορτηγά ενα-ενα, τον έτεμναν.
Δεν μου ήταν άγνωστη, αυτή η μυτερή μαύρη μουσούδα.
Άξαφνα σαν σε όραμα θεοσεβούμενου
πλησίασεν ο ποιητής Σαχτούρης
-μα ναί, ήταν ο δικός του σκύλος-
‘’Και τώρα;’’ του είπα αμήχανα
‘’Τίποτε δεν αλλάζει...
τη δουλειά του τη κάνει κι έτσι’’
μου απάντησε, φεύγοντας για απέναντι.
Με κάτι χαρτιά γραμμένα με το χέρι
κι ανάμεσά τους ,
κάτι περιοδικά του ιπποδρόμου.

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2013

Δρόμοι με ματωμένα γόνατα (απόσπασμα)

Από την ποιητική συλλογή "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα"του Νίκου Κυριακίδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  ARS POETICA
 


















 

 ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΖΟΡΙΚΟ


Η κόρη μου βγαίνει τα βράδια.
Πηγαίνει με πολλούς και τη ξευτιλίζουν.
Επιστρέφει αξιοπρεπής μετά.
Κάποιοι νάνοι είπαν: «Καλά που χάσατε»
«Καλά που σας έσφαξαν, καλά που πεινάσατε»
«Καλά που γίνατε πράγμα, καλά που τρελαθήκατε»
«Καλά που τα σπίτια σας έχουν χώμα για πάτωμα»
«Καλά που τα μωρά σας παίζουν με νεκρές κούκλες»
«Καλά που τα έντερά σας έσπασαν απ’ το στρίψιμο»
«Καλά που ψόφησαν οι γάτες που σας γδάραν»
«Καλά που νίκησαν οι σάπιοι τους ανεπαρκείς».
Η κόρη μου δεν τα κάνει αυτά.
Ακόμη και για τον τελευταίο που την πήρε στο δρόμο μαζί με δυο κολλητούς του
μου είπε: «Είναι όμως παίδαρος»



ΤΑ ΑΚΡΑ  

στην Φωτεινή Μαρκάκη

- Μη φοβάστε την πραγματικότητα
όχι, γιατί είναι αναπόφευκτη
όχι, γιατί είναι πανταχού παρούσα.
- Μη φοβάστε τα αληθινά
μυρίζουν, κολλάνε, τρώγονται, μεταδίδονται
γίνονται εμμονές, οργίζουν και οργίζονται.
- Μη φοβάστε το τραχύ
όχι, γιατί είναι η αρχή
όχι, γιατί υπάρχει και ο καθρέπτης σας.
Απλά, είναι όμορφες λέξεις -ακούστε τις.
Πραγματικότητα, Αληθινό, Τραχύ.
Κάνουν τους γέρους πιο αξιοπρεπείς στο τέλος
τους μεσήλικες να παλεύουν ακόμη
τους νέους να συναντούν χωρίς φλυαρία την ηδονή.
Με τη σειρά της αλήθειας, πραγματικά τραχιάς:
Ηδονή, Ακόμη, Τέλος.


ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ  
της Τόνιας
 

Με κούρασαν οι δρόμοι χωρίς φώτα
τα δάκρυα που ντρέπονται και μένουν
και ματώνουν τα μάτια.
Θυμάμαι όταν τους συνάντησα καιρό πριν
-η απουσία τους μου ξεφλουδίζει το δέρμα-
λέγαμε λέξεις αλλονών
-κάτι σαν παιδιά της ασφάλτου-
χωρίζαμε τους εφιάλτες μας
δοκιμάζαμε προβλέψεις.
Τα βιβλία...
Τι να σου κάνουν τα βιβλία
όταν τρώμε χώρια
κι ονειρευόμαστε μαζί;
Πού και πού τα φώτα χρειάζονται.
Για παράδειγμα
χτες μια πεταλούδα, αυτόν τον κατακρεούργησε
-έτσι λένε-
κανείς δεν είδε ακριβώς.
Κανείς γιατρός δεν βρήκε τα σωστά λόγια
κανείς δεν συνέλαβε την πεταλούδα
«Ζουν τόσο λίγο…»


ΓΙΟΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Τελευταία φορά μπροστά στο φιλιστρίνι.
Μετά, η ομολογία.
Ο χρόνος πυκνώνει, ακουμπάει στην αρχή το σώμα,
μετά, βυθίζεται μέσα του,
του δίνει μνήμη.
Δεν υπάρχει σκιά, ο ήλιος γυμνός και μόνος,
κύτταρα που προσπαθούν να υπάρξουν πάλι,
στόματα με θυμό, χωρίς συγκεκριμένο θέμα στα λόγια.
Ανατριχίλα!
Μπορεί και αναγούλα - ανάλογα τα κέφια του μάγειρα.
Ο χρόνος σαν κι εμάς είναι ναυλωμένος.
Δεν φαίνεται κάπου στεριά.
Ο χρόνος κι αυτός είναι σκλάβος εδώ.
Τα μάτια θυμούνται
τα βήματα θυμούνται
το πλήρωμα έχει ξεχάσει
δεν πρέπει να θυμάται.
Το βαπόρι περπατάει στο νερό
με τα πόδια του να πλατσουρίζουν
σαν μικρού παιδιού στις διακοπές.
Μικρή ζωή!
Πιο πολύ ζωή
έχουν τ’ απόβλητα του βαποριού.
Θυμίζουν ανθρώπους πάνω...



ΑΙΩΝΑΣ
Ακέφαλα κορίτσια
Εσύ χωρίς φίλους
Λάθος απαντήσεις
Κύκλοι παντού.
Τηρουμένων των αναλογιών,
ονομάστε το:
Πρώτη
Μοναδική
Παρουσία.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

«Τι δουλειά κάνεις;»
«Πουλάω... παίρνω τα ΚΤΕΛ και μια βαλίτσα.
Πάντα υπάρχει κάποιο ανοιχτό ξενοδοχείο.
Μένω, μετά μαζεύω παραγγελίες,
φεύγω».
Σ’ ένα καταπράσινο δάσος υπήρχε μια όμορφη αλεπού,
πολύ μικρή για μεζές
πολύ - πολύ μικρή για να μη χορταίνει εύκολα.
Όταν ξέμενε,
επιτάχυνε το βήμα, έφτανε στις παρυφές της πόλης,
όρμαγε στα σκουπίδια,
επέστρεφε.
«Όλοι θέλουν
ένα τηλέφωνο, μια διεύθυνση υποψήφιων νεκρών.
Άλλοι για όργανα,
άλλοι για καμιά γρήγορη αρπαχτή στη διαθήκη,
άλλοι - οι πιο πολλοί-
να ξελαμπικάρουν:
Μια ζητούμενη ευθανασία
ένας φόνος χωρίς άλλοθι, κόστος, φλυαρίες».
Η αλεπού δεν είναι πονηρό ζώο-
θα την έλεγες
ευπροσάρμοστη
ολιγαρκή
κυρίως χωρίς φαντασία
και όνειρα.
Γι’ αυτό και η ουρά της είναι φουντωτή, εντυπωσιακή,
περισσότερο από ολόκληρο το ζώο.
Σαν να λέει:
«Από μένα θυμηθείτε
μόνο τη φυγή μου».

ΠΕΤΑΞΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΡΟΜΟ
στην Πελαγία Μπότση

Οργισμένες εφημερίδες στο πάτωμα.
Ποιό πάτωμα; είναι δρόμος.
«Ω, μη θεωρείτε την εξαθλίωση καθαυτή,
υπάρχει κυρίως η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής».
Δεν ψέκασαν για αρουραίους, αλλά δεν δάγκωσαν ακόμη.
Παραίσθηση είναι να κρυώνεις στον καύσωνα
να ιδρώνεις το καταχείμωνο
ίσως και να ’ναι βλάβη του εσωτερικού θερμόμετρου
- όλα τα μηχανήματα είναι ψεύτικα, πια.
Κάποιος διηγείται ιπποτικές ιστορίες,
βάζει στην πλοκή «τη δύναμη του καλού».
Προφυλακτικά πεταμένα,
τα πιο πολλά άδεια.
Είναι που ο έρωτας στις μέρες μας λέγεται πείνα.
Κάποιους τους βρίσκει ξανά η πλειοψηφία, στο θάνατό τους:
Πεθαίνουν από ανακοπή.
Πετάς πάνω απ’ τους βρώμικους δρόμους,
έχεις βάλει την οργή σου να γλυκάνει τη χαρμάνα στα πρεζάκια,
ακούς την πιο βαριά ροκιά σου:
Casta Diva… μάλλον το ’58,
κατεβαίνεις,
φτάνει η επίλεκτη καταστολή:
Νομίζω λέγεται ηλιθιότητα και δεν έχει χείλη.
Τελικά δάγκωσε κάποιους ο αρουραίος.
Έχεις την βεβαιότητα πως πήγε να τους φιλήσει.
«Πόσοι μένουν σ’ αυτό το σπίτι; Είμαστε από τη στατιστική αρχή».
«Πριν ένα λεπτό 21.865, ξέρετε αλλάζει συχνά το νούμερο».

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα,
το πάει για ύπνο.
Ασβεστωμένη γειτονιά για τον Τρανταχτό.
Στην υγειά και στη μνήμη των αγριμιών που καλπάζουνε,
σε κήπους περιφραγμένους!
Τα παιδιά, οι έφηβοι, εκεί…
Σοβαροί όλοι, λίγο σφιγμένοι.
Ένας ξεμάκρυνε για ν’ αυνανιστεί στα χόρτα:
Η σπονδή του.
Από το ξενοδοχείο το τρανταχτό καμάρι
μίλησε στη μάνα του, παραπονέθηκε:
« Με βάζουν να τρώω όλο μου το πρωινό.
Χάνω τη μέρα, έτσι».
Μετά, η μητέρα των ακατέργαστων διαμαντιών
έκατσε στη θέση της μάνας του.
Όταν πάει ταξίδι αγαπημένος,
πονάει το φευγιό…
Δεν προσκυνήθηκε ποτέ από κάποιον.
Τον βλέπαν έτσι, «Τρανταχτέ» λέγαν.
Οι κοπέλες της γειτονιάς στη σειρά
βαμμένες σαν πουτάνες όλες και σιωπηλές.
Τόσος σεβασμός:
«Έτσι, δεν θα τον ερεθίζαμε ποτέ».
Μετά κατέβηκε ένα κόκκινο μπαλόνι και των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα
το κατάπιε.
Μετά απογειώθηκε. Μέσα της, πολύς αέρας βλέπεις.
Πετάει τώρα από πάνω μας.
Πάνω απ’ τη πλατεία μας. Όχι την εκκλησία.
Κρατάει κάτι.
Είναι και πολύ ψηλά για να δεις.
Ο καπετάνιος που ’ρθε καθυστερημένος, το βλέπει:
«Είναι λίγο δενδρολίβανο, ένα παντελόνι, ένα γιλεκάκι».
Μετά, ένας φαλακρός, μόνος μέσα στο σπίτι του
θα ρίξει μια στροφή ζεϊμπέκικο:
«του Μικρού»



Το φτερούγισμα



Το μολύβι σταματάει στο άλφα.

Η στιγμή του ψιλόβροχου,

μ’ ένα φόβο αδιόρατο:

«Αυτά που έκανα ήξερα τι ήταν…

Δεν θέλω να τα θυμάμαι».

Οι λέξεις γίνονται συμπαγείς,

μένουν ακίνητες.

Εσύ μονάχα

χορεύεις με τ’ αστέρια,

καθρεπτίζεις στα θολά σου μάτια

τη νίκη του φόβου

όσων μονάχα έχουν φοβηθεί πολύ.

Περιμένεις χαμογελώντας

ν’ ανοίξουν τα φτερά που κρύβονται.

Να πετάξεις.

Το τρένο



Το τρένο πάντα μυρίζει
σώματα, σε μια «μη αναστρέψιμη» διαδικασία.
Η πορεία δεν είναι ποτέ η ίδια.
Τα σώματα το νιώθουν: εκρήγνυνται.
Ο πόνος: προσμονή με τη μορφή ιδρώτα.
Αγνοούν κάποιοι το σώμα.
Δεν ακούν, δε μυρίζουν, δε γεύονται.
Το τρένο με πάει βόρεια,
στην αυταπάτη.
«Μη αναστρέψιμη» κι αυτή.

Παζλ
Στη λεωφόρο σταυρώνουν ένα αγόρι, μπροστά στη μάνα του.
Κατέβηκαν και πήραν τα εργαλεία απ’ την καρότσα.
Το δέντρο πνιγμένο στο απέραντο μπετόν
τα πλακάκια ιδρωμένα.
Κατέβασαν τσεκούρι,
μιαν αξίνα, φτυάρι, το ψαλίδι του κουρέματος.
Πρώτα βέβαια του πήραν αίμα
-Επιβεβαίωση-
«Πονάω» φώναζε το αφτί
το χέρι ψιλοχάιδευε το πεζοδρόμιο χωρίς τα δάχτυλα
«Καθήκια» είπε το δόντι
«Όχι μπροστά της» αυτό, από το δεξί του μάτι.
Τα γένια προσπαθούσαν να παρηγορήσουν τη γριά
αλλά εκείνη δεν έβλεπε
τίποτε.
Ούτε μάλλον ήταν εκεί.
Είχε πάει ντάλα μεσημέρι,
κατ’ ευθείαν στο μνήμα του
.

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

Χειρουργείο


Δεν τους έδωσε κανείς σημασία
ούτε ο καθρέφτης
χαμογελούσαν σα μάσκες
οδηγούσαν εντυπωσιακά,
τουλάχιστον εκείνοι εντυπωσιάζονταν.
Μέρη του σώματος
ποτέ ολόκληρα
ποτέ αυτό που λένε ‘’ο άλλος’’,
η καλύτερη στιγμή της πράξης
η αυριανή περιγραφή της,
τοίχος.
Τα πρόσωπα ασκημαίνουν
ιδίως όταν θυμώνουν αδιέξοδα
γίνονται σαν εμετός που βγήκε
και ξαναμπήκε.
Όνειρα? Ναι κάτι σ΄ εφιάλτες
ανοίγεις χέρια και πετάς
ανοίγεις βήμα και το άλμα σε κρατά στον αέρα.
Μα γιατί χτίζουν όλοι?
Οι αναμνήσεις θέλουν δεκαετίες
δεν θα προλάβουν να τις ζήσουν
αυτό που νόμιζα του νου, ίσχυε
πνιγόταν η φωνή….
δεν πολυέβγαινε.
Τις ίδιες βλακείες στο ίδιο χαζό Σάββατο
καμώνονται τους ευτυχισμένους
όπως αυτοί που μάθαν τεχνικές,
‘’σύμβουλοι’’ γάμου, γονιών
αν σκοτωθούν αύριο θα το έχω προβλέψει
αν είναι ήδη σκοτωμένοι
θα γίνω μονάχα,
πιο αντιπαθητικός.

Το τρένο


Το τρένο πάντα μυρίζει
σώματα, για μια ‘’μη αναστρέψιμη’’ διαδικασία
η πορεία δεν είναι ποτέ η ίδια
τα σώματα το νιώθουν: εκρήγνυνται.
Ο πόνος , η προσμονή
με τη μορφή ιδρώτα.
‘’Αγνοούν’’ κάποιοι το σώμα.
Δεν ακούν δεν μυρίζουν δεν γεύονται.
Το τρένο με πάει βόρεια
στην αυταπάτη,
‘’ μη αναστρέψιμη’’ κι αυτή.

Καρναβάλι


Καρναβάλι γιορτάζουν οι άδικα νεκροί.
Φορούν ενα μαντήλι-σα νύφες-τριγύρω στο κρανίο
και πλησιάζουν τους ζωντανούς.
‘’Χάσαμε λίγο ακόμη κλάμα’’ τους λένε,
‘’και μιαν άνοιξη’’.
Και μετά ανοίγουν τα σκέλια
συνουσιάζονται αχόρταγα,
σαν ίδιοι.

Νίκος Κυριακίδης (μικρό βιογραφικό)

Ο Νίκος Κυριακίδης γεννήθηκε το 1960 πίσω απ΄τα προσφυγικά του Αι Σώστη. Είναι μαθηματικός. Πρωτοεμφανίστηκε στο διαδίκτυο πριν από δύο χρόνια (2011) και οι " δρόμοι με ματωμένα γόνατα" είναι το πρώτο του βιβλίο.

Πέμπτη 2 Μαΐου 2013

Πρωτομαγιά

«Αὔριο θὰ κόψουμε
»Κάτι λουλούδια.
»Αὐριο θὰ ψάλουμε
»Κὰτι τραγούδια,
»Εἰς τὴν πολύανθη
»Πρωτομαγιά»
Διονύσιος Σολωμός


Όσοι αρνήθηκαν τον πατέρα και την μητέρα τους,
πράττοντας αλλιώτικα
Αυτοί που δεν πρόσεξαν την ασφάλεια των παιδιών τους,
ανεξαρτήτως εάν είχαν
Όσοι ξέρουν τη φλέβα που ενώνει τη σόλα με το πεζοδρόμιο,
χωρίς καμιά εξοχή να παρεμβάλλεται ακάλεστη
Αυτοί που δεν πίστεψαν πως υπάρχουν «ελάχιστοι» αδελφοί μας...
βλέποντας το Μέγιστο στα νύχια της οδύνης,
κολλημένο σαν βρώμα
Όσων τα γήπεδα της ηδονής ήταν κυρίως υπαίθρια
-με το μάτι να παραφυλάει στην τσίτα-
μη και μπει ο ευνούχος κανόνας
με τους υστερικούς του δολοφόνους
Τα παιδιά που παραμυθιάζονται -πιο πολύ- εκείνα τα δευτερόλεπτα,
πριν ξανακάνουν με λύσσα όσα ξορκίζουν
Όσοι όταν γερνούν
σιωπηλά αποσύρονται
και διώχνουνε με πείσμα
την πορνεία της αδράνειας
Όσοι λαθεύουν γιατί δεν ησυχάζουν
Όσοι μένουν άγνωστοι γιατί δεν ακκίζονται
Όσοι αγαπούν την ταχυπαλμία κι ας είναι η τελευταία
Αυτοί που θυμώνουν εύκολα
που ξεχνούν εύκολα
αλλά ξαναθυμώνουν οριστικά
Οι κακοί γείτονες
-από τότε που αυτοκτονήσαν οι αυλές-
που παραμυθιαστήκανε εκτός των εργατικών πολυκατοικιών,
με τα πρωινά ξυπνήματα, τις φωνές των ερώτων,
τις φωνές των «οικονομικών προβλημάτων»
Οι θαμώνες των προποτζίδικων
που μιλούν πολύ, ιδιαίτερα όταν δεν ξέρουν τίποτε
Οι αληθινοί αρχιεπίσκοποι των θρησκευόμενων:
Γριές κατσιασμένες και αγράμματες
που επέβαλαν τη φιλενάδα τους την Παναγία
στους μετα-ιουδαίους ινστρούχτορες,
που εννοούν, χωρίς φόβο κι εμετικό αυτοοίκτο, το
«Κουράστηκα,
πάω να βρω τον Πλάστη μου»
…
είναι «Πρωτομαγιά»

ενός λεπτού σιωπή

Ο έρωτας των φτωχών ανθρώπων,
πόσο πολύ μου θυμίζει παιχνίδι πανηγυργιώτικο
σε χέρια μιας γελαστής φάτσας.
Τα τραγούδια των φτωχών ανθρώπων,
πόσο πολύ μου θυμίζουν την αγκαλιά μιας μάνας
μετά τον ξαφνικό ερχομό.
Το πένθος των φτωχών ανθρώπων,
πόσο πολύ μου θυμίζει πεταμένες σκληρές φλέβες
σ’ έναν κρεάτινο χώρο.
 
Μια υγρή αγάπη
Με αίματα στα χέρια.
Ένα μουρμούρισμα της τάβλας
Με την απουσία εκείνης.
Μια εκταφή
Γιορτή μιας κοντής μαυρισμένης γριάς
Που γίνηκε ψηλή, ξανθιά, ανοιχτοντυμένη.

Πέμπτη 18 Απριλίου 2013

Ολυμπιακοί Φρουτοχυμοί

Και μετά εκείνος μπήκε μέσα της
Φουντωμένος, άπλυτος
Λυσσασμένα –πως τα λένε-στα άρλεκιν.
Δεκάδες φράουλες του μάτωσαν τα πόδια.
‘’Μην ανησυχείς, καλέ μου...
αλλάζει το χρώμα, το φρούτο,η στάση
κυρίως η γλυκάδα στην περιγραφή της’’
Σαλεμένος από την απραξία ο ‘’φως’’
έκοβε κεφάλια αγαλμάτων και στερέωνε με τσιμέντο ζωντανούς.
Τον είδε η κάμερα
Τον σκούπισαν από τη φρουτένια γεύση
Βγάλαν απ΄ τα δόντια τα μπιμπίκια του καρπού.
Δεν είναι οργή,
αυτές είναι κουβέντες μεσήλικων με κακή όραση.
Είναι το ίδιο να είσαι κοντά στον μικρό που δεν έχει για καφέ
ή κοντά στην Ολυμπία, χωρίς αφή.
Μίλησε μια άφραγκη γυναίκα, πασπατεύοντας το πορτοφολάκι
Την λέγαν ‘’γιαγιά’’, μα ήταν κοριτσάκι:
‘’Ψέμματα λέγατε, το αίμα δεν φέρνει αίμα.
Απατεώνες!’’

Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013

Απολογία

Η ώρα ήταν τρείς.
Έριξε μια ματιά στα πουλιά, πάνω.
όλο και του ξέφευγαν στο μέτρημα.
Τρεις φορές πέθανε ο πατέρας του,
τόσες και μέχρι να μετακομίσει απ’ την αυλή.
Φοβάται βράδυ τους γείτονες.
Θυμάται ένα πηγάδι
μ’ έναν παλιάτσο πάνω στο καπάκι
αντί για πέτρα.
Σιγά-σιγά η ζέστη μίκραινε την ανάσα στο δωμάτιο,
κι ο ουρανός άδειαζε απ’ τα πουλιά.
Τό ‘ξερε και αυτό ο πατέρας.
Περίμενε τους χωροφυλάκους,
κοιτούσε το γεμάτο τασάκι...
Ονειρευόταν μια γριούλα που γέλαγε.
Έριξε μια τελευταία ματιά.
Δεν ήταν μόνο το πηγάδι,
ήταν κι ένας γέρος μεθυσμένος, που διαλαλούσε τα πλούτη του:
«Σας έφερα πολύ χρήμα.
Κέρδισε η Χαρά στη τρίτη κούρσα.
Μονάχα εγώ την είχα ποντάρει».

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Ελευσίνια Μυστήρια ( Μια επιστολή)

Όταν οι μέρες γίνονται μέρες βρασμού οι άνθρωποι φορούν τα άσπρα τους, ακολουθώντας τις συμβουλές των γιατρών, τις παραδόσεις των βεδουίνων, την ανάγκη τους.
Μασάνε μικρά πουλιά που πιάνουν με τα χέρια, μιλούν σε χαλασμένα κινητά φωνάζοντας πως ''είναι απλό'', φυσούν τη μύτη στις εφημερίδες και ερωτεύονται τον ακριβώς αντίθετο, αυτού που ποθούν.

Τα μεσημέρια κοιτούν τα φαρμακεία ακριβώς την ώρα που κλείνουν, με μια συνταγή στο χέρι, μια ταχυπαλμία στο κόκκαλο του θώρακα να χορεύει, μιαν απορία τι σημαίνει απεργία ιδιοκτητών.

Στη ζέστη βρωμοκοπάνε οι ''εργαζόμενοι μπάτσοι'' σύμφωνα με την εκτίμηση των ''αριστερών'', καθώς κελάρουν την επόμενη πόρνη ή το εκδιδόμενο αγοράκι, που θα πηδήξουν με εκβιασμό. Μια φίλη με ρώτησε μια τέτοια μέρα : ''παλιότερα οι βασανιστές ήταν εργαζόμενοι της εποχής τους;''

Αυτές τις μέρες είναι να είσαι στη πόλη. Μακριά από φυτά, νερά, γραφικότητες. Να συναντάς τους νεκρούς σου γνωστούς, που αγαπούν πάντα την άσφαλτο. Θα τους συναντήσεις-κάποιοι θάχουν πεθάνει μόλις πριν λίγο, αλλά εσυ από παλιά, κάπου θα τους ξέρεις.

Δεν υπάρχει γελοιωδέστερο πράγμα από τη σάρκα που εκλύει υγρά ενω κάποιος την περιγράφει. Η μόνη ''ανωμαλία'' που υπάρχει, είναι οι φωτογραφίες μετα τη συνουσία...εξον κι αν είναι ρέκβιεμ. Και με το αίμα το ίδιο ακριβώς συμβαίνει.

Μετά, κάποια τραγούδια σαν εντροπία, να σε πηγαίνουν στο χάος...εσυ θέλεις να αγκαλιάσεις, καταφεύγεις στα χέρια σου, ιδίως στην ηδονική τους περιοχή: τις σχηματισμένες φλέβες. Ανικανότητες: μικρές αλλά επώδυνες.

Όταν τα μεσημέρια κοκκινίζουν τ΄αυτιά, τρεκλίζεις από κάποια απ τις αρρώστιες, πιάνεις ένα κομμάτι χαρτί- που είναι βέβαια όπως όλοι ξέρουν, η πιο ποθητή αγαπημένη της πόλης κάποια που ελκύει και τα μολύβια των πιτσιρικιών ακόμη- και γράφεις ασυνάρτητα.

            ''Αγαπημένο μου ντουλάπι

φύλαξέ με και αυτή τη χρονιά με τα αντισκωριακά μου, μετα θα φύγω για μακριά...

Ο μόνιμος μπελάς σου'

Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013

γωνιές και παύσεις

Πετάει
Με τα ταξίδια στα χέρια
Συντροφιά με το γελάκι της
Διαφανής
-Προσοχή στο στόμα της-
Περίεργα τα δάχτυλά της
Που και που αρνιέται να πιστέψει
Ρωτάει συχνά
Τα ίδια πράγματα
Τα πρωινά
Πιστεύει
Τα βράδια
Δυσπιστεί
Κολυμπάει
Στις ποσότητες
Κλαίει
Για τις ποσότητες
Ντρέπεται
Στα τζάμια γυρνά τη πλάτη


Γ΄ έπαινος στον διαγωνισμό  του B΄ Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2012 της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού Κύπρου

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013

δρέψατε άνθη εραστές

Περπάτησε ο ερωτευμένος
χορεύοντας τα μέσα του.
Εικόνες σάρκας
ήχοι τρυφερότητας σκληρής.
Θα έκανε ένα ξεκίνημα.
Έγραψε πρωί-πρωί μια σημείωση:
«Σήμερα, είναι μια νέα μέρα».

Πιο πολύ σκεφτόταν
την ένταση
την αντίσταση
την αντιστροφή
την παραδοχή
την παράδοση.
«Αργείς ακόμη ρε;»
Ο μικρός ξεμύτισε απ’ τον κάδο
με μια μισάνοιχτη συσκευασία κιμά,
ένα χαρτονένιο κουτί, τσαλάκα, με δυο κομμάτια πίτσα
αναψοκοκκινισμένος.
Πεισματάρικα. 

Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013

ΜΑΡΙΝΑ ή κόκκινες σπίθες

Με αποχαιρέτησε χωρίς να γνωριζόμαστε.
Προφανώς δεν ήθελε να θυμάται.
‘’Δώστε πίσω τα παλιά μου μάτια’’
Κανένα δεν έβλεπε
ήταν καλύτερα.
Αν ποτέ θα φύγω-είχα πει-θα είναι σεβασμός.
‘’Δεν υπάρχουν μόνο σιωπές Μαρίνα,
οι φωνές ,
έρχονται από παντού.
Εσυ φοράς τα καινούργια σου μάτια άλλωστε,
τίποτε δεν ξεφεύγει.
Εσυ γνωρίζεις την αμηχανία των αγοριών,
-όπου γης-
ειδικά όταν καμώνονται τους ψύχραιμους.
Και γιατί να έχουμε παγωμένο αίμα Μαρίνα ;''
Κρύο περισσεύει, όπως κι ουρανός.
Μάλλον με θυμάσαι σαν κάτι που γελούσες κάποτε.
Αρνείσαι να μη γελάς πια.
Μουσικές
Χωρίς κανένα τέλος
Σαν θάνατος μασκαρεμένος
Σε μοναξιά.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.