Άργης Κόρακας (1888-1940) (βιογραφία)

Γεννήθηκε το 1888 στην Ξάνθη ή κατά άλλη εκδοχή στο Ροδολίβος Σερρών. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και αρχικά μεγάλωσε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας και ύστερα στην Αγχίαλο. Φοίτησε στο Ζαρίφειο Ελληνικό Γυμνάσιο της Φιλιππούπολης (Βουλγαρία) και στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Αδριανούπολης (Τουρκία). Επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές του 20ου αι. με την ανταλλαγή πληθυσμών. 

Έζησε για ένα χρόνο στην Κωνσταντινούπολη και μετά επί τρία χρόνια στην Αρτάκη της Κυζίκου και την Αμισό του Πόντου όπου μαζί με τον πατέρα του δούλεψε ως δάσκαλος.

Αρθρογράφησε στην εφημερίδα "Άγκυρα". 

Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους κατέβηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και εργάστηκε στην "Ακρόπολη" του Βλάση Γαβριηλίδη. 

Εργάστηκε ως Δημόσιος Υπάλληλος στο  Υπουργείο Συγκοινωνίας και στο Υπ. Σιδηροδρόμων και Αυτοκινήτου.

Μετέφρασε στα ελληνικά τα έργα σύγχρονων Βουλγάρων συγγραφέων,όπως των Βάζωφ, Ελίν-Πελίν, Γιόφκωφ, Γεώργη Ράιτσεφ κ.ά., έργο για το οποίο τιμήθηκε με παράσημο (Σταυρό) του "Βασιλικού Τάγματος του Αγ. Αλεξάνδρου" από τον βασιλέα Μπόρις της Βουλγαρίας το 1940. Πέθανε το 1940

Εργογραφία: 

«Αναμνήσεις από την Παληάν Αγχίαλο»
Τα χελιδόνια φεύγουν./ 1938
Οράματα/ 1938

πηγή: Βικιπαίδεια

«Νυχτερινό & άλλα ποιήματα» Ποιητική Συλλογή του Άργη Κόρακα

http://www.openbook.gr/nyxterino/

Κασσιανή / Άργης Κόρακας

 Άργης Κόρακας

Κύριε, η γυναίκα, που έπεσε

σε πλήθος αμαρτίες,

τη θεότητά Σου ως ένοιωσε

στην άθλια της ψυχή,

μια Μυροφόρα εγίνει,

και μύρα φέρνει Σου, προτού

στον τάφο Σ' αποθέσουν,

και κλαίει και δέρνεται η φτωχή.

Ωιμέ, λέει, η νύχτα μέσα μου,

με δέρνει η ακολασία

κι' η αμαρτία,

σκοταδερή κι' αφέγγαρη !

Δέξου τα δάκρυά μου, Εσύ,

που κάνεις νέφη το αλμυρό

της θάλασσας νερό.

Στους στεναγμούς μου της καρδιάς

κάμψου Εσύ, που έχεις κάνει

με την ενσάρκωσή Σου την άφραστη

να γείρει ο ουρανός στη γη.

Τα πόδια τα άχραντα

φιλιά θα Σου γεμίσω,

και με τα πλούσιά μου ύστερα μαλλιά

θα τα σκουπίσω,

τα πόδια, που η Έδυα, ως άκουσε

το δείλι να σιμώνουν

μες' στον Παράδεισο, η φτωχή

από το φόβο εκρύφτει.

Σωτήρα, ψυχοσώστη μου,

ποιος των αμαρτιών μου

το πλήθος θα μετρήσει,

και θα βυθοσκοπήσει

την άβυσσο της κρίσης σου;

Μη μ' αποδιώξεις τη φτωχή

τη δούλη σου Εσύ,

που άμετρο έχεις το έλεος.

Έθιμα / Άργης Κόρακας

Ω τα όμορφά μας έθιμα, που αγάλια αγάλια σβύνουν

στο πέρασμα της νέας ζωής, σαν κύμα ακρογιαλιάς,

που ως φτάσουν το του πέλαγου τα κύματα το αρπούνε

και στην ορμή το πνίγουν της υγρής τους αγκαλιάς!

Νυφούλα, ως κοντοστάθηκες στην κορυφή της σκάλας,

πριν την κατέβης για να πας στο νέο σου σπιτικό,

σταυροκοπήθης τρεις φορές κι' έγειρες το κορμί σου

σ' ευλαβικό χαιρετισμό μαζί κι' ευχαριστώ.

Του πατρικού σου του σπιτιού ξένος εγώ, διαβάτης

κι' ολόξενος για σένα, ως σ' είδα εκείνη τη στιγμή,

πώς η καρδιά μου εράγισε, γιατί άφηνες το σπίτι,

όπου γεννήθης, κι' έφευγες για μια άγνωστη ζωή!

Εργάτριες / Άργης Κόρακας

Κάθε βράδυ όταν σκολάνε και περνούνε,

άλλες τσούρμο, ή δυο τρεις, ή μια μονάχη,

τα βαμμένα τους χειλάκια κελαϊδούνε,

παπαρούνες άλλες κι' άλλες σαν το στάχυ.

Στο μηχάνημα όλη μέρα ή στο βελόνι,

κι' αν ανάσαναν μιαν ώρα, αυτή κλεμμένη.

Τώρα η πλάση είναι δική τους κι' ας νυχτώνη,

κι' όλη η κούρασή τους είναι ξεχασμένη.

Κομψές όλες, φτωχικά ή καλά ντυμένες,

φως γεμίζουνε το δρόμο, νιάτα, χάρη,

όλες πάνε βιαστικές και ξαναμμένες

απ' τη δίψα της ζωής, τ' ωραίο σμάρι.

Το Μαράκι στη γωνιά θα συναντήση,

τον καλό της, η Κική θα τον προσμένη

να φανή, την Πόπη κάποιος θα τολμήση

το κατόπι της να πάρη, ενώ διαβαίνει.

Νυχτωμένες θα γυρίσουνε στο σπίτι,

βιαστικά και νυσταγμένες θα δειπνήσουν,

και θα πέσουν σ' έναν ύπνο καταλύτη,

γιατί πρέπει νωρίς πάλι να ξυπνήσουν.

τα καράβια / Άργης Κόρακας

Τα καράβια, τα καράβια, που κινάνε

σε ταξίδια μακρυνά,

τη γαλήνη δε ρωτάνε, που θα πάνε,

και το κύμα, αν θα γυρίσουνε ξανά.

Μπρος στην πλώρη μια γοργόνα τα οδηγάει

και στον Άγιο εμπρός μια φλόγα καντυλιού

σ' ίσους δρόμους τα φωτάει

κι' η λαχτάρα ενός αξέχαστου φιλιού.

Τα καράβια, τα καράβια, που κινάνε

και με παίρνουν στα ταξίδια τους μαζί,

ξέρουν, που όμοια με οδηγάνε

μια γοργόνα, ένα καντύλι, ένα φιλί.

Άνοιξη / Άργης Κόρακας

Άργης Κόρακας

Έστησε ο ρήγας ο Καιρός στης μυγδαλιάς τους κλώνους

ξόβεργες έστησε πολλές και δίχτυα μεταξένια

μη στου Φλεβάρη καρτερεί τις παγωνιές πουλάκια,

μη της σκλαβιάς λαχτάρησε ν' ακούση το κελάϊδι;

Μηδέ πουλάκια καρτερεί, μηδέ σκλαβιάς κελάϊδι,

μιαν Κόρην αποθύμησε ξενιτεμένη χρόνο,

κι' εδώθε τούπαν θα διαβή στο πατρικό να πάη.

Πρώτη νυχτιά και δεύτερη χαμένο το καρτέρι,

στην τρίτη ο ύπνος πήρε τον γλυκός ως την αυγούλα.

-Ξύπνα, ρήγα μου, ξύπνησε, στης μυγδαλιάς τους κλώνους

επιάσθη η κόρη η όμορφη στα ολόλευκα ντυμένη

και τα πουλιά στήσαν τρελλό γύρω της πανηγύρι.

Νυχτερινό / Άργης Κόρακας

Άργης Κόρακας

Η θέρμη της ανάσας σου ροδόσταμο

χαϊδεύει και ζαλίζει και μεθάει

κι’ απ' το φεγγάρι πέφτουνε σαν άνθινη

βροχή τα φίλτρα, αγνές πνοές του Μάη.

Τα χέρια, ερμηνευτάδες των εσώψυχων,

ξεχνιούνται, πότε σφίγγουν, ή γλυστράνε

κι' απ' το φεγγάρι πέφτουνε βαρύπνοα

γαρύφαλα σα φλόγα και γελάνε.

Το μύρο των μαλλιώνε σου γλυκύτατο

ο ύπνος πλέκει δίχτυα μεταξένια

κι' απ' το φεγγάρι πέφτουνε χρυσόνειρα

σα συνεφάκια ολάσπρα πουπουλένια.

[Γεια σου, πατρίδα αρχοντική] / Άργης Κόρακας

Γεια σου, πατρίδα αρχοντική,

Θρακιώτισσα κυρά,

που της Ροδόπης οι πνοές,

σε λούζουν σε χτενίζουν,

και με τον ήλιο τον αψύ,

του κάμπου σου χαρά,

των κοριτσιών τα μάγουλα

τα κάνουν να ροδίζουν