Του θέρους τιμωρία φθινόπωρο

Φιλέρημος εγώ
σε μια γωνιά δακρυρροώ.
Κι αν ραπιστώ με κόλαφο τιμής,
καταιγισμό δακρύων σου αν δεχτώ,
νεαρόν ερώτων άθυρμα
γάργαρο των ματιών σου,
κι αν ραντιστώ με σίελο
(σ' εμέ τον άνυδρο βροχή ουρανών)
του ουρανίσκου σου,

θα' ναι γιατί έχω
σφάλει στις διαχύσεις μου,
στη ζέση και στην αρμογή μελών
υγρόφιλων κυρτών και κοίλων, πόσο
τις δωρεές σπατάλησα αλόγιστα του θέρους
και του θαλλού που άνθισε
ρήμαξα τους καρπούς.

Του δρόμου ας κείτομαι
πτυελοδόχος, βρόμιος,
ταλαίπωρος τη σκόνη ας κερνώ
επιδρομέων έρμαιο σε πανδαισία οδυρμών,
στου σύμπαντος την Έκρηξη αναδεύοντας
την πυρκαγιά των εποχών,
στο σώμα σου τ' αθέριστο
τη φθίση τής οπώρας.

Ίρις

Τότε που νόστιμοι ζούσαμε
... βουλιαγμένοι σε ποίηση καπηλεία τού καημού
υμνείς την αναίδεια είσαι ένας
θόρυβος καμπυλώνει το σχήμα σου σε πρόσωπο εξαιρετικό
δόκιμος ευαγγελιστής νωθρός γράφεσαι χάδι αφρόντιστο του παδιού πόσο
σβήνεσαι χάδι τραγικό τού ώριμου δεν
έχει στάση στα έκθετα χρώματα τα μάτια των ανθρώπων ουράνιο
τόξο ελάχιστο επιτάσσεις με φιλί πανσέληνο λέξεις στα
χείλη προτάσσεις ιάσιμα λείψανα εκφραστικά είσαι
κερί τυχαίο συντοπίτη περίλυπου απωθημένος λόγος
αλμυρός ύφανε το υγρό σου όνομα να κοπεί
χίμαιρα γκρίζα πάνω σου τρεις ελεύθερες στιγμές.
Είμαστε εγκλωβισμένοι στο δίχως έκφραση στόμα.

Ένα άλλο καλοκαίρι

εν ήμασταν εμείς που λιώσαμε
στο φως δεν ήμασταν εμείς τα μεσημέρια
μαζί δεν περπατήσαμε στα κάστρα
ούτε μας είδαν τα σοκάκια λάμποντας
που μιλήσαμε με μάτια χέρια χείλη
ποτέ δεν είδαμε το ηλιοβασίλεμα
ποτέ δεν σβήσαμε τη νύχτα
πνιγμένη στα όνειρα
με όσα δεν ζήσαμε αγριεμένη
- ή μήπως ζήσαμε.

Δεν ήμασταν εμείς που λιώσαμε
ο ένας μες στον άλλο το καλοκαίρι αυτό
κάνοντας παρουσία την απουσία
πέρασε άδειος ο καιρός χωρίς εμάς.
Μόνο μαζεύαμε στιγμή στιγμή τις ώρες
να φτιάξουμε ένα άλλο καλοκαίρι
πέρα μακριά σ' έναν άλλο γαλαξία
πέρα απ' τα χρόνια εσύ κι εγώ
εσύ ακόμα δεκαοκτώ χρονώ
κι εγώ αγιάτρευτα δεκάξι.

Θάνατος σαν Θεσσαλονίκη

Η μούσα κλαίουσα
                       που πεθαίνει
είναι η ταραχή η βόρεια
                       που κρύβει
το πρόσωπο με την επίνεια νέα κρήνη στάζοντας

ετοιμοπενθείς της στιγμής ηρεσίδες
να εμπνεύσουν τη γιορτή στο τέλος της ύστερη
η πρόνοια να φαρμακώνει ο βαρδάρης κεραστής
τυπώνοντας ιοβόλα τα σύμβολα όμως μεταλλικά
στα μάτια της εικόνας κάστρα

                       δυσάλωτα ν' ατενίσουν
σαν όπερα την επιφανέστερη
πτυχή του θαυμάσιου κήδεται στην εσοχή της ομίχλης στην εγνατία του ενός
καθώς ονείρεται τα τεράστια

             νεύματα
παράθυρα
περίεργων κατανυκτικά
περαστικών
             που αναγνωρίζουν

Μια σύντονη ακρασία δεν ήταν
παρά η συμφιλίωση∙ στο θάνατο
της αμαζόνας ο άγιος
                    νικόλαος ορφανός.

Με δύσκτητο
μόνο στα χείλη της κτέρισμα
το τέταρτο της σελήνης
          παγκόσμιο αμυντικό
η αχειροποίητος
                    συστέλλεται∙

η αλκυών πνέοντας
τη λοισθία μέσα άρμη
από την ψευδαίσθηση, τη θερμαϊκή
όμορφη μέρα, να μυθεύεται
κάθε ατομική ανέχεια, έριξε
την ποντία πέτρα στον θρύλο της∙

στα φανάρια τυφλά της αριστο-
τέλους μάγια θα λύνουν θα δένουν
τους απλανείς
σκοτεινούς γοητευμένους του παζαριού∙
διαιωνίζοντας την εκφορά

στην πιο έκφυλη πόζα, φιλόζωοι
οι σύντροφοι υπήρξαν μονάχα
για να μεταμορφωθούν
από αντίγονο φως, σαν ανταύγειες
στην ευπρέπεια που μια
                    κίρκη εσωτερικά
                                  μονολόγησε.

Από τη συλλογή Η νοσταλγία μια δροσερή μηχανή των οδυσσέων

Πένθος

Εμπορεύομαι το θάνατό σου
Κουβεντιάζω για σένα με βουρκωμένα μάτια
στην παραλία
Ενώ κοιτάζω τα πουλιά να πετούν ακόμα
Τους νέους ακόμα να ερωτεύονται
Το βλέμμα μου μετέωρο στον ορίζοντα
Πού πήγαν τα θεμέλια, οι ρίζες, το αίμα
Δίχως εσένα πιο ελαφριά και πιο βαριά η ατμόσφαιρα
Ο κόσμος άδειος και η ψυχή μου ξέχειλη πληθωρικά
Μπορεί παντού να εκταθεί χωρίς τα όρια τα δικά σου
Καπηλεύομαι αυτήν την άκρατη ελευθερία
Μιας δίχως έρμα ύπαρξης
Αυτήν την ακραία έκθεση
Το νέο φάσμα του γυμνού εαυτού μου
Με το στεναγμό, την παρηγοριά, την ανάμνηση
Βρίσκω τις λέξεις του στεναγμού, της παρηγοριάς
Τις ξεστομίζω ακαλλώπιστες, πιστευτές
Αφήνομαι στους κινδύνους της ανάμνησης
Με κάθε μου δάκρυ
Εμπορεύομαι το θάνατό σου

Δέχομαι τα συλλυπητήρια σε μία λύπη ασυντρόφευτη.