Τότε που νόστιμοι ζούσαμε
... βουλιαγμένοι σε ποίηση καπηλεία τού καημού
υμνείς την αναίδεια είσαι ένας
θόρυβος καμπυλώνει το σχήμα σου σε πρόσωπο εξαιρετικό
δόκιμος ευαγγελιστής νωθρός γράφεσαι χάδι αφρόντιστο του παδιού πόσο
σβήνεσαι χάδι τραγικό τού ώριμου δεν
έχει στάση στα έκθετα χρώματα τα μάτια των ανθρώπων ουράνιο
τόξο ελάχιστο επιτάσσεις με φιλί πανσέληνο λέξεις στα
χείλη προτάσσεις ιάσιμα λείψανα εκφραστικά είσαι
κερί τυχαίο συντοπίτη περίλυπου απωθημένος λόγος
αλμυρός ύφανε το υγρό σου όνομα να κοπεί
χίμαιρα γκρίζα πάνω σου τρεις ελεύθερες στιγμές.
Είμαστε εγκλωβισμένοι στο δίχως έκφραση στόμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου