Γλυκασμοί : Ποιητική Συλλογή της Λένας Παππά από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, 2004

ΓΙΑΣΕΜΙΑ

Περπάτησα
Σ' έναν κήπο ανοιξιάτικο:

Συγχώρεσέ με, Κύριε
Που βαρύ έγερνα το μέτωπο -δεν ήξερα
Πως υπάρχουν ακόμα
Τόσα γιασεμιά
Ένα για την κάθε πληγή μας...

Πάει καιρός / Λένα Παππά

Φίλησα την καρδιά σου
το χαμόγελο σου στολίστηκα
μεθυσμένα βήματα έσυρα
στου έρωτα τα μονοπάτια.

Κι ύστερα έφυγες
γίνηκες μια βαθιά μαχαιριά
στο κορμί μου
γεύση θανάτου
καμπάνα της ερημιάς
Κι ύστερα έφυγες
πάει καιρός...

Δε σ' αναζητώ, δε σε περιμένω
ανασαίνω μα δε χαμογελώ πια.
Περπατώ μα πουθενά δεν πηγαίνω
πάει καιρός...
πάει καιρός που πεθαίνω.

Κι ύστερα έφυγες
γίνηκες μια βαθιά μαχαιριά
στο κορμί μου
γεύση θανάτου
καμπάνα της ερημιάς
Κι ύστερα έφυγες
πάει καιρός...

Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα

κείτεται

-δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-

για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,

και συ στο σπιτάκι σου,

μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι

και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,

η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.

Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,

γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.

Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο

Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,

για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…

Το κέρδος της απώλειας / Λένα Παππά

Κάτι, για να το χάσεις
πρέπει κάποτε να το είχες.
Κι αν κάποτε το είχες και τώρα όχι πια
πλούσιος από την ανάμνησή του πάλι μένεις
αφού και το χαμένο κάποτε ήταν κερδισμένο.

Αλλοίμονο από κείνους που ποτέ
δεν έχουν χάσει τίποτε
που τίποτε να χάσουνε δεν έχουνε
σ’ αυτόν τον κόσμο.

Το Κρίνο / Λένα Παππά

Ο ήλιος μες στον ουρανό, σαν τον τροχό γυρίζει,
κι η αγάπη μου μ' αρνήθηκε και πια δε με γνωρίζει.

Ανάθεμά σε γαλανή, που μ' άφησες μονάχο,
στης ερημιάς τον άνεμο και στου λυγμού το βράχο.

Μακριά σου τι θα γίνω,
άσπρο μου, μικρό μου κρίνο...
άλλη αγάπη εγώ δεν κάνω,
αν δεν έρθεις, θα πεθάνω.

Σύννεφο κάθεται ο καπνός, με βρέχει, με χιονίζει,
του χωρισμού σου ο θάνατος στη μοναξιά με χτίζει.

Για σε πεθαίνω το πρωί, για σένα κάθε βράδυ,
έλα και δώσε μου ζωή μ' ένα μικρό σου χάδι.

Yπαγορεύουν συμπεριφορές / Λένα Παππά

Η λέξη "Προσοχή" σε κάνει να συσπειρώνεσαι
η λέξη "Έξοδος" σε ανακουφίζει κι ας μην ξέρεις από τι
η λέξη "Απαγορεύεται" σε αναχαιτίζει
η λέξη "Ποτέ" σε κάνει να δυστυχείς
η λέξη "Πάντα" να χαμογελάς ειρωνικά
η λέξη "Κίνδυνος" σε προβληματίζει
η λέξη "Θεός" σε πλημμυρίζει δέος
η λέξη "Έρωτας" σε κάνει να καρδιοχτυπάς
η λέξη "Θάνατος" σε γεμίζει περιέργεια και τρόμο.

Θεός γείτονας / Λένα Παππά

Θεός γείτονας
και Θεός μακρινός
–εκατομμύρια έτη φωτός οι Γαλαξίες του–
Θεός Δυσβάστακτος και Παραμορφωμένος
από τα βέλη του μίσους μας
απ’ την οδύνη του για τα βέλη του μίσους μας
και Θεός Γλυκός κι Αμάραντος
σαν τέλειο ρόδο
Θεός Απερινόητος και Απαιτητικός
Θεός Απρόσιτος και Εκδικητικός
και Θεός Πατέρας στοργικός
Θεός των θαυμάτων
Θεός των θανάτων

Ποιον να διαλέξω ν’ αγαπήσω
μ’ εκείνον να πεθάνω και να ζήσω.

ο εαυτός μου / Λένα Παππά

Μου έκαμε πολλά

Πικρά κι ανεπίτρεπτα

Λάθη βουνό.

Ξαφνικά κι ολοένα μού έφευγε κυνηγώντας τον

μόλις που τον πρόφταινα

στην άκρη-άκρη του γκρεμού

άλλοτε κρυμμένος

πίσω από μάσκες τερατώδεις με περιγελούσε

με διέσυρε, με ατίμασε

μες στους καθρέφτες όλους, κλέβοντας

τον χρόνο και τον πόθο μου

άσωτα για να τους σκορπίσει

στους κόκκινους ανέμους της παραφοράς.

Καρτερικά τον υπόμεινα μισώντας τον

τρυφερά τον κανάκεψα, συγχωρώντας τον

σε αγώνα ματωμένο τον προκάλεσα

τον στόλισα με όνειρα πολύτιμα

τον έσπρωξα στο πηγάδι

τον αγάπησα, τον καταράστηκα

κρυφά τις νύχτες έλπισα κι ευχήθηκα τον θάνατό του.

Στο τέλος, σέρνοντας ήρθε, δαρμένο σκυλί

και κούρνιασε δίπλα μου

ραγισμένος απ’ την ηλικία, γυρεύοντάς μου

να γεράσουμε μαζί.

Παραμόνεψα / Λένα Παππά

Παραμόνεψα τόν εαὐτό μου καί τόν βρῆκα
νά ἐκπυρσοκροτεῖ- ὅπλο φονικό-
μέ στόχο την καρδιά μου
μέ τρομερά σαγόνια να καταβροχθίζει τόν καιρό
νά σέρνεται μέσα στῆς προσευχῆς τή θλίψη
μέ ὑψωμένη τήν γροθιά νά φοβερίζει ἄγνωστους θεούς
μέ ἀπεγνωσμένη λύσσα καί νά κλαίει
γιά τόν χαμό μιᾶς πεταλούδας.

Κάποιες φορές φορώντας διάδημα ἀπ’ ἀστέρια
φτερά ν’ἀνοίγει σέ οὐρανούς ἀνείδωτα γλαυκούς
νά ὑπνοβατεῖ πάνω σέ ρόδα καί μαχαίρια ἀκονισμένα
στούς τάφους τῶν ἐρώτων του νά ὀλολύζει
καί νά χορεύει μές τά καταγώγια τῶν πόθων, τόν χορό
τῆς ἄνομης Σαλώμης

γεμάτος γύρη καί μοσκοβολιές νά γέρνει
σέ ἀνθισμένους κήπους τοῦ Μαΐου
καί μέ τό γυάλινο κλειδί τῆς μνήμης
νά προσπαθεῖ νά ξεκλειδώσει τό σεντούκι τῶν παραμυθιῶν.

Παραμόνεψα τον ἑαυτό μου καί τόν εἶδα
πίσω ἀπό τά τυφλά ὀνόματα, τίς μαῦρες λάμψεις
πίσω ἀπό τους πικρούς καθρέφτες τῆς ζωῆς
Ἄγνωστο, Φοβερό
νά μέ παραμονεύει.

Από τη συλλογή Εἰς ἐπήκοον, Άπαντα Β' τομ. σελ. 240.

Λένα Παππά (βιογραφικό σημείωμα)

Η Λένα Παππά είναι ελληνίδα ποιήτρια.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932 και σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Γαλλική Φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. 

Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών και ιδρυτικό μέλος της Δελφικής Ακαδημίας.

Ποιητικές Συλλογές: 

• ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1956
• ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ 1960
• ΨΙΘΥΡΟΙ 1963 (Εκδόσεις των Φίλων)
• ΑΥΤΟΓΡΑΦΑ 1967
• POESIES 1969 (Editions Pierre Seghers, Paris Collection:Autour du monde)
• ΚΑΘ' ΟΔΟΝ 1973 (Εκδόσεις των Φίλων
• ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΘΑΛΑΜΟΣ 1979 (Εκδόσεις των Φίλων)
• ΕΝΔΟΦΩΝΑ 1982 (Εκτός εμπορίου)
• PALABRAS DE VIDRIO (Γυάλινα Λόγια)1984 (Εκδόσεις Los Vientos Barcelona)
• ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ 1984(Εκδόσεις Αστρολάβος - Ευθύνη)
• ΑΡΤΕΣΙΑΝΑ 1988 (Εκδόσεις των Φίλων)
• ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΙΟ 1992 (Εκτός εμπορίου)
• ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1956-1992 (Α τόμος Απάντων) 1994 (Εκδόσεις Αρμός)
• ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Β τόμος Απάντων) 1997(Εκδόσεις Αρμός)
• ΠΕΝΤΟΒΟΛΑ 1999 (Εκδόσεις Ιωλκός - Παιδικά ποιήματα)
• ΦΑΡΜΑΚΙ ΜΕ ΖΑΧΑΡΗ (Εκδόσεις Ιωλκός)
• ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Γ τόμος Απάντων) 2001 (Εκδόσεις Αρμός)
• SIBYLLE DANS LE VENT 2001 (Γαλλία Atelier Vivant)
• ΑΙΧΜΗΡΑ ΚΑΙ ΔΡΙΜΥΓΕΥΣΤΑ 2006 (Εκδόσεις Αρμός)

Διηγήματα:

• ΒΙΟΡΥΘΜΟΙ 1982-Εκδόσεις Κολλάρος-Εστία, 
• ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ Δ' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 1996-Εκδόσεις Αρμός, 
• ΜΕ ΘΕΑ ΣΤΟ ΑΘΕΑΤΟ 2002-Εκδόσεις Ιωλκός,

Μυθιστόρημα: 

 ΧΩΡΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 1999-Εκδόσεις Λιβάνη

Άλλα βιβλία της:

•  ΦΑΡΜΑΚΙ ΜΕ ΖΑΧΑΡΗ 1999-Εκδόσεις Ιωλκός
• ΖΩΓΡΑΦΙΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 2008-Εκδόσεις Αρμός. Αποτελεί μια συλλογή από παραμύθια κι ιστορίες για μικρά και μεγάλα παιδιά.

Ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και μεταφραστεί στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, πολωνικά, αγγλικά και βραζιλιάνικα και έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες και περιοδικά τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού.

Βραβεία και διακρίσεις

• Το 1976 βραβεύτηκε στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Λυρικής Ποίησης των Cavalieri per l' Europa στην Ιταλία.
• 1981 Βραβείο Λυρικής Ποίησης "Λάμπρου Πορφύρα" της Ακαδημίας Αθηνών
• 1983 και 1986 Βραβείο Ποίησης Ειρήνης και Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί
• 1984 βραβείο Giovanni Vacaro στην Ιταλίακαι Α' βραβείο ποίησης του Συλλόγου Δελφικών Αμφικτυονιών στην Αθήνα
• 1985 Ειδικό τιμητικό βραβείο στον 3ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποιήσεως Ulivo d' Oro στο Τορίνο Ιταλίας
• 1986 Medaille d' Orde l' Academie de Lutece στη Γαλλία για τα βιβλία της "Μέσα σε καθρέφτες" και "Βιορυθμοί"
• 1988 Βραβείο Ποιήσεως Συλλόγου Δελφικών Αμφικτυονιών
• 1993 Α' Βραβείο Ποιήσεως της Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων για το "Ουρανοδρόμιο"
• 1995 Βραβείο Ποιήσεως Ιδρύματος Κώστα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τον Α' τόμο των Απάντων της
• 2000 Αριστείο της τάξεως των Γραμμάτων και Καλών Τεχνών του Καριπείου Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού
• 2001 Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων για το βιβλίο της ΠΕΝΤΟΒΟΛΑ

πηγή: Βικιπαίδεια και http://www.biblionet.gr/author/13565/%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B1_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%AC


μία συνέντευξή της μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα: http://www.poiein.gr/archives/17735


και ποιήματά της : http://pyroessa-artemusica.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_97.html

Δύσκολη Ισορροπία / Λένα Παππά

Υπάρχουν εκείνοι που στα γράμματά τους

δεν έχω ακόμα απαντήσει

κι εκείνοι που δεν περιμένουν από μένα

καμιά λύση.

Υπάρχουνε κι άλλοι, που σαν τις αράχνες

παραμονεύουνε στα σκοτεινά

πότε το εντομάκι της χαράς μου θα φανεί

για να το θανατώσουν

κι εκείνοι που επίτηδες αργοπορούν

να ‘ρθουν κοντά μου

για να με αποκαρδιώσουν.

Ανάμεσά τους πρέπει, Θέ μου, για να ζήσω

στου ξυραφιού την κόψη τους το μίσος

με την αγάπη να ισορροπήσω.

Μ’ εγκαρδιώνει η ελπίδα μου

να το τολμήσω

κι εγώ, όσο κι αν φαίνεται τρελό

όσο κι αν είμαι τρομαγμένη προσπαθώ

δε θέλω να παραδοθώ

δίχως να πολεμήσω.

Αυτό που νιώσαμε / Λένα Παππά

Αυτό που νιώσαμε και όχι
αυτό που ζήσαμε
που επιδιώξαμε και γράψαμε
με γράμματα χρυσά επάνω στις ταμπέλες μας
μονάχα αυτό που νιώσαμε θυμόμαστε
και νοσταλγούμε και φοβόμαστε.
Αυτό μονάχα
είναι η αλουργίδα μας, ο πλούτος μας
το παραμύθι και η παραμυθία
η ευτυχία μας και η δικαίωση
σ’ αυτόν τον κόσμο.

Το Λάθος / Λένα Παππά

Στο κάτω-κάτω
όλα είναι δανεικά.
"Ού παραμένει ο πλούτος
ού συνοδεύει η δόξα".
Δανεικά, σου λέω,
κι ο θάνατος μεγάλος τοκογλύφος
στα παίρνει ώσπου να πεις "κίμινο"
- μέχρι κεραίας.
Άλλωστε, εκεί που πας, τι να τα κάνεις;
Και μη μου πεις πως κάτ θα είναι εκεί που πας
το δείχνει επαρκώς η παγωμένη όψη
του οποιουδήποτε νεκρού: το Τίποτε
σε όλο του το μαύρο μεγαλείο.

Λοιπόν, μην κλαίγεσαι, παράτα τα όλα
χρησικτησία είχες μόνο
και πρόσκαιρη νομή: με προθεσμία.
Κι αν έκανες το σφάλμα υπερβολικά
να τ’ αγαπήσεις
βέβαια θα είναι πιο οδυνηρό να τ’ αποχωριστείς.
Αν έκανες θυσίες, κόλπα κι αμαρτίες
για να τ’ αποκτήσεις
θα είναι δυο φορές πιο οδυνηρό.

Όμως το ήξερες απ’ την αρχή πως ήταν λάθος
λάθος κατάδικό σου, Κατάδικε του λάθους σου.
Και ήξερες και το άλλο
παντού εμφανώς ανηρτημένο:
"Μετά την απομάκρυνσιν εκ της ζωής
ουδεμία μεταμέλεια αναγνωρίζεται".
Λοιπόν;

Του έρωτα (άει της αγάπης μαχαιριά) / Λένα Παππά

Άει σκοτεινό φως του έρωτα τρεμάμενο αίμα του έρωτα
μες τη γητειά σου ελησμόνησα τους φονιάδες καιρούς
γέννησα ρόδινα μωρά σε μέλλον με αστέρια
άει σκοτεινό φως του έρωτα

Άει της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί
πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική
ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο
άει της αγάπης μαχαιριά

Το δωμάτιο / Λένα Παππά

Μες στο κλειστό δωμάτιο μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
κι ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό

Όλα είναι εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες στο κλειστό δωμάτιο, όλα και τίποτα
αγάλματα θεών λησμονημένων και της Ελένης το πουκάμισο
όλα είναι εκεί κι άλλα πολλά, που κάποτε φαντάστηκες

Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανή**
τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ από άγνωστες φυλές
κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τ' αγγίξεις
μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
αρκεί να πας, ολάνοιχτος, γυρεύοντάς τα

Πικρό τραγούδι / Λένα Παππά

Στέκομαι απ' όταν έφυγες μες στους καιρούς μονάχος,
με τ' όνομά σου φυλαχτό, και μύρο, και μαχαίρι.

Στέκομαι στης απελπισίας το σκοτεινό κατώφλι,
βαριά-βαριά στης άβυσσος ζυγιάζομαι την άκρια.

Η μέρα είναι ένας εχθρός, κι η νύχτα ένας προδότης,
με νοσταλγίες και δάκρυα σκληρά με πολεμούνε...
η μέρα είναι ένας εχθρός, κι η νύχτα ένας προδότης,
με επιθυμίες και όνειρα ολοένα με παιδεύουν.

Στέκομαι απ' όταν έφυγες μες στους καιρούς μονάχος,
με τ' όνομά σου φυλαχτό, και μύρο, και μαχαίρι.

Στον άνεμο και στη σιωπή σαν ένα μάταιο ρόδο,
μαδώντας της αγάπης σου την τρυφερή ελπίδα.

Παλιά Καλοκαίρια / Λένα Παππά

Καρπίζουν μέσα μου παλιά καλοκαίρια
ανάβουνε βλέμματα αλλοτινά
θροΐζουν αγγίγματα

Τίποτα, τίποτα δεν χάθηκε στ' αλήθεια
όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ

Μια σπίθα μόνο ανάβει πυρκαγιές
στις θημωνιές της μνήμης
πυρκαγιές στις θημωνιές της μνήμης

Κι αν η ελπίδα το μέλλον συντηρεί
η μνήμη τρέφει το παρόν
το παρελθόν μας δικαιώνοντας

Γιατί ό,τι υπήρξε μια φορά
δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει