Ξένια Κακάκη (βιογραφικό σημείωμα)

Η Ξένια Κακάκη γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα.

Σπούδασε Ισπανική Γλώσσα και Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Μετάφραση – Μεταφρασεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ασχολείται με τη μετάφραση, γράφει και είναι ο δημιουργός του Ιστολογίου : http://www.a-lyr.blogspot.com/ .

Ποιητικές Συλλογές: 

• Μικροποιημάτων παζλ  (Γαβριηλίδης 2012) 
• Όταν το σύμπαν διαστέλλεται (εκδόσεις little tree 2014)
• Σημεία (Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2016) 

Όλα / Ξένια Κανάκη

Νοσταλγώντας και λαχταρώντας.
Αναρωτώντας (με).
Όλα ακίνητα
            Όλα κενά
Για αντάλλαγμα θα σου δώσω την καρδιά μου
           που ακόμα χτυπά
           κι έτσι όλα μπορεί να γίνουν 
           στιγμιαίως
           καινά.

Όταν το σύμπαν διαστέλλεται: Ποιητική Συλλογή της Ξένιας Κανάκη (Εκδόσεις little tree 2014)

ΝΑ ΜΕ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣΑΙ (απόσπασμα)

Μα -πιο πολύ- να με επισκέπτεσαι τις απρόσμενες ώρες
Των κρύων και θολών νυχτών
Του ακύμαντου ουρανού και των θλιμμένων άστρων

Κι ας κατοικώ κάτω από το βυθό της θάλασσας μαζί με κάτι
προδομένα πεφταστέρια.

***

ΑΝΘΡΩΠΟΣ



Αργά κάθε απόγευμα σκαρφαλώνω σ' ένα βράχο

Από εκεί αγναντεύω μακριά

Αυτό το είδος που ο κόσμος μου ονομάζει

Άνθρωπο

Και πλάθω τις καλύτερες ιστορίες γι' αυτόν.

Μικροποιημάτων Παζλ (απόσπασμα)

ΤΟ ΦΥΛΑΧΤΟ

Έχασα στον άνεμο το αγαπημένο μου φυλαχτό. 
Το βρήκα χρόνια μετά απαράλλαχτο και πολυταξιδεμένο.
 Χρύσιζε όσο τίποτα από τις ψυχές που το είχαν φορέσει

...........

ΑΣΤΡΟ ΝΕΤΡΟΝΙΩΝ

Τόνους αστρικής σκόνης κουβαλάς
 στο πέρασμά σου όλα χάνονται πίσω σου
χιλιάδες έτη φωτός μακριά από τη Γη
 νεφέλωμα σκόνης νεφέλωμα ισορροπιών
 και στο κέντρο επιθανάτια έκρηξη
σουπερνόβα μιας παλιάς ζωής
εσύ η σουπερνόβα μου
 εγώ η αστρική σου σκόνη

..........

ΚΑΠΟΤΕ

Πρόσεξε – μου είπε ανήσυχα – μη γίνεις σαν κι εμένα
 Και δεις ξάφνου να γίνονται
Τα άσπρα σου φουστάνια λιμνάζοντα νερά
 Τα φυλαχτά που φόραγες άπνοα κοχύλια
Τα γάργαρα σου νιάτα αλάτι στη γλώσσα του «Ε και;»
Πρόσεξε – μου είπε ικετευτικά – μη γίνεις σαν κι εμένα
 Νερό ζεστό πειθήνιο στους βράχους της ακροθαλασσιάς.
Γιατί κάποτε ήμουν κύμα

.............

ΑΝΗΚΕΙΝ

Με ρώτησαν πού ανήκω και με ποιου το μέρος τάσσομαι.
Και τους απάντησα ότι δεν ανήκω/ ούτε σε ομάδες
 ούτε σε κινήματα
 ούτε σε ρεύματα
 ούτε σε κολεκτίβες.
 Ανήκω σε κάθε «μου» που έχτιζα μερόνυχτα στον ήλιο.
 Και αυτοί δεν μου ξαναμίλησαν

Μικρό μακροβούτι

Είπα να δώσω μιας στιγμής μακροβούτι

κι έτσι για αλλαγή να βρεθώ σε άγνωστες χώρες.

Βγήκα στις ακτές της Νότιας Αφρικής

(της χώρας της Δημοκρατίας).

Από εκεί σας γράφω.

Στα Αφρικάανς.

Έκ γιέι χέι! (1)

Ίεν τουίε ντρί! (2)

Σημειώσεις

1.Εγώ εσύ αυτός

2.Ένα δύο τρία

Επικίνδυνες στροφές

Ήμουν ακόμη μικρός και γύρευα κουβέντες
Απλές μα και περίπλοκες
Εξωτερικές, της επιδερμίδας, κι εσωτερικές, της ψυχής
Κι όχι πολλές –μια δυο
Ίσα να βγουν από μέσα 
Ν’ αλαφρύνουν λίγο σώμα και μυαλό

Μην ενοχλείστε παραπάνω
-Δεν θέλω να ενοχλώ κι εγώ-
Δεν θα σας πω πολλά
Δυο-τρεις στροφές συνολικά
Σαν κι αυτές που αποφάσισα με βία να πάρω

Δεν ζήτησα πολλά
Το ξέρετε αυτό –μόλις που ακουγόμουν
Δυο κουβέντες γύρεψα κι ένα βλέμμα
Της ματιάς που ήξερε να δίνει

Δεν ζήτησα πολλά
Τα βλέμματά μας ν’ αντάμωναν ζήτησα
Στη χάση και στη φέξη του φεγγαριού

Και του μυαλού
Της καρδιάς και της ψυχής μου

Έτσι, μια μικρή ένδειξη επικοινωνίας

Να με κρατήσει μακριά απ’ τις επικίνδυνες στροφές 

Κάποτε

Πρόσεξε –μου είπε ανήσυχα- μην γίνεις σαν κι εμένα και δεις ξάφνου να γίνονται

Τα άσπρα σου φουστάνια λιμνάζοντα νερά

Τα φυλαχτά που φόραγες άπνοα κοχύλια

Τα γάργαρα σου νιάτα αλάτι στη γλώσσα του «Ε Και;»

Πρόσεξε –μου είπε ικετευτικά- μην γίνεις σαν κι εμένα

Νερό ζεστό πειθήνιο στους βράχους της ακροθαλασσιάς.

Γιατί κάποτε ήμουν κύμα.

Οι εποχές

Οι άνοιξές μου μυρίζουν προσμονή και λαχτάρα.

Τα καλοκαίρια μου έχουν γεύση ήλιου, θάλασσας, ερώτων.

Στα φθινόπωρά μου ακούω τον ήχο της επιστροφής.

Οι χειμώνες μου περπατούν σκυφτοί με νοσταλγία.

Και τόσα χρόνια ψάχνω να βρω την εποχή εκείνη

που θα θυμίζει μόνο

Εσένα.