ΟΥΣΙΕΣ / Γιάννης Τάτσης

Στο θολό τοπίο των ουσιών και της ουτοπίας
με το κάθε κέντρισμα των σφηκών
να ρέει από την πηγή της ανομίας
το μάνα του πλούτου στα χέρια των παρανομιών,
αναθαρρεύει τα αρπαχτικά της διαφθοράς
να απλώνουν δίχτυα στα θολά νερά του εγώ,
καμακώνοντας τα πλανεμένα αστέρια της ζωής.
Κραυγές αγωνίας στα βράχια του πόνου
και της απελπισίας ταράζουν τα γαλήνια νερά
της κοινωνίας για το άψυχο σώμα,
με τη σύριγγα θανάτου καρφωμένη
σαν κεραία να στέλνει μηνύματα
σε κυβερνήσεις και λογικά όντα
για την επέλαση της θύελλας των ουσιών,
να απλώσουν με ταχύτητα ανέμου,
σαν ψαράδες σε τρικυμία τα δίχτυα του νόμου,
πριν το βούισμα των σφηκών
γίνει θύελλα και τραμουντάνα.
Κάθε κέντρισμα του ανέλεγκτου φαινομένου
αφήνει μια πόρτα ανοιχτή στον βαρκάρη
του Αχέροντα να πριονίζει το δέντρο της ζωής,
μέχρι που η εφορία της ψευδαίσθησης
να γίνει θρήνος και να το ρίξει καταγής,
αφήνοντας μια ηχώ πόνου και απογοήτευσης
στη ματαιότητα του παραμυθιού των ουσιών.

Γιάννης Τάτσης
Από την ποιητική  συλλογή: "Ανήκω στον Αγωνιστή"

ΝΕΑΝΙΚΟΙ ΦΟΒΟΙ / Τάτσης Γιάννης

Σβησμένο το φανάρι του φεγγαριού,
ούτε ένα καντήλι τ’ ουρανού να φέγγει
στην ερημιά της μαυροφορεμένης νύχτας.
Βιαστικός ταξιδευτής ο χείμαρρος
γλιστρώντας από ψηλά βογκάει στα βράχια.
Άχαρο νυχτοπούλι, με ήχους τρόμου,
μοιρολογάει την απελπισία του.
Φόβος και σκοτάδι με αγκαλιάζει.
Ο αγέρας αγριεμένος καβαλάρης,
σφυρίζοντας το μαστίγιό του τρέχει
αλαφιασμένος και ξεμαλλιάζοντας
τα κλαδιά των δέντρων ζωγραφίζει
σκιάχτρα της φαντασίας,
τρομαχτικά φαντάσματα της σκέψης.
Ρίγη λαχτάρας διαπερνούν το κορμί,
που ταξιδεύει στου φόβου
το θαλασσοδαρμένο καράβι
και αγριεύοντας όλο και περισσότερο
την τρομοκρατημένη ψυχή, ανεβάζει
στα ύψη τον υδράργυρο του φόβου.
Μεθυσμένα πόδια στην τυφλή νυχτιά
τρομάζουν στην ανάσα τους.
Μακρινό το αλύχτημα ενός άγρυπνου
σκύλου, δροσερό νερό στο πρόσωπό,
σταματάει το ράπισμα των νεανικών φόβων.
Κρατημένος απ’ τα ηνία της λογικής
σφυρίζοντας στο νυχτωμένο τοπίο,
πεδίο για μύθους και τρελές διαδόσεις,
βαδίζω σαν αγριεμένο άλογο
προς τη σιγουριά του στάβλου.

Γιάννης Τάτσης
Από την ποιητική συλλογή: "Ανήκω στον Αγωνιστή"

ΗΛΙΟΣ ΑΓΑΠΗΣ / Γιάννης Τάτσης

Ανεξίτηλος ποταμός στις όχθες του μέλλοντος,
κελαρύζοντας η ζωή,
ξεβράζει το υπαρξιακό μας άρωμά
στη λαοθάλασσα των περιπλανήσεων.
Μηχανισμός περίπλοκων γραναζιών ο άνθρωπος,
άλλοτε κακογρασομένος με ήχους περίεργους,
αποκρουστικούς στους δρόμους της ζωής
και άλλοτε μελωδικό κελάηδημα της άνοιξης,
σκορπώντας τα αρώματα των υπαρξιακών του
λουλουδιών οικοδομεί το αύριο.
Ταξιδευτής με το ιστιοφόρο των ονείρων
στα πελάγη της ζωής,
δονώντας τις χορδές των αισθήσεων,
ακροβατεί στην πύλη του φωτός ή του σκοταδιού
και αναλόγως το τρίξιμο της πόρτας
αρμενίζει στους ήχους των ανέμων της.
Άλλοτε κρεμώντας στις φεγγαραχτίδες
το ταγάρι των ονείρων του,
ψάχνει διέξοδο στη νυχτωμένη ψυχή του
και αλαφιάζοντας το εγώ στο φεγγαρόφωτο,
αναδύει απ’ τη σπηλιά της απληστίας
τις νυχτερίδες των σκοτεινών πόθων.
Άλλοτε πιασμένος στο διάχυτο φως
των αξιών του ήλιου της δικαιοσύνης,
ταξιδεύει σε ένα λευκό σεντόνι ονείρων,
σκορπώντας αρώματα αγάπης, ελπίδα ζωής
στην πλάση των διάφανων οριζόντων.
Κάθε βήμα υφαίνει κλωστή την κλωστή
ένα ολόκληρο σύμπαν πιθανοτήτων και γεγονότων,
που καθορίζουν τη γραφή του μέλλοντος.
Σε έναν κόσμο περιπλανήσεων και αναζητήσεων
πάθος και οργή, με αισθήματα αδυναμίας,
πλάθοντας σκέψεις στους νυχτωμένους δρόμους,
πολλάκις αλλοιώνουν την όψη της Αρετής.
Πολύμορφες οι φορεσιές του εγώ, μακράν των ήχων
της αλήθειας, με το φως να μην ανθίζει σκέψεις,
μας ρίχνουν σαν Φθινοπωρινά φύλλα
στον γκρεμό του πόνου.
Η ζωή γεννημένη στο διάχυτο φως των αξιών,
δεν της αξίζει ο χορός του Ζαλόγγου,
έως το τελευταίο χτύπημα του ξυλοκόπου,
που θα ρίξει το δέντρο μας καταγής
και θα ακουστεί ο θρήνος των πουλιών του,
αμαχητί δεν παραδίδουμε τα όπλα
στη λαίλαπα του σκιών,
γυμναζόμαστε πάνω στης μοίρας το υφαντό,
κοιτάζοντας κατάματα τον ήλιο της αγάπης.
Όποιος αντέξει το φως του, θα λαρυγγίσει
στις φλέβες του η φλόγα της δύναμης και της σοφίας
να αντικρούσει την επέλαση του υποχθόνιου μίσους,
θα νιώσει στους ανέμους της ζωής,
πως η χλόη μεγαλώνει μετακινώντας πέτρες,
τα λουλούδια ανθίζουν σκορπώντας αρώματα,
τα πουλιά πετούν μακριά διανύοντας χιλιόμετρα
και πάντα βρίσκουν το δρόμο της επιστροφής.
Στην αγκαλιά της αγάπης, που κυοφορεί
αρώματα ελπίδας, θα νιώσουμε κάθε απλό στη ζωή,
δημιουργώ των πάντων σε ένα αιώνιο,
κοσμικό σύμπαν, που δίνει νόημα στην ύπαρξής μας.

Από την ποιητική συλλογή "Στα αγνάντια των λογισμών"

ΚΡΙΣΗ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ / Γιάννης Τάτσης

Αηδόνι γλυκομίλητο, στις φυλλωσιές του δάσους,
που γλυκοτραγουδάς στα πλάσματα
με πλείστα φίλτρα λησμονιάς,
πέταξε και φλυάρησε στους άκριτους ανθρώπους,
και ξύπνησε την κρίση τους
απ ’της σπηλιάς τα μαύρα βάθη,
βαραίνει η πλάκα του σκοταδισμού,
που έχει οικοδομήσει,
τυλίγοντας και την ψυχή στο μαύρο πέπλο της ζωής
κι ανέραστους τους άφησε με της ζωής το γέλιο.
Οδήγησε τις σκέψεις τους στην ηρεμία του δάσους,
όπου η γαλήνη της σιωπής
βοηθάει την κρίση να μιλήσει
να ξαστερώσει ο ουρανός,
τους κεραυνούς να διώξουν
να ελευθερωθούν από την κόλαση
και αισιόδοξοι στο περιβόλι της ζωής να ζήσουν.
Να νιώσουν ότι στο φθαρτό,
η δυστυχία παραμονεύει,
όταν η κρίση έχει αφεθεί στο σπίτι των ανέμων.
Μετά ανοίξτε τα φτερά κι ελεύθερα πετάξτε,
μαζί να κελαηδήσετε στης γης το περιβόλι
να ξαναγεννηθούν μες στη ζωή
να ζήσουν τις αλήθειες
να μάθουν πως στ’ αδιέξοδα,
η κρίση
είναι το κλειδί του παραδείσου.

Από την ποιητική συλλογή "Ποιήματα 2002"

ΤΑ ΠΑΝΩ-ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΖΩΗΣ / Τάτσης Γιάννης

Αγριεμένο, σφυρίζοντας επίμονα το ξεροβόρι

κατεβαίνει τα χιονισμένα βουνά

και λυσσομανώντας μακριά μας

μαστιγώνει τα γυμνά κλαδιά των δέντρων.

Ακούγοντας χαρούμενο το τραγούδι της ζωής

νανουριζόμαστε στη ζεστή αγκαλιά της

και με φουσκωμένα αισιοδοξία τα πανιά

αρμενίζουμε στο ονειρευτό αύριο.

Χιλιοπρόσωπη η θάλασσα,

ταξίδι γεμάτο τρικυμίες και απαίσια τέρατα

μας αρνούνται ροδοπέταλα.

Με τη ζωή όμως γεμάτη ευχάριστες μελωδίες

σαν το γλυκολάλητο ήχο της φλογέρας

στις λουλουδιασμένες πλαγιές των βουνών,

σαν το μαγευτικό κελάηδημα των αηδονιών

στις δροσιές των φυλλωσιών του δάσους,

ένα αίσθημα ευφορίας, ψυχικής γαλήνης

ξεχειλίζει την ψυχή και μας πλημμυρίζει

μεταμορφώνοντάς μας σε ταύρους

στα άγονα χωράφια της ζωής,

το άρωμα των λουλουδιών της να γευτούμε.

Ούριος στα πανιά ο άνεμος

και η ζωή κωπηλατώντας σαν το ψάρι στον ωκεανό

μας σπρώχνει στου χρόνου το άγνωστο.

Ξαφνικά, σαν τα νέα κλαδιά των δέντρων

που δεν αντέχουν το βάρος του χιονιού,

λυγίζουν τα κουρασμένα χέρια της

και σαν αετοί με τσακισμένες φτερούγες

νιώθουμε να χάνονται τα ύψη.

Άχρωμη η πλάση γύρω μας,

μαδημένα τριαντάφυλλα τα όνειρά μας,

λασπόνερα της γης αρπάζουν σαν τον κλέφτη

το τριανταφυλλί χαμόγελο των χειλιών μας.

Ρυτιδωμένη θάλασσα το πρόσωπό μας

μαρτυράει τον πόνο και την αγωνία.

Το βλέμμα μας σηκώνεται στον ουρανό.

Το δώρο της υγείας

εκμηδενίζει τα πλούτη όλου του κόσμου.

Γιάννης Τάτσης

Από την ποιητική συλλογή "Γη των Ελλήνων"

Για περισσότερη ποίηση:

BLOGS.SCH.GR

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΣΗΣ -

ΚΑΤΗΓΟΡΩ / Τάτσης Γιάννης

Σε εποχή που ο ήλιος της δικαιοσύνης

χάνει την αίγλη της λάμψης του

από τα γκρίζα σύννεφα της πολιτείας,

απρόβλεπτα φθινοπωρινά φύλλα

προβλέπουν τη βαρυχειμωνιά, που έρχεται.

Διαλογισμένοι στην πόρτα των συνειρμών

μας επισκέπτονται καθημερινές σκηνές ζωής.

Ροδοκόκκινα τα μήλα

ενός καλοντυμένου νέου,

εργοστάσιο γεύσεων και απολαύσεων,

δουλεύουν ασταμάτητα ψωμί με μέλι

στην ξέγνοιαστη ομπρέλα της ζωής.

Στην ίδια γειτονιά της μάνας γης

αδιάκριτο χέρι το αεράκι του θεού,

περνώντας απ’ τις χαράδρες του προσώπου,

χαϊδεύει στοργικά και έναν άλλον νέο

με τη γεύση της αχαριστίας στα χείλη του,

έχοντας άνεργες τις μυλόπετρες

λόγω έλλειψης πρώτων υλών.

Βαθιές σπηλιές οι κόγχες των ματιών του

κουρνιάζουν το σπινθηροβόλο βλέμμα

εκφράζοντας απορημένα: «Γιατί…;».

Η υπομονή έχει οριακή κλωστή,

η ανάγκη μάγισσα των παραμυθιών

μεταμορφώνει σε θηρίο τη λογική,

σαν αετός μεσουρανίς καρφώνει τη λεία,

το κεραμίδι ανταλλάσσεται με το ψωμί

αφήνοντας μια κηλίδα αίμα

κι έναν πληγωμένο εγωισμό δακρύων.

Λαγός ο πεινασμένος

απολαμβάνει το τρόπαιο,

κατηγορώ στις πολιτείες, που τυφλωμένες

στις παράνομες στάσεις ζωής

δονούν τα αξιακά κτίρια της κοινωνίας

και στη θέα των αρπαχτικών

του ξέφραγου αμπελιού

έχουν σαν άλλοθι τα σιδερένια κλουβιά,

που πυροβολούν τις φτερούγες των ονείρων

στη σκακιέρα των συμφερόντων,

ορθώνοντας συμπληγάδες πέτρες

και τέρατα στους δρόμους της ζωής,

αφήνοντας να περάσει το δικό τους περιστέρι

και ο ισχυρός έχει λόγο και πυγμή

τσαλαπατώντας το ανθρώπινο λουλούδι,

ενώ ο αδύναμος σκύβει το κεφάλι

για να μην του το κόψει η λαιμητόμος

της πείνας και της δυστυχίας.

Γιάννης Τάτσης

Από την ποιητική συλλογή "Πριν το ηλιοβασίλεμα"

ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ / Γιάννης Τάτσης

Νύχτα σε δωμάτιο σκοτεινό

με του φεγγαριού το φως στον ουρανό

και ένα βλέμμα σου ερωτικό

με ρωτάς: «Τι σου είμαι εγώ;»

Μες στα δυο σου μάτια σε κοιτώ

και σου γλυκοτραγουδώ:

Αχ! κορίτσι μου γλυκό

πόσο σ’ αγαπώ.

Ένας χτύπος στην αυλή

φέρνει ανείπωτη σιωπή

και με παίρνεις αγκαλιά

και με πνίγεις στα φιλιά.

Αχ! τι όμορφες στιγμές

μου χαρίζεις, όταν θες,

μες στη φεγγαρόλουστη βραδιά

πως με ταξιδεύεις μαγικά.

Γιάννης Τάτσης

Από την ποιητική συλλογή "Γη των Ελλήνων"

Σ’ ΑΓΑΠΩ / Γιάννης Τάτσης

Ήταν βραδιά μες στη βροχή,

που έφυγες και έχω μείνει μοναχή,

με έναν κεραυνό να σχίζει

την ψυχή μου που δακρύζει.

Πλημμύρισε το δάκρυ τη γραφή

και έχω μείνει πάλι σκεπτική,

με ένα μολύβι και χαρτί

στης μοναξιάς μου το κρεβάτι.

Θέλω να σου γράψω γράμμα

με δυο λόγια απ’ την καρδιά,

μα το αίμα μου δεν τρέχει,

πάγωσε στην ερημιά.

Σαν πουλί θα φτερουγήσω

μες στην αγκαλιά σου να βρεθώ,

με τα λόγια της ψυχής μου

για να σου φωνάξω, σ’ αγαπώ.

Γύρισε, γύρισε κοντά μου, γύρισε

πάντοτε θα σε αγαπώ

και του χωρισμού τον πόνο

θα γιατρέψουμε οι δυο.

Από την ποιητική συλλογή "Γη των Ελλήνων"

ΟΔΥΣΣΕΙΑ / Τάτσης Γιάννης

Μεσάνυχτα και κάτι.

Νυσταγμένο το φεγγάρι

χάθηκε στο δρόμο της περιπλάνησης.

Μετά την οδύσσεια της μέρας,

στην αμυδρώς φωτισμένη πλευρά της πόλης,

αραιά και πού κάποια βιαστική φιγούρα

σαν στο θέατρο σκιών

θολωμένη απ’ τους συλλογισμούς της μέρας

και τα όνειρα που έμειναν φτερουγίσματα,

χάνεται στο βάθος της κοιμισμένης πολιτείας,

λες και την κατάπιε το σκοτάδι.

Σ’ ένα παγκάκι αχνόφεγγο,

με φόντο τις αστρόφωτες πυγολαμπίδες,

νέος αναμαλλιασμένος σαν αγρίμι πληγωμένο,

με μια σύριγγα θανάτου στο χέρι

πιστεύει ότι θα κερδίσει τη μάχη της ζωής.

Αόρατα άσματα, μελωδικά,

με γεύση πικραμύγδαλου

απελευθερώνουν το άγχος της μέρας

και ανακατεμένα με τις κόρνες αυτοκινήτου

ραγίζουν τη σιωπή της αστρόφωτης νύχτας.

Ξαφνικά παραπατώντας

προβάλλουν μεσοστρατίς οι μελωδοί

ευτυχισμένοι απ’ τους χυμούς του Διονύσου.

Αφήνοντας τις σιωπές της νύχτας με τον κόσμο της

ανηφορίζω στην πολυτάραχη πόλη

με τα αυτοκίνητα ενοχλητικά σαν σφήκες,

τα φώτα να μην αφήνουν σπιθαμή γης κρυφή,

ενώ οι άνθρωποι αργοπερπατούν και συνομιλούν

δίνοντας άλλη γεύση ζωής.

Στην οθόνη του μαγικού κουτιού

γνωστή κυρία της αστραφτερής ζωής

και του μαγευτικού κόσμου του θεάματος

με του χρόνου τα υνιά να σκάβουν βαθιά

το ζεστό, πήλινο σώμα της,

αναπολεί την ένδοξη, την πλούσια,

τη σκορπίστρα ζωή

και μοιρολογώντας την κατάντια της

σαν ζήτουλας ζητά ελεημοσύνη για την προσφορά της.

Το σχήμα της συμπόνιας

στα ηλιοκαμένα πρόσωπα των αγροτών,

που ολημερίς μασουλούν μια μπουκιά ελπίδας

ανακατεμένη με το χώμα,

των οικοδόμων, σκιές στο γιαπί,

που το αγιάζι τους δέρνει αλύπητα

και περνάει ανενόχλητα απ’ τις τρύπιες τσέπες

των ανθρώπων του μόχθου,

ανέκφραστο.

Μη δοκιμάσεις με ρητορείες να τους αλλάξεις

κουφοί στο άκουσμά τους,

καυτός ο ιδρώτας ξεροψήνει το δέρμα τους

και στη μνήμη τους δεν έρχονται δροσερά καλοκαίρια.

Πέλαγος η ζωή γεμάτη ανθρώπινα κορμιά,

άλλα σαν μαδημένα νούφαρα το κύμα αποβράζει

και άλλα αγέρωχα, με κυβερνήτες σαν τον Οδυσσέα,

αρμενίζουν με θέα την Ιθάκη.

Αν μιλώ περισσότερο για τη στενάχωρη ζωή,

είναι γιατί πονάει και μένει περισσότερο στη μνήμη μας

σαν το ενδοδερμικό τατουάζ.

Οι φυλλωσιές και ο άνεμος σαν τα μικρά παιδιά

τρελό παιχνίδι έχουν αρχίσει.

Απρόσεκτος ο γοργοκίνητος

δροσιάς χαστούκια με γεμίζει

και μου έρχονται συνειρμικά σαν σε κινηματογράφο

σκηνές απ’ τη ζωή

κι ενώ στ’ αυλάκια του μυαλού

στριμώχνονται οι συλλογισμοί

σαν ξεπεταρούδια οι απορίες φτερουγίζουν.

– Γιατί στους δρόμους της ζωής άνθρωποι δύο ταχυτήτων

και η ζωή να σέρνεται στης νύχτας τα μπουντρούμια;

– Συμφέροντα, η στάμνα των ολίγων για να ξεχειλίσει!

Όλοι συνυπεύθυνοι μικραίνουν οι μπουκιές μας.

– Αδιαφορία για το τι γίνεται δίπλα μας!

Το πεινασμένο σκυλί θα μπει και στην αυλή μας.

– Φταίει το φως της ημιμάθειας,

που σκοτεινούς έχει τους δρόμους!

– Φταίει ο διαλογισμός,

που δείχνει μισοάδειο το ποτήρι!

– Φταίει η μυωπία μας,

που το αύριο δε λαγαρίζουμε παρότι στέκει εμπρός μας!

– Τι φταίει;

Η ζωή, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος, νίβει τα χέρια της,

βλαστήμιες δεν της αρμόζουν.

Έργο καλλιτεχνικό στης πλάσης το καναβάτσο

με τις πινελιές του κάθε δημιουργού

την εικόνα της ν’ αποτυπώνουν.

Γιάννης Τάτσης

Από την ποιητική συλλογή "Ταξίδι Ονείρου"

ΚΟΛΑΚΕΣ / Γιάννης Τάτσης

Κόλακες ιχνών που αμαυρώνουν τη ζωή μας,
οι διακηρύσσοντες ότι το μέλλον
είναι αναγνώσιμο στην κόψη των σπαθιών
και στους κεραυνούς των όπλων.
Δημαγωγοί, με εύγλωττες ρητορείες
χαλιναγωγώντας την κρίση της λογικής
σπέρνουν αβεβαιότητα και αμφιβολίες
στην παγκόσμια κοινότητα
για να θερίσει θολούς ορίζοντες,
με άψυχα, διαμελισμένα κορμιά στα ερείπια
και τη φτερούγα του τρόμου γοργόφτερη
να ταξιδεύει στους ταραγμένους δρόμους.
Σκηνές τραγωδίας στο θέατρο του παραλόγου.
Οι ίδιοι τρίβοντας τα χέρια στις συνεστιάσεις
του αόρατου κάστρου των ανομιών,
καραδοκούν σαν όρνεα στην τροφή,
σαν λύκοι που χαίρονται στην αναμπουμπούλα,
και γεμίζοντας το ταγάρι τους, αδιαφορούν
για τις αστείρευτες πηγές ποταμών αίματος,
που αχνίζοντας ποτίζουν εδάφη αντεκδίκησης
και ανδρώνουν τον ψυχοφθόρο φόβο,
που σαν γλάρος πλανιέται στη γη
μαραίνοντας τα λουλούδια της ζωής.
Αδιάψευστοι μάρτυρες οι έρημοι του Ιράκ
που γέμισαν ανάσκελα κορμιά
με ένα Γιατί; κρεμάμενο απ’ τα χείλη τους
και ανθισμένα λουλούδια μίσους στους δίδυμους πύργους
απ’ τους διακηρύσσοντες ότι το μέλλον
είναι αναγνώσιμο στην κόψη των σπαθιών
και στους κεραυνούς των όπλων.

Από την ποιητική συλλογή "Ποιήματα 2002"

Για περισσότερη ποίηση:

ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ / Γιάννης Τάτσης

Ροδόχρωμο λουλούδι, ευωδιάς, σκορπώντας
αρώματα ευτυχίας στον κήπο της καρδιάς,
έγινε κόκκινο μήλο μιας άγουρης μηλιάς.
Κομμένο από ξένο, αγάπης χέρι,
με φορτωμένα περπατάει, πίκρας γιατί…,
που κακοφορμίζουν την πληγή και αιμορραγεί.
Παιδί της καρδιάς,
αναπνέοντας σε μια ζεστή, αγάπης αγκαλιά,
αναβλύζει αρώματα νοσταλγίας
για τον τόπο του υπαρξιακού του δέντρου.
Κάποιο δάκρυ, μοίρας σκοτεινής
το δίκασε στου χωρισμού το νυχτωμένο δρόμο,
στις πίκρας τον αφόρητο καημό, στου μαρασμού
τον πόνο να ψάχνει για το ριζικό του,
μες στο λαβύρινθο του πολύχρωμου κόσμου.
Ήλιος ιχνηλάτης,
ακολουθώντας τις οπλές ακέφαλων ιχνών
στη σκόνη του κακοτράχαλου καιρού,
έριξε αχτίδα φωτός στις πληγές του πόνου.
Χρόνια πέταξαν πολλά μαζί με απελπισμένα,
ταξιδιάρικα πουλιά, μέσα στη χιονοθύελλα
μιας απεγνωσμένης αναζήτησης στον κρύο το βοριά,
μα ήρθαν αρώματα της άνοιξης στην αγκαλιά
και έλιωσαν πάγους και καημούς, ένωσαν τη μάνα
και το γιο κάτω από το δέντρο το δικό τους.
Δυο μάνες έχουν αγκαλιά,
το γιο τους που πονά για μάνα και μητέρα.

Από την ποιητική συλλογή "Στα αγνάντια των λογισμών."

ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΘΥΜΙΣΕΙΣ / Γιάννης Τάτσης

Βρέχει ασταμάτητα.
Βιαστικές, επίμονες σταγόνες τ’ ουρανού
χτυπώντας επίμονα τα θολά τζάμια του παραθύρου
με ταξιδεύουν στον κόσμο των θυμίσεων.
Όταν ξεπεταρούδια, με κοντά παντελόνια
τρέχαμε ανέμελα στο άγριο ράπισμα της βροχής,
καβάλα στης νιότης το αχαλίνωτο άλογο,
σε λουλουδιασμένες πλαγιές και αλάνες,
αδιάφοροι για το δισάκι της ανέχειας
που βάρυνε τους ώμους μας.
Παιδιά του ανέμου
ταξιδεύαμε με το ακυβέρνητο πλοίο των ονείρων
σε κόσμους παραμυθένιους, αγνούς,
με ροδοπέταλα στρωμένους,
κομμένους στα μέτρα των νεανικών μας συλλογισμών,
αδιάφοροι για την ασταμάτητη βροχή
που μούσκευε το λευκό μας πουκάμισο
και τον επίμονο, τρελό βοριά
που το ανέμιζε σαν σημαία
παίζοντας μαζί του στο βιαστικό πέρασμά του.
Θυμίσεις συνειρμικές στο βροχερό πρωινό
μιας αμούστακης, λουλουδιασμένης εποχής
με τη ρόδινη αυγή να μας υποδέχεται
στο ξένοιαστο, ολοήμερο παιχνίδι
με συνομήλικα αγόρια και κορίτσια,
χωρίς να μας τριβελίζουν τα λασπόνερα της ζωής.
Νυχτερινοί, γλυκολάλητοι περίπατοι
κάτω απ’ το φως του παγερού ήλιου της νύχτας
με το φτερωτό έρωτα έτοιμο να ρίξει τα βέλη του
και να ξεγυμνώσει τις επιθυμίες μας.
Νιότη, γλυκιά σαν το νέκταρ των λουλουδιών,
με διάχυτα της αυγής τα χρώματα,
αγνή, ξάστερη, με το χαμόγελο στο στόμα,
με κελαηδήματα πουλιών σε κάθε βήμα σου
ανεβαίνεις τη σκάλα του χρόνου
χωρίς να νοιάζεσαι για το κάθε σκαλοπάτι,
που πατώντας το ο χρόνος το γκρεμίζει
και μας αφήνει με τη γλυκιά σου νοσταλγία.

Από την ποιητική συλλογή "Ταξίδι Ονείρου."

ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ / Γιάννης Τάτσης

Έξω βρέχει και φυσά
και όλο με σφίγγεις αγκαλιά
και με λόγια αγάπης, τρυφερά
μου θυμίζεις μια αξέχαστη βραδιά.
Δίπλα στο τζάκι και έξω παγωνιά,
σπίρτο ένα χάδι σου άναψε φωτιά
και ενώ καιγόμαστε οι δυο,
από τις φλόγες έβγαινε το σ’ αγαπώ.
Τέτοιες όμορφες στιγμές
θα μας μείνουνε παντοτινές,
θα τις κουβαλάμε στην ψυχή
για να χτίζουμε την κάθε μας στιγμή.
Έλα σφίξε με στην αγκαλιά
και ο αγέρας έξω ας φυσά,
έχουμε την πόρτα μας κλειστή
και μέσα δεν μπορεί να μπει.

Γιάννης Τάτσης

Από την ποιητική συλλογή "Στα αγνάντια των λογισμών."
Για περισσότερη ποίηση:

BLOGS.SCH.GR

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΣΗΣ -

Τα συγγραφικά δικαιώματα του παρόντος ιστολογίου ανήκουν στον Γιάννη Β. Τάτση Σύμφωνα με το Νόμο 2121/1993 και τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης που έχει κυρωθεί με τον Ν. 100/1...

Η ΠΛΑΝΗ / Γιάννης Τάτσης

Σε θάλασσα μαγευτική, άγνωστη, ομιχλώδη
ταξιδεύοντας ανήσυχος, ψάχνω γι’ αγκυροβόλι.
Στο βάθος του ορίζοντα νησάκι αρμενίζει
ελπιδοφόρο μήνυμα στη μέση του πελάγους.
Άνεμος ούριος, που φυσά, ελπίδες με γεμίζει.
Πλησιάζω και μαγεύομαι απ’ την εξωτική του θέα.
Μουσικές που έρχονται από παντού,
μαγεύουν την ψυχή μου…
μα άρπας αόρατης η μουσική
μου φέρνει στο μυαλό μου,
την πλάνη που σχημάτισαν στον Οδυσσέα οι Σειρήνες
και ήθελαν να τον κρατούν παντοτινά δικό τους.
Ως Οδυσσέας άλλοτε δεμένος απ’ τη σκέψη
δεν στέκομαι στη θέα του, ψάχνω για αγκυροβόλι.
Η θάλασσα είναι πολυπρόσωπη, δεν ξέρεις τι θα φέρει,
τα λάθη μας δε συγχωρεί, σε περιπλάνηση μας βάζει.
Αφήνω αυτά τα θέλγητρα που η τρικυμία τα σβήνει,
βάζω πλώρη γι’ αλλού, άλλου να πάω ν’ αράξω.
Να βρω λιμάνι απάνεμο να δέσω το άρμενο μου,
να μου χαρίζει σιγουριά στης θάλασσας τα κύματα.

Από την ποιητική συλλογή "Γη των Ελλήνων"

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΡΜΑ / Γιάννης Τάτσης

Πρώτη του Σεπτέμβρη.
Οι μηχανές μουγκρίζουν στην αφετηρία.
Η σημαία της τρελής κούρσας
του μαθητικού ανταγωνισμού πέφτει.
Οι αμούστακοι οδηγοί αμέτοχοι,
είναι έξω από αυτό το παιχνίδι,
ταξιδεύουν με τα φτερωτά τους όνειρα
στο δικό τους παιδικό κόσμο,
συνοδεία των κελαηδισμών των πουλιών
και των μεθυστικών αρωμάτων
των πολύχρωμων λουλουδιών,
που στα ανεμιζόμενα πέταλά τους
τραμπαλίζουν πολύχρωμες πεταλούδες.
Οι κριτές των αγώνων,
δάσκαλοι και συνεργάτες τους,
νιώθουν το βλέμμα των αθώων,
σπινθηροβόλων ματιών τους,
προσπαθούν ν’ αποτινάξουν τη δροσιά,
που βαραίνει τα τρυφερά κλαδιά τους
και να τους μοιράσουν απλόχερα
το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών,
με ελευθερία και γνώσεις για τη ζωή,
στάσεις και αξίες, χαρά και παιχνίδι,
ζυγίζοντας το ατομικό άνοιγμα
των εύπλαστων φτερουγισμάτων τους,
μακριά απ’ το πιεστήριο αφυδάτωσης
της παιδικής ζωής,
που πετώντας στην άβυσσο του χρόνου
όσο και να την ψάχνεις,
είναι σαν τον ψύλλο στα άχυρα.

Από την ποιητική συλλογή "Πριν το ηλιοβασίλεμα"

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ / Γιάννης Τάτσης

Μερόνυχτα περνούν κάτω από τις ζεστές φτερούγες,
ωσότου ήρθε το ξημέρωμα, που ανοίγω τα φτερά μου,
ελεύθερος να αφεθώ μέσα στους δρόμους της ζωής.
Φυσάει μαΐστρο δροσερό, ροδίζει η αυγή,
λάμπει ο ήλιος κι έδειξε την καθαρή ημέρα,
ομίχλη πέφτει, σκοτεινιά, χάνονται οι ηλιαχτίδες,
ουρλιάζουν οι λύκοι και σκορπούν φόβο και ανησυχία,
πολλά τα τιτιβίσματα στο δρόμο της ζωής.
Αβέβαια τα βήματα μου δυσκολεύουν τη διαδρομή,
αλλά με σκέψη και με κρίση το δρόμο αυτό θα συνεχίσω.
Σε κάθε σταυροδρόμι όπου θα βρεθώ,
την Αρετή θα έχω οδηγό
και πάντα θα έχω στο μυαλό το θείο νόμο το σοφό:
«Αγάπη είναι το παν.»
Πανάρχαιες αξίες, ηθικές, ιδέες πανανθρώπινες, ειρηνικές
άστρο μου θα είναι φωτεινό, στο δρόμο αυτό το σκοτεινό.
Στο τέρμα του να φτάσω δίχως την καταφρόνια,
την κατακραυγή, το μίσος των συνοδοιπόρων
κι άξιος αγωνιστής μες στη ζωή το νήμα για να κόψω.
Στεφάνι επάθλου στον τερματισμό,
μέσα στα χρώματα του δειλινού,
η αγάπη των συνοδοιπόρων .

Από την ποιητική συλλογή "Ποιήματα 2002"

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ / Γιάννης Τάτσης

Όταν το λαμπερό άστρο της ημέρας
χαμηλώνει τα φλογισμένα μάτια του
και η μαυροφορεμένη νύχτα
μας υποδέχεται στο περιβόλι της μνήμης,
προσφέροντάς μας λουλούδια θυμίσεων
για το ταξίδι μας στους δρόμους της ζωής,
με τις αρνήσεις κρυμμένες στο περιβόλι
της κοινωνίας να στήνουν το κρεβάτι
του Προκρούστη, κλαδευτή των ονείρων,
μας περικυκλώνουν πολλοί προβληματισμοί.
Συντροφιά με τους συνειρμούς των σκέψεων
ζωγραφίζουμε της πολιτείας το πρόσωπο,
που άλλοτε σαν ευωδιαστό τριαντάφυλλο
μας χαμογελάει και άλλοτε γκρίζο
σαν το σκιάχτρο που διώχνει τις κάργιες
μακριά, το αποστρεφόμαστε.
Της απευθύνουμε τα πώς…και τα γιατί…
Το θα κυριαρχεί και πάλι στα λόγια της,
ανοίγοντάς μας ένα παράθυρο ελπίδας
στο αύριο που ξημερώνει.
Ίσως είναι το οξυγόνο της ζωής,
που σηκώνει τα βήματά μας στο αύριο.
Ίσως το γλειφιτζούρι μικρών παιδιών
για να ημερέψουν το κλάμα τους.
Ίσως είναι και αυτός ένας τρόπος ζωής,
ένα μονοπάτι πορείας προς το ηλιοβασίλεμα
ακούγοντας ευχάριστα τα παραμύθια
της γιαγιάς υπόσχεσης.

Γιάννης Τάτσης

Από την ποιητική συλλογή "Ανήκω στον Αγωνιστή"
Για περισσότερη ποίηση:

BLOGS.SCH.GR

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΣΗΣ -

Τα συγγραφικά δικαιώματα του παρόντος ιστολογίου ανήκουν στον Γιάννη Β. Τάτση Σύμφωνα με το Νόμο 2121/1993 και τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης που έχει κυρωθεί με τον Ν. 100/1...

ΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ / Γιάννης Τάτσης

Γη των Ελλήνων,
ανοιχτό βιβλίο μακραίωνης ιστορίας,
όπου και να σε χαϊδέψει η ματιά, ένα ερέθισμα
μας καλεί να ψηλαφίσουμε το παρελθόν σου.
Διάσπαρτα αγάλματα, κρυμμένες αρχαίες πνοές
μας μιλούν για τον άδυτο ήλιο του πολιτισμού σου.
Στη γη του ήλιου της Δημοκρατίας
και του ακτινοβόλου Παρθενώνα,
ο άγνωστος θεός πλάι στους δώδεκα του Ολύμπου
μαρτυρεί το ανήσυχο πνεύμα της αδούλωτης
ψυχής της Ρωμιοσύνης, που έβγαλε τους Έλληνες
στο δρόμο της προόδου και του πολιτισμού.
Στο κοίλο της Δωδώνης, της Επιδαύρου
οι φωνές του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη
και τόσων άλλων, δίνουν φτερά
στο αθάνατο αρχαίο πνεύμα, ήλιος διαχρονικός
και αναβλύζουσα πηγή έμπνευσης, δημιουργίας
και μίμησης στην κάθε αυγή του κόσμου.
Στο Πήλιο ακολουθώντας τα χνάρια των Κενταύρων
μες στις καστανιές, ακούμε στον καλπασμό
του Χείρωνα τους μύθους της Ελλάδας.
Περιπλανώμενοι στις δαιδαλώδεις παραλίες
ο φλοίσβος της θάλασσας διηγείται με τη φωνή
του Ομήρου την εκστρατεία των Ελλήνων στην Τροία,
που για ένα άδειο πουκάμισο, μια Ελένη,
μια ματαιοδοξία περιτυλιγμένη με ήχους
χρυσών νομισμάτων στο τραπέζι της απληστίας
έριξε χιλιάδες ψυχές στις μυλόπετρες του Άδη,
δίδαγμα ουδέν,
οι ήχοι της συνεχίζουν να ματώνουν.
Ακούμε στον παφλασμό της αγριεμένης θάλασσας
και το κράξιμο των γλάρων τον ταξιδευτή Οδυσσέα,
αρμενίζοντας στο καράβι της γνώσης
να ψιθυρίζει με λόγια ψυχής για τα πρέπει και τα μη
και πως κατάφερε μέσα απ’ τις περιπλανήσεις
των ασυλλόγιστων πόθων του
και τα ορθομέτωπα τέρατα των τσαλαπατημένων
αξιών να ξαναβρεθεί στο φως
της γαλήνιας οικογενειακής εστίας,
δείχνοντάς μας με την πολυταξιδεμένη γοργόνα
το ταξίδι προς το ηλιοβασίλεμα της ζωής.
Πολίτης του κόσμου ο Αλέξανδρος καλπάζοντας
του ήλιου σου το φως στα βάθη της Ασίας,
έκανε της φωνής σου το κελάηδημα
γλυκιά λαλιά στον κόσμο, αποτυπώνοντας
τη νέα συμφωνία Θεού και ανθρώπου.
Καπνός φύλλων δάφνης στον τρίποδα των πόθων
οι χρησμοί περί αιωνιότητας του Βυζαντίου,
άφησε δάδα φωτός στους δρόμους της μνήμης
την Αγία Σοφία να φωτίζει τα σκοτάδια της λήθης,
με ταμπέλες αποφυγής των σκοτεινών οδών
και κάλεσμα μίμησης ένδοξων μουσικών στιγμών.
Τη γη των Ελλήνων όπου και να την ακουμπήσεις,
έχει ψυχή, έχει πυγμή, έχει φωνή
και μας διηγείται τη μακραίωνη ιστορίας της.

Από την ποιητική συλλογή "Ανήκω στον Αγωνιστή"

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ / Γιάννης Τάτσης

Φωτιά της ερήμου ο αέρας του καλοκαιριού
βασανίζει στο καμίνι του τους ανθρώπους,
και με βία υποκλίνει τα ξανθόμαλλα στάχυα
τροφή ζωής στις μαύρες μέρες.
Δροσισμένα, κόκκινα χείλη
απ’ το ζουμερό καρπούζι
αντιπαλεύουν την κάψα του ήλιου,
που με το φλογερό άγγιγμά του
μεταμορφώνει τα γυμνά κορμιά.
Ξένοιαστες, γαλάζιες οι θάλασσες,
απ’ την οργή του Ποσειδώνα
και τους θυμωμένους ανέμους,
με δροσερά σφυρίγματα
προσκαλούν να δροσίσουν τα πυρωμένα κορμιά,
που έχουν ξεχαστεί στην καυτή άμμο.
Άμισθος βιολεντζής στο κλαδί ο τζίτζικας
συντροφεύει ολημερίς τους ανθρώπους
έχοντας λογής-λογής γεύσεις στα χείλη τους.
Καλοκαίρι! Πομπός αέρινων μηνυμάτων
για απόδραση απ’ την καθημερινότητα
σε τόπους με παιχνίδια,
χαρές και ξέγνοιαστές μέρες,
όνειρο κάθε ανθρώπου.

Από την ποιητική συλλογή "Ανήκω στον Αγωνιστή"
Για περισσότερη ποίηση του ιδίου ποιητή επισκεφτείτε την παρακάτω σελίδα:

BLOGS.SCH.GR

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΣΗΣ -

Τα συγγραφικά δικαιώματα του παρόντος ιστολογίου ανήκουν στον Γιάννη Β. Τάτση Σύμφωνα με το Νόμο 2121/1993 και τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης που έχει κυρωθεί με τον Ν. 100/1...

Γιάννης Β. Τάτσης (μικρή αναφορά)

  Ο Γιάννης Β. Τάτσης γεννήθηκε το 1959 στο Χαροκόπι Ιωαννίνων. Υπηρέτησε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε  Γενική Αγωγή στο Διδασκαλείο του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι Πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος  Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι τακτικό μέλος και Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΥΣΠΕ) Νομού Ιωαννίνων.Ιούνιος 1980: Πτυχίο από την Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία Βελλάς.

Έργα του:

• «Ποιήματα» / 2002 / Ανατυπώθηκε το 2004.
• «Ποιήματα» / 2004.
• «Ταξίδι Ονείρου»/ 2006.
• «Δυο Φτερούγες»/2007.
• Θέμις/ 2009.
• Πριν το ηλιοβασίλεμα/ 2011.
• Ανήκω στον Αγωνιστή/2014.
•  Γη των Ελλήνων/ 2016.

για το έργο του μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα: http://blogs.sch.gr/iotatsis/