Τρίτη Δημοτικού

είμαι εννιά

πάω Τρίτη

δεν πέθανε η μάνα μου,

στο σπίτι μένουν ζωντανοί

(ακόμα)

έχω τετράδια,κόλλες γλασέ,μ’ αρέσει

ο Δημήτρης απ’ την

Πέμπτη

δε θα γεράσω σύντομα-θα

πάρει

χρόνια

θα βγάλω λύκειο,σχολές,

χριστούγεννα

θα βγάλω γλώσσα,ρούχα,

επετείους

μα τώρα είμαι εννιά-

δεν φτάσαμε στα κλάσματα

(ακόμα)

Είμαι δεκαεννιά χρονώ

Είμαι δεκαεννιά χρονώ και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Το πρωί, πίνω διπλό φραπέ και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Μέχρι τις δώδεκα καπνίζω ένα πακέτο, κάνω δεύτερο καφέ, δεν έχω σηκωθεί ακόμη από το κρεββάτι, οι σελίδες βρωμάνε τσιροσαλάτα από χθες, από προχθές, από πέντε μήνες σαν χθες, κι εγώ διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Μένω στο Καμπιέλλο, καπνίζω ακόμα Winston μαλακό, θέλω τον Παναγιώτη, δεν βγαίνω απ’ το σπίτι, μόνο διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Η μαμά κι ο μπαμπάς στέλνουν λεφτά και κούτες με σπιτοφαγητό, γιατί είμαι δεκαεννιά χρονών και σπουδάζω Ιστορία και δεν υποψιάζονται ότι τα ‘χω ρίξει όλα στον κόκορα και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Ο Παναγιώτης δεν με ξέρει, δηλαδή με ξέρει λίγο, του είπα ωραία ταινία, αυτός είπε α, σου άρεσε, αυτό το α ,σου άρεσε, δηλαδή ήταν η γνωριμία μας και από τότε είμαι δεκαεννιά χρονώ και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου. Διαβάζω τη Φάρσα, διαβάζω τις Διακοπές χωρίς πτώμα, διαβάζω το Εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα διαβάζω το Μεξικό. Είμαι δεκαεννιά χρονώ, τα άλλα δεν τα έχει γράψει ακόμα και με τον Παναγιώτη ακόμη δεν τα φτιάξαμε, ούτε έχει πεθάνει ακόμη, όχι, ο Παναγιώτης ζει. Η ‘Ερση δεν έγραψε την Χοιροκάμηλο, ούτε τον Βασιλιά του φλίπερ, ούτε τα άλλα. Ο Παναγιώτης δεν έχει έρθει ακόμη στο σπίτι, δεν έχει βάλει το Don’t smoke in bed στο κασετόφωνο, δεν μου έχει πει τίποτε ακόμη, εγώ τον θέλω και πηγαίνω κάθε Τρίτη στις εννιά στον Ορφέα. Στη Ριζοσπαστών βουλευτών Ιονίου βουλής ανάβω το τελευταίο τσιγάρο, αυτός μου χαμογελάει πάντα και μου δίνει το πρόγραμμα, αλλά όχι, ακόμα δεν έπαιξε το Στοιχείο του εγκλήματος, ακόμα δεν ήρθε να καθήσει δίπλα μου στην καρέκλα χωρίς χερούλι, εγώ είμαι ακόμη δεκαεννιά και διαβάζω ΄Ερση Σωτηροπούλου.

Όταν δεν γέννησε η Βούλα

Όταν δεν γέννησε η Βούλα παραγγείλαμε πίτσα σπέσιαλ τέσσερα τυριά και είδαμε σε επανάληψη τη Συγγραφέα - Ντετέκτιβ. Κάποιος είχε στείλει παγιδευμένες επιστολές σ’ έναν βαψομαλλιά πρόεδρο επιτροπής αναδάσωσης και υποψήφιο δήμαρχο Καλλιφόρνιας, ολόκληρη σπείρα από πίσω, πολύ σούπερ, δαγκώναμε και σχολιάζαμε, ο Βάκης είχε κατουρηθεί στη σκηνή που κάτι πανύβλακες πάνε να κόψουν μια υπεραιωνόβια σεγκόβια, μας έπιασε νευρικό, όταν γεράσουμε θα πάμε στο Cabot Cave και θα εξιχνιάζουμε φόνους και μυστήρια σαν τη Τζέσσικα Φλέτσερ καταλήξαμε ομόφωνα. Πήγε τρεις, χτυπούσαν κουδούνια αλλά κάναμε ότι οι σειρήνες μας βούλωσαν τ’ αυτιά και δεν ακούμε και τα πήραν οι από κάτω, αύριο το πρωί θα δείτε βρωμόπαιδα, θέλουμε να κοιμηθούμε, βγάλτε το σκασμό σας, γαμώ τον πατέρα σας γαμώ. Σηκώθηκε κάποια στιγμή η Βούλα, πονάω, η κοιλιά μου, κανείς δεν της έδινε σημασία, βρήκε ένα παλιό Procef, έψαχνε κουτάλι της σούπας, ήπιε, δεν ήπιε, δεν πολυθυμάμαι. Το μωρό της Ρόζμαρυ, δηλαδή το μωρό της Βούλας ήταν ακόμα στη λεκάνη, πήγαμε να το ξαναδούμε, είστε και πολύ βλαμμένοι φώναζε η Ρόζμαρυ-Βούλα, ποιος να την ακούσει, βγάλαμε και φωτογραφίες, σε μία κρατάω το άδειο πιτσόκουτο και κάθομαι στο μπιντέ . Λίνα και Βάκης μπήκαν στη μπανιέρα, απειλούσαν τάχαμου με το σαμπουάν μπύρας -ψιλοκουνημένες, γελούσαν συνέχεια, ακόμη ψάχνω να τις βρω, χάθηκαν στην τελευταία μετακόμιση ή τις έσκισε σε καμμιά κρίση η μάνα που δε γέννησε. Το αγέννητο ήταν σα ζελέ Γιώτης, πιο σκούρο όμως, φτυστό ο μπαμπάς του ούρλιαζε ο Βάκης, το’χαμε παρακάνει, η παρ’ολίγον μάνα πονούσε, κάποια στιγμή μας έβρισε αλλά κανείς δεν της έδινε σημασία. Τηλεφώνησε κι ο Γιάννης, του λέγαμε συγχαρητήρια, σου μοιάζει το ζελέ, να σας ζήσει, τα πήρε και μας το’κλεισε στα μούτρα. Έκλαιγε η Βούλα, την έπιασε, καιρός της ήταν, να πας αύριο στον Ηλία να σε καθαρίσει της είπα, δεν μ’ άκουγε, κλειδώθηκε κάνα μισάωρο στην τουαλέτα και ξερνούσε τα τέσσερα τυριά. 

Μας πήρε ο ύπνος ξημερώματα. Μεσημεράκι πέρασε ο Γιάννης, έφτιαξε καφέ, χώθηκε στην κουζίνα, έκλαιγε πάλι η Βούλα. Κανείς δεν είχε όρεξη ν’ ανακατευτεί.

Οι φίλοι και οι σκύλοι

αυτοί

με αγαπάνε πιο πολύ

αυτοί με ξέρουν

στα μάτια μου

ορκίζονται

(είσαι η κούκλα μας,

μου λένε)

μέρες μου γλείφουν

τις ουλές

(είσαι η φάτνη μας,

μου λένε)

οι φίλοι και οι σκύλοι

Οι φίλοι μου.

Οι σκύλοι μου.

Μερικές Φορές Φοβάμαι Πολύ

όταν
φοβάμαι λίγο
βάζω
μουσική

ντίσκο ταγκό αρχαίες
ρούμπες - ό,τι βρω
μπροστά μου

όταν με πιάνει
απ’ το πόδι,
(άσθματα, δύσπνοιες και
τα λοιπά)
τηλεφωνώ σε
φίλους

νέα, παλιά, τι κάνει
ο τάδε, ναι βρε παιδί μου,
τι το’θελε
κι εκείνη
το ψαλίδι!

όταν αρχίζει ν’ ανεβαίνει
ο Έβρος, τζάμια,
πολύφωτα στην αμμουδιά,
σπίτι να
τρίζει, κάτωχρη σας
λέω

τότε μονάχα
κάνω
το σταυρό μου

EΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ

για το
σπασμένο πόδι
να σας δει
ο κύριος
Παπαδίτσας
ούρα,ουρία,
ζάχαρο
κύριος
Σινόπουλος,απαρεγκλίτως
ακτίνες θώρακος
Εμμανουήλ
Αναγνωστάκης -κλείστε όμως
ραντεβού
εγκαίρως
για την ψυχή,
για την ψυχή,
ο
κύριος
Γιώργος
Χειμωνάς
-τι επιστήμων!
(ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΣΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ,
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΟΥ;)
ΤΙ
ΔΕΝ
ΤΟΥΣ
ΒΡΙΣΚΕΤΕ
ΠΟΤΕ ;
ΤΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ;
χτυπήστε νύχτα το
κουδούνι,
πάρτε τον πετεινό σας
αγκαλιά,
λαλήστε
τρις
και
να
μπροστά σας
οι
γιατροί
ολόδροσοι

θάρθεις στα λόγια μου

το’λεγαν θείες,μάνα,γειτονιά-πάντα κυλότα
καθαρή,δεν ξέρεις πότε
θα’ρθει
το έμφραγμα,το
εγκεφαλικό,μια
απλή λιποθυμία,έστω
σαν έτοιμη από καιρό,εσύ
κυρία,αρχόντισσα
να μη γελάνε
οι γιατροί,να μην
κουτσομπολεύουν
νοσοκόμες

δεν θα υπάρξει άλλη φορά

γελούσες στην κουτσή
φορμαίκα,
τι Κάκια Μένδρη,
τι Αττίκ,
τι Ντιριντάουα
όλους τους ξέθαψες
τις Πανελλήνιες του ογδονταεφτά,
τον θείο ΄Εκτορα,
μια λέξη απ’ την εκδρομή
στα Τρίκαλα
το τυρρανούσες,
το’ψαχνες,
το πήγαινες φιρί φιρί
πάλι μαζί ξεπέσαμε στον καναπέ

Παθολογική β΄

άχνιζε το κεφάλι μου
έβγαιναν δικηγόροι
και γιατροί, συνάψεις,γάγγλια
σε φαγοπότι
φύγετε,φύγετε-
έχω τη μάναμου
στην αιμοκάθαρση
έφτυνα,σκόνταφτα,έσερνα
κατάρες,δεν ήμουν
στα καλά μου προφανώς
φύγετε,φύγετε-
έχω να βγάλω δυο
καισαρικές, έχω τρελλό στο σπίτι
-πάρτε δρόμο
τους έπεισα στην τελική-
πήρανε τσάντες,σώβρακα,συμβόλαια,
πήγαν στους δίπλα με το εγκεφαλικό