Ήθελα...

Ήθελα να τους δείξω πώς να διαβάζουν,
ν’ απαγγέλουν όμορφα,
και μου ΄κλεισαν το στόμα.

Ήθελα να τους δείξω πώς να φυλλομετρούν,
κάθε βιβλίο,
και μου ‘κοψαν τα χέρια.

Ήθελα να τους δείξω πώς να θηλάζουν
της ποίησης το γάλα,
και μου ‘κοψαν τα στήθη.

Ήθελα να τους δείξω πώς να ξεχωρίζουν
τους λάτρεις του λόγου,
και τους σκότωσαν…

Εδώ που ποτέ

Ποια μύρα το σώμα σου λούσανε φως μου
και σαν γλυκιά γεύση στο στόμα ποθώ?
Εσύ που τη δίψα μου σβήνεις εντός μου,
γιατί ψιθυρίζεις να μην πληγωθώ?

Ποια βήματα τάχα και ποιο σταυροδρόμι
σε τούτο τον τόπο σε φέραν εδώ?
Εδώ που ποτέ δεν συντάχθηκαν νόμοι
για μένα που τ’ άνθη του κήπου μαδώ?

Εδώ που ποτέ δεν κατοίκησε θάμπος
και μόνο των δέντρων τα ζεύγη - σκιές,
περνούν θαλερά στο κατάφωτο λάμπος
πριν δώσει ο χρωστήρας σκουρές πινελιές.

Εδώ που ποτέ μια κηλίδα του χρόνου
δεν άφησε οδύνη σ’ αγάπης στιγμή.
Εδώ που ποτέ μια στιγμή παραπόνου,
εδώ που δεν φτάσαν κραυγές και λυγμοί.

Ποια “Θέλω”, λοιπόν, ποιας ανάγκης λαχτάρα,
σε πήραν αλλού και δεν ήρθες εχτές?
(Εικόνα του ονείρου, μη γίνει κατάρα
κι αυτός που προσμένω δεν έρθει ποτές…)

Της κλαίουσας

Θα προσμένω τη βροχούλα μ’ ένα σύννεφο να φτάσει
ξεδιψώντας μου τη ρίζα σ’ ένα βράχο πλάι γερτό,
οπού θα ‘χει ολόγυρά της – μαύρο χώμα να χορτάσει,
ανεμώνες κι άγρια ρόδα, σ’ έναν τόπο υποφερτό...

Θα προσμένω μιαν αχτίδα να φωτίσει τ’ άγριο βράδυ
κι όσο ν’ αποκόψει, θέλω φως μονάχα εσπερινό,
φως να φέγγει μου το σώμα μέσα στο πυκνό σκοτάδι,
γιατί τ’ άγνωστα φοβούμαι κι ό,τι αχεί νυχτερινό.

Όλο λέω πως είν’ χαρά μου να προσμένω την αυγούλα
γιατί λαχταρούν το φως της διψασμένα οι φυλλωσιές,
γιατί λαχταρούν να πιούνε το καθάριο απ’ τη δροσούλα
κι όσα που απομείναν δάκρυα μες της γης της εμπασιές.

Θα προσμένω μια βροχούλα στα ριζά μου για να φτάσει,
για να πιούν οι γύρω κάμποι και τα δέντρα τ’ αχαμνά.
Θα προσμένω να σιωπήσει απ’ τα πέρα γύρω δάση
το τζιτζίκι, που φωλιάζει και τα μέσα μου χαλνά.

Είναι φορές…

Είναι φορές, που αισθάνεται μια ζεστασιά η ψυχή μου.
Κι άλλοτε, πάλι, νιώθει αυτή δίχως χαρά καμιά. Μην αρκετά δεν έγιανε κάποια παλιά πληγή μου
κι έτσι αθεράπευτη, έφυγε, προς κάποιαν ερημιά?

Είναι φορές, που αισθάνομαι μετέωρη σ’ ένα χάσμα,
που από κει μέσα με καλούν για να το κατεβώ
δικοί και φίλοι μου στενοί, που πέρασαν το φάσμα
όταν ο χάρος θέριζε με δρέπανο ακριβό.

Είναι φορές, που οι σκιές της νύχτας με κυκλώνουν
και με θρασεία κι αναίτια τη συμπεριφορά,
λένε πως είναι αφίλητες και πως κοντά ζυγώνουν,
διψώντας απ’ τ’ αχείλι μου την τοξωτή φορά.

Κι είναι φορές, οπού η χαρά στον κήπο περιμένει
( κι είναι μι’ απόλαυση ψυχής κείν’ η στιγμή του πώς )
γιατί, στο φως τους νιώθω εγώ η ελπίδα να προσμένει:
Πυγολαμπίδες σπέρνουνε τ’ αμάραντό τους φως.