ΑΝΑΖΗΤΉΣΕΙΣ

Έρωτα πολυπόθητε,
πηγή ανάσας.Φιλί
που καίει τις στιγμές,
απάνω στου κορμιού
τα κορφοβούνια
Που σ'αναζήτησαν
καιροί,σε φώναξαν στα
πάθη,εκεί που ξεδίπλωναν
οι πλοκές,και άχνιζαν
ο πόθοι.Έρωτα που
σ'αγνάντεψαν στου ήλιου
τις ανταύγειες,
σαν ξωτικό να τριγυρνάς,
στα κάστρα τια δικά σου.
Και μεις που σε αγγίξαμε,
που νιώσαμε τι είσαι,
σε νύχτες λάγνες άυλες,
που σ'είχαμε
προστάτη,να μας αφήνεις,
μοναχούς,στα τόσα σου
καπρίτσια.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΘΑΛΠΩΡΉ.

Βρεγμένο ήρθες στην
φωλιά σου περιστέρι.
Κάπου,σε πρόφτασ'η
βροχή.Και συ ψηλά που
πέταγες δεν είδες,
τ'αστέρι πούσβηνε στον
ουρανό.Και τώρα πως
να σε στεγνώσω,τα
χέρια είναι κρύα και αυτά
και η ανάσα βγαίνει
παγωμένη. Μα στάσου,
θα ανάψω εγώ για σένα
μια φωτιά,να ζεσταθείς
μάζεψα ξύλα απ'το δάσος
δεν θέλω να σε νιώθω
να πονάς,

17 Νοεμβρης 2016

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΤΑΞΙΔΙ.

Ταξίδεψέ με στου
καιρού σου την γραμμή.
Πορεία με του έρωτα
τη ρότα,στην θάλασσα
των αισθήσεων.Πάρε με
στο όνειρο των δικών
σου παλμών,σε νύχτες
που μαζεύουν τα φύλλα
τα λουλούδια,κρύβοντας
του πόθου το παράφορο.
Κοίμισέ με στης κλίνης
σου την απολυτή όαση,
σε ένα έρωτα,που οι ανάσες
μονάχα ξαγρυπνούν,και
τα κορμιά,κομμάτια με τα
σαρκοφάγα ένστικτα,να
αφήνονται έρμαια στου πάθους
τις αλχημείες.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΚΡΑΤΉΜΑΤΑ.

Πως να σ'αφησω
στου άνεμου το φύσημα
ψηλά να πας σα σκόνη
στα φυλλώματα της σκέψης.
Μικρή κι ανέμελη σα
παπαρούνα,κοκκίνισες στο
σκίρτημα και το
κορμί σαν φύλλο,τρέμει
στο εκείνο.Μη μου σκιαχτείς.
Έτσι που μπλέχτηκες στου
έρωτα τα δίχτυα,που
σπαρταράς σαν το ψαράκι
στα ρηχά,μη το ελπίζεις,
δεν θα έχεις λυτρωμό.Και
είναι λάγνος πονηρός,ο
έρωτας και συ
μικρή να τον παλέψεις να
του ξεφύγεις μια στιγμή.
Έτσι, από το χέρι σ έπιασα
κάτω να σε κρατήσω πριν
πετάξεις πριν την καρδιά σου
άνεμο την κάμεις,κι'ο αγέρας
στην πάρει στα ψηλά,και
μείνεις έρημη σα καλαμιά στο
κάμπο.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΧΡΩΜΑΤΑ

Στου δειλινού την
αίσθηση σ' αντάμωσα.
Και σ'έβαλα τ'αλόγου 
πισοκαπουλα, σεργιανι
σ'όνειρο για να σε
κάμω Τα χρώματα του
ήλιου ζωγραφιά,
για να λαμπρύνουν το
τοπίο.Και μια τσότρα
γιόμισα κρασί νέκταρ του
έρωτα,να σε ποτίσω
προτού διψάσεις.Η νύχτα
άπλωνε μαγευτικά
τα πέπλα της να μας τυλίξει,
μη της δροσιάς η αύρα
μα παγώσει. Και συ,με
κράταγες σφιχτά,καθώς το
άλογο πετούσε
να μη μου πέσεις,και χαθεί,
του όνειρου η τόση ευτυχία.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΦΟΡΜΕΣ.

Πάρε με στα
όνειρά σου.
Σ ένα ταξίδι 
που αφήνεται
ο νους καθώς
καταλαγιάζουν
του κορμιού
οι στάλες του
ιδρώτα.Νιώσε
στα πιο βαθιά
σου ένστικτα
μια παρουσία
που μπορεί την
κάθε αφορμή
να μετουσιώσει
σε μια αιτία
οδηγό του έρωτα
πνοή.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ.

Ανθίζουν τα λουλούδια
Άνοιξης περιβόλια
φύλλα απλών'ο έρωτας
για ν'αποκοιμηθεί.
Τον νανουρίζουν μέλισσες
πουλιά του τραγουδάνε
στήνουν χορό οι μάγισσες
και του γλυκομιλάνε.
Στ'ονείρου άπλωσε πανιά
για μαγικό ταξίδι. καράβι
ταξιδιάρικο πόθο καραβοκύρη
Και αρμενίζει την χαρά
τον έρωτα απλώνει πάνω
σε θάλασσα πλατιά και
στ'ουρανού τα κάλλη σε
μιας γοργόνας την καρδιά
και στου βυθού τη χάρη.
Καντάδες και γλυκό κρασί
όνειρα μεθυσμένα,σαν
τα λουλούδια π'άνοιξαν
και μένουν μυρωμένα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΛΧΗΜΙΕΣ.

Μου έκαμες μάγια
δε μπορεί την σκέψη
μου καθήλωσες
έρωτα δόλιε πονηρέ.
Και μέρα νύχτα να
παλεύω να σου ξεφύγω
να χαθώ στης λήθης
τα βαθιά να σε ξεχάσω.
Και είναι τόσο
δυνατό το χέρι σου
που με κρατά,σα μια
μέγγενη που σφίγγει το
κεφάλι στα πιο τρελά
μεθύσια της χαράς.Και
να'μαι τώρα εύθραυστος
σαν θάλασσας την
άμμο που την απλώνει
ο βοριάς και την
σκορπά τριγύρω.Μα είσαι
άσπλαχνος πολύ δε
το μπορεί με μάγεψες
που δεν μπορώ
ν'αντισταθώ σ αυτήν την
πονηριά σου.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ.

Ένας κόσμος αδιέξοδο
σε κοινωνία Αρχαγγέλων
που τσαλαβουτά στην
σωτηρία του. Κενοί χρόνοι
περιβλήματα σαν μανδύες
ενός έπους αλλότριου
που φτάνει στα βαθιά μας.
Αλληλλοφαγία ψυχών που
εκλιπαρούν μια δόξας την
άνθιση,να επιζήσουν.
Τίποτα ποιο φρόνιμο σε
έναν καιρό που ο ήλιος
χάθηκε. Αν πιαστούνε,αν
πάρουμε εκείνο που άδοξα
φωνάζουμε αρετή σε μια
πτώση κατακόρυφης ολκής
ίσως κρατηθούμε άνθρωποι.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΑΡΕΤΗ.

Πως με τουμπάρεις
έρωτα και στέκομαι
ανήμπορος
μπροστά σου χωρίς
μιλιά και αντοχές.
Είσαι μπαμπέσης και
τρελος είσαι και
πεισματάρης με άδικό
εγωισμό.Και γω,
που έμπλεξα ο άμοιρος
στα δίχτυα σου
σαν άβγαλτο ψαράκι
δεν είχα κάπου για
να κρύψω το κορμί
νάμαι και σπαρταράω
σαν αγρίμι που
τόκλεισαν μες σε
κλουβί να μεγαλώσει
με τις δικές σου αρετές.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΟΣ

Πόσες δεν ήταν οι φορές
που ξεχνιόσουν στα μάτια μου.
Μέσα σε μοναχικές νύχτες,εκεί
που η σκέψη,λαχταρούσε την
παρουσία σου η εικόνα σου
χαλάρωνε τις στιγμές.
Και άφηνα την νύχτα,να αγκαλιάζει
τον χρόνο,να τον κάνει όνειρο,
να τον τρέχει εκεί που ανέμελη
ίσως ξαγρυπνούσες,μαζί μου.
Ακολουθούσα πιστά τον χρόνο,
σε κάθε διαδρομή,σε κάθε του
τερτίπι,που λουλούδι άνθιζε
λαίμαργος. Και στο βάθη του
Μορφέα κάλεσμα,τα μάτια έκλεινα,
λες ήθελα να σ αγκαλιάσω,να σε
πάρω εκεί που φωλιάζει το όνειρο
στης αγάπης τα στρωσίδια.

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΕΡΩΤΑ

Του Αυγούστου
φεγγαροβραδιά στου έρωτα
τα μονοπάτια. Κάμπος
η ματιά σου,αγριολούλουδα,της
φύσης μποσκέτο Και εκεί
που χαράζει ο νους,σαν άστρο
καρφιτσωμένο στα
μαλλιά σου,εκεί ο έρωτας
παζαρεύει το εφικτό. Λάγνα κόρη,
στα παζάρια του μυαλού,
λουσμένη στο φεγγαρόφως.
Τρέμουν τα χείλη,στο άγγιγμα
των φύλλων του κορμιού σου.
Και η λαμπάδα του πόθου
αναμμένη,ως που η φλόγα στο
αεράκι του φιλιού να σβήσει.
Και σε κρατώ,τόσο εβλαβικά,
έτσι εύθραυστη που είσαι,
λες και φοβάμαι την δύναμη
του πάθους. Μετά ένα
ένα τα φύλλα σου μαζεύω,
ξανά,ατόφια, να σε αφήσω στον
άνεμο. Ανέμελη,στον ανθό των νιάτων
να πετάξεις ψηλά.

ξαπόσταμα

Νερό από την πηγή της καρδιάς,
να ξεδιψάσει ο έρωτας. Και αν
αποκαμωμένη από το μεγάλο ταξίδι,
θελήσεις να ξαποστάσεις,ο ίσκιος
μιας βαλανιδιάς,θα σε αποκοιμίσει
το απομεσήμερο Το όνειρο,παρέα με
τα πιο ιδανικά χρώματα του δειλινού,
θα ξεπροβάλλουν. Και εσύ,ανάλαφρη,
με την πανσέληνο ολόγιομη για μαξιλάρι,
τα μάτια θα κλείσεις,να υποδεχτείς
της νύχτας την ηρεμία.

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Δεν είναι που ο έρωτας
άπλωσε σαν αγιόκλημα,όσο
τούτο το φεγγάρι,
που θέλει να γίνει έρωτας....

Λιόφωτη

Θαρρείς θα υπάρξει αίσθηση
που να μπορεί να αφουγκραστεί
το χαμόγελο σου, ζωγράφος σε
διάσπαρτη με παλέτα χρώματα
να χαράξει το βλέμμα σου, ήλιος
να κλέψει την λάμψη σου;
Φεγγάρι μου, όσα σε μια στιγμή
τον νου μου χαράζεις,μια ζωή
δεν φτάνει που να μπορέσει,την
μαγεία σου να πει.Ξάστερη αγνή,
λιόφοτη αγαπημένη,κόρη,
απαστράπτουσα, τρισεύγενη
καρδιά,δεν θα βρεθεί λογισμός
να μη σαλέψει στο πέρασμα σου,
στεναγμός που δίχως την δική σου
μορφή,δεν θα έχει για είδωλο.
Αχ πόσες νύχτες μοναξιάς δεν
κουρνιαζες στην σκέψη μου, πόσες
βασανιστικές ώρες,η παρουσία σου
δεν τις έκανε γαλήνη, ξέγνοιαστοι,
σε ημέρα εκδρομής, αγριολούλουδα,
σε μικρο καλαθάκι πρωτομαγιάς,
απλώναμε ταιριαστά.Στιγμές στιγμές,
νύχτες φεγγαρόλουστες ηλιόλουστες
μέρες,αγναντευοντας τον ερχομό σου,
στίχους δεν άφησα να τρέξουν
σε πάλλευκο χαρτί, χαράζοντας
το όνομα σου, λιόφωτη αγαπημένη,
σε χρυσά γράμματα, ατόφια εσύ;
Δοξασμένης γέννας μορφή,
ήλιε ολάνθιστε, καρποφόρε, φωτίστηκε,
άφησε τούτη την στιγμή ιερή,
δροσερή, πάναγνη, αμάραντη,
μνήμες να κρατήσει ακούραστες.
Μη τρέξεις αδηφάγος να σκιάσεις
το φως της. αφουγκράσου σαν
πανταχού που είσαι,την ανάσα μας.
Ελπίδας όνειρο θα γενεί, όπως εσύ,
μελλούμενος υπάρχεις ζωογόνος.

Στιγμές

Είναι στιγμές που
ανήμπορος σε σκέψη,
αναζητώ την δική σου εικόνα.
Ψάχνω στα μάτια σου να βρω
δρόμους,να ανοίξω
μονοπάτια,φεύγοντας από
τα αδιέξοδα του νου.
Στο δικό σου το χέρι
να κρατηθώ, δεκανίκι,
να μπορώ τα βήματα
να στεριώσω.Ακόμη αναπολώ
κάθε στιγμή σου,κάθε λόγο σου,
να χαϊδεύει τα αυτιά
όπως το τραγούδι
της μάνας νανούρισμα.
Και σε σχέσεις στοργής,
αγάπης,σε κατακλυσμούς
ερώτων,σαν πέφτουν
χιλιάδες αστέρια στα πόδια σου,
να σε λατρέψω.
Να γίνεις ουσία στο χτες,
στο σήμερα στο πάντα.
Χωρίς να φοβάμαι τον χρόνο.
Που σαν παραστάτης στο όνειρο,
να βαδίζουμε στα δικά του χνάρια.
Γιατί τα χνάρια του
χρόνου, είναι ανεξίτηλα.

Λουλούδι

Και πως να σε αγγίξω.
Έτσι που στέκεις
περήφανο
ονειροπόλο, καθώς
τα ολόδροσα
φύλλα σου,μια τεραστία
βεντάλια
απλώνουν στο κενό.
Δεν θέλω να
χαλάσω την απλότητά σου.
Με ένα άρωμα μαγικό
πνιγμένο,σε κάθε μου
ανάσα,να γιομίζεις
τα μέσα μου,
συναισθήματα. Αγγίζεις
τον ουρανό,
τόσο απαλά,που λες,
ότι μαζί με
πλουμιστά σου πέταλα,
πετάω μαζί σου,σε ταξίδια,
πέρα από του ωκεανούς
πιο πάνω από τα σύννεφα
ως εκεί, που το
απέραντο γαλάζιο,σε σμίξη
με τα δικά σου χρώματα,
κάνουν το όνειρο αληθινό.
Γιατί είσαι αληθινό.
Τόσο, όσο στην κάθε μέρα μου,
σου λέω καλημέρα,
καθώς ευωδιάζεις,
στην αυλή του σπιτιού μου.

Ευαισθησίες

Μη μου θυμώνεις.
Άφησα και τούτο το πρωινό
να φύγει, όχι γιατί το ήθελα,
μα ούτε ότι το ξέχασα.
Αν δεν βρήκες και σήμερα
τριαντάφυλλο στο περβάζι,
δεν είναι που αθέτησα
υπόσχεση. Εσύ ξέρω,
μ αγαπάς, όπως και εγώ,
άλλωστε,μα η αδυναμία
να κόψω,το μικρο
λουλούδι που με κοιτά
θλιμμένο τα πρωινά,
είναι φορές, αβάσταχτη.
Εσύ,θα με καταλάβεις.
Αλλά εκείνο,δεν μιλά.
Και καθώς στέκει θλιμμένο
στην βαρβαρότητα του αγέρα,
είναι τόσο αδύναμο,που,
καθώς η αύρα του πρωινού,
στάζει στα πόδια μου,
είναι θαρρείς δάκρυ. Απλά άκουσε
τον αναστεναγμό μιας
ανακούφισης που αφήνω,
όταν το βράδυ,το
τριαντάφυλλο, στέκει
αγέρωχο,λες και μου λέει
καλησπέρα. Τότε είναι που
λίγο πιο πέρα,σε βλέπω
να στέκεις στο κατώφλι,
να με δεχτείς,με ένα
απέραντο χαμόγελο στα χείλη.

αρμονία

Λούστηκες στην
αύρα του
πρωινού, πιασμένη

στην πρώτη
αχτίδα του ήλιου.
Αχτένιστα τα
μαλλιά σου,
να μοιάζουν με
καταρράχτες
δροσιάς,σαν νέα
Αφροδίτη,
αναδυόμενη απο τ
ην νιότη της.
Αραχνοΰφαντο
πέπλο να σου
σκεπάζει το κορμί,
φτιαγμένο,
απο λαναριστό
γιασίδι,σε
παμπάλαιους αργαλιούς,
με πορφυρά
χρώματα, βγαλμένα
από τα βάθη της
θάλασσας.
Και σαν η μέρα
άνοιγε τα μάτια
της, ακούμπησε
τρυφερά,
στην δική σου θωριά.
Και το ταξίδι,
ως την στιγμή που ο
ήλιος έκλεινε
τα μάτια,
η αρμονία του νου,,
σου έστρωνε τα
σεντόνια του
έρωτα.

Κουρσάρος

Μέσα από τον
ουρανό,
θα κλέψω το
ωραιότερο
σύννεφο.
Καβαλάρης του,
θα κουρσέψω
την λεπτομέρεια
του κορμιού σου.
Νέκταρ
θα πιω απο την πηγή των
χειλιών σου,
και κατάκοπος,
στο μαξιλάρι της
καρδιάς σου
θα κλείσω τα μάτια.
Εσύ,με
ένα απαλό χάδι,
θα κάνεις τον
ύπνο εαρινή αίσθηση.