αρμονία

Λούστηκες στην
αύρα του
πρωινού, πιασμένη

στην πρώτη
αχτίδα του ήλιου.
Αχτένιστα τα
μαλλιά σου,
να μοιάζουν με
καταρράχτες
δροσιάς,σαν νέα
Αφροδίτη,
αναδυόμενη απο τ
ην νιότη της.
Αραχνοΰφαντο
πέπλο να σου
σκεπάζει το κορμί,
φτιαγμένο,
απο λαναριστό
γιασίδι,σε
παμπάλαιους αργαλιούς,
με πορφυρά
χρώματα, βγαλμένα
από τα βάθη της
θάλασσας.
Και σαν η μέρα
άνοιγε τα μάτια
της, ακούμπησε
τρυφερά,
στην δική σου θωριά.
Και το ταξίδι,
ως την στιγμή που ο
ήλιος έκλεινε
τα μάτια,
η αρμονία του νου,,
σου έστρωνε τα
σεντόνια του
έρωτα.