[...Τη θάλασσα ή το ποτάμι;..]

[..]

Τη θάλασσα ή το ποτάμι;

Πες μου. Μπορείς να διαλέξεις;

Πάρε το ποτάμι και πήγαινε. Πήγαινε.

Ή τη θάλασσα να διαλέξεις και να μείνεις.

Μπορείς;

Άπλωσε μου το γέλιο σου, σκέπασέ με καλά,

κρυώνω πολύ, ο αγέρας μπαίνει κι απ΄ τις τρύπες των δέκα

                                                                  δακτύλων μου. 

[πάντα υπάρχει καιρός να προφτάσεις]

....Πάντα υπάρχει καιρός να προφτάσεις.

Το τραίνο που χάθη σφυρίζοντας μέσα στη νύχτα

μπορείς να προλάβεις στο πάρα κάτω σταθμό.

Η σιωπή σου τα μπέρδευε.

Στο μεταξύ τα φώτα του τραίνου σβήσαν στο μέσο του δρόμου.

Το σφύριγμα μόνο ακουόταν σ΄ απόσταση δέκα μιλίων .

Θαρρούσα πως ήσουν εσύ και με φώναζες.

[ΈΦΥΓΕΣ...]

Έφυγες με την ψυχή γεμάτη πίκρα χωρίς να μάθεις πως

                                                          ήσουν ένα παράθυρο στη ζωή μου

κι εγώ, σφίγγοντας τα παγωμένα χέρια μου  το ένα μέσα

                                                          στο άλλο

έπαιρνα καθημερινά τα μυνήματα που μού  ΄στελνες στους

                                                          κόκκινους φακέλλους της λύπης σου

σαν το μεροκάματο που δούλεψε ο πατέρας κι όταν ήρθε

                                                          η ώρα να  πληρωθεί

είχε φύγει λυπημένος γιατί πέθαινε τη στιγμή που όλα

                                                          είχαν στραφεί στο καλύτερο.........