Χωρίς με : Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Μ. Περέογλου (Ίρις - Α. Σ. Φιλιππότης, 2013)

Η Κληρονομιά

Κι όταν έπειτα από χρόνια μάθουμε τελικά όλη την αλήθεια θα παγώσουμε σαστίζοντας, όπως το απόκληρο δευτερόλεπτο σαν έμαθε ότι ο γερο-ξεκούτης Χρόνος πέθανε κι άφησε αλλού όλα του τα λεπτά· και μια προπατορική απογοήτευση θα γλιστρήσει αργά και βασανιστικά από πάνω μας αποκαλύπτοντας το αβάσταχτο κενό μας κι ο γδούπος της θ' ακουστεί μέσα στους άλλους αιώνες,
όπως το "Άχ!" του Αδάμ μόλις έπεσε απ' τα χέρια του
το μήλο της αθωότητας!

Θεώ / Εν πνεύματι και αληθεία : Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Περέογλου Ίρις - Α. Σ. Φιλιππότης, 2009

ΕΦΗΜΕΡΙΑ

Τόσα χρόνια
τόσες ζωές
μονοκοτυλήδονες
σε βαθύχλοους λειμώνες ματαιοδοξίας

Τόσα χρόνια
τόσες καρδιές
άνανθες
σε βαθύχρωμους χειμώνες νου

Τόσα χρόνια
αφουσιά...

Και μιαν Άνοιξη που επείγεται
όταν η ανάγκη για ανατροπή
συντάσσεται με την κλιτά άεργη αποχή
που εφημερεύει!

Δημήτριος Περέογλου (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Δημήτριος Περέογλου γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα.  Τα πρώτα του βήματα στον κόσμο της ποίησης τα έκανε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Δύο ποιητικές συλλογές, απότοκες εκείνης της περιόδου, δε θέλησε να τις εκδώσει ποτέ. Έχει τιμηθεί, κατά καιρούς, με πρώτα, δεύτερα βραβεία και επαίνους σε διάφορους πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. 

Ποιητικές Συλλογές:

(2013)	Χωρίς με, Ίρις - Α. Σ. Φιλιππότης
(2009)	Θεώ, Ίρις - Α. Σ. Φιλιππότης

Σχέδιο πτήσης / Περέογλου Δημήτριος

                                 
   Μια μέρα, καθώς βάδιζα αμέριμνος πάνω σε ένα δέντρο, έκανα μια καταπληκτική ανακάλυψη που θα μου άλλαζε όλη μου τη ζωή
-αν το αποφάσιζα :
      Ό,τι κι αν λένε,
      τα πουλιά έχουν το απόλυτο δίκιο!

η συνάντηση / Δημήτρης Περέογλου

   Με τον Λάζαρο συναντηθήκαμε τυχαία σ’ εκείνο το ήσυχο μέρος όπου σύχναζα. Είχα χρόνια να τον δω. Δε με γνώρισε.
«Μα τόσο πολύ έχω αλλάξει;» του είπα.
Δε μίλησε· μα κατάλαβα ακριβώς τι ήθελε να μου πει.
Κι ύστερα, άρχισε μια βιβλική βροχή και τα κυπαρίσσια όλα έσκυψαν
          μην τυχόν τα θερίσει
          η χαμηλή πτήση της αθανασίας!

Άδεια εξόδου / Δημήτριος Περέογλου

                                                    
   Είχαν κιόλας περάσει είκοσι πέντε χρόνια όταν ξανανταμώσαμε. Εκείνος γνωστός κι επιτυχημένος δικηγόρος, εγώ γνωστός μάρτυρας κατηγορίας κι επιτυχημένος ψευδομάρτυρας. Χαιρετηθήκαμε με θέρμη, μ’ αυτό το γνωστό χαμόγελο ειλικρίνειας μεταξύ κατεργαραίων κι έπειτα πήραμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου (ίσως και γι’ αυτό δε νοιώσαμε ποτές τόσο ένοχοι) και κατηφορίσαμε μαζί το παρελθόν, μήπως και βρούμε εκείνες τις λεπτομέρειες που μας καταδίκασαν,
      μάρτυρές μου όλοι οι νεκροί π’ αφήσαμε πίσω.

Δημήτριος Περέογλου (μικρή αναφορά)

Ο Δημήτριος Περέογλου γεννήθηκε Νοέμβρη του '70 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως κρατικός λειτουργός. Τα πρώτα του βήματα στον κόσμο της ποίησης τα έκανε στα τέλη της δεκαετίας του '80. Ποιήματά του έχουν τιμηθεί κατά καιρούς σε διάφορους πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Έργα του

 (2013)  Χωρίς με, Ίρις - Α. Σ. Φιλιππότης

(2009)   Θεώ, Ίρις - Α. Σ. Φιλιππότης

ΕΦΗΜΕΡΙΑ

Τόσα χρόνια

τόσες ζωές

μονοκοτυλήδονες

σε βαθύχλοους λειμώνες ματαιοδοξίας

Τόσα χρόνια

τόσες καρδιές

άνανθες

σε βαθύχρωμους χειμώνες νου

Τόσα χρόνια

αφουσιά...

Και μιαν Άνοιξη που επείγεται

όταν η ανάγκη για ανατροπή

συντάσσεται με την κλιτά άεργη αποχή

που εφημερεύει!

Σχέδιο πτήσης

                                

   Μια μέρα, καθώς βάδιζα αμέριμνος πάνω σε ένα δέντρο, έκανα μια καταπληκτική ανακάλυψη που θα μου άλλαζε όλη μου τη ζωή

-αν το αποφάσιζα :

      Ό,τι κι αν λένε,

      τα πουλιά έχουν το απόλυτο δίκιο!

Υποψίες

   Κι όποτε κοιταζόμαστε κατάματα στους δρόμους,

νομίζω ότι τώρα ξέρω το γιατί:

            Αναζητούμε το δολοφόνο!

Μια «ευτυχής» κατάληξη

                                                    

   Ήταν ένα ευτυχές ατύχημα, γιατί –αν και το σχήμα οξύμωρο,

αν το δει κανείς απ’ την πλευρά του νεκρού, μερικές φορές, είναι ευτύχημα,

αφού κι η τύχη αποκτά άλλο νόημα στην άλλη πλευρά·  όπως και κανένας δε μπορεί να φανταστεί της μοναξιάς το αβάσταχτο, όταν το σώμα, ξένο πια κι από νου κι από συγγενείς, αντικρίζει στιγμιότυπα ζωής πίσω από ένα φιλότιμο παράθυρο γηροκομείου, κι ας αναφέρει η έκθεση ότι,

      εκ παραδρομής, πήρε λάθος χάπια. 

Μαθήματα μουσικής

   Κι αν ασχολήθηκα, το λίγο, με τη μουσική ήταν γιατί έπρεπε – λόγω νευρικότητας, με κάτι να απασχολώ τα χέρια μου όταν δεν έκανα τους φόνους. Άλλωστε, ανεξαρτήτου εποχών, ποτέ κανέναν δεν αγάπησα·

κι αν μερικές φορές ολιγώρησα ήταν γιατί ο άλλος, ο οικτρός, πάλι έκλαιγε ενόσω σκούπιζα τα χείλη μου απ’ τις αιμάσσουσες συνομιλίες

ή τα χέρια μου απ’ τις ελάσσονες απραξίες·

      μόνο που και το καλοκαίρι τώρα, που παίζω πιάνο,

βρέχει όλο και πιο συχνά…

Άδεια εξόδου

                                                    

   Είχαν κιόλας περάσει είκοσι πέντε χρόνια όταν ξανανταμώσαμε. Εκείνος γνωστός κι επιτυχημένος δικηγόρος, εγώ γνωστός μάρτυρας κατηγορίας κι επιτυχημένος ψευδομάρτυρας. Χαιρετηθήκαμε με θέρμη, μ’ αυτό το γνωστό χαμόγελο ειλικρίνειας μεταξύ κατεργαραίων κι έπειτα πήραμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου (ίσως και γι’ αυτό δε νοιώσαμε ποτές τόσο ένοχοι) και κατηφορίσαμε μαζί το παρελθόν, μήπως και βρούμε εκείνες τις λεπτομέρειες που μας καταδίκασαν,

      μάρτυρές μου όλοι οι νεκροί π’ αφήσαμε πίσω.