Και το άλλο πού

Περνούσα καλά στο Λησμονητήριο.

Σαν επιδόρπια θάλασσα η γαλήνη

κι ο αυτοεγκλεισμός

βαρκάκι που κωπηλατείται ανάποδα

ας λάμνει η κίνηση και θα φανεί

κάποιας ακτής η μνήμη.

Το 'σκασα για λίγο απ' το Λησμονητήριο

όπου με είχαν κλείσει αποφάσεις

σωφρονιστικές

για να θυμάμαι μόνο εσάς

του κάτω κόσμου άλιωτες αγάπες

και να ξεχνώ εμένα.

Ξέφυγα μια μέρα που η τύψη

πήγε να πιει αμέριμνο νερό

τρεχούμενο υπάρχω υπάρχω

ξεχνώντας με ανοιχτή.

Εφυγα μόλις άκουσα το σύνθημα,

εκείνη τη διασχιστική σαν κανίβαλου

φωνή που μπήζει ο χρόνος

έχοντας βαρεθεί έχοντας βαρεθεί

και που τη γιορτάζουμε κάθε έξαφνα.

Και τώρα είμαι πάλι εδώ

λυμένη σε πολλήν ελευθερία

δεμένη στον ελάχιστο καιρό

με το 'να πόδι μου σε σας

του κάτω κόσμου άλιωτες αγάπες

και το άλλο πού;

Λίγο με ψύλλιασαν τα βήματα

της γάτας που φορούσες

πως ήσουνα χαφιές βαλτός απ' το Λησμονητήριο.

Αλλά είχες κιόλας αποθέσει -να ξεπιαστώ-

το μετέωρο πόδι μου προσεκτικά στους πέπλους.

Συστήθηκες εκφωνητής γραμματοσήμων.

Αχνά μιλάς

ίσα που προλαβαίνουν να ριγούν

της ακοής τα νέα φυλλαράκια.

Ξεκουμπώνω το απάνω κουμπί

- κλειστό ως το λαιμό Λησμονητήριο

έχω Θεέ μου σκάσει.

Εκφωνείς γραμματόσημα. Λες: μέτριο το καινούργιο

Βέβαια κάτι ηδονικό μες στην αιμοβορία της σκηνής

(λέων ξεσκίζει δορκάδα), με χρώματα πολύ ονειρικά

τι ανεξήγητα που εμπλέκεται η κερασφόρος κεφαλή

στους κλάδους -άκρως τρυφερής ακούγοντάς σε-

αμπέλου

και υμνείς πολύ ένα παλιό:

Ο Οδυσσέας στην Κίρκη.

Πολυμήχανο ταξίδι η φωνή σου.

Σαλιώνει μεταχειρισμένες λέξεις

και τις κολλάει στο ξάφνιασμά μου

ενώ τις έχω σωθικά μου ξανακούσει

εκ στόματος πολλών ταχυδρομείων.

Βρίσκω την ύφανσή τους λεπτεπίλεπτη

εποχιακή. Τη φορώ

κρεμώντας το κλειστό Λησμονητήριο

σ' ένα χαμηλό κλαδί της εκπομπής σου

η οποία τελειώνει

με προβολή επιμορφωτικών σλάιντς

από τ’ αξιοθέατα της επιστροφής μου

στο Λησμονητήριο.

Καθαρά διακρίνομαι πίσω απ' τα κάγκελα

καθώς παλεύω να ξεμπλοκάρω το πόδι μου

απ' τους χαφιέδες πέπλους.

Συλλογή «Χαίρε ποτέ», Eκδόσεις Στιγμή, 1998

Υποκατάστατο

Σκορπίζουν

των δακρύων οι μεγάλες συγκεντρώσεις.

Μνήμη και παρόν ψάχνουν να κρυφτούν

από τη διαύγειά τους.

Αραιά και πού καμιά τουφεκιά

πότε από κείνο το ευκρινές

χαράκωμα η λύπη πότε από αμυδρότερο.

Στρατηγική να δείξει τάχα

ότι έρχονται ενισχύσεις.

Ας παραδοθεί.

Έχει σχεδόν επικρατήσει η φωτογραφία σου.

Εξαπλώθηκε όπου βρήκε άμαχη επιφάνεια

αποδεκατισμένη αίσθηση πρόθυμη για γαλήνη.

Ανεμίζει στων βλεμμάτων τα υψώματα

όχι σαν έθιμο αδρανές μελαγχολικό

μα ως γενναίος συκοφάντης της απώλειάς σου.

Μέρα τη μέρα πείθει πως τίποτα δεν άλλαξε

ότι ήσουν πάντα έτσι, από χαρτί

εκ γενετής φωτογραφία σε συνάντησα

ανέκαθεν πως έτσι σ’ αγαπούσα γυρολόγα

από εικόνα σε απεικόνιση

κι από απεικόνιση σε εικόνα σου αρκέστηκα.

Μνήμη και παρόν πρέπει να κρυφτούν

από τη διαύγειά τους.

Αραιά και πού καμιά τουφεκιά αμυδρή

μαρτυρία υπέρ σου η λύπη

ας παραδοθεί.

Ο μόνος αξιόπιστος μάρτυρας ότι ζήσαμε

είναι η απουσία μας.

ΕΧΘΡΙΚΗ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ( απόσπασμα)

 

Μοῦ φαίνονται ἀπόψε πιὸ γκρίζα τὰ μαλλιά σου
μπερδεμένη καθὼς τὰ χτενίζω μὲ σκέψεις.

Τί ἔπαθες. Σὲ γέρασε ἡ πολλὴ φωτογραφία
ἢ μὴ σοῦ εἶπε τίποτα ἐναντίον μου
ἡ φαρμακόγλωσσα ἐνοχή μου.

Ὁ μανιακὸς κατήγορος.
Ἐκείνη μ᾿ ἔμαθε νὰ φταίω τόσο σπάταλα.
Φταίω ἀκόμα καὶ γιατὶ πιάνει φωτιὰ τὸ ξύλο
σβήνει ἡ φωτιὰ μὲ τὸ νερὸ ἢ μὲ τὴ χορτασιά της,
φταίω ἐγὼ ποὺ ζεῖ μόνο μιὰ μέρα ἡ μέρα
ποὺ εἶναι μόνο τῶν πουλιῶν οἱ κελαϊδισμοὶ
γιατὶ δὲν ἔρχεται στὸ τέλος ἡ νεότης
κι ἔρχεται τότε στὴν ἀρχὴ
τότε ποὺ ἀπὸ μόνοι μας εἴμαστε τόσο νέοι.

Μὴν τὴν ἀκοῦς, δὲν ζῶ, πηγαινοφέρνομαι
τὰ κύματά μου μὲ πετοῦν πάνω στὰ κύματά μου.
Δὲν ζῶ, ξεχορταριάζω· τὴ δίνη ἀπὸ δίνες.
Νὰ τὴν ἀφήσω καθαρὴ ἕτοιμη στοὺς ἑπόμενους.


..........................................

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ῾ΡΘΩ ΑΥΡΙΟ

Στὸ διπλανὸ σπίτι κάποιος μαθαίνει πιάνο.
Ἀρχάριος ἀκόμα, νοερὰ τὸν διδάσκω
τὴ μουσικὴ ἀξία τοῦ ἐπαναλαμβανόμενου.

Ἔπαιζα κι ἐγὼ κάποτε πλῆκτρα
ἀλλὰ μόνο μεταξὺ στενοτάτων κύκλων.
Σὲ τίποτα βαφτίσια ἀνησυχίας
κανένα γάμο βιαστικὰ ἐγκύου πάλι
ἐλπίδας μὲ πολύφερνο ἴσως
καὶ σὲ πανηγύρια πολιούχων χωρισμῶν.

Δίπλα ὁ μαθητὴς δὲν φαίνεται τόσο ἐρασιτέχνης.
Κάθε μεσημέρι ἐπίμονα ἀσκεῖται στὴ μονοτονία.
Οἱ ἴδιες νότες στὶς ἴδιες σκάλες
ἡδύτατα ἐπανέρχεται
τῆς ἐπανάληψης ἡ ὑπόγεια μελῳδία.

Κάθε μεσημέρι ἀνεφοδιάζει ὁ μαθητὴς
τῆς μνήμης μου τὴν κλίμακα
μὲ ὑποτιμημένη ἐπιστροφὴ θείας μονοτονίας:

Πρῶτα τῆς κάτω πόρτας τὸ νιαούρισμα
—ἡ σκουριασμένη δοξαριὰ τοῦ μεντεσέ της—
ὕστερα τὰ βήματα στὶς ἴδιες νότες τῶν σκαλιῶν
—διακριτικὰ μὴν καὶ προϊδεάσεις
τὴν πολὺ εὐέξαπτη μαρμάρινη ὑφή τους—
καὶ μὲ τὸ πενάκι τοῦ κλειδιοῦ
νὰ προανακρούεις τὴν ἄφιξη καὶ νὰ δονεῖς
τὰ τέλια τῆς εἰσόδου σου στὸ σπίτι.
Κάθε μεσημέρι. Στὸ κάθε κάθε.

Μιὰ μουσικὴ ποὺ ὅσο παίζεται
ἀμελεῖς ν᾿ ἀκοῦς ὅπως δὲν ἀκοῦς τὸ ψωμὶ
ὅταν ζυμώνει κάθε μέρα τὴν προϋπόθεσή σου
ὅπως οὐδέποτε προσέχεις
τὴ μέρα ὅταν φεύγοντας κάθε φορὰ σοῦ λέει
δὲν ξέρω ἂν θά ῾ρθω αὔριο.
Δὲν τὴν ἀκοῦς καὶ παραλείπεις
νὰ πεῖς μισὸ εὐχαριστῶ
σ᾿ αὐτὴ τὴ μέρα ποὺ ᾖρθε καὶ αὔριο ὡστόσο
παρὰ τὴ βάσιμή της ἐπιφύλαξη ποὺ διέτρεχες.

Μὲ τὸν καιρὸ
χάνει τὸ μουσικὸ αὐτί της ἡ συνήθεια
λεωφόρος φάλτσα τὸ κελάρυσμά της.
Τὸ καθημερινὸ σιγὰ-σιγὰ ἀπελπίζεται
πὼς εἶναι αἰώνιο —ἄρρωστο—
τρέχει σὲ κομπογιανίτες γάμους πανηγύρια
νὰ γιάνει τάχα πίνοντας ἐφήμερο νερό.

Κάθεται ἡ μονότονη ἐπανάληψη στὸ πιάνο
ὅταν κοιμόμαστε ἢ λείπουμε νὰ γράψει
τὰ μελωδικὰ ἀπομνημονεύματά της.
Τὰ ὑστερόφημα.