Παζλ πολύχρωμο / Ιωαννάτου Ελένη

Αυτή η Γη χωράει όλο τον κόσμο.

Όλες τις ηλιαχτίδες.

Όλες τις βροχές.

Μάνα ανάδοχος.

Μεγάλη η αγκαλιά της.

Χαμόγελα, δάκρυα.

Χαρά, λύπη.

Φθόνος, στοργή.

Αγάπη, μίσος.

Όλα.

Συνταιριασμένα σε ένα παζλ.

Πολύχρωμο, μοναδικό.

Όπως οι χώρες,

τα ρούχα,

οι άνθρωποι,

οι ψυχές.

Αλβανία, Ελλάδα, Αφρική…

Πόλεμος, Ειρήνη.

Καλό, κακό.

Εγώ μαύρος.

Εσύ λευκός.

Το χρώμα σου είναι…

Είσαι…

Τι χρώμα έχει όμως η καρδιά σου;

Λένε, κόκκινη.

Τρύπες στην τσέπη, άλλος στο μυαλό.

Παλάμες καθάριες, φωτεινές.

Άλλες λερωμένες, σκοτεινές.

Στροβιλίζεται ο γαλαξίας.

Γεμίζει ρωγμές.

Μαύρα λουλούδια ξεπηδούν

απ’ τις σκιές τους.

Νερό και χώμα

απ’ την ψυχή τους.

Πέλματα λευκά φτερά αγγέλων

πατούν τα λουλούδια τους.

Κλείνουν οι ρωγμές.

Ανοίγουν όμως άλλες.

Πιστοί στης αντοχής τα σκαλοπάτια.

Λάβετε θέσεις!

Αυτή η Γη χωράει όλο τον κόσμο.

Επόμενη περιστροφή.

Πεταλούδα / Ιωαννάτου Ελένη

Μ’ αυτά τα ψεύτικα δάκρυα

θα σκουπίσω την ασχήμια μου.

Όσο κι αν λέω πως δε φοβάμαι…

Κι όταν λυπόμουν,

πάντα περνούσε δίπλα μου ένα παραμύθι

κι ακουμπούσα, μέχρι να φύγει αυτός ο δράκος.

Ποτέ δεν ξάπλωσα ήσυχη το μεσημέρι.

Μου τραβούσε το μανίκι η συνείδηση.

Θυμάσαι εκείνη την πεταλούδα

που στάθηκε στο βάθος της παλάμης μου;

Ήταν την ώρα που αργοσβήνανε τα φώτα.

Η πόλη κοιμόταν

κι εγώ ξυπνούσα για να μάθω να πετάω.

Τραγουδούσα

κι η Ηχώ μου έπαιζε με λύρα τον δικό της ουρανό.

Εσύ έκλεινες τ’ αυτιά σου,

για να ακούσεις εκείνο το άστρο,

που δάκρυζε στο τέλος του ορίζοντα.

Ναι, Νικόλα, το χτύπημα στον ώμο, ήταν ασπίδα για το αύριο. Έγινε αηδόνι. Ακολουθούσε τα βήματά μου κι ύστερα χανόταν ανάμεσα στο πρώτο φως. Καλημέρα τότε είπα στο σκοτάδι, ψάχνοντας αυτήν την παιδική καμάρα να με οδηγήσει εκεί, στο ατέλειωτο περιβόλι της αλήθειας.

Θυμάσαι; Με ένα κοίταγμα τρέχαμε, δίχως να ξέρουμε που, γιατί… Απλά πηγαίναμε. Αυτό μας ένοιαζε. Έπειτα, κουραζόμασταν από ευδαιμονία και ξαπλώναμε ανάμεσα στις ολόχρυσες ανεμώνες.

Κλείναμε τα μάτια κρατώντας σφιχτά τα χέρια και μας έλουζε ο ήλιος. Ονειρευόμασταν τα μελλοντικά μας πουλιά. Εσύ, μου είπες, ήθελες να γίνεις αϊτός. Πού να βρίσκεσαι άραγε; Εγώ, δε θυμάμαι, μάλλον περιστέρι.

Τότε, άφησα την πεταλούδα ελεύθερη. Θυμάσαι; Μου υποσχέθηκε, πως θα με περιμένει μέχρι να σηκωθώ. Εσύ γελούσες, μα εγώ ήξερα πως ήταν αλήθεια.

Από τότε, δεν ανοίξαμε ξανά τα μάτια.

Μόνο πετούσαμε…

_

Οδοιπόροι / Ιωαννάτου Ελένη

Την ίδια πορεία διανύουμε. Την ίδια θάλασσα αντικρίζουμε. Με διαφορετικό τρόπο βαδίζουμε.

Άλλος όρθιος, με τα δυο του πόδια. Ορθό το ανάστημά του. Ο διπλανός κρατάει μαγκούρα για στήριξη. Ο επόμενος, ζωώδης, με πόδια και χέρια.

Άλλος, έρποντας, δίχως βιασύνη. «Είμαι πιο ξεκούραστος για να απολαμβάνω τον ουρανό» είπε. «Τον ουρανό από τη γη;» αναρωτήθηκα. Να κι εκείνοι με τα ξίφη, τα τόξα, την ασπίδα και την πανοπλία τους. Έτοιμοι! Για δες κι εκείνους… κρατούν μόνο την ιδέα και πορεύονται. Άλλοι κλείνουν τα μάτια, άλλοι απλά δε βλέπουν κι άλλοι δανείζονται ακόμα και το χαμόγελο. Είναι εκείνοι που δείχνουν τη θύρα τού φεγγαριού κι εκείνοι που αντικρίζουν τον ήλιο.

Διαφορετικοί κι οι δρόμοι που επιλέγουμε.

Οδόστρωμα, χωματόδρομος, μονοπάτι... Έλα, να κοιτάξουμε χαμηλά προς το λόγο του χωριού και της πόλης. Να περπατήσουμε στην ακρογιαλιά συλλέγοντας κοχύλια, να κολυμπήσουμε αποφεύγοντας την τρικυμία, τα τέρατα και τις συμπληγάδες ή μήπως να κινήσουμε προς τα όρη, τα άγρια βουνά; Δυσβάσταχτος και τούτος ο δρόμος. Γεμάτος κακοτράχαλες πλαγιές, κατολισθήσεις, καταιγίδες και κεραυνούς.

Στον αγέρα να παραδοθείς, πλησίον του λόγου το αληθές…

Όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις, στο ίδιο σημείο θα επιστρέψεις. Άλλωστε, άκουσα, πως το σημείο εκκίνησης και λήξης είναι πάντα στατικό, ένα και το αυτό.