[Άν η ζωή ...] της Νεφέλης Ανδριανού

Άν η ζωή είναι μια συνάντηση με το Άπειρο
μας αρκεί μια επαλήθευση των άστρων μας
πάνω στα πράγματα που μας άφησε μια Νυχτιά
Σε αυτό Αρχικά
με όποιο Δέος

Η μούσα θα απουσιάζει
ήδη έχει απαρνηθεί κάθε μας συγκίνηση
κάθε μας τοποθεσία

Αυτό σημαίνει ότι είμαστε κατά κάποιον τρόπο Ελεύθεροι.

Πέρα από τα σύνορα... / Ανδριανού Νεφέλη

Πέρα από κάθετί

ας βρεθώ

μια φορά ξανά

ας ονειρευτώ ιδανικά ότι βρίσκομαι

Άλλαξε θέση

κλήρωση μιας νύχτας

Ημερολόγια

Άν παντρέψεις Φθινόπωρο και Άνοιξη
να ‘ρθεις με το στέμμα που ‘χασα

στο βάθος των λυγμών μου

πάνω στα κύτταρα της στιγμής αγνόησα το χρυσάφι

η ζωή μου αγκάθι
και ο πόνος ,πια αδιάφορη μελωδία

όλο να σιγοκαίει στην ψυχή μου

Όσο κι αν συγκρατούμαστε να ελπίζουμε
για τελευταία

απλά κοροϊδεύουμε το χωροχρόνο μας

κεντημένοι στάχτες

Σχεδιάζω μια λίμνη ή ένα δάσος ν'αφήσω το γλυκό στεναγμό
τη μόνη εξάρτηση για ευτυχία

Οι απλοί Συνδυασμοί εμψύχωσαν την ανίατη ιεροσύνη
της τραγικής αγνότητας

μεταξύ μας...

Καλημέρα
Καληνύχτα και Ουδέποτε βασιλιάδες

των Παθών

Δάκρυα οφείλουν να σχηματίζονται
εκείνα τα δευτερόλεπτα ,Άγιοι ψελλίζουν τις ευχές τους
πάνω στα πρόσωπά μας

όμως δεν κυλάνε
ο μικρός πονοκέφαλος
η κάθαρση

φτου και από την αρχή !

Νεφέλη Α.

Κοίτα ψηλά

Νεφέλη Ανδριανού

Η ταραχή της τελειότητας

 είναι το καλόγουστο όπλο της ύπαρξής σου.

 Ένα ιδιαίτερα ψηλό δέντρο όπου οι ρίζες του

 μπλέκονται στην ταχυπαλμία

 στο έρεβος της ανάσας.

 Κάνε ένα βήμα

 για να δεις μια καλύτερη μέρα.

Αν θες να ζήσεις ,

γύρνα την πλάτη

στις (φθηνές)

καλημέρες τους.

Εποχή

Νεφέλη Ανδριανού

Ποτέ μου δεν μίσησα το άφταστο .

 Ήταν το δηλητήριο που χρειάστηκα για λίγο

στη μετάγγιση της ευαισθησίας μου.

Μα,

όταν φύσηξε το πρώτο Φθινοπωρινό αεράκι ,

άλλαξε η όψη του βιβλίου

της ζωής μου

στην ενθύμηση

απλά,

μιας άλλης περασμένης εποχής .

Σβήνω και εγώ

Νεφέλη Ανδριανού

Σβήνω στις λέξεις των παιδιών,

σβήνω στις φωνές, στο γλέντι τους το κυριακάτικο,

στις τελευταίες που αντηχούν,

στο κλίμα το Μαγιάτικο.

Σβήνω σαν νότα πιάνου,

ενός ερασιτέχνη μουσικού,

που καρτερεί ν’ ανέβω πάνω,

στις στοές του φεγγαριού.

Σβήνω σαν κύμα,

που σβήνει πάντα τη φωτιά,

μόνο που μέσα μου ψήνει,

της φλόγας η ζημιά.

Θα φορέσω το περήφανο μου στέμμα

Νεφέλη Ανδριανού

Θα φορέσω το περήφανο μου στέμμα,

και περήφανα έξω θα βγω,

στους διαδρόμους των ανθρώπων θα γυρίζω,

και θ’ αρχίσω να μισώ όσα αγαπώ.

Θα φορέσω το περήφανο μου στέμμα,

που βάφτηκε στου Μάη με καθάριο αίμα,

την πραγματικότητα θα δω, το νήμα της ζωής θα κόψω,

και θ’ αρχίσω έτσι απλά να ξαναζώ.

Θα φορέσω το περήφανο μου στέμμα,

και θα βγω να γιορτάσω,

με τη θλίψη μου παρέα,

ως τ’ αστέρια κάποτε θα φτάσω.

"Ανασύνθεση ψυχής"

της Νεφέλη Ανδριανού

Είναι λόγος

σε πέτρινες καρδιές

είναι χαρμολύπη κάθε ψύχρα πια στο πρόσωπο.

Τα βήματα γρήγορα σαν πλάνο ταινίας.

Το καταφύγιό σου ,η σκέψη

κάθε νύχτα πλάι στο τραπέζι.

Αμέτοχοι ξετυλίγουμε εντάσεις

ξεφυλλίζουμε το σίγουρο μέλλον

στύβοντας προδοσίες .

Οι μεγάλες ορχήστρες αποτέλειωσαν το ρόλο

τους στο ξέσπεσμα ,οργή μιας θάλασσας.

Υποτάχτηκες στο δροσερό ενδιάμεσο

τι δρόμο να πάρεις ;

Βλέπεις πάνω στα παλιά φθαρμένα ρούχα σου

πολυτέλειες και αισθήματα ματαιόδοξων αρπαχτικών

πτηνών.

Ο χρόνος ενθαρρύνει τις κοινωνικές αδικίες

ξεσκεπάζεσαι απότομα

ο φθόνος μεγαλώνει και βάφουμε στα μάτια μας πόλεμο.

Σε ποιο Πουθενά προσηλώνεσαι ,

θαρρείς πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω σου

να σε αντέξουν;

Τη δόλια καρδιά σου να ρωτήσεις

πως μπορεί και σε ακούει.

Όταν οι αξίες και ο σεβασμός μας

κάνει διάλλειμα για να διαφημίσουμε αδυναμίες

τα όπλα μας.

Η ωραία γιγάντια σφαίρα σε βάζει στη θέση της

παλάμης σου.

Είσαι μόνο ότι καίγεται όμορφα μέσα σου.

Όταν στο νου μου μου φέρνω την απομόνωση

είναι γιατί κάποιοι θα βολευόντουσαν να με δαγκώνει

η τρέλλα.

Η υποκειμενική .

Αντικειμενικά εισέπνευσα στο συνειδητό

τι θέλουν να περάσουν μέσα στον εγκέφαλο σου

ώστε να παγώνουν τα πάντα όλο και πιο συχνά.

Από τη φυλακή σε φυλακή.

Από φόβο σε πυγμή.

Παλεύουμε.

Για συνθέσεις .

Εκεί που ακροβατεί το άπειρο μαζί με την ανάγκη

στροβιλίζονται ιδέες.

Αυτές σου να φοβούνται.

[Όσες προσευχές βρήκαν τόπους]

της Νεφέλη Ανδριανού

Όσες προσευχές βρήκαν τόπους

εξιλέωσαν το κάκιστο μέσα στις ρωγμές που κοιταζόντουσαν

Όσα δεν θα 'ρθουν

κυνήγησαν να ορίσουν αδιαφορίες

Να περπατάς Μόνη.

Καμιά συνενοχή σε ανυπαρξίες

Πληρότητα ,φαντασία...

Ω Δροσιά

Ο κόσμος όλων των Γυναικών.

"Σε ρυθμούς"

 Μη μου λες για Μύθους ,

μη με στεγνώνεις με ευχές

πες μου γιατί εκείνοι ζήσαν καλά

άσε με να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου

δίαβολε

άφησέ με να επιστρέψω στον κόσμο που ξέρω

όταν φλυαρείς με τα τσουβάλια.

Μη μου λες ψέμματα,

μη με κοιτάς στα μάτια αν δεν με ξέρεις

θυμάμαι δεν ζήτησα παραπάνω

απο μια σχισμή στους τοίχους.

Ιερό είναι ,αναγκαίο ,αναπνέω .

Πάλι η σκέψη ήρθε πλαι στα δάχτυλα

το κρεβάτι γέμισε χάος

το σεντούκι μου αδειάζει

και φοβάμαι που δεν φοβάμαι

όταν σκέφτομαι.

Επαναπαύω απλά τα χειρότερα.

Δεν μισώ μα σαν να μ'έχω αφήσει δίπλα

και να με συναντώ δευτερόλεπτα

κάθε πρωι ,ας τραγουδήσω πικρά!

Παράκαμψη

(Tέσσερεις ...Πέντε...Έξι το πρωί)

Όλα διαλύθηκαν στο σώμα ,ποτάμι

συναρμολογήθηκαν στην ψυχή

Ηγήθηκαν υπτάμενοι Σωσίες .

Κάνε λίγο χώρο ,όχι να χορέψω αλλό ένα ίδιο γνώριμο τραγούδι

να περάσουν κάποιες μορφές πραγμάτων που δεν περίμενα να εμφανιστούν

μα ήξερα πως υπήρχαν για ταξίδια

περαιτέρω.

Κάνε άκρη ,δεν υπάρχει δάκρυ να κυλήσει

ένα χαμόγελο θα ανθίσει

στη Δροσιά ,προσωπικά

εκτεθειμένα επώδυνα

χτισμένα πάνω σε διορθώσεις

μα όχι ανάλαφρες αλλαγές.

Λίγη εξόντωση χρόνου ,θυμάμαι ,αρκεί.

Είναι μια επιτυχημένη συνταγή.

Ψιθύρισμα Θείων ,Σοφών.

Κάνε Άκρη.

Τη βρήκες ,σε βρήκε.

Μια φράση την παρέλειψα,

αλλά δεν πειράζει

θα θυμηθεί να με επισκεφτεί

στα θέατρα των μικρών στάσεων που προσπερνάς.

Ασθενικά Υγιής ,

με όλη την αισχρότητα των πολλών λόγων

έτσι και έτσι ,μα έτσι εκφράζεται

πίσω απο την κουρτίνα

Σκοτάδι.

Μπροστά ορθώνεται Μονόλογος

Συμβατή η ζωή με τους στίχους;

-Καλημέρα.

(Έτσι θα το ξεκινούσα)

-Νύχτα

Θα ταίριαζε απόλυτα με τον τζίτζικα να μου αφιερώνεται

να θέλει τόσο πολύ να ακούσει το τραγούδι μου!

Γιατί όταν πρέπει δεν μπορώ να σιμώσω λέξη

Μπερδεύω δυστυχίες ,εμμονές ,ευτυχίες με όλη την καφεΐνη

και αποσπασματικά ίσως να μιλήσω για δυο τρεις ανούσιες πια συγκινήσεις

απογοητεύμενη και αδιάφορη ως προς όλες τις επεξηγήσεις.

Καμιά φορά όμορφα ,άσχημα

τα πρόσωπα σου φαίνονται ολόιδια.

Τα κύτταρα ,τεντώνονται είναι τα πιο σημαντικά.

-Τα νεύρα μου!

Που χάθηκε η φράση μου ;

Mε κατάπληξη καταπνίγηκε σε ένα αόριστο κλάσμα δευτερολέπτου

όπου εντελώς ανώδυνα μόνη

ένιωσα ελευθερία.

-Σπουδαία στιγμή νάρκισσου .

Κάνε χώρο τώρα ,

με κούρασε να θυμηθώ ,σα κουπί στο πουθενά να ψάχνει .

Έρεβος Μυαλού

εκ γεννητής μεγαλειότης ,πολιτεία!

Ορθάνοιχτα πλάσματα ,αφές να ξελασκάρουν λίγο.

-Ζητήστε ,αντοχές ,άκρες χεριών!

Να δεις...Πως τη λέγαν τη χθεσινή μου γνωριμία ;

-Σημείο Μάχης ; Στα πόσα Level ;

Eντός μου...Αι ,εγωπάθεια,να θυμηθείς τον τίτλο.

Ας βρεθεί .

Όσες φορές σκέφτηκα να αράξω στη θαλπωρή του σπιτιού μου

να κάνω να ράνω

κοίτα που ,δεν έκανα τίποτα απ'όλα είχα στοχαστεί πρίν την επιστροφή

απο μια βόλτα .

Κακομαθημένη που ΄μαι!

Κάνω πέρα .

Θα ξαναβρεθεί ,

λίγες στροφές πίσω και πάντα Γαλήνη.

Άλλωστε ποτέ δεν ξεχνάς τα άκρως σημαντικά της σκέψης σου

της ζωής σου ,των καλύτερων χρόνων ,Κρόνων

Έρμαιες Αφροδίτες

με Ήρες αποφασιστικές.

Ένα πράγμα.

Και άλλο ένα.

Στοπ.

Πρέπει να επαναφέρω το παρελθόν για να βρεθώ στη σωστή γραμμή.

Ψάχνω και μου φαντάζει επικίνδυνο να μη βρεθεί.