"Αναμετρώντας την σύμπνοια" / Βαταντζή Λίνα

Στο πέλαγος

που ενώνει

τη στεριά σου

με τη στεριά μου

αντικρίζουμε

λευκά

εσύ λες κύματα

εγώ λέω άνθη

και η μοίρα λέει θαλάσσιους δρόμους

όπου παλεύουμε

για ουράνια τόξα.

"Υπέρβαση" / Βαταντζή Λίνα

Είσαι το φεγγάρι επάνω στον βασιλικό

στο περβάζι μου

και τα άστρα στο γυαλί

του παράθυρου -

είσαι το άρωμα του γιασεμιού

τις νύχτες του Ιούνη

και το κελάηδημα του κορυδαλλού

το ξημέρωμα -

είσαι ο ήχος στην ακίδα του καρδιογράφου

και τα πλήκτρα πάνω στην μελανοταινία

μιας παλιάς γραφομηχανής.

Και είμαι το βιβλίο, το τετράδιο

τα σκόρπια φύλλα του γραφείου

είμαι η πένα και το μολύβι

πάνω σε γράμματα

κεφάλαια και μικρά -

κι, επίσης, είμαι οι σελιδοδείκτες

οι πολύχρωμοι

και οι σελιδοδείκτες του χρόνου

και η δαντέλα που σκεπάζει

το νεροπότηρό σου είμαι -

και η γεύση των φρούτων των ώριμων.

Αλλά, μαζί είμαστε

ο παφλασμός του αλμυρού νερού

σε απάνεμο όρμο

και το ψιθύρισμα της αύρας

στις πευκοβελόνες του Ιούλη

και οι αεικίνητες πεταλούδες

στο χρώμα του ουρανού

και οι δροσερές κρίνες στα άλση.

Και οι δυο μας βαδίζουμε στις πόλεις

σε πεζοδρόμια στενά

και σε πλατείες πολυσύχναστες.

Ωστόσο, πορευόμαστε ντυμένοι όνειρα

ενώ, διαβιούμε

τυλιγμένοι στην αχλή του κάματου

του επιούσιου

και δεν έχουμε παρά μόνο

την πολυδημιουργική σκέψη μας

για να γλιτώσουμε τον κόσμο.

5 ποιήτριες 5 ποιήματα

 

Συνθήκες της Λίνας Βαταντζή
 
Ίσως ο χρόνος
εξαλείψει τον εαυτό μου
ίσως ξεχάσω
την θνητότητά μου –
Αυτή
η ενστικτώδης απαίτηση
να επιστρέφω στα δεδομένα
φορτίο αποτελεί
που με αλυσοδένει –
Mακριά από
τα ποιήματα
και την αγνότητα
όσων δεν πρόφτασα
να βιώσω.
 
**
ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙ της Μαίρης Σκαρπαθιωτάκη
 
Ποθητών νερών το χάδι,χρυσές οι ακτές
πες μου εάν τ' ακούς το κύμα να σκάει'
-σε αυτές -
για ποιο λόγο δες η τράτα κινάει
για απάνεμα λιμάνια ' δεν είν'ορατές.
 
Σα ερημοκλήσι στ' ακροθαλάσσι
βημάτα αχνά χρόνια χαλάσματα,
λόγοι κι εκφράσεις'φιλί και άσματα
για δυο καρδιές μονάχες
'τί έχεις να χάσεις;
 
Στα ακριβά τ' ονείρου κοιτάσματα
Καίει του Ιούλη το τώρα ,το χθες
Δες!Λες να υπάρχουν τα αρχαία
τα θαύματα;
 
Για δαύτα να αξίζει
να ερωτεύεσαι,
να κλαις;
Η μνήμη ας μην τα αρνηθεί
ποτέ,χαρές Του τώρα'
του χτες.Ρίζες γερές.
 
**
 
Προς Τέρψιν της Βίκυς Δερμάνη

Άγρια την ακρωτηρίασε
ύστερα την έκαψε
μια στάχτη τα μάτια
τα σπλάχνα
το σώμα
(προς τέρψιν του Ηρώδη
πόλη ολόκληρη παρανάλωμα έγινε)
 
 
**
 
[Το προφίλ του κόσμου
καθηλωμένο...] της Γρηγορίας Πελεκούδα
 
Το προφίλ του κόσμου
καθηλωμένο...
Χωρίς καύσιμα.
Στη σύναξη ανέμων
που τη μια σε πάνε απάνω
την άλλη σε άραχλο κενό
η στιγμή αντιστέκεται
ύστερα γκρεμίζεται
ματώνει στις αγκαθωτές
προσταγές.
Ένα νεύρο σκιρτά
σε ασταθή βήματα
σε τοποθετημένη εξαπάτηση
από ανήσυχη προσδοκία
στην παλλόμενη ατμόσφαιρα
σε ξέφρενη απόκτηση
στριφογυρίζει.
Σκυθρωπό βλέμμα ρίχνει
στην καθημερινότητά μου
μια καταιγίδα λουλουδίζει
και το Α γίνεται πιο απόκρημνο,
με βήματα συντρίβω
των δρόμων τα χιλιόμετρα.
Λέξεις συνθήματα
ποιανού το σπίτι καίγεται
να λαξεύσω στίχους
απ΄τις βουβές κραυγές μου;
η οργή μου κι εγώ διογκώνεται
στο παράλογο,
που μας πάνε να σταθώ,
μανιασμένος τεράστιος
με το στόμα κλειστό;
 
**
 
Να προσέχεις της Σοφίας Τανακίδου
 
Οι φωτεινοί τίτλοι
δεν κρύβουν πίσω τους
πάντα φως.
Τα μικρά αστέρια
μπορεί μέσα τους να κρατούν
απόλυτο σκοτάδι.
Να προσέχεις.

Βαταντζή Λίνα / άτιτλο

 Να βλέπεις το φως

σαν λάμψη που

κρέμεται από φύλλα

σαν είσοδο σε όνειρα παιδιού.

Να παραδίνεσαι στο φως -

στις τροχιές και

αντανακλάσεις του

να ταξιδεύεις με πίστη.

Να νιώθεις.

"Απλά" / Βαταντζή Λίνα

Το βράδυ είναι των αναμνήσεων

η συντροφιά.

Με κυκλώνουν σκέψεις -

σε αναδημιουργώ.

Πότε θα ακούσει τον ψίθυρό σου

το φεγγάρι -

Πότε θα δει τη σκιά μας -

Τώρα παίζει στη λίμνη.

Συναγωνίζεται τη ματιά σου.

Λίνα Βαταντζή: [2]Ποιήματα

 "Μπροστά σ' ένα πίνακα που με συγκλόνισε, 11/8/2021"

Με κυβερνούν χιλιάδες σκέψεις.

Αποπροσανατολίζομαι.

Η καρδιά γεννά

την πιο στοχαστική στιχομυθία.

Είναι υπέροχη η

αντίθεση -

σου παρουσιάζω τα συναισθήματα,

με προσγειώνεις στο πλαίσιο.

Μιλάμε για το παρόν,

επιχειρηματολογώντας με παρελθοντικά κριτήρια.

Σκέφτομαι να θρυμματίσουμε τους φράκτες

που χωρίζουν

ό,τι στο σύμπαν είναι ενιαία παρουσία.

Έχει επιλεχθεί μια φωτιά για εμάς -

δοξαστική.

*

Βρέχει, βρέχει, βρέχει

πάνω στα ατρύγητα όνειρα -

πότε μοιρολόι

πότε νανούρισμα -

θολώνει ο αντικατοπτρισμός

εξαπατά τη χίμαιρα.

Βρέχει, φυσάει, βρέχει

πάνω στον συρμό του χρόνου -

Προσδοκίες για δέσμες φωτεινές -

κι ακόμη βρέχει, βρέχει.

"Εν λευκώ" / Βαταντζή Λίνα

Στάσου δίπλα μου

και θα αναδημιουργήσουμε

τα παρτέρια,

θα αλλάξουμε

τα ρυάκια.

Έλα, θα φυτέψουμε

μαργαρίτες για αισιοδοξία

αμυγδαλιές για αντοχή

και γιασεμί για το άρωμα

που μαζί αγαπάμε.

Πάμε η άνοιξη διψά.

Λίνα Βαταντζή: Μια ανάσα και συνεχίζουμε στον κόσμο με τις διπλωμένες ελπίδες

 

Φύσα αέρα, φύσα!
Στην πόρτα αυτή
κανείς δεν στέκεται -
Και ύστερα, του αέρα τα φιλιά
έχουν αλήθεια.

 

**

 

Μια ανάσα και συνεχίζουμε
στον κόσμο με τις διπλωμένες ελπίδες

 

**

Ένα πλήρες θαύμα
σε κάθε ακτίνα του Αυγούστου,
εάν έχεις διάθεση
να χαίρεσαι
τον σύντομο και πολύτιμο χρόνο.

 

**

 

Η ελπίδα ζει
σαν μικρό άνθος
ώσπου
πλημμυρίζει χρώμα
το λιβάδι της ζωής

 

**

Κι αφού η περιπλάνηση
με φέρνει στο ποτάμι
την άγρια δροσιά του
και το βουητό απολαμβάνω.
Και αφού εδώ γεννήθηκα
η καθημερινότητά μου είναι
των υδάτων το πέρασμα -
των χρόνων η ορμή.

Λίνα Βαταντζή: ΑΡΕΤΗ

...Η σοφία της αλήθειας ταξιδεύει σε πέλαγα τρικυμισμένα. Τσακίζεται στα βράχια της ακτής...

Υπερβατική Επικοινωνία / Λίνα Βατατζή

 

Η λιτανεία του σκοταδιού

αργά μετασχηματίζει το στερέωμα

εμπεριέχει τόση σιωπή

όση ζωντανεύει στο δειλινό

πάνω από αθέριστα σταροχώραφα.

 

Οικεία αίσθηση της ηρεμίας

χωρίς ζευγαρωτό παλμό

να δημιουργεί κίνηση σύμπνοιας

τα χέρια σχηματίζουν ορφανές σκιές.

 

Μοιάζει η νύχτα με

απέραντη μοναχικότητα του πλήθους,

τα άστρα συντροφεύονται από φως

μα απροσέγγιστα κινούνται στο γαλαξία,

το φεγγάρι φωτίζει τα στόματα

μεταφράζει την άηχη κίνηση των χειλιών.

 

Και η σιωπή είναι σκοτάδι

μοναχική ύπαρξη ανασαίνει

σε ερημιές αφώτιστες

χωρίς αντανακλάσεις

χωρίς αντηχήσεις,

ένα εκκρεμές αεικίνητο

πασχίζει να διακρίνει ήχους, σημάδια

μέσα σε κοιμισμένους δρόμους

πάνω σε αφώτιστους τοίχους

όπου κάποτε έσφυζε η ζωή.

 

Η ζωή που μας δίδαξε την δύναμη,

να πορευόμαστε

στη σκοτεινιά της μοναξιάς

αντάμα με τα γέλια των ονείρων.

Ίον Εύοσμον /Λίνα Βαταντζή

Φύσηξε αέρας νυχτερινός –

αίσθηση μεθυστική με ξύπνησε

μα απορία

κέντριζε τη σκέψη

Ώσπου θυμήθηκα!

Στον κήπο σου

έχεις φυτέψει

βιολέτες –

υποσχέθηκες

να με παρασέρνεις

στο παρελθόν

όταν η άνοιξη

ευωδίαζε υποσχέσεις

όπου η αύρα

προμήνυε ελευθερία.

Άνθισε το ίον

το μόνο που περιφέρεται

είναι το άρωμα

της ελπίδας.