ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ / Κασαπή Έλσα

Σου έχω ένα δώρο.
Πρέπει να έρθεις.
Να σχεδιάσεις το δρόμο
που θα σε φέρει εδώ.

Εγώ εγκλωβισμένη σε λίγες,
μετρημένες λέξεις,
ίσως να μη σχηματίσω
ολοκληρωμένη πρόταση.
Στην υπεροχή μου
γλυστρά το άδειασμα
μιας καυτής γεύσης.

Άσχημα τα νέα για το μέλλον.
Μ' αγαπώ και με μισώ
με τον ίδιο τρόπο
που βουρτσίζω τα δόντια μου.
Ξέρω τις σωστές κινήσεις,
μα τις αποφεύγω.
Δεν ξέρω τί σκέφτομαι,
όταν υπεκφεύγω
απ' τη θεωρία της εξέλιξής μου.
Μου λείπει η αστεία πλευρά μου,
αυτή που με δυναμώνει
στις παράπλευρες απώλειες.

Κι ακόμη, θέλω να φορέσω
τ' ασημένια μου σανδάλια,
για να σε περπατήσω.
Κάθε σπιθαμή σου,
ένας ηχηρός πόνος μετουσίωσης,
μια γραντζουνιά υπερτιμημένης παράδοσης.

Σου είχα ένα δώρο,
ανεπίδοτο,
ως δόνηση στις κεκλιμένες επιθυμίες.

Αυτός που τ' αφήνει να συμβεί,
δική του κι η ευθύνη ...

[Μπορώ να μετρήσω] / Κασαπή Έλσα

Έλσα Κασαπή 

Μπορώ να μετρήσω

κάθε ίντσα του ονείρου

που μας χώνεψε.

Κι αυτό γιατί οι άγριες βροχές

δεν υστερούν σε δέος,

μήτε αόρατους

μας κάνουν συνεργούς.

Ό,τι αποτυπώθηκε στο χωροΧρόνο μας,

λιωμένο σίδερο από άφλογο μολύβι.

Όσο για τις ώρες που μετριάζομαι,

γιατί οι τρικυμίες μου πνίγουν το θάρρος,

δεν ξεχνώ πως είμαι σκαρί

φτιαγμένο για ταξίδια ..

επί τΩν τύπων των ήΛων …. / Κασαπή Έλσα

Σμίξη - Ιερά ονόματα πλεγμένα
στο σώμα της θεϊκής δημιoυργίας.
Μια νάρκη θα εκραγεί στα χέρια μου.
Αδυσώπητο το κάλεσμα της έξης.
Αστραπές μες στο όνειρο κρύβω …

Ψυχή αλήτισσα και μόνη
ξέρεις ν’ απασφαλίζεις όνειρα
και να προσπερνάς τη Γη των Λωτοφάγων.

Καρτέρι να στήνεις
στα ξέΦωτα της περιπλάνησής μου,
τις νύχτες,
που τον ουρανό μου
διαπερνά η ιερή προσευχή
των απανταχού αμαρτωλών,
όταν απ’ τις αιμορραγίες τους,
βάφονται όλα τα ρόδα άλικα.

Θρήνησα την απώλεια της πίστης
στα ιδανικά,
γιατί συνάντησα μόνο ξύλινα όντα
με απρογραμμάτιστη ψυχή
στα αγγΙγματα.

Έδειξα τους τύπους των ήλων
και μάτωσα απ’ τα πολυσύλλαβα
τρυπήματα των αποκλίσεών τους.

Ένιωσα τη μνήμη μου
ν’ αποζητά θυσία.
Ήταν πιο σκληρό να θυμάται.

Γονάτισα στο Ιερό.

Κι αν μου φυλάκισες το λευκό,
θα’ ρθω,
με κόκκινο να γράψω,
…. Της καρδιάς.

Δ ε ι λ ά ..... / Κασαπή Έλσα

Καθώς σου μίλαγα,
είχα συνείδηση μοναχά της φωνής μου.
Στιγμάτιζες την παρουσία σου
με σιωπηλά τινάγματα,
καθώς γκρέμιζες την ελευθερία μου,
χτίζοντας τη δική σου με τα συντρίμμια της.
Ποθούσες ν’ αγαπηθείς, αγαπώντας δειλά.
Και σαν δέθηκε η ζωή σου στη δική μου,
οι κρίκοι σφίγγονταν στενότερα,
σαν αγωνιζόσουν να ξεφύγεις.
Οι λέξεις μελαγχόλησαν,
έχασαν την ευλυγισία τους,
τυλίχθηκαν σ’ ένα θαμπό πέπλο σιωπής.
Αυτό μόνο θα σου πω: σαν στέκεσαι μπροστά μου
με τα χέρια ανοιχτά σαν μια ψευδαίσθηση έρωτα,
απλά .... προσβάλλεις τη δυστυχία μου!

ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ / Κασαπή Έλσα

Περνώ και χάνομαι γρήγορα κι αταλάντευτα,
υγρή φορεμένη επιθυμία
που ρέει για εκΤόνωση.
Μια μυστική ωδή στο σώμα σου
από περιΟύσιες έλξεις αφόρετων φιλιών,
εκλιπαρεί ακραίες εκρήξεις ερωτικών λογίδριων.
Σκαλώνεις απερίσπαστα
σε αφορισμένες λέξεις,
διαγράφοντας τροχιά κομήτη.
Στο ελάχιστο της αναΖήτησης
η κλεψύδρα σου αδρανής.
Βλέπω .... χωρίς να παραΤηρώ τον κάθε λόγο
που σ' έντυσε χρυσό,
στα μάτια της αιώνιας ερΩμένης.
Βάλσαμο να στάζει στη σάρκα
που ματωμένη μετρά πληγές.
Αρνιέμαι κάθε δύναμη αυτΑπάτης,
όταν ελεύθερη κυκλοφορεί
και δονεί το αδοκίμαστο πέρασμά μου
απ' τη δίνη της.
Κουβάρια τα χέρια,
κρατούν τις αισθήσεις σε ύπνωση.
Παράλληλες οι λέξεις που δεν συναντήθηκαν,
χαρίζουν δέσμες ελπίδας.

Δεν χαρίζω ούτε ένα λεπτό στο θάνατό μου.
Από καιρό κράτησα παρακαταΘήκες ζΩής ....

Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ / Κασαπή Έλσα

Κάπου στο αχανές
του ορίζοντα,
εκεί που μόνο γαλάζιο
αγκαλιάζει η όραση,
στέκει περήφανη
και ντύνει μ' ευχές τ' αστέρια.

Ο ουρανός της,
οικοδεσπότης τρυφερός,
της χαρίζει όλη την ομορφιά του,
καρφώνοντας φωτισμένες
μεμβράνες σε κάθε βιαστικό σύννεφο.

Χαμογελά στον Ήλιο
και ντύνεται το Φως του,
φλογοκίτρινο φόρεμα αγάπης ...

Κι όμως ...
Την πνίγει η κάθε αξόδευτη στιγμή.
Οσα δεν ειπώθηκαν ... πυρωμένες κραυγές.
Στρέφει το βλέμμα στο αχανές
και νιώθει στάλες γαλήνης
να δροσίζουν το μέτωπό της.

Ο κανόνας της σιωπής μιλά με τις αισθήσεις.

Αδέσποτες ικεσίες
έφεραν λυγμούς λύτρωσης.
Τα πετράδια της βάρυναν τα μάτια.
Κάθε δάκρυ και μια λύτρωση.
Κάθε ανάσα και μια απάντηση.

Δικαιώνει η ζωή
όταν ευγνωμονείς .. τα λάθη.

Τύλιξε την ελπίδα
στα μετάξια του λαιμού
κι έστειλε έναν ασπασμό στο Φως ...