Νικηφόρος Βυζαντινός ( Βιογραφικό σημείωμα)

Ο Νικηφόρος Βυζαντινός (φιλολογικό ψευδώνυμο του Πάνου Χατζηγεωργιάδη). Ασχολείται με την μουσική και με την ποίηση. Η Ποίησή του έχει αποσπάσει βραβεία σε Ποιητικούς Διαγωνισμού. 

Διαχειρίζεται το Ιστολόγιο : http://nikiforosvizantinospoetry.blogspot.com.cy/

Ανέραστοι Εραστές / Βυζαντινός Νικηφόρος

(Για την Μαρία Πολυδούρη 1902 - 1930)

Στέκουν εμπρός σαν φάσματα
σαν ίσκοι τρομεροί
ανέραστα δυό πλάσματα
με όψη ζοφερή


Βαθύ αγάπης χάραγμα
με πράξεις καμωμένο
και της ψυχής συντάραγμα
στέκεις μαρμαρωμένο


Θυσία ανθρώπου φοβερή
στου έρωτα τη δόξα
στην ατυχία τυχερή
με βέλη δίχως τόξα


Όπου κι αν στέκεις μην κοιτάς
τ΄ανθρώπου αυτού το σώμα
αυτό που ένιωσες κρατάς
γερά μέσα στο χώμα

"Άγνωστος" / Νικηφόρος Βυζαντινός

(Στον άγνωστο στρατιώτη)

Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια

απ΄του θανάτου σου την μαύρη την γιορτή

σαν να σε τύλιξε μέσα στα χιόνια

αιώνια δόξα μα κι΄απέραντη σιώπη

Την μάνα φίλησες στα χέρια

κι΄είπες θα γύριζες ξανά

μόνο δυό μαύρα περιστέρια

γυρίσαν πίσω και είν΄όλα σκοτεινά

Ποιός να το ξέρει που κοιμάσαι

αν θα κρυώνεις τώρα πιά

τον θάνατο σου αν θυμάσαι

και το πως πέθανες φρικτά

Άγνωστος μένεις μές το μνήμα

μακριά απ’την θάλασσα των ζωντανών

μικρή η ζωή σαν ένα κύμα

που τρεμοπαίζει μεταξύ των αστεριών.

"Είσαι..." / Νικηφόρος Βυζαντινός

(Είς μίαν μορφήν εμπνευστικήν)

Είσαι ζωής χαμόγελο και έρωτος στεφάνι
που μονομιάς με κάνει, να νιώθω ευτυχής
για μια στιγμή που επάτησα στης ζήσης το σεργιάνι
και που σ΄αντίκρισα θολά στον δρόμο της ζωής !

Είσαι το ξύπνημα αυγής, ανοίξεως ημέρας
είσαι ένα άνθος επί γης στον κήπο αυτού του κόσμου
είσαι αεράκι απαλό, ως με χτυπά ο αιθέρας
είσαι το φώς που εφώτισε, τα σκότη που χω εντός μου !

ΣΤΟΝ ΔΡΙΣΚΟ (Μνήμη Λορέντζου Μαβίλη) / Νικηφόρος Βυζαντινός

Στου Δρίσκου τ΄αγριο πέρασμα

για σε η μοίρα στρώνει

στενό δρομάκι,φονικό

για το μεγάλο ιδανικό

κι ευθύς σε λευτερώνει

 Με της πατρίδας την ματιά

πέφτεις και πάλι στην φωτιά

το τέλος για να γράψεις

με λόγια και με πράξεις

 Τρυπάνε οι σφαίρες το κορμί

μα δεν είν άλλο απο αφορμή

μές των ηρώων την χώρα

να τριγυρίζεις τώρα

 Εμπρός στα μάτια σου θωρείς

την λευτεριά,την νίκη

στεφάνι αιμάτινο φορείς

κι η δόξα σου ανήκει

ΑΓΝΩΣΤΟΣ / Νικηφόρος Βυζαντινός

(Στον άγνωστο στρατιώτη)

Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια

απ΄του θανάτου σου την μαύρη την γιορτή

σαν να σε τύλιξε μέσα στα χιόνια

αιώνια δόξα μα κι΄απέραντη σιώπη

Την μάνα φίλησες στα χέρια

κι΄είπες θα γύριζες ξανά

μόνο δυό μαύρα περιστέρια

γυρίσαν πίσω και είν΄όλα σκοτεινά

Ποιός να το ξέρει που κοιμάσαι

αν θα κρυώνεις τώρα πιά

τον θάνατο σου αν θυμάσαι

και το πως πέθανες φρικτά

Άγνωστος μένεις μές το μνήμα

μακριά απ'την θάλασσα των ζωντανών

μικρή η ζωή σαν ένα κύμα

που τρεμοπαίζει μεταξύ των αστεριών

ΦΩΤΟΔΟΤΡΑ... / Νικηφόρος Βυζαντινός

 Πυκνό σκοτάδι τύλιξε

την όμορφη πατρίδα

μην φοβηθείς, ξετύλιξε

την νέα σου σελίδα

Στα μαύρα χρόνια που περνάς

θαμμένη μες το χώμα

κάποιοι σε θέλουν να νικάς

σε καρτερούν ακόμα

Καλύτερο βλέπεις να ζείς

στον τάφο ξεχασμένη

πάρα να σέρνεσαι στην γη

μικρή κι ατιμασμένη

Άξιο της γης ανάθρεμμα

τ΄ ανθρώπου φωτοδότρα

του νέου κόσμου ανάθεμα

του σκοταδιού προδότρα

ΥΠΟΤΑΓΗ / Νικηφόρος Βυζαντινός

Φτηνά επούλησες την όμορφη ψυχή σου

τα θέλω εζήτησες του κόσμου τούτου

ώς φάσμα τριγυρνά η ύπαρξη σου

να ζητιανεύει τις στιγμές χαμένου πλούτου

Αγάπες,όνειρα τα έθαψες κοντά σου

να κοιμηθούν παντοτινά πριν απο σένα

αιώνια ξέρεις πως θα στέκουν μακριά σου

δεν σου ανήκει τίποτε άλλο απο το ψέμμα

Στοιβάχτηκες και σύ σε μιά φωτογραφία

με ψεύτικα χαμόγελα γεμάτη

πλυμμηρισμένη απο δήθεν ευτυχία

μέσα στου κόσμου του μικρού,την τόση απάτη

Θα ρθώ με πόνο εκεί που ετάφη η ζωή σου

λίγα λουλούδια για να αφήσω νοερά

πάνω στο φέρετρο της προδομένης ύπαρξης σου

που γυαλισμένο με κοιτά θανατερά

ΗΡΘΑΝ / Νικηφόρος Βυζαντινός

Λίγη ντροπή δε σου μεινε και λίγη τσίπα

να περιμένεις τους βαρβάρους να σε σώσουν

την ύπαρξη σου έκρυψες σε τούτη εδώ την τρύπα

ζώντας με μίαν προσμονή,να σε γλιτώσουν

 Της ύπαρξης σου διάβηκαν τα τείχη

και συ παιδί αμούστακο,τους άνοιξες να μπούνε

κερκόπορτες βρήκαν πολλές,απ΄την στραβή σου τύχη

κι απ΄τους κακούς λογαριασμούς πολλά κακά θα ρθούνε

 Ήρθαν οι βάρβαροι,το δίχως άλλο

μέσα στης πόλης τα στενά περιδιαβαίνουν ήδη

μαζί μ΄αυτούς να,φτάνει έρχεται κακό μεγάλο

κι η μοίρα σε περιγελά ως νάσουνα παιχνίδι

 Κι αν κάποιος κάποτε σταθεί στα λίγα λείψανα σου

με απορίαν περισσή πως πέθανες δώ χάμω

με θάρρος που σου έλλειψε και μές τα δάκρυα σου

να πείς πως έχτισα πολλά ονείρατα στην άμμο