Κάποιος σου εμπιστεύεται τον ύπνο του / Δαββέτας Νίκος

Επιτάφιος

Οι αστυνομικοί την τάξη 
Οι έφηβοι τα εξαπτέρυγα 
Οι ιερείς τα ευαγγέλια 
Οι προεστοί τις εικόνες
και ο τρελός του χωριού 
πάντα τον ξύλινο σταυρό 
στην πλάτη

Κάποιος σου εμπιστεύεται τον ύπνο του

Ὅταν κοιμᾶσαι μονάχος σου

δὲν ἔχεις νὰ φροντίσεις τὸν ὕπνο κανενὸς

δὲν ἔχεις τὴν ὑποχρέωση ν ἀφουγκραστεῖς

τὴ ρυθμικὴ ἀνάσα του

νὰ διαφυλάξεις τὰ ὄνειρά του

νὰ διατηρήσεις τὸ σκοτάδι ὑγρὸ καὶ φιλικὸ

σὰν τὰ τοιχώματα τῆς μήτρας

ὅταν κοιμᾶσαι μονάχος

δὲν ἔχεις τὴν εὐθύνη νὰ σκεπάσεις τὸν ἄλλο

νὰ κρατήσεις τὰ νῶτα του καλυμμένα

τοὺς ἐφιάλτες τοῦ μακριὰ

δὲν ἔχεις νὰ μοιραστεῖς μαζί του

τὸ λιγοστὸ ἀέρα τῆς κάμαρης

τὰ ἱδρωμένα σεντόνια καὶ τὰ βαριὰ σκεπάσματα

τὴ σειρήνα τοῦ ἀσθενοφόρου

στὶς τρεῖς ἡ ὥρα τὸ πρωὶ

τοὺς θορύβους ἀπὸ τὰ ἔπιπλα

ποὺ χρόνια τώρα οἱ γείτονες

μετακινοῦν πάνω-κάτω

ὅταν κοιμᾶσαι μονάχος

ἔχεις ν ἀντιμετωπίσεις

τὴν ἀϋπνία χωρὶς σύμμαχο

τὸν φόβο τοῦ θανάτου καταπρόσωπο

τὴν ἀφόρητη νοσταλγία τῶν ἡμερῶν

που ξαγρυπνούσες στὴ σκοπιά

φυλάγοντας τὸν ὕπνο ἐνὸς ἀγνώστου.

Δαββέτας Νίκος (βιογραφία)

Ο Νίκος Γ. Δαββέτας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Στον χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε το 1981 από το περιοδικό "Διαγώνιος" της Θεσσαλονίκης. 

Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει έξι ποιητικά βιβλία, μία συλλογή διηγημάτων και τέσσερα μυθιστορήματα. Έργα του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, Ισπανικά αλλά και στις κυριότερες ευρωπαικές γλώσσες. 

 Το 2010 τιμήθηκε για το βιβλίο του "Η Εβραία νύφη" με το Βραβείο Μυθιστορήματος του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών. 

Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά:"Partisan Review", "Agenda", "Waves", "Modern Poetry in Translation", "Erythia". 

 Από το 1992 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

εργα του:

(2013)	Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη, Μεταίχμιο
(2009)	Η Εβραία νύφη, Κέδρος
(2006)	Λευκή πετσέτα στο ρινγκ, Κέδρος
(2004)	Το θήραμα, Κέδρος
(2002)	Ιστορίες μιας ανάσας, Κέδρος
(1999)	15 Οκτωβρίου 1960, Κέδρος
(1999)	Η μυστική ταφή της Ελεονώρας Τίλσεν, Κέδρος
(1995)	Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ, Κέδρος

Τελευταία κατοικία

Δε θα πεθάνω σ' αυτό το σπίτι
την πόρτα δε θα χρειαστεί να σπάσετε
για να με βρείτε πεσμένο στο λουτρό
ή δίπλα στο τηλέφωνο, με τη φωνή παγιδευμένη
μες στον αέρα που τελειώνει

από εδώ περαστικός σαν το χιονιά
προσωρινός όσο κι ο ίσκιος της λεύκας
αδιάφορος όπως κι ο άραβας γείτονας
που κουδουνίζει στη σκάλα τα κλειδιά του.


Δε θα πεθάνω σ' αυτή την κάμαρη
δε θα σας φέρει ως την εξώπορτα
η μυρωδιά της σήψης.

Όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ
στο σπίτι που έχτισες στην άμμο κατοικώ

την άνοιξη κλαδεύω τα δέντρα του
το φθινόπωρο τη στέγη του επισκευάζω
στην πρώτη του μορφή ανέπαφο το διατηρώ
όταν υποχωρήσουν οι τοίχοι στο νερό


ας γίνει ο υγρός μου τάφος.

Έξι μικρά ποιήματα

1.

Είχες τον τρόμο της αρένας στα μάτια

βλέπεις ήσουν για όλους

το κόκκινο πανί

2.

Αθώος ή ένοχος;

ένα διαζευκτικό χωρίζει

την ποινή του θανάτου απ’ την ποινή της ζωής

ποια είναι όμως η πιο δυσβάταχτη

ειλικρινά δεν ξέρω

3.

Απ’ όπου περνούσαν τον νεκρό

κανάτια σπάζαν με νερό

να δροσιστεί η ψυχή του

4.

Όταν έλυσες τον στηθόδεσμο

Θυμήθηκα τ’ όνομά σου

Αξιοθέα

5.

Κάθε πρωί έδειχνε τον αφαλό της στους περαστικούς

φωνάζοντας: από δω με γάμησαν οι φασίστες

6.

Στα λευκά της εσώρουχα

η ερυθρά ημισέληνος