ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΡΟΖΜΑΡΙ

Δεν μπορώ να δω το πρόσωπό σου
Όταν σε σκέφτομαι
Βλέπω μονάχα τα χέρια σου
Τα χέρια σου
Που ράβουν
Που κρατούν ένα βιβλίο
Που στέκουν για ένα λεπτό
Στην ερημία κάποιου παραθύρου,
Τα μάτια σου πάντα κρατούν
Την όψη των χεριών σου,
Αλλά η καρδιά μου κρατάει
Τον ήχο της φωνής σου
Και την απαλή λαμπρότητα
Που είναι η ψυχή σου.

ταξι (απόσπασμα)

..
Προκαλώ για χάρη σου τα λαμπερά αστέρια
και κραυγάζω στη ράχη του ανέμου.
Δρόμοι που έρχονται βιαστικά
ο ένας μετά τον άλλον
σ' απομακρύνουν από μένα...

"Παναγία των εσπερινών λουλουδιών" (απόσπασμα)

Ολόκληρη τη μέρα έγραφα
τώρα είμαι κουρασμένη.
Φωνάζω: "Πού είσαι;"
Mα η βελανιδιά μονάχα ψιθυρίζει στον άνεμο.
Το σπίτι είναι πολύ ήσυχο.
Ο ήλιος λάμπει μέσα, επάνω στα βιβλία σου,
επάνω στα ψαλίδια και στη δακτυλήθρα σου, μόλις ακουμπισμένα κάτω,
δεν είσαι όμως εκεί.
...


 μετάφραση του Τάσου Κόρφη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΜΕ ΤΙ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΛΟΙΠΟΝ;

Θα βλέπεις το στενό μου τραπέζι
που πάνω του έχω γράψει τόσες πολλές ώρες.
Τα σκυλιά μου θα ακουμπάνε το μουσούδι τους στα χέρια σου
και θα ρωτούν - θα ρωτούν
προσεχτικά κοιτώντας σε, με απορεμένα μάτια...
Θα κάθεσαι εκεί, κάποια ήρεμη νύχτα του Σεπτέμβρη...
.
Μα δε θα είσαι μοναχή,
γιατί αυτά τα πράγματα είναι κομμάτι από μένα,
κι ο έρωτας μου θα υπάρχει εκεί κουβεντιάζοντας μαζί σου
μεσ' απ' τις καρέκλες και τα τραπέζια και τους πίνακες
όπως υπάρχει τώρα μέσα στη φωνή μου,
και στο αναγκαίο, γρήγορο, άγγιγμα του χεριού μου.
.
(Μετάφραση : Τάσος Κόρφης)

[Μια Δεκαετία ]

Μια Δεκαετία
Όταν ήρθες ήσουνα σαν το κόκκινο κρασί και το μέλι
Κι η γεύση σου φλόγιζε με τη γλύκα της το στόμα μου.
Τραγανό κι ευχάριστο.
Χόρτασα πια τη γεύση σου.. με δυσκολία σε δοκιμάζω..
Μ' έχεις όμως θρέψει καλά.

γραμμα σε χαρτί

Είμαι κουρασμένη, Λατρεία μου, τρίβοντας την καρδιά μου
Στον πόθο μου για σένα'
Στείβοντάς την σε μικρές σταγόνες μελάνι
Και ταχυδρομώντας την.
Και ζεματίζομαι εδώ μόνη, κάτω απ' τη φωτιά
Του ολόγεμου φεγγαριού.
 

 μετάφραση: Tάσος Κόρφης

γραμμα σε χαρτί

Είμαι κουρασμένη, Λατρεία μου, τρίβοντας την καρδιά μου
Στον πόθο μου για σένα'
Στείβοντάς την σε μικρές σταγόνες μελάνι
Και ταχυδρομώντας την.
Και ζεματίζομαι εδώ μόνη, κάτω απ' τη φωτιά
Του ολόγεμου φεγγαριού.
 

 μετάφραση: Tάσος Κόρφης

Ποιήματα για την Άντα Ράσελ

ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ


Όταν ήρθες ήσουνα σαν το κόκκινο κρασί και το μέλι
Κι η γεύση σου φλόγιζε με τη γλύκα της το στόμα μου.
Τώρα είσαι σαν το πρωινό ψωμί,
Τραγανό κι ευχάριστο.
Χόρτασα πια τη γεύση σου· με δυσκολία σε δοκιμάζω·
Μ’ έχεις όμως θρέψει καλά.



ΟΠΑΛΙ

Είσαι ο πάγος κι η φωτιά
Τ’ άγγιγμά σου φλογίζει τα χέρια μου όπως το χιόνι...

Όταν είμαι κοντά σου
Η καρδιά μου γίνεται μια παγωμένη λιμνούλα
Που λάμπει από σκιρτήματα πυρσών.