ΝΙΚΗΣΕ ΜΕ / Βαρβαρήγος Δημήτρης

 

την όψη της μοναξιάς φόρεσε το πρόσωπο
ήταν το μόνο ρούχο που ταίριαζε στην ψυχή
ωραίο χρώμα το σκοτάδι
πηγαίνει με τις κόρες των ματιών
κάτω απ’ τα κλειστά βλέφαρα ζωντανεύουν οι στιγμές
τώρα που θ’ ακουμπήσουν οι ζωές
σε ποιο αίμα να γευτούν τις αλήθειες
νίκησε με αγάπη μου, του φώναξε
Νοέμβρης είναι γιορτάζεις
και μου λείπεις

τα παιδικά μου χρόνια σε περιμένουν

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ… / Βαρβαρήγος Δημήτρης

 

μια ξεχασμένη ανάσα έξω απ’ την πόρτα
στο άγνωστο πλέον σπίτι μπήκε
άνοιξε την ντουλάπα
σκόνη ξεχύθηκε ο φυλαγμένος χρόνος
το παλιό πάτωμα
έπαψε να τρίζει στο ανάλαφρο πάτημα
σιωπές φορέσανε τα πολύχρωμα φουστάνια
αισχρά τα παγωμένα λόγια
γδάρανε τον πράσινο τοίχο
παράξενα που γίνανε τα βράδια
μπλέχτηκαν στα μαλλιά να σβήσουνε μνήμες
ακόμη και οι προφυλάξεις δίχως αιδώ
φορέσανε σκοτάδια να σωπάσουν τα ονόματα
στα άσπρα σώματα
η ζάχαρη έσταζε κόκκους δηλητήριο στην κουζίνα

τι παράξενο
πόσο γρήγορα παλιώσανε όλα
σαν να μην υπήρξαν ζωές

Ουρλιάζει η σιωπή /Βαρβαρήγος Δημήτρης

στη σιωπή μιλάνε τα σώματα
στοιχειώνουν οι ανάσες στον αέρα
τα μη και τους όρκους

μόνο τα σώματα μιλούν την αλήθεια
δεν ξεγελιούνται
δεν τους χρειάζονται βήματα μπροστά να προχωρήσουν
να προχωρήσουν στην αποκάλυψη γιατί…
γιατί έχουν ήδη φτάσει στον προορισμό τους

Σιωπηλοί κι ακίνητοι / Βαρβαρήγος Δημήτρης

Σιωπηλοί κι ακίνητοι
Ο ένας σχεδόν κοντά στον άλλον
σαν ξεγέλασμα παιδιάτικο
Διάθεση προσποιητή βγαλμένη απ’ τη συνήθεια
Σκέψεις που ψάχνουν να εκφραστούν ανέμελες
Ύφος μιας μοναχικής ανάγκης
και η μελαγχολία μιας μιζέριας να βρίσκει διέξοδο
στην εφήμερη σωμάτινη κίνηση
Σε είχα και δεν είχα τη δύναμη να σε αφήσω
τώρα…

Άνεμος / Βαρβαρήγος Δημήτρης

Μιλάω με ποίηση
Με λόγια που γητεύουν
Όσα ακόμα απομείνανε
σε μια παρτίδα ανάσες
ποτέ δε χάνεται αναίτια ο χρόνος
όταν κάνεις αυτό που αγαπάς
με αυτόν που αγαπάς
αυτό είναι ζωή και είτε τη ζεις
είτε πεθαίνεις
δεν φοριούνται χειροπέδες στον Άνεμο
και η θύελλα ελεύθερα φυσάει.

Δημήτρης Βαρβαρήγος (αναφορά)

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1951. Σπούδασε ηλεκτρονικά, σεναριογραφία, θέατρο και λογοτεχνία "awarded by the writing school". Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1995 με το μυθιστόρημα "Η γοητεία της δεύτερης φύσης". 

Θεατρικά έργα:

• "Τύψεις", 
• "Οι ανάγκες των αισθήσεων", 
• "Το όνειρο μιας αγάπης" 
• "Ο Έρωτας και ο Αθάνατος" 

Βιβλία:

• "Πάθος", εκδ. Όμβρος, 1996, 
• "Με το ίδιο χρώμα η νύχτα και η σιωπή", 1998, 
• "Γυναίκες του κόσμου", 1999, 
• "Είναι δύσκολη η αγάπη", 2000, 
• "Αδιέξοδοι έρωτες", 2001, όλα αυτά από τις εκδ. Χρήστος Ε. Δαρδανός, 

άλλα έργα: 

• "Υπατία", 2005, εκδ. Άγκυρα. 
• "Ίμερος και Αστραία-Το μυστικό της σιωπηλής χώρας", 2003, εκδ. Χατζηλάκος, ε

 Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και συνιδρυτής  του λογοτεχνικού περιοδικού "Ίαμβος".

περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα: http://www.biblionet.gr/author/23660/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%AE%CE%B3%CE%BF%CF%82

και

http://homouniversalisgr.blogspot.com/2014/10/blog-post_47.html

Άλλοι και ίδιοι / Βαρβαρήγος Δημήτρης

Ε, σώπασε…
Λοιπόν σώπασε…
Νιώσε πόσο ανάλαφρη είναι η στιγμή
Η ατμόσφαιρα έχει τώρα καλμάρει
Λίγο διαφέρουν οι λέξεις, οι φωνές, οι ψίθυροι από σώμα σε σώμα
Όπως τα χέρια αποκαθιστούν την επαφή
Όπως η αφή χαίρεται την άλλη σάρκα
Η αίσθηση του πριν και του τώρα
πόσο μοιάζουν.
Ξανασμίγεις με τα ίδια λόγια,
με τα ίδια βογγητά,
μόνο τα πρόσωπα διαφέρουν
μόνο τα ονόματα
Που ήσουνα;
Φυλάξου απ’ τη σιωπή…
Μήπως ξέρουμε τάχα που μπορεί,
Μέσα σε μια στιγμή
Να σε πάει και να με πάει;
Μίλα μου!
Σου μιλώ!
Σε κρατώ!
Κράτα με γερά κι εσύ!

Τίποτα / Βαρβαρήγος Δημήτρης

Και μια και δυο και πέντε και χίλιες φορές
σε είχα αγαπήσει.
Δεν ήξερα το πρόσωπό σου,
ούτε πως σε λένε, πως σε φωνάζουν.
Μα ερχόμουν κοντά σου
ερχόμουν κοντά σου κι έμενα.
Κι ερχόμουν όλες τις φορές
με την ίδια πάντα όρεξη
μέχρι που σε είδα.
Είδα ένα υπέροχο λατρεμένο τίποτα.
και η ψυχή πάγωσε
δεν είχε μέλη σάρκινα να φορέσει
κι έμεινε άπραγη.
Αναίτια χάθηκε, μα παρέμεινε
σε μια μορφή σε μια σκιά
που στ’ αλήθεια δεν υπάρχει.

Ουρλιάζει η σιωπή / Βαρβαρήγος Δημήτρης

στη σιωπή μιλάνε τα σώματα
στοιχειώνουν οι ανάσες στον αέρα
τα μη και τους όρκους
μόνο τα σώματα μιλούν την αλήθεια
δεν ξεγελιούνται
δεν τους χρειάζονται βήματα μπροστά να προχωρήσουν
να προχωρήσουν στην αποκάλυψη γιατί…
γιατί έχουν ήδη φτάσει στον προορισμό τους

Σ’ έχω / Βαρβαρήγος Δημήτρης

Σ’ έχω και δεν έχω πια τη δύναμη, τώρα, να σ’ αφήσω,
ούτε και να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Είσαι ελεύθερη να αγαπάς όποιον θελήσεις,
να κάνεις ότι σ’ αρέσει,
κάποια τρέλα φτάνοντας στην άκρη της σκέψης ακόμη,
στις γεμάτες πάθος από τον ανεκπλήρωτο έρωτα στιγμές.
Ένα μικρό έγκλημα στην ανάγκη,
σβήνοντας αδιάφορα μέσα στο σκοτάδι το
πάντα και για πάντα.
Αν έτσι σου ‘ρθει, τώρα, ξέρω καλά πως θα το κάνεις πάλι
όσες φορές κι αν χρειαστεί.

Πιστοποιητικό / Βαρβαρήγος Δημήτρης

Πιστοποιητικά ανυπαρξίας

σώματα ντύνουν

με θάνατο την επιβίωση

του σχετικού και του απόλυτου

 ενός ωραίου τέλους.

Μη έχοντας άλλο, λέμε,

πως φταίει η νύχτα

που δεν γελάει πάντα.