Τα δεδομένα ......................Βρεττός Λ. Σπύρος (απόσπασμα)

Η Εύα του είπε: 
"Για ποιου θεού τη χάρη 
ούτε ματιά δεν έριξα 
έξω από τον παράδεισο 
που νόμιζα πως υπάρχει; 
Εντάξει. Το δέντρο εκείνο στην αυλή 
το φύτεψες για μένα. 
Κι ούτε μου απαγόρευσες τον ίσκιο του. 
Κι ήσουν εσύ το φύλλωμα 
 όταν αυτό δεν είχε. 
Όμως, δεν θα σου πω πως με αγάπησες.
 Δεν θα σου πω πως ασφαλώς και πως με αρνήθηκες. 
Φαντάζουν και τα δύο 
δύσκολα πολύ να τα παλέψω 
Μα θα σου πω για τον παράδεισο που έφτιαξες 
κι ήταν απ' την αρχή χωρίς νερά 
και δίχως δέντρα.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΘΕΑΤΡΟΥ (2011 μ.Χ.)

Σπύρος Βρεττός

Η ανασκαφή θα δείξει θέατρο.

Κερκίδες που γλιστρούν

και που πλακώνουνε η μια την άλλη

και χώμα επάνω τους που και αυτό γλιστρά

αλλά και ρίζες που ανοίγουνε στα δυο την κάθε πέτρα.

Θα δείξει θέατρο η πλαγιά.

Και κάτω ως πέρα η θάλασσα

και πιο κοντά τα λίγα δέντρα.

Θέλουν κι αυτά ανασκαφή να τα προσέξεις.

Τι θέλει τώρα αυτός στα ξαφνικά μες στις πλαγιές

στα θέατρα του κόσμου; Και τι να πει;

Ανέγγιχτη σχεδόν κι ανέφικτη

φαντάζει η κάθε αφήγηση, φαντάσου η μεγάλη.

Αλλ’ έχει παρηγοριά ελάχιστη

πως δεν ταιριάζει έπος για το σήμερα

αλλά κομμάτια θραύσματα

που έχουν κιόλας ειπωθεί

(χωρίς πολλοί σ’ εκείνα τα λεγόμενα

να έχουν δώσει σημασία).

Σαν απλωσιά που μίλαγε, τέτοια η φύση.

Δικά της λόγια δηλαδή.

Κι αυτός, πανάρχαιος ηθοποιός

-με στόμα ανοιχτό και άναυδος

για να φανεί ότι μιλάει αυτός,

κελαηδισμούς, φυσήματα, θροΐσματα,

ροές νερού, μικρές κατολισθήσεις υποκλέπτοντας,

όλους τους ήχους προσποιούμενος πως τους εκφέρει-

ευχαριστιέται για το λόγο του το λυρικό.

Ωραία τακτοποιεί τον εαυτό του μες στο χρόνο.

Φεύγουν αρχαιολόγοι φοβισμένοι από δω και από κει.

Έλληνας, δύο Γάλλοι, Γερμανοί πολλοί,

Κινέζος, δύο Ρώσοι, δύο Ινδοί,

Άγγλοι, κανένας Ιταλός,

πισωπατούν, στο αρχαίο θέατρο γκρεμίζονται,

κατρακυλάνε στην πλαγιά.

Ήξεραν για τ’ αγάλματα, τα είχαν δει, τους είχαν πει,

αλλά τι φοβερός ο ζωντανός ηθοποιός

απ’ την ανασκαφή κι αυτός βγαλμένος!

το θαύμα

Αν είναι θαύμα
άσ’ το μονάχο του να επιβληθεί.
Μην το παρουσιάζεις σα να ’ναι το πρώτο
που συνέβη γενικά
κι άλλο ποτέ του δεν συνέβη^.
γιατί μπορεί και να φανεί
πως καταπιάστηκες
με ό,τι πρόχειρο σου έτυχε προχθές
και πως το πρόχειρο
σημαντικά το ονομάζεις.

Είδα προχθές – έτσι να μας τα πεις –
το ρούχο που γινόταν σώμα,
που έπαιρνε μετά και άναβε
κεριά στα ερημοκλήσια,
θάμνους λαμπάδιαζε
και η φωτιά γινόταν πέτρα^.

την πέτρα είδα που άνοιγε
προς το αγνώριστο που περιείχε.

Είδα προχθές – έτσι να πεις –
απέραντο λευκό πανί
τον παγετώνα του αιώνα
 να μπαινοβγαίνει στο τοπίο αυτό
 να καίγεται
 να λιώνει
 ν’ απολιθώνεται μετά
 σε άμμο.

 Και μέσα στα παράδοξα αυτά
  είδα επιτέλους το θαύμα
  να μου συστήνεται
  ως πράξη απλή
  συνηθισμένη:

 Χαϊδεύω τον ίσκιο μου
  και νιώθει.
  Χτυπάει το αίμα μου
  και του ανοίγω.
  Ανασταίνεται η θυσία μου
  και μ’ αγαπάει.

 Και πράξη ακόμα πιο απλή.
 Όπως, ας πούμε, με την λέξη πέτρα
 ανοίγει η πέτρα
 προς την ανάσταση που περιέχει,
 έτσι, με λέξη μάτια
 ανοίγουν τα μάτια μου
 και  βλέπω.

Ποιητική συλλογή Πράξη απλή, Εκδ. Γαβριηλίδη, 2003

Βρεττός Λ. Σπύρος

Εθνική Συνταγή

 Σπύρος Βρεττός

Για επινόησε τώρα ένα γεγονός

και κάν’ το ιστορία σου,

ώστε σ’ αυτό διαρκώς να αναφέρεσαι

και απ’ αυτό να παίρνεις δύναμη για τη ζωή σου.

Αλλ’ επειδή, όπως μου λες,

δεν γίνεται εξ αρχής κι ολοκληρωτικά

να το επινοήσεις,

πάρε κάτι ελάχιστο κι αληθινό

και βάλ’ του πρόσθετα πολλά,

ώστε και την ψευδαίσθηση θα έχεις

ότι ετούτο όντως σου συνέβη,

αλλά και κάθε τι που πρόσθεσες

με τον καιρό θα σου φανεί ότι υπήρχε πάντα.

Εδώ έθνη και έθνη φτιάχνονται

και στήνονται μ’ αυτόν τον τρόπο,

σ’ εσένα θα χαλάσει η συνταγή;

Κι αν θέλεις όλ’ αυτά στην πράξη να τα δεις,

για επινόησε

ή μάλλον πίστεψε πως τότε

όντως αγαπήθηκες.

Ποιητική συλλογή "Συνέβη", ( Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007)

Πρόσωπο αχνό

Ενώ το πρόσωπο αχνό
πώς διαγράφεται ξεχωριστό
στα τόσα περιγράμματα,
που ανάμεσά τους
μία σκιά σαν έφιππη
χτυπάει σαν χρόνος.
Σιγά σιγά γεμίζει και το σώμα,
που ωστόσο υπολείπεται
μέσα στα πράγματα,
αφού στα ξαφνικά
τι ύψος που παίρνουν τα τραπέζια,
πόσο μακριά ανεβαίνουν οι θόλοι,
το Αλφα μόνο και το Ωμέγα
τον κοιτούν σαν μάτια.
Τις επιφάνειες όλες
τις ρυμουλκεί η ίδια η σκόνη.
Χαράδρες ανοίγουν με βουή από κάτω
και το νερό ανεβαίνει μέχρι τους θόλους.
Πρόσωπο αχνό
μα και θαμπό μες στα νερά,
από ψηλά τα γράμματα
σχοινί σού ρίχνουν να σε σώσουν.
Από μιαν άνωση της γλώσσας
είναι που δεν πνίγηκες ακόμα.

Βρεττός Λ. Σπύρος

Ποίημα από το λεύκωμα «Τα σχέδια της ποίησης: από μιαν άνωση της γλώσσας», Πολύεδρο 2009