Αποσπάσματα ενός μύθου: Ποιητική Συλλογή του Στέφανο Ροζάνη ( Μεταίχμιο, 2003)

Άρχισα να γερνώ από τότε 
που κατάλαβα ότι είχα μπλεχτεί σε ένα αδιάκοπο παιχνίδι. 
Ο χρόνος με κυνηγούσε. 
Με άφηνε αποσβολωμένο. 
Ο χρόνος ζούσε στα περίχωρα. 
Εγώ ζούσα στην πόλη. 
Εγώ ζω στην πόλη και ο χρόνος με πρόλαβε.

Ήταν ώρα : Ποιητική Συλλογή του Στέφανου Ροζάνη ( Έρασμος, 2005)

Και τότε έλαμψες σαν δάκρυ κρύσταλλο
Σαν σπίθα που σβήνει πάνω στο κάρβουνο
Σαν βλέμμα που σκόνταψε στην απραξία
Σαν να ήσουν απούσα στις γιορτές των φυλλωμάτων.

Κρύπτη : Ποιητική Συλλογή του Στέφανου Ροζάνη από τις εκδόσεις : Έρασμος το 2006

Επέλεξα να μιλήσω ως εάν ήμουν εσύ 
Επέλεξα τη φωνή σου ως εάν ήμουν εγώ 
Είδα το χάος να με βυθίζει ως εάν ήταν
το χάος της στιγμής που με γέννησε 
Και πρόσεξα τη συναστρία ως εάν ήταν
τ' αστέρια τ' ουρανού που με κατέβαλαν
Επέλεξα τη φωνή σου γιατί χωρίς αυτήν
δεν θα υπήρχε χάος 
Κι εγώ θα εμένα βουβός τη στιγμή που εγώ
θα ήμουν το άλλο του δικού σου εσύ

Οι αλληλουχίες των θραυσμάτων: Ποιητική Συλλογή του Στέφανου Ροζάνη ( Ύψιλον, 2008)

Αποχώρηση

 
Την προσοχή μου τα όνειρα επέστησαν
Και τώρα αμετάπειστος αποχωρώ
Από τα κομμάτια της ψυχής μου που με παρέσυραν
Στο όργιο του φωτός που αντιμάχεται τη νύκτια πλευρά
Όσων επέζησαν από αγάπη να δουν μια μέρα που λάμπει
Ξεχνώντας την ώρα που βραδιάζει και απορρίπτονται
οι ισχυρισμοί του λυκαυγούς

 
Δεν θα ζητήσω να μου συγχωρεθεί κανένα βράδυ
Είμαι εδώ ελπίζοντας στην ημερήσια νύκτα μου

 
Στο κάτω κάτω η μυθολογία έχει από καιρό πεθάνει

Ανεπίδοτο: Ποιητική Συλλογή του Στέφανου Ροζάνη που εκδόθηκε το 2004 (Έρασμος)

Επίλογος

Αν ήταν να πάρεις την ψυχή μου θα ήσουν άγγελος
Μα ξέχασες πως των αγγέλων οι δρόμοι διασχίζουν
τη νύχτα σαν αστραπή
Βγαίνουν στο φως
Γίνονται ένα με της αυγής τα μονοπάτια
Κι υστέρα μας απειλούν όχι με το σκοτάδι
Αλλά με την αιθρία ενός θανάτου που μας χαρίζεται

Στέφανος Ροζάνης (βιογραφικό)

Ο Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας το 1942. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού "Σημειώσεις". Ασχολείται με την συγγραφή  δοκιμιακών έργων, φιλοσοφικών μονογραφιών και ποιητικών συλλογών. 


Ποιητικές Συλλογές:

• Κτερίσματα / 1989 / Έρασμος
• Ανεπίδοτο / 2004  / Έρασμος
• Οι αλληλουχίες των θραυσμάτων / 2008 / Ύψιλον 
• Κρύπτη / 2006 / 'Ερασμος 
• Ήταν ώρα / 2005 / Έρασμος
• Αποσπάσματα ενός μύθου / 2003 / Μεταίχμιο

Περισσότερα για τον ποιητή / Συγγραφέα : http://www.biblionet.gr/author/1075/%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%A1%CE%BF%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82


http://www.eoellas.org/2013/06/29/stefanosrozanis/

Δύο(2) ποιήσεις του Στέφανου Ροζάνη

γ

Μην ξεγελιέστε που μιλώ με τέτοιο πάθος
στο βάθος είμαι και γω όπως εσείς, μια θλιβερή
ασήμαντη ιστορία, μια μηχανή που τη σταμάτησαν
στην ορισμένη ώρα δίχως πολλές διατυπώσεις.

Μη με κυττάτε που μιλώ· μπορεί και να νοστάλγησα
όπως εσείς κι έκλεψα την καρδιά του διπλανού μου.

Γέλασα και παραμόρφωσα το πρόσωπό μου γιατί δε βρήκα άλλη
εκδίκηση να με γεμίσει.
Κι είναι δική μου η εκδίκηση, ολόδική μου, τώρα που τριγυρνώ
κι αναρωτιέμαι.
Θα σπάσει επιτέλους αυτό το τζάμι πότε
θα σπάσει.

Κι είναι δική μου η εκδίκηση τώρα που γίναν άχρηστα τα όπλα
γιατί δε βλέπω γύρω μου εχθρούς.
Και προσπαθώ ν’ ανάψω μια φωτιά γράφοντας ποιήματα.

δ

μονάχα πες μου εσύ τι είναι ερημιά
τι είναι κείνο που σκοτώνει περισσότερο:

ο κόσμος ή το βλέμμα που τον αντικρύζειρίζεται

Ώρες / Ροζάνης Στέφανος

Ώρες που περίμενα ν’ αδειάσει το σπίτι
Μ’ ένα ραβδί παραπλανημένου μάγου
Να γίνει ενδιαίτημα ονείρων
Και χώρος ακατοίκητος
Απ’ τις σκιές που ρίχνουν τα πράγματα στους τοίχους
Απ’ τις φωνές πού ανασύρουν τα πεπραγμένα της ημέρας
Από τις προσδοκίες εγκλεισμού όσων έδιάβηκαν το κατώφλι
Ώρες πού διέσυραν τη μνήμη
Που απειλητικά την έσυραν εκεί πού εξαντλείται όπως κάτι
χιλιοειπωμένο
Όπως η οικειότητα ανάμεσα σε παλιούς εραστές
Ώρες που έβλεπα το πρόσωπο σου σ’ έναν καθρέφτη

Αντιστροφή / Ροζάνης Στέφανος

Την ώρα τη δείχνουν τα μάτια σου
Βοή την ακοή σου περιβάλλει
Και τα συμβάντα των δέντρων
Δεν προμηνύουν παρά τον ερχομό μιας άνοιξης
που αγωνίζεται να προκαλέσει τις ίδιες
αναταράξεις των φύλλων

Λες και δεν πέρασε άλλος αέρας ανάμεσά τους
Λες και δεν χύθηκαν άλλα ποτάμια στην ίδια θάλασσα
Λες και δεν έλαμψαν άλλα αστέρια στον ίδιο ουρανό

 Συλλογή Αποσπάσματα ενός μύθου, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2003

Επίλογος / Ροζάνης Στέφανος

Αν ήταν να πάρεις την ψυχή μου θα ήσουν άγγελος
Μα ξέχασες πως των αγγέλων οι δρόμοι διασχίζουν
τη νύχτα σαν αστραπή
Βγαίνουν στο φως
Γίνονται ένα με της αυγής τα μονοπάτια
Κι υστέρα μας απειλούν όχι με το σκοτάδι
Αλλά με την αιθρία ενός θανάτου που μας χαρίζεται

Ανάγραμμα / Ροζάνης Στέφανος

Το ανάγραμμά μου μπορεί να είναι το ψευδώνυμο
της αγάπης σου.
Αυτό δεν θα είχε σημασία παρά μόνο αν οι λέξεις έπαιρναν
το σχήμα σου κάθε φορά πού μ’ άκουγες να σε φωνάζω από
μακριά κι εσύ ανταποκρινόσουν μ’ ένα «δεν ξέρω» πού μέσα
του έκρυβε τον θάνατο αυτών που γνωρίσαμε.
Αγέλαστοι και με κομμένη την ανάσα νοσταλγούμε το γέλιο,
απλώνουμε τα χέρια μας σ’ ό,τι δεν υπάρχει,
στις σκοτεινές αναταράξεις που μας άφησαν άφωνους
και απορούμε αν όσα ακούσαμε ήταν φωνή ή των ήχων
μια απρόσμενη σύγχυση.
Ξεραμένα δέντρα που κάποτε τα απειλούσε ό άνεμος,
άηχες κραυγές αϋτοδάπανες, ανερμάτιστα βλέμματα
έρμαια των ονείρων.
Ο άνεμος δεν θα περάσει, δεν θα μας βρει,
κι αν μείναμε μόνοι είναι γιατί ζητήσαμε
το άλλο μας όνομα.
Αν με καλέσεις δεν θα ξέρω πια ποιος είμαι.

Ατοπία / Ροζάνης Στέφανος

Με κύκλωνες με τα σημάδια σου
Τώρα ψάχνω να βρω σε ποιον ορίζοντα
πλανιέται η φωνή σου
Ποιες λέξεις άρχισαν τον κόσμο
κι έμειναν αφανέρωτες.