Stabat Mater / Κοντογεωργοπούλου Χρύσα

 

η απαλή βροχή σταμάτησε.

 

Δεν ήταν μοσχοκάρφια ∙

ήταν σκέτα καρφιά στα πόδια

και τα χέρια ∙

αλλά μοσχομυρίζαν

 

Είπε να του  τα βγάλει

και να τα μπήξει  στα μάτια της ∙

αλλά δεν έφτανε τα πόδια

στο Σταυρό ∙

 

Κι ας είναι σκάλα που κατέβηκε ο Θεός

Κι ας είναι γέφυρα ανάμεσα γη κι ουρανό.

 

Απόψε είναι μόνο μία μητέρα που δε φτάνει το Σταυρό του παιδιού της.

 

 

Συννεφάκι της Χρύσας Κοντογεωργοπούλου. Μελοποιήθηκε από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου

Απ’ την πολλή τη λύπη σου
βρέχει το συννεφάκι,
κλαίει και μουσκεύεται
του ονείρου το αλογάκι.

Απ’ τα πολλά τα "θα",
τα "θα" πετάχτηκε ένα θάμα,
μέσα στο τραύμα βρίσκεται πολλές φορές
το θάμα.

Σαν είναι η μέρα λαμπερή,
θάμπος από διαμάντια,
είναι η αγάπη ευωδιά από πορτοκαλάνθια.

Η βρύση που `τρέχε νερό
στέρεψε και δεν πίνω
και κλαίω για να ποτίζεται
της Παναγιάς το κρίνο.

μπορείτε να το ακούσετε: https://www.youtube.com/watch?v=uO-ZyWOtiEk

Άνθη του Άλατος: Ποιητική Συλλογή της Χρύσας Κοντογεωργοπούλου : Εκδόσεις Μελάνι 2005 ( Τρία Ποιήματα)

Άνθη του άλατος

στην άκρη απ’ τα δάκρυα
είναι πάντα ένας κήπος που αντέχει το αλάτι
και που ανθεί απ’ το πότισμα τους αμάρανθα,
θαλασσόκεδρα και αρμυρίκια, δέντρα της αρμύρας και της πίκρας 

που ανθίζει πάντοτε μετά
pancratium maritimum.

όμοια με αυτά που πνίξαν
τα εικονοστάσια των πνιγμένων
στην άκρη του δρόμου προς τη θάλασσα

Πάντοτε κήπος-ακρωτήρι τ’ ακροδάκρυ

Ιουλιέττα

Η πληγωμένη αηδόνα στην τριανταφυλλιά
τραγουδάει.

Στην άκρη απ΄τό τραγούδι της
κρέμονται ακόμα οι χορδές
απ΄τη φαρέτρα της μέρας
-σπαράγματα μουσικής-
καθώς βάφει τα ρόδα του δειλινού
και το απέναντι μπαλκόνι γίνεται
μπαλκόνι Ιουλιέττας.

Όγδοη μέρα

(Ημέρα εκτός του εβδοματικού χρόνου)

με τη νυχτερινή πτήση του τοπίου
θα ψάχνεις τη μέρα μετά το Σάββατο
αλλά όχι Κυριακή, μετά από όλες
αλλά και πριν από καμία.

Η πλατεία του Ντε Κίρικο θ’ αναβοσβήνει στον πίνακα
τις ώρες αναχώρησης και άφιξης
φανερώνοντας τα δαχτυλίδια
των ιπποτών του κάστρου.

Μέχρι που θα εξαφανιστεί και η πλατεία
έτσι που δεν θα ξέρεις αν κι αυτή υπήρξε
κι αν η μυστική ημέρα
είναι η ίδια γυναίκα με τα λευκά
που στόλισε μ’ ένα στεφάνι δάφνης
το μνημείο του αφανούς ναύτου.

Μαρία Θάλασσα : Ποιητική Συλλογή της Χρύσας Κοντογεωργοπούλου ( μικρό απόσπασμα)

ξεφύλλισαν οι παπαρούνες
κι έσπασε
ο αιμάτινος θρόμβος
της άνοιξης


ο ξαπλωμένος κούρος
ανάμεσα σε στάχυα
παρέδωσε τι σώμα του
στο Καλοκαίρι

Από τη σελίδα 19 του βιβλίου

Χρύσα Κοντογεωργοπούλου (μικρή αναφορά)

Η Χρύσα Κοντογεωργοπούλου γεννήθηκε και σπούδασε στην Αθήνα. 
Είναι πτυχιούχος και διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται με τη ποίηση. 

Εργογραφία:

(2016)	Η βυζαντινή Αττική, Εκδόσεις Σιάτρα(...επεξεργασμένη έκδοση της διδακτορικής διατριβής της συγγραφέως)
(2007)	Τ’ άχυρο χρυσάφι, Μελάνι (ποίηση)
(2005)	Άνθη του άλατος, Μελάνι (ποίηση)
(2001)	Μαρία θάλασσα, Ιωλκός (ποίηση)

Εσωκήπιον

της Χρύσας Κοντογεωργοπούλου

τα χρώματα είναι αποτέλεσμα
απορρόφησης συγκεκριμένου φάσματος
απ΄τις δέσμες της ίριδας.
τα άλλα ψέμα…κι όλα διαφανή.
κι ο κήπος φάσμα ρόδου σε παντοτινό μαντρότοιχο
που ψάχνει απεγνωσμένα το αληθινό τριαντάφυλλο
αυτό που άνθισε στις μέσα τριανταφυλλιές
και η ακτινογραφία σου βγήκε ροδώνας.

Όγδοη μέρα

(Ημέρα εκτός του εβδοματικού χρόνου)

με τη νυχτερινή πτήση του τοπίου
θα ψάχνεις τη μέρα μετά το Σάββατο
αλλά όχι Κυριακή, μετά από όλες
αλλά και πριν από καμία.

Η πλατεία του Ντε Κίρικο θ’ αναβοσβήνει στον πίνακα
τις ώρες αναχώρησης και άφιξης
φανερώνοντας τα δαχτυλίδια
των ιπποτών του κάστρου.

Μέχρι που θα εξαφανιστεί και η πλατεία
έτσι που δεν θα ξέρεις αν κι αυτή υπήρξε
κι αν η μυστική ημέρα
είναι η ίδια γυναίκα με τα λευκά
που στόλισε μ’ ένα στεφάνι δάφνης
το μνημείο του αφανούς ναύτου.

Τα δέντρα περνούν

“Καλό ταξίδι” ευχήθηκε ο υλοτόμος
στο δέντρο
λίγο πριν γίνει υπερσιρβηρικός
τρένο ή ράγες.
Στο σπίτι του σταθμού
ο φύλακας ποτίζει
τις τριανταφυλλιές του πίνακα.
Μετά κοιτάει απ’ έξω.
“Η Άνοιξη παέι ή Άνοιξη έρχεται”
μονολογεί καθώς απ΄το παράθυρό του
βλέπει τα δέντρα να περνούν.

Άνθη του άλατος

στην άκρη απ’ τα δάκρυα
είναι πάντα ένας κήπος που αντέχει το αλάτι
και που ανθεί απ’ το πότισμα τους αμάρανθα,
θαλασσόκεδρα και αρμυρίκια, δέντρα της αρμύρας και της πίκρας που ανθίζει πάντοτε μετά
pancratium maritimum.

όμοια με αυτά που πνίξαν
τα εικονοστάσια των πνιγμένων
στην άκρη του δρόμου προς τη θάλασσα

Πάντοτε κήπος-ακρωτήρι τ’ ακροδάκρυ