5 ποιήτριες 5 ποιήματα

 

Συνθήκες της Λίνας Βαταντζή
 
Ίσως ο χρόνος
εξαλείψει τον εαυτό μου
ίσως ξεχάσω
την θνητότητά μου –
Αυτή
η ενστικτώδης απαίτηση
να επιστρέφω στα δεδομένα
φορτίο αποτελεί
που με αλυσοδένει –
Mακριά από
τα ποιήματα
και την αγνότητα
όσων δεν πρόφτασα
να βιώσω.
 
**
ΑΚΡΟΘΑΛΑΣΣΙ της Μαίρης Σκαρπαθιωτάκη
 
Ποθητών νερών το χάδι,χρυσές οι ακτές
πες μου εάν τ' ακούς το κύμα να σκάει'
-σε αυτές -
για ποιο λόγο δες η τράτα κινάει
για απάνεμα λιμάνια ' δεν είν'ορατές.
 
Σα ερημοκλήσι στ' ακροθαλάσσι
βημάτα αχνά χρόνια χαλάσματα,
λόγοι κι εκφράσεις'φιλί και άσματα
για δυο καρδιές μονάχες
'τί έχεις να χάσεις;
 
Στα ακριβά τ' ονείρου κοιτάσματα
Καίει του Ιούλη το τώρα ,το χθες
Δες!Λες να υπάρχουν τα αρχαία
τα θαύματα;
 
Για δαύτα να αξίζει
να ερωτεύεσαι,
να κλαις;
Η μνήμη ας μην τα αρνηθεί
ποτέ,χαρές Του τώρα'
του χτες.Ρίζες γερές.
 
**
 
Προς Τέρψιν της Βίκυς Δερμάνη

Άγρια την ακρωτηρίασε
ύστερα την έκαψε
μια στάχτη τα μάτια
τα σπλάχνα
το σώμα
(προς τέρψιν του Ηρώδη
πόλη ολόκληρη παρανάλωμα έγινε)
 
 
**
 
[Το προφίλ του κόσμου
καθηλωμένο...] της Γρηγορίας Πελεκούδα
 
Το προφίλ του κόσμου
καθηλωμένο...
Χωρίς καύσιμα.
Στη σύναξη ανέμων
που τη μια σε πάνε απάνω
την άλλη σε άραχλο κενό
η στιγμή αντιστέκεται
ύστερα γκρεμίζεται
ματώνει στις αγκαθωτές
προσταγές.
Ένα νεύρο σκιρτά
σε ασταθή βήματα
σε τοποθετημένη εξαπάτηση
από ανήσυχη προσδοκία
στην παλλόμενη ατμόσφαιρα
σε ξέφρενη απόκτηση
στριφογυρίζει.
Σκυθρωπό βλέμμα ρίχνει
στην καθημερινότητά μου
μια καταιγίδα λουλουδίζει
και το Α γίνεται πιο απόκρημνο,
με βήματα συντρίβω
των δρόμων τα χιλιόμετρα.
Λέξεις συνθήματα
ποιανού το σπίτι καίγεται
να λαξεύσω στίχους
απ΄τις βουβές κραυγές μου;
η οργή μου κι εγώ διογκώνεται
στο παράλογο,
που μας πάνε να σταθώ,
μανιασμένος τεράστιος
με το στόμα κλειστό;
 
**
 
Να προσέχεις της Σοφίας Τανακίδου
 
Οι φωτεινοί τίτλοι
δεν κρύβουν πίσω τους
πάντα φως.
Τα μικρά αστέρια
μπορεί μέσα τους να κρατούν
απόλυτο σκοτάδι.
Να προσέχεις.

Σοφία Τανακίδου: Δύο (2) ποιήματα

Ήχοι καμπάνας.

Κι όταν ακούω να χτυπάει η καμπάνα πένθιμα
δε ξέρω πάντα για ποιον χτυπάει.
Μα ξέρω πως δε χτυπάει για μένα!
Γιατί όταν για μένα θα χτυπήσει δε θα την ακούσω εγώ!
Φεύγουμε πριν η ηχώ της πένθιμα για μας χτυπήσει.
Φεύγουμε άξαφνα πιστεύοντας πως είμαστε αθάνατοι.
Ίσως ποιος ξέρει να μη μάθουμε ποτέ ότι φύγαμε...
Ίσως μαζί με την ανάσα να σβήνει κι ο ήχος της...
Μα και τον ήχο της να ακούσω δεν τον φοβάμαι
Αυτό που φοβάμαι είναι ο τρόμος μην δεν έζησα...
Κι αυτή η ηχώ μες το κεφάλι της καμπάνας 

μην είναι η φωνή που δεν ακούω ότι φωνάζει ...ζήσε..ζήσε...

**

Η απονιά του κόσμου.

Δεν είχε ύπνο το παιδί
ούτε αυτό το βράδυ
βγήκε στο φως του φεγγαριού
με όπλο ένα λυχνάρι.
Να του φωτίσει την νυχτιά
να μη χαθεί στο κύμα
ξυπόλητο περπάτησε
μετρώντας κάθε βήμα.

Θάλασσα, πικροθάλασσα
εκεί πού ταξιδεύεις
είδαν πολλά τα μάτια σου
για αυτό και δε στερεύεις
Κι εγώ που είμαι μια σταλιά
ψάχνω παντού το φως μου
σκοτάδι μέσα μου βαθύ
η απονιά του κόσμου.

Σοφία Τανακίδου

Πόθος κρυφός / Σοφία Τανακίδου

Πόθοι κρυφοί
ψάχνουν διέξοδο
Πάνω στα χείλη φιλιά
αγωνιούν να ματώσουν.
Δάκρυα απρόσμενα
ζητούν καταφύγιο.
Ερωτας τα πλάνεψε.
Στο σκοτάδι τα έριξε.
Μόνο σαν τον κοιτάν
φως αντικρίζουν.
Το χτες στη φωτιά,
του πόθου το αύριο ξύπνησε.
Του κόσμου τα λόγια
σκληρά κι εχθρικά,
μα θα 'ναι το φιλί
πιο καυτό ονειρεύεσαι.
Ζεστή η αγκαλιά
που βυθίζεσαι,
σαράντα τα κύματα
κι αφήνεσαι,
πριν να πνιγείς παραδίνεσαι,
στο πρώτο φιλί
κι αναδύεσαι.

Μια ερώτηση στην Άνοιξη / Τανακίδου Σοφία

Ο χειμώνας δεν άφησε ποτέ
Άνοιξη μέσα μου!
Εσύ Άνοιξη 
γιατί αφήνεις χειμώνα;

Μην απαντάς.
Ρητορική ερώτηση ήταν.

Δε βλέπω φως / Σοφία Τανακίδου

Δε βλέπω φως
Ίχνη σβησμένα
Κανείς για μένα.
Κι ο εαυτός μου
παλιός εχθρός μου.
Δε με κουνάει.
Να με τραντάξει
να με αλλάξει.
Κι απ' το σκοτάδι
να με αρπάξει,
να με πετάξει
μπροστά στον ήλιο.
Και ας με κάψει...
Και ας με κάψει.

Όνειρα απατηλά. / Τανακίδου Σοφία

Σηκώνουν πανιά τα όνειρα μου
ταξιδεύουν
στις θάλασσες των ματιών σου.
Στα ανοιχτά σου βλέφαρα βουλιάζουν, κομμάτια σπάνε στο βλέμμα σου.
Έχει βραδιάσει...
κοιμήσου να τα αναστήσω ξανά.

Κατάθλιψη. / Σοφία Τανακίδου

Το χρυσόψαρο στη γυάλα
είναι ανήσυχο απόψε.
Ψάχνει κάτω απ' τα χαλίκια 
στις γωνιές του ενυδρείου
νά 'βρει φαγητό.
Δεν το τάισα νομίζω,
δε θυμάμαι από πότε
έχει μείνει νηστικό,
εδώ εξάλλου δε γνωρίζω
για το αν έχω φάει εγώ.

Το κοιτάζω, με κοιτάζει.
Το λυπάμαι, προσπαθώ,
μα δε μπορώ να σηκωθώ.
Κάπου θά 'βρει στο ενυδρείο
ίσως λίγο φαγητό.
Δε μπορώ να σηκωθώ,
και συγνώμη του ζητώ
μα εκείνο με κοιτάζει
με ένα βλέμμα τρομερό
σαν να με λυπάται αυτό.

Ποιος φταίει; / Σοφία Τανακίδου

Και άκουσα το δέντρο που φώναζε:
Εγώ φταίω εγώ φταίω
που δε συγκράτησα τις φλόγες μέσα μου 
που δε σας προφύλαξα
απ' την οργή της.

Και άκουσα τον άνεμο
που φώναζε:
Εγώ φταίω, εγώ φταίω,
που δε σίγασα,
που μανιασμένα
την έστειλα καταπάνω σας.

Και άκουσα τη βροχή που φώναξε:
Εγώ φταίω, εγώ φταίω,
που μακριά την καταιγίδα μου έστειλα
και την δική σας φωτιά δεν έσβησα.

Και άκουσα τον φταίχτη να φωνάζει:
Ποιος φταίει;
Ποιος φταίει;

Μα γεννά ποιητές η ψυχή; / Σοφία Τανακίδου

Άπειρες λέξεις που δεν έχω αρμενίζουν μες στα ποιήματα,
στα δίχτυα των ποιητών πιάνονται
Ψαράδες έμπνευσης
Φτιάχνουν στίχους και με μέτρο αριστουργήματα.
Τα διαβάζεις και λες..
Τι δουλειά εχω εδώ;
Τι προσπαθώ να πετύχω;
Ούτε λέξεις δεν έχω.
Ούτε μέτρο.
Ούτε ρίμα σωστή.
Και σου λεν κάποιοι φίλοι πιστοί...όμως έχεις ψυχή...
Ευτυχώς μου έχει μείνει κι αυτή ...μα γεννά ποιητές η ψυχή;

Μόνο οι δυνατοί. / Σοφία Τανακίδου

Το δάκρυ σου δεν τό 'δα
να κυλά.
Μου μίλησες για αυτό.
Δεν ντράπηκες.
Δε σού 'μαθαν οι άντρες πως δεν κλαιν;
Θα στό 'μαθαν.
Μα εσύ δεν είσαι απ' 'αυτούς.
Τους τάχα δυνατούς.
Εσύ είσαι δυνατός!!!
Για αυτό και κλαίς.
Για αυτό και δεν το κρύβεις και το λες.
Γιατί μόνο οι δυνατοί τολμούν και κλαίνε φανερά, όταν η ψυχή πονά.
Γιατί μόνο οι δυνατοί έχουν καρδιά.

Σοφία Τανακίδου (μικρή αναφορά)

Ελληνίδα Ποιήτρια. Όπως η ίδια αναφέρει " Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό ψηλά στο Μπέλες ..." Ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε στον Ιστοχώρο: https://sofia-poem.blogspot.com/

Ο Άγγελος / Τανακίδου Σοφία

Τον ακούω.
Κτυπά τα ατσάλινα φτερά του.
Και ακονίζει το σπαθί του.
Φτιάχνει φτερά.
Στα κολλάει στην πλάτη.
Κι εγώ τα ξεκολλώ.
Πονάς μάνα;
Δεν απαντάς.
Δεν με ακούς...
Μόνο σφίγγεις το χέρι μου.
Στα δάχτυλα σου.
Τρομερή δύναμη...
Και εκείνος φτιάχνει φτερά.
Πάλι..Τα σπάω..

Μικρή με φώναζες "αγγελοπαρμένη".
Το παραμύθι σου θυμάμαι.
- Ήρθε ο Άγγελος να πάρει τον παππού σου
και συ του χαμογέλασες μέσα από την κούνια.
Μωράκι ήμουν μάνα .
Και τον άφησα.
Απόψε όμως μπορώ να τον νικήσω.
Και τα φτερά που σου φτιάχνει να τα σκίσω.

Τινάζει τώρα τα φτερά του.
Και γελάει.
Καίει η ανάσα του
στο αυτί μου όταν μιλάει.
- Μία γυναίκα όταν γίνεται μητέρα
Φτιάχνει φτερά στην πλάτη κάθε μέρα.
Όσα φτερά δικά μου και να σπάσεις
Φτερά της μάνας δεν μπορείς
Να τα πειράξεις.

Πως να τα σπάσω τα φτερά της
Άγγελε μου.
Ένα φτεράκι της και γω
είμαι του ανέμου.
Τόσα παιδιά.
Τόσα φτερά.
Πώς να χαλάσω;
Πώς να τα σπάσω;

Αχ Άγγελε μου.
Δως μου την δύναμη να τρέξω.
Όταν πετάξει η ψυχή να την προλάβω.
Θα έχω ακόμα τόσα να πω
Να της μιλήσω.
Γιατί άλλη μάνα στη ζωή
Δεν θα γνωρίσω.
Γιατί άλλη μάνα στη ζωή
Δεν θα αγαπήσω.

Σοφία Τανακίδου

Άκουσε./ Σοφία Τανακίδου

Τι είναι τα λόγια;
Ετοιμόγεννες λέξεις που σφαδάζουν.
Δύσκολη γέννα κι απόψε.
Μες το μυαλό
τα λόγια πονάνε πριν γεννηθούν.
Στο φως μόλις βγουν και της σιωπής σπάσουν τα τείχη
άκουσέ τα..
Με τόσες προσδοκίες γεννήθηκαν.
Άκουσέ τα..
Μη κλείνεις τα αυτιά σου
στο πρώτο τους κλάμα.

Στο λόγο μου το
λέω,
δύσκολη γέννα ο λόγος,
άκουσε τον.
Μη κλείνεις τα αυτιά σου.