Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πυθαγόρας Παπασταματίου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πυθαγόρας Παπασταματίου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Απριλίου 2012

Κάντε κουράγιο

Νιάτα πικρά μου, που τ’ όνειρο χάσατε
στο πικρό το σταυροδρόμι,
σας βρήκαν μπόρες, αλλά δεν ξεχάσατε
να παλεύετε ακόμη.

Κάντε κουράγιο και, μα τον άγιο,
κάπου θα βρείτε ένα λιμάνι, ένα φως.
Κάντε κουράγιο και, μα τον άγιο,
για τους μικρούς είναι μεγάλος ο Θεός.



Νιάτα φτωχά μου, που μπόρες σάς δείρανε
και πικρή τρικυμία,
απ’ την καρδιά σας το θάρρος δεν πήρανε,
ούτε ελπίδα καμία.

Κάντε κουράγιο και, μα τον άγιο,
κάπου θα βρείτε ένα λιμάνι, ένα φως.
Κάντε κουράγιο και, μα τον άγιο,
για τους μικρούς είναι μεγάλος ο Θεός.

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012

Πυθαγόρας

Ο Πυθαγόρας Παπασταματίου, γνωστός απλώς με το μικρό του όνομα, «Πυθαγόρας» ήταν στιχουργός, ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.

Γεννήθηκε το 1930 στο Αγρίνιο, όπου και έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια. Οι γονείς του κατάγονταν και οι δύο από τη Σάμο[1]. Είχαν γνωριστεί στη Σμύρνη, λίγο πριν την Καταστροφή, όπου η μητέρα του ήταν δασκάλα και ο πατέρας του έφεδρος αξιωματικός. Η Μικρασιατική Καταστροφή σημάδεψε την οικογενειακή τους ζωή και επηρέασε αργότερα και το έργο του ως συνθέτη[2].
Το 1940, με το ξέσπασμα του Πολέμου, ο Πυθαγόρας μόλις είχε γραφτεί στο οκτατάξιο γυμνάσιο αρρένων Αγρινίου. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι γονείς του και οι αδελφές του είχαν καταφύγει στον ορεινό Βάλτο, ο αδελφός του ήταν αντάρτης, ενώ ο ίδιος φιλοξενούνταν από συγγενείς σε χωριό της Μακρυνείας. Σε ηλικία 14 ετών, το Μάρτιο του 1944 κατατάχτηκε και αυτός στον ΕΛΑΣ και τελείωσε το Γυμνάσιο μετά τη λήξη του πολέμου.
Ήδη από το Γυμνάσιο υπέγραφε ως «Πυθαγόρας», χωρίς το επώνυμό του, και στην ερώτηση καθηγητή του γιατί δεν γράφει και το επώνυμο, αυτός απάντησε: «Ένας είναι ο Πυθαγόρας, όλοι με ξέρουν, δε χρειάζεται το επώνυμο»[3]. Με το μικρό του όνομα έμελλε να γίνει και αργότερα γνωστός.
Μετά το Γυμνάσιο, το 1949, έφυγε για την Αθήνα. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. Από τη Σχολή αποφοίτησε με άριστα, αλλά δεν ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσε. Εργάστηκε για λίγο στο θέατρο, γρήγορα όμως στράφηκε στη συγγραφή στίχων και επιθεωρήσεων, κινηματογραφικών σεναρίων, στην οποία επικεντρώθηκε ιδίως από το 1958 και μετά. Το 1973 διετέλεσε έκτακτο μέλος, το 1974 πάρεδρος και το 1975 τακτικό μέλος της εταιρείας θεατρικών συγγραφέων.
Έγραψε δεκάδες τραγούδια, που αγαπήθηκαν, τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται μέχρι και σήμερα. Πέθανε αιφνίδια από έμφραγμα σε ηλικία μόλις 49 ετών, στις 12 Νοεμβρίου του 1979[4].

ορισμένα από τα τραγούδια του

Παραπομπές

  1. Η Σαμιακή καταγωγή των γονιών του εξηγεί και το όνομά του.
  2. Κύκλος τραγουδιών «Μικρά Ασία», σε συνεργασία με τον Απόστολο Καλδάρα.
  3. Από το βιβλίο του Άγγελου Αξιώτη «Πυθαγόρας: 30 χρόνια τραγούδια».
  4. Εφημερίδα Μακεδονία, Ο γνωστός στιχουργός Πυθαγόρας πέθανε από έμφραγμα, 13-11-1979, ψηφιακό αρχείο ΕΒΕ.

Τρίτη 13 Μαρτίου 2012

Ο Σταμούλης ο λοχίας

Βρήκα στην Αμφιλοχία
το Σταμούλη το λοχία,
παλιό μου συμπολεμιστή
με το κεφάλι του σταχτί.

Κάποτε στο Τεπελένι,
εικοσάχρονα παιδιά
με μια ματωμένη χλαίνη
τρέχαμε για λευτεριά.
Τώρα σ’ αυτή την ηλικία
πίνουμ’ αμίλητοι κρασί.
Πώς καταντήσαμε λοχία,
ποιος είμ’ εγώ, ποιος είσ’ εσύ;

Πώς αλλάξαμε λοχία,
κοίτα τη φωτογραφία.
Ο πιο ανίκητος εχθρός
είναι, λοχία, ο καιρός.

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς

Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά
που λένε τα γραμμένα,
τo 'να σκοτώθηκε, τ' άλλο λαβώθηκε
δε γύρισε κανένα.

Για τον μαρμαρωμένο βασιλιά
ούτε φωνή, ούτε λαλιά.
τον τραγουδάει όμως στα παιδιά,
σαν παραμύθι η γιαγιά.

Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά
που λένε τα γραμμένα,
το 'να σκοτώθηκε, τ' άλλο λαβώθηκε
δε γύρισε κανένα.

Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά,
δυο πετροχελιδόνια,
μα κει εμμείνανε κι όνειρο γίνανε
και δακρυσμένα χρόνια.

Για τον μαρμαρωμένο βασιλιά
ούτε φωνή, ούτε λαλιά.
τον τραγουδάει όμως στα παιδιά,
σαν παραμύθι η γιαγιά.

Ο θάνατος του ποιητή

Γιατί τον σκότωσαν γιατί
τον γελαστό τον ποιητή
αυγούλα στη Γρανάδα
αυτός εκένταγε φιλιά
αυτός ζωγράφιζε πουλιά
και κρίνα στην κοιλάδα

Το σούρουπο οι Παναγιές
θρηνούν στον ελαιώνα
και του κορμιού του οι πληγές
κατάρες είναι και ντροπές
στον εικοστό αιώνα

Γιατί τον σκότωσαν γιατί
τον γελαστό τον ποιητή
μες του Βηθνάρ το ρέμα
κι αυτός ακόμα γελαστός
παρακαλάει να ‘ν' αυτός
το τελευταίο αίμα

Το σούρουπο οι Παναγιές
θρηνούν στον ελαιώνα
και του κορμιού του οι πληγές
κατάρες είναι και ντροπές
στον εικοστό αιώνα

μαγκανοπήγαδο

Ένα τραγούδι μας πέστε το μαζί μας
μαγκανοπήγαδο είν' η ζωή μας
Σήμερα κι αύριο, ούτε που αλλάζουν
μαγκανοπήγαδο οι μέρες μοιάζουν
Όλα μονότονα κι ο καιρός γυρίζει
μαγκανοπήγαδο κι η αγάπη αξίζει
Με το αγόρι μου στο σοκάκι σμίγω
μαγκανοπήγαδο θα σου ξεφύγω
Κύμα το χάδι του, τα φιλιά μεθύσι
μαγκανοπήγαδο σ΄έχω νικήσει
Από την κάμαρα σ' άλλον κόσμο πάμε
μαγκανοπήγαδο δεν σε φοβάμαι
Φίλε που κάθεσαι στο κατώφλι μόνος
μαγκανοπήγαδο είναι ο χρόνος
Από το σπίτι σου στην δουλειά σου τρέχεις
μαγκανοπήγαδο πώς το αντέχεις
Με την αγάπη σου γέλα, γλέντα, πίνε
μαγκανοπήγαδο ο κόσμος είναι

και η ζωή συνεχίζεται

Γυρίζω τα χαράματα,
κορίτσι δεν υπάρχει!
Εμάζεψα τα πράματα,
εγώ φωνές και κλάματα
κι αυτή με άλλον τα 'χει.

Άλλος παντρεύεται
άλλος μπερδεύεται
άλλος στολίζεται
άλλος γκρεμίζεται
και η ζωή συνεχίζεται
και η ζωή συνεχίζεται.

Δεκάξι τα πατώματα
στην πολυκατοικία,
στο τέταρτο μαλώματα
στο πέμπτο ξεφαντώματα
στο τρίτο ησυχία.

Η Σμύρνη

Η Σμύρνη μάνα καίγεται καίγεται και το βιος μας
ο πόνος μας δε λέγεται δε γράφεται ο καημός μας

Ρωμιοσύνη ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια
ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά

Η Σμύρνη μάνα χάνεται τα όνειρά μας πάνε
στα πλοία όποιος πιάνεται κι οι φίλοι τον χτυπάνε

Ρωμιοσύνη ρωμιοσύνη δε θα ησυχάσεις πια
ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά

Δρόμοι της Αθήνας

Δρόμοι της Αθήνας,
που είναι, πού πάει;
Στα μάτια της μάνας μου
φθινόπωρα κλαίνε.
Σκισμένη αφίσα
η καρδιά μου ριγάει,
δρόμοι της Αθήνας
αγάπη τη λένε.

Ζητάω συγνώμη,
μα και να μ' ακούσει δε δέχεται.
Χιλιάδες οι δρόμοι
κι εκείνη ακόμα δεν έρχεται,
δεν έρχεται.

Δρόμοι της Αθήνας
πού πήγε, πού νά' ναι;
Σαν φλόγες τα λάθη μου
το σπίτι μου καίνε.
Ποια μάτια απόψε
τα μάτια της φιλάνε;
Δρόμοι της Αθήνας
αγάπη τη λένε.

Ζητάω συγνώμη...

Δυο παλικάρια απ' τ' Αϊβαλί

Δυο παλικάρια απ' τ' Αϊβαλί
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή παρέα
κι είχανε και τα δυο σεβντά
κι ήπιαν δυο θάλασσες πιοτά
για μια γυναίκα τ'Αϊβαλιού ωραία

Πίνανε και καπνίζανε
και την αγάπη βρίζανε

Δυο παλικάρια απ' τ' Αϊβαλί
μπήκαν στο στέκι του Μπαλή
και δεν αφήσανε γιαλί στο ράφι
για τη ζημιά στο μαγαζί
δώσαν στον γέρο το Μπαλή
έναν τουρβά ασήμι και χρυσάφι

Πίνανε και καπνίζανε
και την αγάπη βρίζανε

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.