ΑΤΡΑΠΟΣ / Βασιλική Δραγούνη

Σαν σε διπλή έλικα, περιπλεγμένες σκέψεις
μετουσιώνονται σε ονειρικές μνήμες,
μεταμορφώνονται σε εμπειρία
αφήνοντας μισοσβησμένα χνάρια
στα υγρά μονοπάτια των ημερών.

Έτσι ζουν τα ποιήματα.
Αναρριχώνται σαν κισσός στο δέντρο της ζωής μας
σταλάζοντας αίμα στις παπαρούνες.
Φρέσκια μορφή αναδύεται
από την ένωση αντίληψης και δημιουργίας.

Η ποίηση είναι η τέχνη της αναζήτησης.
Περιπλανιέται μοναχική
στα σταυροδρόμια των λέξεων,
πορεύεται στο σκοτεινό διάζωμα του χωροχρόνου
ή φυγομαχεί σε μέρη ονειρικά
με γήινο μανδύα.

Το ποίημα δεν τελειώνει ποτέ.
Εισχωρεί στα μύχια της ψυχής,
διαπερνώντας το τίποτα της οδύνης
και κατασταλάζει αμετακίνητα
στα μυστικά εκείνα βάθη
του πιο ευαίσθητου εαυτού μας.

ΙΚΑΡΟΣ

                                                                                                   

Θρήνησε βασιλιά Μίνωα της Κρήτης
Όταν το Δαίδαλο φυλάκισες σε έναν πύργο ψηλό
Δεν σκέφτηκες ότι μπορεί ισάξιο αντίπαλο να βρεις
Μιας και ποτέ δεν πίστευες πως άνθρωπος μπορούσε να πετάξει.

Έχοντας κάνει σχέδιο να ξεφύγει
Τα αστραφτερά φτερά του σήκωσε εκείνη την ημέρα
Στον ουρανό δραπέτευσε χωρίς να αποτύχει
Ω, τι τίμημα αργότερα θα πλήρωνε.

Ίκαρε, αγόρι με φτερά στα χέρια 
Χτύπησέ τα με όλες τις δυνάμεις σου
Ο άνεμος κάνει τα φτερά να τραγουδούν
Ψηλά, σε ένα ιλιγγιώδες ύψος.

Δαίδαλε, τι άλλο νόμιζες πως θα ‘κανε
Το νεαρό αγόρι, όταν του είπες
Το κερί θα λιώσει αν πετάει πολύ ψηλά
Το πίστευες τόσο τολμηρός πως θα ‘ταν;

Τραγουδώντας με χαρά στους μακρινούς ανέμους
Αγνοώντας την ασφάλεια των νησιών
Το αγόρι πέταξε πολύ ψηλά στον ουρανό
Δίχως να λογιστεί τι έθετε σε κίνδυνο.

Πέφτοντας απ’ το γαλάζιο στο βαθύ μπλε
Τα κύματα του Αιγαίου τύλιξαν το κορμί του
Κι ο πατέρας παρακολουθούσε μόνο
Θρηνώντας για την τραγική απώλεια.

Στο ναό του Απόλλωνα, ο Δαίδαλος κρέμασε τα φτερά του
Και προς τιμήν του γιού του ένα νησί ονόμασε
Ποτέ ξανά δεν θα τα χρησιμοποιούσε
Αχ, θλίψη, πένθος και μνήμες ζοφερές.

Δραγούνη Βασιλική

ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ

Τυλιγμένο σε ομίχλη

το ιερό Άλσος με όλες τις κρυμμένες ομορφιές του

βρίσκεται προστατευμένο

πέρα απ’ των θνητών την προσιτότητα.

Σιωπηλή δραστηριότητα…

Αθόρυβα οι  Μούσες

γύρω απ’ το μαντικό του Τροφωνίου το Ιερό

γνέφουν σ’ εκείνους που τολμούν να ακούσουν.

Άνοιξη στην βιόσφαιρα της φύσης

αλχημεία στις καλύτερες στιγμές της

μεταστοιχείωση και αρμονία

στην Κοιλάδα που δεν επαναπαύεται ποτέ.

Χρυσές σκιές αγγίζουν τη γη

όταν ο ήλιος χαμηλώνει

και τα στραφταλιστά νερά της Έρκυνας

χρυσοί αντικατοπτρισμοί του αρχαίου φωτός.

Ένας κόσμος κρυφός ξεδιπλώνεται στο Άλσος

μάρτυρας ανείπωτων μυστικών

καθώς ο υπνωτικός ρυθμός του αρχέγονου χρόνου  

προαναγγέλλει μνήμες περασμένων εποχών.

Δραγούνη Βασιλική

[Είναι κάθε φορά που γελάς]

Είναι κάθε φορά που γελάς

αφού το αστείο έχει τελειώσει,

κάθε φορά που στο πρόσωπό σου αιωρείται

ένα αέναο χαμόγελο

αναπολώντας κάποια θύμηση γλυκιά

-μια ημέρα με εκείνους που θα ήθελες να συναντήσεις

και πάλι-

ένα χαμόγελο που ξεκινά από τα μάτια

και που δεν πεθαίνει

ακόμη και όταν ο ήλιος έχει δύσει

και το σκοτάδι έρπει πάνω στην μικρή σου πόλη.

Είναι κάθε φορά που πιάνεις τον εαυτό σου

να ατενίζει το άπειρο

κάθε φορά που ο νους σου παρασύρεται μακριά

από την αιώνια πόλη,

σε ένα μέρος που ήταν κάποτε το σπίτι σου

-σπιτάκι σου

που πάντα ήθελες να εγκαταλείψεις

μα στοιχειώνεται ακόμη από τις αναμνήσεις

που εκλιπαρούν το γυρισμό σου.