Αθανάσιος Γανίδης (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Αθανάσιος Γανίδης έχει γεννηθεί στην Ξάνθη το 1972 . Σπούδασε Τεχνολόγος Πολιτικός Μηχανικός στις Σέρρες και ζει μόνιμα στην Ξάνθη όπου και εργάζεται σαν ελεύθερος επαγγελματίας στην ειδικότητά του . Ασχολείται με την ποίηση αλλά και την πεζογραφία από την εφηβεία του. Ωστόσο μόλις το 2008 έκανε τις πρώτες προσπάθειες σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Ποιήματά  του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες ανθολογίες, περιοδικά και σε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο . Μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει μια ποιητική συλλογή του και ένα βιβλίο με διηγήματα. Από το  2010 είναι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος .

 Δημοσιεύσεις / Συμμετοχές σε συλλογές

Οι ποιητές και ο έρωτας γιορτάζουν την Άνοιξη – 2ος << Ποιητικός Διαγωνισμός Θεσσαλονίκης >> . Υδρόγειος 2008

Ποιητική ανθολογία 2009 – Κι εγώ θα σ' αγαπάω κάθε μέρα . Εμπειρία Εκδοτική 2008

Ποιητική ανθολογία 2010 – Κι εγώ θα σ' αγαπάω κάθε μέρα . Εμπειρία Εκδοτική 2009

Ποίηση και ζωγραφική . Υδρόγειος 2009

Τριμηνιαίο περιοδικό - Τεύχος 31 - 2009

“ Ανθολόγιο “ Ποιητικού Διαγωνισμού με Θέμα την “ πέτρα “ . Δήμος Χορτιάτη 2010

Βιβλία του που κυκλοφορούν

Κείμενα και εικόνες . UniBook 2010 ( Ποιητική συλλογή )

 Ο Πλανήτης 238 . UniBook 2010 ( Διηγήματα )

Διακρίσεις σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς :

 2ο Βραβείο Ετήσιου Διαγωνισμού του Κελαινώ 2009

3ο Βραβείο 2ου Διεθνή Διαγωνισμού διηγήματος Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος 2010

3ο Βραβείο 4ου Διαγωνισμού ποίησης Βόλου 2009

3ο Βραβείο 4ου Διαγωνισμού ποίησης και στίχου Βόλου 2009

Έπαινος Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2009 του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης

Έπαινος 9ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ποιήσεως Θεσσαλονίκης της Ένωσης Συγγραφέων – Λογοτεχνών Ευρώπης 2009

Τιμητική διάκριση 1ου Διαγωνισμού Ποίησης του συλλόγου << Οι φίλοι των Επτανήσων >> 2009

Τιμητική διάκριση 2ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης του Δήμου Χορτιάτη 2008

Τιμητική Διάκριση Ετήσιου Διαγωνισμού του Κελαινώ 2008

Τιμητικός Έπαινος Διαγωνισμού Ποίησης Πολιτιστικής Κοινότητας Νέων Κομοτηνής 2008

Τιμητικό Δίπλωμα Πανελλήνιου Διαγωνισμού Θεσσαλονίκης 2008

Τιμητικό Δίπλωμα Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου Λέρου 2008

Κυκεώνας

του Αθανάσιου Γανίδη 

Μέρες και νύχτες τώρα , κολυµπώ

σ’ αυτό το πέπλο της σιωπής

και προσπαθώ ,

προσπαθώ να µείνω µέλος

της ζωής

η φαντασία µου ασφυκτιά , στενάζει

πρέπει να δω

αυτή η πορεία

που µε βγάζει

να βρω κάπου να σταθώ

ανάσα για να πάρω

να ξαποστάσω

να ηρεµήσω

και ύστερα , τι άλλο

πάλι θα συνεχίσω …

Μέσα στη φτώχεια

του Αθανάσιου Γανίδη 

Μια τρώγλη έχει για σπίτι .

Λίγα ψίχουλα για δείπνο .

Κρεβάτι της το υγρό πάτωµα .

Έρηµη , χωρίς φίλους ,

δίχως εχθρούς ,

άγνωστη µέσα σ’ άγνωστους .

Κι όµως !

Κάποτε είχε φίλους ,

( φίλους καρδιακούς )

είχε λεφτά , είχε οικογένεια .

Τώρα σαν όνειρο

φαντάζουν όλα αυτά

στα µάτια της .

Μόνο µια ξέθωρη φωτογραφία ,

ενθύµιο της παλιάς καλής εποχής ,

κάτω από το προσκεφάλι της ,

µάρτυρας της ζωής της ,

ο µόνος

που της έχει αποµείνει .

Τιµητική ∆ιάκριση Ετήσιου ∆ιαγωνισµού του Κελαινώ 2008΄

Θλίψη

του Αθανάσιου Γανίδη 

Τα χείλη η λύπη καίει

το δάκρυ τα µάγουλα χαράζει

βαριά η µαύρη η καρδιά

µε θλίψη κτυπά .

Καµιά ελπίδα ,

δείγµα αισιοδοξίας ,

τίποτα .

Άλλοι οι στόχοι και τα όνειρα ,

άλλες οι πράξεις .

Ζωή φρικτή , δίχως σκοπό

κατάντησε να είναι .

Άµοιρη καρδιά

στα χείλη της αβύσσου ,

όσο κι αν σε τραβάει ,

κοντά µην πας

µην τύχει και στα πιο βαθιά ,

πέφτοντας ,

τα βάραθρα βρεθείς .

Μόνος

του Αθανάσιου Γανίδη 

Είναι φορές που ο χρόνος σταµατά ,

παγώνει

κι όλα γυρίζουν ένα γύρο

σε χορό ζωηρό

σε µια πίστα αδειανή

ήχοι και χρώµατα µαζί

µια βουή συνεχή

γοργά εναλλασσόµενες εικόνες

κι ο κόσµος λες κι αλλάζει .

Ξένος µέσα σε ξένους

δίχως λόγο ,

χωρίς φωνή που µπορεί ν’ ακουστεί

έρηµος στο πλήθος

µόνος εσύ …

Κι ύστερα ευθύς

κύµα παλίρροιας ορµητικό

σε παρασύρει , σε στροβιλίζει ,

σε πετά µακριά

κι εσύ αφήνεσαι και χάνεσαι

ξανά και ξανά

µέσα στο χρόνο

σε τόπους γνώριµους

ανάµεσα σε φίλους ξεχασµένους

µέσα σε εχθρούς

που θέλεις ν’ αποφύγεις

µόνος εσύ …΄

Τιµητικός Έπαινος ∆ιαγωνισµού Ποίησης Πολιτιστικής Κοινότητας Νέων

Κοµοτηνής 2008

Κείµενα και αισθήµατα

του Αθανάσιου Γανίδη 

Θέλω να γράψω δυο στροφές

για το σήµερα , το αύριο ,

το χθες

µα γρήγορα το µετανιώνω

βουλιάζω , βαλτώνω .

Αν µπορούσα να πω ,

αν µπορούσα να δείξω

αισθήµατα και σκέψεις

κείµενα και εικόνες να γίνουν …

Τι θα ‘θελα να κάνω ,

τι θα ‘θελα να πω .

Μακάρι να µπορούσα …

Κάθοµαι εδώ µονάχος ,

ανήµπορος οτιδήποτε να πω

περνάνε όλα από µπροστά µου

τρισδιάστατο φιλµ θαρρείς

κι εγώ ηθοποιός

να πρωταγωνιστώ σε έργο

αυτοβιογραφικό .

Χρόνια περασµένα

του Αθανάσιου Γανίδη 

Τα χρόνια που πέρασαν

αποδηµητικά πουλιά που πέταξαν µακριά

χάθηκαν ένα ένα µε την σειρά

σ’ ένα µακρινό ορίζοντα

χωρίς ελπίδα γυρισµού .

Το καλοκαίρι δεν θα ξαναρθεί εδώ ,

ποτέ ξανά .

Οι µυρωδιές της άνοιξης

θα µείνουν γλυκιά ανάµνηση του νου

της ψυχής ο κρυφός θησαυρός

και µόνο η κρύα όψη του χειµώνα

που φτάνει όλο και πιο κοντά

αργά , αργά , βασανιστικά

γεµίζει τώρα πια το οπτικό πεδίο

της κουρασµένης ύπαρξης µου .

Απόγευµα θλιµµένο

του Αθανάσιου Γανίδη 

Το απόγευµα το θλιµµένο αυτό

της ζωής µου

δεν λέει να τελειώσει .

Τριγυρνώ µέσα σε µιαν άηχη οδύνη

σ’ έναν άνισο ,

αδιάκοπο αγώνα µε τον χρόνο

χωρίς ελπίδα καµιά .

Τα πάντα χάνονται γύρω µου

άλλα σιγά , άλλα γρήγορα

πάω να τα αγγίξω ,

να νοιώσω ότι ζω

µα σκόνη γίνονται ευθύς

εξαφανίζονται για πάντα από µπρος µου

και δε θυµάµαι πια αν τα είδα πράγµατι

ή όνειρο ήταν και ξύπνησα

απλώς έχοντας την θύµησή τους .

Ορατότης µηδέν

του Αθανάσιου Γανίδη 

3ο Βραβείο 4ου ∆ιαγωνισµού ποίησης και στίχου Βόλου 2009

Σαλπάρω µακριά

πάνω σε άγρια κύµατα θυµού

µε παντιέρα αγέρωχη

το αδιαπραγµάτευτο εγώ µου .

Πόρτες ανοίγουν και κλείνουν µπροστά µου

έλξατε , ωθήσατε , σύρατε

και προπαντός

η αίθουσα κλιµατίζεται

και πάω όλο µπροστά

µε ορµή ,

µε χαρακτηριστική σιγουριά .

Κόσµος µπαινοβγαίνει

κινείται γρήγορα , βιαστικά

η παρουσία µου κανέναν δεν ενοχλεί

µε τροµάζουν µόνο , τα σύννεφα

που αφήνουν ηχώ

στο µονοπάτι πίσω µου

και µ’ ακολουθούν ακούραστα

συνεχώς

πιστά σκυλιά ,

ορκισµένοι εχθροί του αφέντη τους

για πάντα εκεί

πολύ ψηλά για να τα διώξω

και ν’ αφήσουν επιτέλους

να µπει το φως στη σκηνή .

Κι εγώ σαλπάρω ,

σαλπάρω στο σκοτάδι ,

τα κύµατα σκίζω στα δυο

χωρίς αστέρια να φέγγουν ,

χωρίς σκοπό ορατό .

Κύπρος , το µαρτυρικό νησί της Αφροδίτης

του Αθανάσιου Γανίδη 

Ο αέρας σφυρίζει αµέριµνα µέσα στα όρθια κουφάρια

σκιές που σαλεύουν αθόρυβα σε µια έρηµη πόλη ξεχασµένη

η απουσία του χρόνου έντονα οδυνηρή

από τους αφρούς του κύµατος νοµίζω κάπου εδώ

πετάχτηκε η πανώρια Αφροδίτη

µα κι ο Αττίλας µε ορµή , να λίγο πιο πέρα , πότισε το χώµα µε αίµα ,

αίµα που κάλυψε όλο τον ιδρώτα , τους κόπους , τους αγώνες ,

όνειρα αθώων , όνειρα παιδιών .

Στο χάρτη µια πληγή που ακόµα αιµορραγεί

- θεέ µου πόσο ακόµα -

υποφέρεις χρόνια τώρα , χρόνια που γίνονται αιώνες ,

αιώνες σκοτεινοί .

Σκόρπιες εικόνες πετάνε στο µυαλό ,

αιχµάλωτοι να εκτελούνται εν ψυχρώ

- αγνοούµενους τους βαφτίζουν έτσι απλά για να ξεµπερδεύουν

µε θέµατα ενοχλητικά – στάβλοι µέσα σε εκκλησιές

και τυλιγµένη εσύ σε δυο σάβανα να θυµάσαι τα πάντα και να κλαις .

∆εν είσαι µόνη , ίσως και να το ξέρεις θαρρώ

κουράγιο κάνε µόνο και να θυµάσαι

πως ποτέ µα ποτέ δεν ξεχνώ .

Αθήνα 2009 µ.Χ.

του Αθανάσιου Γανίδη 

2ο Βραβείο Ετήσιου ∆ιαγωνισµού του Κελαινώ 2009

Αθήνα , πανώρια πόλη της Αθηνάς Παλλάδας

αιώνιο σύµβολο , φωτεινό , ολάκερης Ελλάδας

κοιτίδα πρώτη εσύ ,

της δηµοκρατίας ,

του ανθρωπισµού , του πολιτισµού ,

όλων των τεχνών

µα και αυτής ακόµα της ελευθερίας .

Στους δρόµους τους καινούς σου

µόνος περιπλανιέµαι …

Από κάπου µακριά ο ήχος µιας διαδήλωσης

ξέπνοος στην αρχή κι ύστερα όλο και πιο δυνατά

( Να δεις που πλησιάζει κατά δω ) .

Φασαρία , βοή

και µια σειρήνα κάπου πιο κοντά ,

ίσως από κάποιο περιπολικό ,

ουρλιάζει .

Ο κόσµος γύρω µου µια µερµηγκιά

πάει κι έρχεται βιαστικός

µε πρόσωπα γκρίζα και µάτια κενά .

Λευκοί , µαύροι , κίτρινοι , κόκκινοι

άνθρωποι κάθε φυλής

όπου γης και πατρίς

κι ο ουρανός σου θολός , η βροχή σου οξύ

πληµµυρίζει τα πάντα ,

τα πνίγει , τα πάντα τα καίει .

Από µακριά ατενίζω την Ακρόπολη .

Πόσο αταίριαστη πλέον αλήθεια φαντάζει

στο κέντρο µιας γερασµένης µητρόπολης

στολίδι αλλοτινό λατρεµένων θεών που πέθαναν

ποιος ξέρει πόσο χρόνια πριν

ένα κάδρο φουτουριστικό της νέας εποχής

σηµάδι των καιρών κι αυτό .

Χαµένος σε σύµπαν τεσσάρων διαστάσεων

σε χωροχρόνο άγνωστο

να διασχίζω απεγνωσµένα σκοτεινές ατραπούς

σηµαδεµένες από πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας

ψάχνω να βρω της γης το δαχτυλίδι που έχασα

πριν ποτέ µου να µπορέσω αυτό να κατακτήσω .